من ذاتاً به دوستان احترام می‌گذارم و در مقابل توقع احترام هم دارم. یکی از دوستان جدید نوشته‌بود وقتی دیدم مطلب جدید گذاشته‌ئی آمدم بخوانم ولی دیدم راجع به برق است. احتمالاً دلش ازاین مطلب تکراری بهم خورده ورفته! منم با اجازه‌ی شما عنوان را عوض کردم. اشکالی که نداره؟

--------------------

توضیح مختصری درباره‌ی یک عکس.

از همین‌جا درخواست می‌کنم از آقای کشمیری {رجوع کنید به پست قبلی} و دیگران که عکس‌ها را به تنهائی کش نروند، تکست با عکس روی هم، لطفاً سوا نکنید. برندارید چه به‌تر، برداشتید لطفاً مأخذ را ذکر بفرمائید تا گرفتار لعن و نفرین و ناسزا دراین‌دنیا و آن دنیا نشوید! من اگر عکسی را از جائی برمی‌دارم منبع آنرا هم ذکر می‌کنم یا می‌نویسم که از خودم است. این عکس و چند عکس دیگر را از جائی گرفته‌‌ام که در بخش‌های قبلی توضیح داده‌ام. بقیه از خودم بوده‌است.

از سری عکس‌های اِفِسوس چشمم به این عکس افتاد که نکات جالبی درآن وجود دارد و بدون این توضیحات‌، عکس یک چیزی معمولی‌است و حداکثر منظره‌ئی زیبا را نشان می‌دهد. دراینمورد توضیحاتی هم قبلاً داده‌ام که به‌تراست بخوانید.

خیابانی که در عکس دیده می‌شود، از یکسو وصل است به محلّات بالای شهر یعنی خانه‌های حکمران (کنسول) و افراد متمکن و کتاب‌خانه و تئاتر یامحل اجرای موسیقی (تئاتربزرگتردر قسمت پائین سمت راست جاده قراردارد.) و حمام و غیره، از پائین می‌خورد به harbour یعنی بندرگاه یا لنگرگاه و پناه‌گاه دریائی. شاید اگر کمی پیاده بطرف پائین حرکت کنیم، دریائی دیده نشود ولی آثار بندرگاه هست. گفته می‌شود این بندرگاه دارای ورودی بسیار زیبائی‌است که از نظر عکاسان مخفی مانده! زیرا اطراف آن‌را بوته‌زارهای انبوهی فرا گرفته و دسترسی به آن امکان پذیر نیست. تا ازاین کوه دور نشده‌ایم بگویم که در اوائل دوران مسیحیت، روحانیون (بیشاپ‌ها) و افراد معمولی که از چندخدائی رو گردانده و به مسیحیت گرویده بودند دائم مورد آزار و اذیت کفار قرار می‌گرفتند. قلّه‌ی این کوه جائی است که بنام زندان سنت پائولوس معروف است زیرا این فرد مسیحی مدتی درآن زندانی بوده است. کوه را که دور بزنیم، بعد از چند پیچ و تپه و سربالائی و سرازیری به خانه‌ی حضرت مریم می‌رسیم که داستانش را قبلاً نوشتم.

در تمام طول 530 متری این خیابان در دوطرف ستون‌هائی دیده می‌شود. عرض خیابان 21 متر و فاصله‌ی ستون‌ها 5 متراست ولی در جاهائی بین ستون‌ها، ستون‌های دیگری هم بوده که گفته می‌شود روی هریک مجسمه‌ئی نصب بوده است. وسط خیابان به عرض 11 متر با سنگ مرمر فرش شده است. این تعداد ستون که در سرتاسر خیابان وجود دارد، تصور می‌فرمائید چه کاربردی داشته‌اند؟ بد نیست بدانید این ستون‌ها در واقع تیرهای برق هستند! یعنی بالای هرکدام چراغی بشکل شمع یا چیزی شبیه آن قرار داشته که نور خیابان را در شب تأمین می‌کرده است.

این خیابان که گفته شده مهمترین قسمت شهر بوده، توسط امپراتور آرکادیوس در سال‌های بین 395 تا 408 میلادی احداث شده و کلیه آثاری که مربوط به این امپراتور است بنام آرکادین Arcadian شهرت دارند. زیر این خیابان تا بندرگاه و برسد به دریا، فاضل‌آب یا اگوئی وجود داشته که فاضل‌آب را به بیرون شهر هدایت می‌کرده‌است.

چهار ستون یاد بود که متعلق به قرن پنجم میلادی است وسط خیابانی که به بندرگاه ختم می‌شود احداث شده بوده که گفته شده برای نگهداری مجسمه‌های چهار نویسنده‌ی چهار قسمت از انجیل عهد جدید بوده‌است.

پی‌نوشت: این عکس‌ها ادامه‌ی عکس‌های افسوس در غرب ترکیه نزدیک شهر سلچوق تقریباً 90 کیلومتری ازمیر است که قبلاً توضیحات لازم در پست‌های قبلی داده‌ام. برای کسب اطلاعات بیشتر به پست‌های شش‌گانه‌ی قبلی مراجعه فرمائید.

ضمن تشکًر از خانم مینو صابری، خوشبختانه با تسلّط و حسن نیّتی که ایشان در کارخود دارند، اطلاع دادند که سایت عصر ایران  که در بالاترین هم به آن لینک داده شده، بدون ذکر منبع اقدام به نشر عکس‌های مربوط به وبلاگ هفت‌شهرعشق نموده و اطلاعی هم نداده یا اشاره‌ئی هم به منبع اصلی نکرده‌است. هرچند این کار بی‌سابقه نیست و قبح آن دارد متأسفانه ازبین می‌رود، چون فکر کردم آقا یا خانمی که اقدام به این کار کرده ممکن است حرفی و دفاعی هم داشته باشد، یادداشت محترمانه‌ئی برایش فرستادم. از همه‌ی دوستانی که در بالاترین نظر و به مطلب نمره داده‌اند، که اگر مثبت بوده پس گرفته ‌یا اگر امکان پس گرفتن نبوده عذرخواهی کرده‌اند، تشکر می‌کنم.

بعنوان دفاع این را هم داشته باشید:

+ - رای  ۱ ja_adib

 کمتر از یک دقیقه قبل گفت:

جناب آونگ اینقدر که داری خودتو می کشی.من از

   کجا باید می دونستم که این تو وبلاگ دوستته.خیلی با حالی بابا

پاسخ جناب ادیب، معنیش اینه که اگه عکس‌ها توی وبلاگ دوست "جناب آونگ" نبود، برداشتن آن از نظر ایشان ایرادی نداشت!

  پی‌نوشت: دراین‌جا لازم است توضیحی به دوستان وردپرسی بدهم: حدود چهارسال است وبلاگ می‌نویسم و فکر می‌کنم از "سه‌قلم‌دار" در بلاگفا شروع کردم و بعد در بلاگر و دوباره در بلاگفا با "چارمضراب" و یکی هم در زنده‌رود، جاهای دیگر هم بود مثل "جاودانان" و غیره...! که همه‌را بعد از آمدن به این‌جا یا بستم یا معوق گذاشتم.

دلیل این توضیح اینست که هیچ‌گاه دنبال گذاشتن عکس و چیزهائی برای جلب توجه که صرفاً باب طبع کسانی که فقط دنبال کارهای بصری راحت "یعنی هلو برو تو گلو" هستند یا پیدا کردن دوست اینترنتی و "چتی!" و مطالب غیر اخلاقی نبوده‌ام، به سن و سالم هم نمی‌خورد! خواننده هم بود چه بهتر نبود هم نبود! خودم را نمی‌کشم و دست به کارهای خلاف نمی‌زنم برای پیداکردن مشتری!

اگر عکسی اضافه کرده‌‌ام بخاطر نیازی بوده که متن یا نوشته به آن داشته یا خود عکس به تنهائی پیامی داشته. بنابراین جداکردن تعدادی عکس، که وابسته به یک متن است، از یک نوشته یا خاطره، به هردو قسمت زیان خواهد زد. متأسفانه بعضی‌ها بدون درک این‌که برای مطلبی چقدر وقت صرف شده برای تبلیغ وبلاگ خود و ظاهرسازی دست به هرکاری می‌زنند.

شاید بهمین دلیل است که بعضی از دوستان گاهی می‌نویسند؛ فلان عکس خوب بود ولی گویا نبود! (بدون خواندن یک متن و توضیحات مربوطه، دیدن یک عکس چه لطفی دارد؟) هرعکس تاریخچه و پس‌زمینه‌ئی دارد، از عکاس گرفته تا نشریه‌ئی که فرضاً اول بار عکس در آن چاپ شده و موقعیت‌ها و دلایل پیدایش آن و غیره. (شخصاً علاوه بر عکس‌هائی که خودم گرفته‌ام، اگر از نشریه‌ئی هم برداشته‌ام، آدرس و نام و مشخصات آن‌راهم نوشته‌ام.)

شاید هم در شرایطی اشکال از خود عکس باشد که دلایل زیادی دارد و بهتر‌است سؤال کننده منظور خودرا بیش‌تر توضیح دهد. مگر این‌که عکس هنرپیشه‌ئی خواننده‌ئی یا خدای نکرده! مانکنی چیزی باشد که لذتی به چشمان زیباپسندی برساند که ازاین لحاظ هم بنده شرمنده‌ام. خیلی از وبلاگ‌ها وسایت‌ها هستند که کارشان نشان دادن عکس و فیلم است، هرکسی باید انتخاب خودش را بکند. دور از جان شما! بعضی بچه‌ها کم حوصله و یا خوش سلیقه هستند؛ عادت دارند خورش یا شیرینی و گردوی وسط نان را می‌خورند وبقیه را دور می‌اندازند!

متأسفانه آن چند عکسی هم که عموماً مذهبی بوده و توضیحات لازم در مورد محل و تاریخچه‌شان داده بودم و مرتبط بودند به یک متن چندین صفحه‌ئی، بطور جداگانه وبدون ذکر منبع و وبلاگ، شخصی بنام کشمیری آن‌ها ‌را کش رفت. خدا کند آقای کشمیری دیگری پیدا نشود تا بتوانیم کار خودمان را ادامه بدهیم. ازاین ببعد سعی خواهم کرد آدرس وبلاگ را زیر عکس‌ها بنویسم. کاش بجای این کارها مردم کمی تقوا و انصاف داشتند.

از زنده‌رود مانده بجا آب مرده‌ای

چون چهره‌ی لهیده و درهم فشرده‌ای

گرمای مهر دوست بجانت حیات داد

اما تو آبروی بخشش و ایثار برده‌ای

آب خودی و غیر به یک جو نمی‌رود

قهر است با تو رود، تو چون او نبوده‌ای

شعر و سرود کوه نخواندی بگوش رود

همدست نا مبارک مرداب بوده‌ای

رنجیده شد ز آب کثیف و تفاله‌ها

حیف از صفا و پاکی آبی که خورده‌ای

بس ره سپرد تا برسد در دیار دوست

کی دست یاری او را فشرده‌ای؟

چون سبزی و طراوت و پاکی ز رود رفت

کی شوق زندگی‌ست به شهر فسرده‌ای

ع آرام

پی‌نوشت: امروز دوستان زنده‌رودی اطلاع دادند که آب زنده‌رود را باز کرده‌اند یعنی که موقتاً از مرگ نجات پیدا کرده. زنده‌رود همیشه جاری و زنده و برقرار و دست راست‌اش زیر سر رودخانه‌ی خشک شیراز هم باشد!

آبروی اصفهان زاینده رود

تا به کی بی‌آب رودی زنده بود؟

کاش روزی خشک رود شهرما

یاد گیرد زندگی از زنده رود

از سپاهان پر از لطف و صفا

سوی شیراز هنرپرور درود!

بی‌هنر این شهر هم آبی نداشت

خشک چون رودش که خشکی می‌فزود

شعر تر از عین آرام آمده‌ست

پر کند تا شهر زآهنگ و سرود

سعدی و حافظ همیشه زنده‌اند

هفت‌شهر از عشق هم خالی مبود! (مبود ویرایش جدید مباد! برای جور شدن قافیه!)

]]> http://7citiesoflove.wordpress.com/?p=184 Fri, 20 Jun 2008 14:25:26 +0000 ع. آرام http://7citiesoflove.wordpress.com/?p=184 کدام هفت شهر عشق؟!

امروز بمناسبتی رفتم سراغ گوگل و سرچ کردم این هفت شهر را! عجب دنیائی است! خانمی از آمریکا هفت‌شهر عشقی دارد که این‌جا فیلتر هم شده و نتوانستم ببینم‌اش، یکی آدرس هفت‌شهر عشق خودش را نوشته: the7lovecities فلان‌جا دات کام و یکی نوشته 7citylove یک جای دیگه دات کام و چند آدرس دیگر هم بود که غیر از 7 و لاو و سیتی و این حرف‌هاست ولی اسم فارسی را همان هفت شهر عشق انتخاب کرده‌اند!

از هفت شهر عطّار نیشابوری تا هفت‌شهر نجّار وبقّال و چقّال همه عشقی هستند ولی این وسط غیر از عطّار هیچ‌کدام هم از خم یک کوچه نگذشته‌اند. از حق نباید گذشت؛ این وسط در انتخاب اسم مکرر مشکلی نیست یعنی امری طبیعی بنظر می‌رسد، آنچه که می‌ماند ایجاد سردرگمی دوستان و ضررِ خودِ وبلاگ‌نویسان است که دیرتر می‌شود پیدایشان کرد و اگر مثل اسم‌گذاری بچه‌ها بوسیله‌ی والدین، اسم با مسمائی انتخاب شود البته بچه در بزرگی دچار مشکل نخواهد شد!

یادم هست جوان که بودم و حال و حوصله‌ئی داشتم بمناسبتی که بیش‌تر مربوط می‌شد به یک کار تحقیقی راجع به زادگاه خودم، دنبال اسامی آن شهر در دوره‌های مختلف بودم. حدود نه اسم برای شهر خودم در دوره‌های مختلف پیدا کردم که یکی هم انطاکیه بود! چون انطاکیه پایتخت یامرکز سلسله‌ی سلوکیان  را در سوریه فعلی تصور می‌کردم بیش‌تر تحقیق کردم و 31  انطاکیه پیدا کردم که همه را هم منسوب به یکی از سرداران اسکندر مقدونی می‌دانستند یعنی آنتیوکوس  که علاقه‌ی زیادی به بنای شهرهای جدید یا تغییر نام شهرها بنام خودش داشته! همین وضعی که حالا هم می‌بینیم که هرکسی سعی دارد (یا اطرافیان و علاقمندان سعی دارند) میادین و خیابان‌ها و شهرها را تغییر نام بدهند و فرضاّ می‌بینیم دریک شهر شش‌تا خیابان شریعتی وجود دارد. (و قبل ازآن پهلوی و قبل‌تر لابد مظفریه و ناصریه و نادریه و صفویه و غیره.) فکر نمی‌کنم همه‌ی آن 31 شهر که سلوکوس یا آنتیوکوس بنا کرده‌اند یا بنام خود تغییر نام داه‌اند  حالا هم بنام آنان باقی مانده باشند!

پی‌نوشت: خاطرات سفر ازمیر همراه با چند عکس ( قسمت سوم) در صفحات داخلی. (برگه‌ها)...

چند وقت بود می خواستم مطلبی در زمینه‌ی تفاوت شوخی با توهین بنویسم و هربار مشکلی پیش می‌آمد؛ (عید، مسافرت، مهمانی، کسالت، چشم‌درد و ازاین بساط‌ها. ولی درواقع این‌ها بهانه است و من در اصل قضیه تردید داشتم! دروغ چرا؟!)

گاهی "بعضی‌افراد،" حتا ندیده و نشناخته، کامنتی یا مطلبی درباره‌ی کسی می‌نویسند که آدم فکر می‌کند مثلاً خیلی باهم خودمانی هستند. و باز فکر می‌کند اگر این دو باهم اینقدر خودمانی هستند چرا یکی باید در انظار! با دیگری شوخی ‌کند و آن‌هم شوخی‌های متمایل به توهین! و دیگری با صبر و تحمل جوابی ندهد و محترمانه قضیه را مسکوت بگذارد، و چون متوجّه‌ی عمق روابط آن دونفر نیست، مداخله نکند و بگذرد.

با تکرار قضیه، همین آدم شاید باز فکر ‌کند که نه، واقعاً نکند دوستی وشوخی هم در کار نیست، شاید "خودی‌نشان‌دادن" است یا از اسم دیگران سوء استفاده کردن برای "جلوه‌گری" یا "خودبزرگ‌‌سازی!" و دیگرچه؟!...

مشغول پس‌وپیش‌کردن کلمات برای نوشتن این مطلب بودم که طبق معمول صفحه را می‌نی‌مایز! کردم و برای تنوع و تغییر رنگ صفحه و جلوگیری از خستگی چشم رفتم سراغ گوگل‌ریدر و بلاگ‌رولینگ و بقیه‌ی قضایا...مطلب زیر توجهّم را جلب کرد که نوشته‌ی یک "غیروردپرسی" است که به رگ غیرت‌اش برخورده و بجای "منِ‌وردپرسی" دست به قلم شده. به این تذکر آقای منیری در "پا برهنه‌ی برخط" توجه فرمائید:

توهین نکنید لطفا

تنها چیزی که باعث شد این چند خط را بنویسم، توهین‌هایی‌ست که به اسم شوخی و دور هم باشیم – چه در توییتر و چه در فرندفید - به دکتر مزیدی می‌شود و می‌خوانم و نمی‌دانم و نمی‌فهمم چرا شوخی معنی‌ش این شده که به یکی توهین کنیم تا بقیه خوش خوشان‌شان شود.

اتفاقا قصد حمایت دارم ازش؛ دوست نادیده‌ای‌ست در این وبلاگستان که اگر نبود، خیلی‌ها هنوز هم داشتند روی سرویس‌های وبلاگ‌نویسی ایرانی می‌نوشتند و همیشه هم نگران هویت‌شان بودند که لگدمال نشود و وبلاگشان را نبندند.

امثال مزیدی – البته در اینجا منظورم خود حسین آقای مزیدی‌ست - که خیلی لقب‌ها – که اگر یکی‌ش را به خودمان می‌دادند در کسری از ثانیه جرشان می‌دادیم- به‌ش چسبانده‌ایم، یکجور موهبت هستند برای تکنولوژی - و در نهایت ما به عنوان کاربران نهایی آن - ؛ خیلی از سایت‌ها، نرم‌افزارها و سخت‌افزارهای امروز و به طور قطع آینده، با توجه به نیازهایی طراحی و اجرا می‌شود که اساس تعریف‌شان این آدم‌ها هستند.

توسعه‌ی خیلی از تکنولوژی‌ها به واسطه‌ی آدم‌های – به قول ما عوام، خوره - پیگیری مثل مزیدی سرعت می‌گیرد. ما – سایرین- با همه‌ی ادعاهای کذای‌مان، در این بخش به چنین آدم‌هایی مدیون هستیم. اگر حسین آقای مزیدی را به عنوان دوست قبول نداریم و همه‌ی سعی‌مان را در مذمت و نکوهش رفتارش - به دلیل اینکه ما نمی‌پسندیم - به کار می‌بریم، حداقل حرمت این دینی که به گردن‌مان دارد نگه داریم، حداقل گاهی که حال بهتری داریم.

نکنید این کارها را، در شان شما نیست رفقا. می‌شود به آسانی، در فیدخوان گوگل یا بقیه‌ی مخلفات اینترنتی، با برداشتن یک تیک یا زدن یک کلیک ناقابل، از صفحه‌ی زندگی مجازی‌مان حذف‌اش کرد، بدون اینکه به‌ش توهین کرد به اسم شوخی و نیش و کنایه زد محض خنده‌ی رفقا. باور کنید می‌شود بدون توهین به دیگران هم وبلاگ خوبی داشت و حتی طنزنویس خوبی بود، باور کنید که می‌شود.

یک امّا این وسط وجود دارد؛ مقررات بسیاری از این قبیل سایت‌ها، بعضی کارهای مخرّب و برخورنده، به شخص یا یک فرهنگ خاصّ یا کلّ جامعه‌ی انسانی، را مجاز نمی‌داند. چیزهائی در همه‌ی جوامع مورد نفرت یا ممنوعیّت اخلاقی و قانونی قراردارند؛ حتا اگر درPrivacy Policy یک سایت سرویس دهنده قید نشده باشد، از جمله دزدی، خیانت، هتاکی و...حرف‌های رکیک، و بقول معروف؛ "در دیزی بازه حیای گربه کجا رفته؟"

سیاست و مصلحت‌اندیشی سایت‌های سرویس‌دهنده باهم تفاوت‌هائی دارند، اگردرمقررات خصوصی و سیاست‌های این سایت، چیزی منع نشده یا تأکید بیش‌تر روی آزادی‌های فردی، حفظ اطلاعات شخصی و ازاین قبیل‌است، این یعنی دراین محیط هرکاری مجاز است؟ افراد سود‌جو یا منحرفی هستند که بیش‌تر اوقات دنبال "سوراخ" می‌گردند! تا سوراخ وروزنه‌ی کوچکی پیدا شد، شروع می‌کنند به ور رفتن با آن و گشاد کردن‌اش، تا بالاخره راه را باز کنند و محیط را بنفع خود تغییر بدهند.

خلاصه‌ی کلام آن‌که؛ چند روز است تا صفحه‌ی ورود به وبلاگ وباصطلاح "لاگیدن" را باز می‌کنیم، به موجی متعفن از کلمات و عبارات مستهجن و زننده روبرو می‌شویم که هرکسی را منزجز و ناچار این سئوالات را پیش خود مطرح می‌کند که با وجود آشکار بودن شناعت این‌گونه نوشته‌ها، چرا وردپرس این سیاست را پیش گرفته و افراد آزادند تا هرچه از قلمشان درمی‌آید بعنوان مطالب، فرضاً ادبی و اجتماعی، بنویسند؟ قصد، دادن درس اخلاق نیست، کسب آگاهی است.

 درعوض، افراد زیادی هستند که مطالب علمی، ادبی و فرهنگی و اجتماعی مناسبی که قابل استفاده برای همگان است می‌نویسند. کسی را نمی‌شود مجبور کرد که در زمینه‌ی بخصوصی بنویسد. امّا...نمی‌شود انتظار داشت که هرکسی هرچه از قلمش درآمد به خورد دیگران بدهد. آیا این روش به قشر بخصوصی ربط دارد؟ و یک ملیّت یا فرهنگ خاصی شیوه‌ی زشت گوئی وزشت نویسی را ترویج می‌دهد؟ یا وردپرس می‌خواهد نشان بدهد که فلان ملیّت لیاقت داشتن آزادی را ندارد و معنا و مفهوم دموکراسی را درست درک نکرده؟ یا اگر درها را باز گذاشته بخاطرش نرسیده که ممکن است افرادی هم باشند که از زبان و کلمات و صفحات وامکانات صرفاً بمنظور تخریب و به لجن کشیدن اخلاقیات استفاده کنند؟

 زمانی نژادها، قومیّت‌ها و ملیّت‌های خاصّی مورد اهانت قرار می‌گیرند، گاهی زبان‌ها، گاهی مذاهب و حالا بنیان اخلاقی خانواده و جامعه بطور کلی نادیده گرفته شده و بنام آزادی در بیان اندیشه‌ها و افکار، عباراتی نوشته می‌شود که لایق شخصیّت و زندگی حیوانی خود نویسنده است و لابد این هم وسیله وبهانه‌‌ئی خواهد شد تا یک میلیّت و قومیّت خاصّ را در دنیا، با وجود سوابق تاریخی شناخته شده و حضور نخبگانش در نهادهای اقتصادی و سیاسی و ادبی و غیره، در بیش‌تر کشورهای پیش‌رفته، بد جلوه دهند یا از حقوق انسانی خود (دست‌کم در یک محیط محدود وبلاگی) منع کرده و مشمول تحریم (یا عنایت فیل‌تریست‌های آماده به خدمت!) سازند!

 هنوز جنجال "یاهو" برای حذف ایران از نقشه‌ی دنیا، که یک مقابله بمثل بود، (قصد دفاع یا ورود به ماهیّت قضیه را هم ندارم،) فراموش نشده، براستی وردپرس این وسط چه نقشی دارد؟ می‌گوئید آدم برای یک شپش یقه جِر نمی‌دهد؟ درست، ولی می‌ترسم این هم آغاز یک موج تازه باشد! پورنو مورنو! را همه جا قالب می کنند، امَا گذاشتن تبلیغات آن‌هم توی صفحه‌ی اوّل یک سایت وزین و پرطرفدار و جلو چشم همه، دیگر ازآن حرف‌هاست!  

پی‌نوشت: امروز که سراغ بعضی وبلاگ‌ها از جمله"گذری در زمان" رفتم با دیدن کامنت‌ها متوجه شدم که راجع به کشانده‌شدن وردپرس به فیلترینگ که نتیجه‌ی شیطنت یا سوء نیت بعضی از بلاگرهای فارسی‌نویس است به بیراهه نرفته‌ام. از نقاط دیگر خبری ندارم ولی دست کم خبردارم که در شهرما دستور فیلتر شدن وردپرس داده شده و ازحالا باید فاتحه‌ی آن‌را اینجا خواند. برای‌همین از حالا جای دیگری دست به کار ایجاد وبلاگی باهمین نام شده‌ام! مگراین‌که...