آدمک مرگ همین جاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خل نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثه تو تنهاست بخند

...

یه وقتا هست هر چقدرم که دورت شلوغ باشه، هر چقدرم که دورت آدمایی باشن که بهشون فک می کنی، هرچقدرم که تنهاییتو با دوربریات پر کنی، بازم وقتایی هست که احساس تنهایی خفه ات بکنه. نمی دونم چرا این طوریه ها ولی وقتایی هست که هیچکی تو تنهاییات راه نداره، انگار یه دیوار می کشی دور خودت و می گی ورود ممنوع حتی شما دوسته عزیز... آدما هرچقدرم که بهم نزدیک باشنو همدیگه رو بشناسنو عمیق ترین احساسای همدیگه رو از نزدیک حس کنن، بازم وقتایی هست که تنهان...

نمی دونم چرا هیچکی تو این تنهاییا راهی نداره... انگار این لحظات فقط مال خودتن... فقط تنهاییای خودتن... فقط خودتیو خودت... نه هیچ کس دیگه...

خیلی وقتا هست که مرز بین روح آدما رو حس کردم! می دونی انگار دقیقا این مرزا وقتایی مشخص می شن که آدما خیلی بهم نزدیکن، اون وقتاست که خطای قرمز روح آدما جلو چشت خودنمایی می کنن. اون وقتاست که حس می کنی یه چیزایی هست که فقط مال خودته، فقط حس خودته و هیچ خواننده ای نمی تونه این برگه های روحتو بخونه...

گاهی دوست دارم از این تنهایی فرار کنم گاهی نه... بیشتر وقتا هم رو لبه ی تیغ راه می رم... همیشه این حالت معلق بودن یه حس جالبی برام داشته...

...

فک نمی کنم کسی از این متن اصلا سر دربیاره، پس زیاد تلاش نکن دوسته عزیز... هیچ وقت نمی تونم احساسای درونیمو دقیق بنویسم، گاهی وقتا بیشتر شبیه کد یا رمز از آب در می آد!

آدمک آخر دنیاست
بخند
آدمک مرگ همینجاست
بخند
دست خطی که تورا عاشق کرد
شوخی کاغذی ماست
بخند
آدمک مست نشوی گریه کنی
کل دنیا سراب است
بخند
آن خدایی که بزرگش خواندی
بخدا مثل تو تنهاست
بخند

* شاعر: نمیدونم. احتمالا یکی مثل من و شما!

آن آدمک آبی دارد غرق میشود

برگرد

آن آدمک آبی

در تقاطع خیال زردها و دردها غرق میشود

برگرد

باور نمی کنم که نشنیدی

صدای سیاهی ها را که به حلقش فرو می رفتند

شرم می کنی نه؟!!!

دردناک و سردناک است این حس

میدانم برگرد

حتی برای یک بار دیگر

آدمک آبی صدای همهمه قطراتت را از دور شنیده

این غرق انصاف نیست

برگرد

حتی حتی اگر زباران

و باز حتی اگر زسایه ای سبز دریغ می گنی

بقدر نگاهی سرد از دور

برگرد

اما برگرد