امروز آلبالوها و آلو جنگلی هایی رو که دیشب ریختم تو قابلمه و با آب جوشوندم، صاف کردم تا لواشک درست کنم. دیروز چند تا گردوی تازه پوست کندم و خوردم. الان دست هام شبیه دست  کولی های فال گردو فروش سر چهارراه هاست.  رفتم انتشارات روزنه کار. چه کتاب فروشی خوب و دوست داشتنی ایه. (خیابون تخت طاووس- خیابون جم(فجر) کوچه حجت- پلاک 3) کتاب راهنمای بازیگران بهزاد رحیمیان رو خریدم به رسم هدیه برای پسری که قبل از کنکور فیلم دیدن رو دوست داشت. حالا اگه این یک سال اخیر که من ندیدمش از نظر روحی متحول نشده باشه و هنوز به فیلم علاقه داشته باشه، خوبه. چند تا کتاب داشت با عنوان نمایشنامه های رادیوئی.  به نظر کار خوبی می اومد. اینی که من گرفتم یک نمایشنامه از ویلیام فاکنر و یکی از اوهنری داره. البته در اصل داستان کوتاهی بوده که به صورت نمایشنامه اجرا شده. 

فیلم زن "گریه او" یادتونه؟ فکری ام یک سریال ازش بسازم.

 توضیح واضحات : تصادفا این پایینیه من نیستم که گیر کردم بین مناسبات و آدم ها و کارهایی که هیچ ربطی بهم ندارن؟ آقای اولد فشن؟

1- یک روز قشنگ بارانی- امانوئل اریک اشمیت . مجموعه داستان کوتاه . قبلا ازش "خرده جنایت های زناشوهری" رو خونده بودم و دوست داشتم. ولی این مجموعه اصلا هیچی نبود. تاتی تاتی های اول یک نویسنده بعدا خوب. چرا هی تعریف کردید گفتید خوبه ؟ چرا چرا چرا؟ دیروز تو سواپ به دوستام میگم : این کتابو خریدم 1700، همین چند روز پیش. می فروشم 1200. ظریفی برمیگرده میگه : 500 تومن میدم واسم تعریف کن!

2- یک زندگی دیگر - آلبرتو موراوایا. مجموعه داستان کوتاه. این یکی رو دوست داشتم. کلی داستان کوتاه، همه از قول زنان. طوری که من دو به شک شدم که نویسنده زنه یا مرد.کتاب چاپ 1381 بود. خیلی قبل ترها کتاب "دو زن" رو ازش خونده بودم. 

3- رویای بابل- ریچارد براتیگان. قبلا ازش "صید ماهی قزل آلا در آمریکا " و " اتوبوس پیر" رو خوندم و دوست داشتم. اینو هنوز شروع نکردم. مثل یه شیرینی خوشمزه که همینجوری در انتظاره خورده شدنه.

4- محفل شادمانی- امی اتان. یه خانوم نویسنده چینیه که اگه اشتباه نکنم  بزرگ شده امریکاست. قبلا ازش "اجاق روشن" رو خوندم. ارزش یک بار خونده شدن رو داره. چاپش جدید نیست. از کتاب های دست دوم نشر رود خریدم. میدونید که نشر رود علاوه براینکه کتاب های دست دوم شمارو به نصف قیمت پشت جلد برمیداره و درازاش بهتون کتاب می فروشه، طبقه دومش هم کتاب های دست دوم رو می فروشه و کرایه میده. کلا انتخاب های خوبی می تونید داشته باشید. من کارهای کلاسیک شو خیلی دوست دارم. الان دارم همین کتاب رو میخونم. خیلی پرکششه. راجع به 4 تا مادر و دختره. مادرها متعلق به نسلی هستن که از چین به امریکا مهاجرت کردن و دخترها تو امریکا به دنیا اومدن.

5- یه کتابی که اسمش یادم نیست و همینطور نویسنده اش. هنوز خیلی مونده نوبت خوندنش بشه.

6- یک داستان خیلی کوتاه درمورد یه خانوم ته سیگار و یه آقای کبریت سوخته که باهمدیگه تو یه قوطی خالی سیگار زندگی می کنن. خانومه سر آقا نیم سوخته منت میذاره چون دوماد سرخونه است. همینقدشو خوندم. این هم جدید نیست. تو نشر چشمه پیدا کردم.

7- دو تا کتاب درمورد سازگاری خواهربرادرها برای خواهر شوهر دو بچه پشت سرهم دار. باید اعتراف کنم که تا به حال هیچ کتاب تربیت بچه و اینهایی رو به انتها نرسوندم. راستش اصلا برام جالب نیست. هیچ کتاب آموزشی  تا به حال نخوندم. درهیچ زمینه ای. به غیر از کتاب های دبیرستان و کمی هم دانشگاه. البته خصوصیت بدیه. خواستم فقط درجریان باشید. اگه کسی حاضر باشه کتابهای آموزشی رو برای آدم تعریف کنه من پایه ام. مثل همین کاری که خانوم شین گاهی به گداری انجام میده.

دیگه همین دیگه. سواپ خیلی پربار و جالب بود. مامان ارشک هم با دوستش اومدن. انگار که چند سالی بود همدیگه رو می شناختیم. انقدر موضوعات مشترکی با هم داشتیم که حرفامون تموم نمیشد. من تا ده روز دیگه باید اسباب کشی کنم. هنوز چیزی رو جمع نکردم. نمی دونم باید چیکار کنم. کلا باید کار خاصی انجام بدم؟

شب نوشت : یکی از کتابایی که خریدم و یادم رفت بگم "طریقت چای" ه. اسمش خیلی باحال بود. یک نگاهی که به کتاب انداختم متوجه شدم که واقعا درمورد چای و فوائد و اینهاشه. چه چایی برای چه بیماری خوبه مثلا. انقدر از اسمش خوشم اومد که خریدم. حالا کی بخونم خدا عالمه.

دو سال پیش یه همچین ساعتی خواب بودم. خوب بچه مو زاییده بودم، اونم مثل دسته گل بغل دستم خوابیده بود. دیگه کاری نداشتم که انجام بدم. هنوز به شروع شب بیداری ها و افسردگی ها و گریه ها چند روزی  مونده بود. هنوز انقدری با هم آشنا نشده بودیم. امشب تو دستشویی شیر آبو باز کرد و یک دفعه آب فوران زد به سقف و دیوارها. جیغ زد ماما. من و علی دوییدیم سمت دستشویی. علی رفت و شیر آب و بست.بچه بغض کرد و نشست. لب هاش می لرزید. سعی کرد گریه نکنه ولی نشد. تا گفتم جونم مامان، زد زیر گریه.خودشو انداخت تو بغلم. بعد سعی کرد توضیح بده چی شده. کل ماجرا یک دقیقه هم طول نکشید. هیچی، همینجوری..

پی نوشت: عاشق این گفتگو نوشت هاش هستم. امتحان کن. 

"آن‌ها كه فكر مي‌كنند رژيم‌هاي كمونيستي اروپاي مركزي، منحصراً به دست جنايت‌كاران شكل گرفتند، به يك حقيقت بنيادين بي‌توجه‌اند: رژيم‌هاي جنايت‌كار، به‌دست جنايت‌كاران به‌وجود نيامد‌ند، بلكه به‌دست آرمان‌خواهاني به‌وجود آمدند كه مطلقاً قانع شده بودند تنها راه موجود به سوي بهشت را يافته‌اند. آن‌ها با شجاعت از اين راه دفاع مي‌كردند و در اين راه قربانيان زيادي مي‌گرفتند. بعدها، مثل روز روشن شد كه بهشتي در كار نيست، و به‌اين ترتيب،‌ آن آرمان‌خواهان، قاتليني بيش نبودند."

در راستای لینک دادن و خوندن نوشته های توپ بقیه، فیلم نفس عمیق که یادتون هست؟ این آقای نصیری یه چیزی نوشته، حالا برو ببین ضرر نمی کنی.

آق بهمن درمورد دهه فجر و جشنواره و برنامه های دهه فجر نوشته.  قدیما برای من هم دهه فجر خیلی خجسته بود. شاد بود با اون سرودهای تند آتشین. ماه تولدم بود و دنیا انگار تو این ماه نو میشد. پیش خودم عاشق اون پسره شده بودم که تو برنامه کودک میومد و شعر می خوند. تا سالها حفظ بودمش، الان دیگه از خاطرم رفته. اون سالهایی که جوونتر بودم مجله فیلم ویژه جشنواره رو دوست داشتم. هر از گاهی هم رفتن و دیدن یک فیلم. حالا مونده به شانست که خوب باشه یا بد. ولی دیگه مدتهاست که شنیدن سرودهای انقلابی منقلبم می کنه. چه خوش باوری ها و ساده انگاری ها که پشت این سرودها نیست.

وبلاگ این خانوم رو تازه کشف کردم. با همون اخلاق گندی که دارم که هرچی می بینم دلم میخواد، حالا دلم خواسته برم ژاپن زندگی کنم. قبل ترش هم انگلیس. قبل از اون هم آلمان.  مثلا این غذای لپ گلی خوشگلو ببین؟ مردم تو جاپن از این غذاها میخورن. اونوقت من بی فرهنگ میرم چلوکباب و نون پنیر میخورم با خیال .... سگی! آخه این درسته؟ نه واقعا؟

این آقای منصور نصیری هم در عنفوان جوانی قبل از اینکه سنش برسه به سی، (نترس بابا) اومده و گفته که میخواد سی سالش که شد چیکارا بکنه و چیکارا نکنه. خوب آرزو بر جوانان عیب نیست. من که اصلا یادم نیست در آستانه سی سالگی چیکارا میکردم؟ آهان فک کنم  حامله بودم و با دمم گردو می شکستم که  به ثمر نشستم و دارم میشم دو تا و این حرفا. چه میدونم والا. خوب که فکرشو می کنم خیلی هم فرقی با 29 یا 32 نداره. کلاً همش شکل هم میشه.

پی نوشت : این نوشته های بالایی خزعبلات ساعت یک و نیم نصفه شبه که به دلیل اشتباه در زمان، رفته بود یه جایی گم و گور شده بود. تازه پیدا شده.

ممه کیسر بدبخت هیزم کش است! البته من نفهمیدم ربطش به موضوع چیه؟ هیزم کش و این چیزا یعنی چی؟

ممه رو لولو برده.

2-  همین الان خوندم احمد بورقانی فوت کرده. چه زمستون پرمرگ و میری.

خودمم همش تشنه ام میشه و پوستم خشک شده. اگه یه مدت دیدید که نمی نویسم و اینها یه خبری از خانواده بگیرید بالاخره پیشامده، مرگ خبر نمی کنه.

3- نصفه شبها که از زور تشنگی از خواب می پرم و زبونم مثل چوب خشک شده، کلی ایده ناب تو ذهنمه که بیام و بنویسم ولی الان همش پریده. فقط وقتی داشتم خبر شماره یک رو میخوندم یاد این جمله نغز از آیدای پیاده رو افتادم که " چیزهایی مثل سوراخ روی جوراب پدرت در خانه آنقدر آزار نمی دهند تا جلوی مهمان." یعنی فکرشو بکن تو دوره زمونه ای که یکی تو ایران میگوزه، خبرش با بو و صدا اونور دنیا مخابره میشه، اگه مثلا ساکن یک جای دیگه باشی، چقدر باید خفت و خواری بکشی از اونچه که تو وطنت میگذره و یا دسته گلهایی که هم وطن هات در جاهای دیگه آبیاری می کنن و می پرورونن. نه؟

شرق دیگر سرخ نیست! از وبلاگ یک پنجره . سفرنامه آقا عطا به کشور چینه. پیشنهاد می کنم قسمت 2 و 3 رو هم بخونید.

پی نوشت : یاد یه کتابی افتادم که سالها پیش خوندم. تو اونم مردی که نامزد داره و گویا نامزد داشتن تو اون دوره تو آمریکا خیلی موضوع ناموسی بوده! اونقت عاشق یه زنی که همسرشو ترک کرده و اومده شهر اینا شده.طلاق هم دیگه اند بی ناموسی بوده اونوقتا. حالا هرچی فکر می کنم یادم نمیاد اسم کتاب چی بود. شما نخوندینش؟

راهنمایی : تو اسم کتاب یه دوران داشت و اسم نویسنده هم دوریت بود. یا برعکس نمیدونم والا.

پی نوشت بی ربط : این شبها مولتی ویژن که دیوونه شده و دیگه برای عوام الناس هم چهره نشون میده، داره فیلم سیصد رو پخش میکنه. البته من که بیبشتر از پنج دقیقه حوصله ام نگرفت نگاه کنم، ولی نفهمیدم چرا واسه یه فیلم-کارتون بچه گانه انقدر شلوغ کردن ملت؟

این نوشته آقای پنجره هم  درباب وودی آلن خواندنی است.

دیشب اتفاقی تو کانال Arte فیلم خانه اشباح رو دیدم. برگرفته از کتاب خانه اشباح ایزابل آلنده. نقش کلارا رو مرل استریپ بازی میکنه. تو کتاب بازیگران نوشته بهزاد رحیمیان ( که یک دوستی به پاس معرفی  دختر جوانی به ایشون بهمون هدیه داد) میرم سراغ مرل استریپ و میبینم که فیلم رو سال1993بازی کرده، یعنی در سن 43 سالگی. کمی برای جوانی کلارا مسنه. چون تا اونجایی که یادمه کلارا یک دختر 18-17 ساله است که با نامزد سابق خواهرش  ازدواج میکنه.

یکی از کتابهای آلنده که خیلی تاثیرگذار بود برای من، کتاب  پائولا بود که براساس اتفاقیه که برای دختر خود ایزابل آلنده افتاده. کتاب بسیار زیبائیه.

پی نوشت مهم:رابطه  اونی که کتاب رو بهمون هدیه داد، با اون دختری که بهش معرفی کردیم به جایی نرسید. البته رابطه ای هم که نبود. فقط یک شب شام دعوتشون کردیم خونمون و دو ساعتی همدیگه رو دیدن. حالا ما هم خوشمون اومده هر از گاهی برای این آقای  نسبتا جوان که زن بگیر هم نیست یه دختر ی معرفی می کنیم بلکه اون یکی کتا ب بهزاد رحیمیان رو هم برامون بخره! 

راستی امروز ناهار باقالی قاتق درست کردم. همیشه دوست داشتم بتونم این غذای خوشمزه رو خودم درست کنم منتها به دلیل نداشتن باقالی رشتی موفق به اینکار نشده بودم، تا اینکه کشف کردم با لوبیا کشاورزی ( که با همین نام به صورت بسته بندی تو فروشگاهها موجوده) میتونم درستش کنم. منتها باید اول لوبیا کشاورزی رو 10 دقیقه توی آب داغ بذارید تا بشه راحت پوستشو کند. بعد که پوستشو گرفتی تو یک قاشق روغن تفتش میدی و بعد زردچوبه و سیر و شوید رو اضافه میکنی. آخر سر هم آب. حالا باید یک مقدار زمان بدی تا بپزه. آخر سر هم تخم مرغو اضافه میکنی. نمک هم فراموش نشه. اندازه ها هم همینطوری باید دستت بیاد. خیلی خوشمزه است امتحان کن.

دیگه اینکه دوست عزیزم ریتا در جواب پستی که نوشته بودم ما خیلی خودمونو تحویل نمیگیریم گفته :"چیزی که در مورد اينجايها دوست دارم اينه که هيچ وقت از تحويل گرفتن خودشون احساس گناه و لوس بودن نميکنن و نه تنها خودشون رو خيلي تحويل ميگيرن بلکه بقيه رو هم همينجور تحويل ميگيرن گلي جون من باهات مخالفم که اين کارا قرتي بازيه بلکه به نظر من يه جوري اعتماد به نفسه داشتنه و اينکه آدم با بودن خودش حال ميکنه" 

فکرمو مشغول کرد. شاید واقعا از اعتماد به نفس پایین ناشی بشه. شاید دلیلش اینه که ما (منظورم خانوادمه)هیچوقت خودمونو لایق یک جشن نمیدونیم. لازم به ذکره که ما نه عروسی درست ودرمونی گرفتیم، نه سالگردی برای چیزی میگیریم، نه وقتی سام به دنیا اومد کسی رو خبر کردیم، حتی تولد یک سالگی هم براش نگرفتیم! چون به نظرم کمی خنک میومد که برای بچه ی انقدری چارتا سیبیل کلفت دعوت کنیم . خودشم که بچه ام هنوز دوست و رفیقی به هم نزده بود اون زمان که بگیم بیاد. نمیدونم کار درست چیه؟ احتمالا درست همونیه که باهاش حال میکنی. ولی من همیشه فکر میکنم که برای کسی مزاحمت ایجاد نکنم. مثلا از اینکه هرسال مجبور بودم برای جشن تولد یکی از بچه های فامیل که البته نسبت خیلی نزدیکی باهام داره یک راه خیلی طولانی رو برم و تو مجلسی که خیلی بهم خوش نمیگذره شرکت کنم ناراحت بودم. از تصور اینکه حتی یک نفر از کسانی که دعوتش بکنم خونه ام این حس رو داشته باشه بدم میاد.یا مثلا با سام که بیمارستان بودیم خوب خیلی خسته شده بودم. فقط هم یک خانوم میتونست به عنوان همراه بیمار بمونه. ولی هرچی مامانم اصرار کرد که بیاد پیش سام قبول نکردم. چون دلم نمیخواد مزاحم کسی بشم.

به هرحال ریتا جون نظر من اینه. ولی شنیدن دلیل تو برام خیلی جالب بود. باز هم بگو. دلم برات تنگ شده. 

پی نوشت : وبلاگ cafe-canape  کشف تازه من. چه قالب قشنگی داره، نه؟

دارم کتاب "گفت و گو با بیلی وایلدر" کمرون کرو با ترجمه گلی امامی رو دوباره خونی میکنم. امید به زندگی رو در من تشدید میکنه. احساس غرور میکنم که  همنوع بیلی وایلدر هستم. یعنی منظورم اینه که جفتمون آدمیم! اون کارگردان فیلمهایی مثل "بعضی ها داغشو دوست دارن"، " عشق در بعد از ظهر"، "نینوچکا"، "آپارتمان"، "خارش هفت ساله" ، "تعطیلات از دست رفته " و .... دیگه است. نویسنده فیلمنامه ها هم خودش بوده. البته با همکاری  یک نفر دیگه.

یکی دو روزه سام مریض شده. اسهال و استفراغ و تب.(گلاب به روتون). بی ادبیه ببخشید. از این ویروس جدیدا افتاده به جون بچه ام. واسه اطلاع مادرا می نویسم شما نخونید خوب. اولش با سه چار تا تگری شروع میشه. بچه ام بی حس و حال. بعدش یواش یواش کار به جاهای باریک میکشه و اسهال و تب. سام که روز اول فقط دوغ خورد. همونم با تغییر رنگ از سفید به زرد کمرنگ از پایین پس داد. ولی حالا بهتره. دکتر بهش کلوتریمازول یا یه چیزی تو این مایه ها داد. با یه ضد تهوع و استامینفن. حالا بهتره البته.

در مورد این دختره آریگونا زوگاج هم تو وبلاگ چای داغ خوندم. چه دنیای غریبیه ها.

همین دیگه. خدافس

پی نوشت : قرار بود بریم شمال . بچه مریض شد.