امروز اولین برف زمستانی لباس عروسی را به تن پایتخت پوشاند و من بی اختیار به یاد منظومه زیبای آرش کمانگیر افتادم که آنرا در کتاب فارسی سال پنجم دبستان می خواندیم. منظومه ای که زنده یاد سیاوش کسرایی 49 سال پیش آنرا سروده است و برایم همیشه همراه با ستایش وطن پرستی و جوانمردی آرش بوده است:

برف می‌بارد
برف می‌بارد به روی خار و خاراسنگ
کوه‌ها خاموش، دره‌ها دلتنگ،
راه‌ها چشم انتظار کاروانی با صدای زنگ...
...

آنک، آنک کلبه‌ای روشن،
روی تپه، روبه روی من...

در گشودندم. مهربانی‌ها نمودندم.
زود دانستم، که دور از داستان خشم برف و سوز،
در کنار شعلهٔ آتش،
قصه می‌گوید برای بچه‌های خود عمو نوروز:
«... گفته بودم زندگی زیباست.
گفته و ناگفته، ای بس نکته‌ها کاینجاست.
آسمان باز؛ آفتاب زر؛
باغ‌های گل؛ دشت‌های بی در و پیکر؛
سر برون آوردن گل از درون برف؛
...
آری، آری، زندگی زیباست.
زندگی آتشگهی دیرنده پابرجاست.
گر بیفروزیش، رقص شعله اش در هر کران پیداست.
ورنه، خاموش است و خاموشی گناه ماست.»

(متن کامل شعر و مطالب بیشتر را اینجا بخوانید)

راستی تا یادم نرفته سال نو میلادی را به تمام پیروان حضرت مسیح تبریک می گویم و از حضرتش ، دم مسیحایی می طلبم.

روزگارتان خوش باد!