رییس جمهور من خیلی خوب حرف میزند، آنقدر خوب که رسانه ها برای مصاحبه با او سر و دست میشکنند و دانشگاهها برای یک سخنرانی او حاضرند مدتها در نوبت بمانند. این بار بخت با شبکه رادیویی ان پی آر یار بوده تا رییس جمهور من برایشان حرف بزند و پرسشهایشان را جواب بدهد:

Just wait for three months, and on the anniversary of the victory of the Islamic Revolution, you will see how people react on the scenes.

فقط سه ماه صبر کنید، و در سالروز پیروزی انقلاب اسلامی خواهید دید چطور مردم در صحنه حضور پیدا میکنند.

Please remember that close to 98 percent of the people support the Islamic Revolution. I am in touch with people on the streets.

لطفا بخاطر داشته باشید که ۹۸ درصد از مردم پشتیبان انقلاب اسلامی هستند. من با مردم در خیابانها در تماس هستم.

There's a lot of freedom in Iran. The example is our interview with you. Can you ask your own president these questions? Can you really so freely meet with him so easily? Never.

در ایران آزادی بسیاری هست. نمونه اش همین مصاحبه ما با شما. آیا شما میتوانید از رییس جمهور خودتان این سوالها را بپرسید؟ آیا واقعا میتوانید آزادانه به این سادگی با او ملاقات کنید. هرگز!

شما نمیتوانید از او آزادنه سوال کنید.

ولی همه از من آزادانه سوال میکنند.

رییس جمهور من حتما درست میگوید که سه ماه (!) دیگر در سالروز پیروزی انقلاب اسلامی معلوم میشود که ۹۸ درصد (!) مردم پشتیبان انقلاب اسلامی هستند. و درست میگوید که خبرنگاران در ایران آزادانه سوال میکنند ولی در آمریکا نمیتوانند حتی رییس جمهورشان را راحت ببینند. چون رییس جمهور من آدم راست گویی است. همه سیاستمداران در ایران راستگو هستند. فقط من مطمین نیستم که رییس جمهور من دقیقا در کشور ایران از کدام سیاره زندگی میکند؟

مرتبط: گزارش خبرگزاری جمهوری اسلامی و ایسنا از مصاحبه آقای رییس جمهور.

پینوشت: متن کامل مصاحبه را حتما بخوانید تا متوجه بشوید که هر کسی از پس مصاحبه با رییس جمهور من برنمیاید.

پینوشت: داشتم فکر میکردم اگر آن سیاره چهارماه و بیست روز را در عرض سه ماه دور خورشیدش میچرخد پس ٪۹۸ مردم ایرانش هم میتوانند پشتیبان انقلاب اسلامیش باشند.

در گذشته مصاحبه ای از رفسنجانی در روزنامه شرق دیده بودم که اتفاقن یادم می آید که بخاطر اهمیت آن تاریخ آنرا بر روی کاغذی نوشته بودم که بعدن بتوانم مطلب را براحتی پیدا کنم . اینرا گفتم که بگویم مطلب چقدر برایم مهم بود. امروز رفتم سراغ سایت روزنامه شرق دیدم که به کل جمع شده است و اثری هم از آن نیست.

در آن مصاحبه از آقای رفسنجانی می پرسند که نظر شما در مورد وقایع کوی دانشگاه چه است ؟ می گوید: خوب آنها که روزنامه سلام را بستند کار اشتباهی کردند .آنها هم که آمدند خیابون کار اشتباهی کردند برخوردی هم که با آنها شد حقشان بود.

از این که بگذریم , واقعیتش هر چه فکر کردم ذر مورد اینکه چرا آرشیو روزنامه را برداشتند چیزی غیر از این به ذهنم نرسید جز سانسور و سانسور خود.

با سانسور یاد داستان دیگری هم افتادم که چگونه هواداران یکی, خودش را هم سانسور کرده بودند. یعنی بخشهایی از سخنانش را حذف کرده بودند و مخاطب خود را هم آن قدر دست کم گرفته بودند که یک توضیح هم نداده بودند که چرا چنین کردند.

نمی دانم شاید فکر می کردند این انسان مرده چهره اش خراب می شود. زوایایی از شخصیتش شناخته می شود که مورد استفاده دشمنانش قرار می گیرد و از آنجا که نهضتشان هم متکی به همان مرده است نهضتشان ضربه می بیند.

دادن چهره و شخصیت مصنوعی و جلوگیری از شناخت خواننده با چهره واقعی آن انسان مرده, بت تراشی است.

جدا از شخصیت ستایی نهفته در این اقدام , آن بخشش که که برایم قابل توجه بود این بود که چگونه حقارت انسان در بازتولید خودش نقش می آفریند. انسانی که در حلقه استبداد درون گیر کرده و از آزادی برخوردار نیست روانش  به همراه جسمش بالغ نمی شود و دارای یک خود شیفتگی است. چون اصولن وقتی روان آزاد نباشد جایی برای رشد نمی یابد. با این خودشیفتگی یا ارباب می شود یا اینکه نوکر میشود و بزرگی را در ارباب خود می بیند. اگر کسی هم ارباب (سلطه جو) نباشد, می چرخد و با تصویر کردن ایده آلهای ارباب خود بر روی یک پیکره (حال مرده یا زنده) از او برای خود بت می سازد. حال برای پرستش (به معنی پرستار و محافظت) بت خود سعی می کند قسمت ناجورش را زیر فرش قایم کند(سانسور). این بت هم بعد از چندی به شکل همان ایده آلها در می آید  یا اگر کمی استقلال هم از قبل می داشته, در مقابل همه تصویر هایی که بر او تحمیل می شود نه می گوید و می شود آقای "نه".

البته قابل به ذکر است آنان که بت سازند فقط از خوبی ها بت نمی سازند بلکه عده ای هم از بدی ها بت می سازند و کینه می ورزند و قربانی ها می دهند(مثلن کینه چپها از آمریکا). از این رو این دو,  دو روی یک سکه اند. طرفداران این جریان هر چقدر هم که در بیان خود را طرفداران نهضت آزادی بدانند محصولشان جز اسارت نخواهد بود. تجربه هم نشان داد که محصولشان خمینی است و نظامش.

اگر می خواهید بدانید این مرده مورد مثال کیست به متن نامه مهندس مهدی بازرگان توجه کنید که ذر سایت ملی مذهبی ها منتشر شده است و در قسمتهای سانسور شده *** گذاشته شده است.

صفحه اول

]]> http://majnown.wordpress.com/?p=100 Mon, 12 May 2008 13:09:45 +0000 majnown http://majnown.fa.wordpress.com/2008/05/12/%d8%a7%d9%86%d9%82%d9%84%d8%a7%d8%a8-%d9%82%d8%b5%d8%b1%db%8c-palace-revolution-%d9%86%d8%ac%d8%a7%d8%aa-%d8%a7%d9%86%d9%82%d9%84%d8%a7%d8%a8-%d8%a7%d8%b3%d9%84%d8%a7%d9%85%db%8c/ در این کشمکش هسته ای که همراه شده است با نا بسامانی اقتصادی و رشد فعالیت ها و اعتراض های اجتماعی و فشار بین المللی برای تغییر سیاست های جمهوری اسلامی، سوال این است که که برنامه پشتیبان (plan-B) جمهوری اسلامی چه می باشد؟ اگر سیاست حاضر جمهوری اسلامی به بن بست بخورد آیا عاشقان خمینی حکومت را رها می کنند و می گذارند مردم خود نظام آینده خود را انتخاب کنند و در مسیر آزادی گام بردارند؟

به نظر من جواب این سوال دوم منفی است.از آنجا که نظام ج.ا در شبیه سازی صورت ظاهر و فریفتن مردم استاد است این بار هم به دنبال شبیه سازی انقلاب و خیزش های مردمی خواهد رفت. وابسته به اینکه در چه زمانی به این نتیجه برسد شیوه ها متفاوت است. مثلن در مرحله ای می تواند انتخابات را آزادتر کند و به نوگرایان دینی اجازه حضور در قدرت را بدهد. البته شخصن فکر می کنم که ج.ا از این مرحله گذشته است، مستبد ترسو است، نه ترس از توپ و تانک که دچار پارانویا است و از برنامه های هزار تو می ترسد. به نظر می رسد که جامعه جهانی به دنبال چند دستگی در قدرت می گردد تا به ناپایدار شدن رژیم و باز شدن فضا برای نیرو های مدنی و تحقق خواسته های خود در عرصه سیاست خارجی دست یابد. این را ج.ا هم به خوبی می داند و به همین دلیل هم به دنبال یکپارچگی قدرت می گردد و در همین راستا هم نیروهای بیشتری از بدنه قدرت جدا می شوند.

در این مرحله راه خروج از بن بست می تواند شبیه سازی انقلاب در قالب یک "انقلاب قصری" باشد.  انقلاب قصری در پانوشته کتاب "از دیکتاتوری به دموکراسی" [ *** ]پروفسور جین شارپ چنین تعریف شده است:

"انقلاب قصری در اصطلاح سیاسی به معنی تغییر قدرت از طریق به کارگیری نقشه ای حساب شده از سوی نیروهای درون دایره قرت است "

این ریزش از بدنه قدرت در جای خود هم قابل توجه است چرا که میتواند سبب کوچکتر شدن خود قدرت شود ولی مشکل از آنجا شروع می شود که جدا شدن از بدنه قدرت الزامن به معنی جدا شدن از بدنه نظام و پیوستن به صفوف آزادی خواهانه و حق طلبانه ملت ایران نیست. یکی از نشانه های آن هم عدم حمایت صریح و همه جانبه نهاد های وابسته به این بخش  از این مبارزات مانند دانشجویان، زنان و کارگران و قومیت ها... است. مانند عدم حمایت همه جانبه دفتر تحکیم وحدت از اعتراض های دانشجویان و اصولن رشد بیشتر جنبش دانشجویی در شهرستان ها مانند تبریز و شیراز یا بیرجند و ... در مقایسه با تهران در مقطع کنونی است. در حالی که همواره تهران از لحاظ سیاسی چند قدم جلوتر از شهرستانها گام بر می داشته است. حداکثر اعتراض دفتر تحکیم شده است اعتراض به حکم سه دانشجوی زندانی امیر کبیر.

رفتار دیگری که از این گروه سر می زند یارگیری گسترده و حرکت به سمت انسجام درونی بیشتر است. این یارگیری از طیف نوگرایان دینی در خارج از کشور و چپ های کینه توز ضد آمریکایی گرفته تا ملی مذهبی های و برخی از چپهای درون ایران شامل می شود.

بخشی از قدرت هم که به دنبال این انقلاب قصری یا به عبارت دیگر کودتا می باشد رفتاری از او سر می زند که می توان آنرا تعبیر به وجهه سازی کرد. نظر مشخص من هم در این رابطه آقای خاتمی نیست که بنا به خصلت چپ خود آرمانگرا می باشد و تغییر قانون اساسی را خیانت می شمارد، بلکه آقای رفسنجانی است. رفسنجانی به عنوان ذخیره انقلاب و مدیر بحران روزی از آزادی مطبوعات دم می زند [1]، یک روز هم می گوید که مخالف اصل ولایت فقیه بوده یک روز هم قربون صدقه بنی صدر می رود و ... به نظر می رسد به دنبال وجهه سازی و کسب مشروعیت باشد. این نظر در مورد هاشمی وقتی قوت می گیرد که به همکاری نزدیکش با خمینی در جهت مصادره انقلاب برای آخوندیسم نگاه کنیم یا در سیاست های دولتش در رابطه اقتصادی با امریکا و نه داشتن رابطه سیاسی (که در آن زمان معروف بود به اینکه سر آمریکا هم می خواهند کلاه بگذارند و از امکانات استفاده کنند ولی همچنان نون سوزاندن پرچم امریکا را هم بخورند). یا اخبار و شایعاتی که در زمان ریاست جمهوری خاتمی مطرح شده بود مبنی بر صحبت با طرف امریکایی برای به رسمیت شناختن کودتایی که در آن حتا اصل ولایت فقیه قابل حذف بود و از طرف دیگر همه گونه هماهنگی و کمکی به آمریکا در جنگ با عراق که شامل استفاده از مرزهای هوایی هم می شد داده شود.

بازگشت به بازرگان و داستان های اول انقلاب هم و اینکه رفسنجانی روی این نکته انگشت گذاشته که دشمنان در حال خمینی زدایی هستند نشان دیگری از این جریان می تواند باشد. سناریو اینگونه می تواند باشد که بگویند انقلاب از خط خود خارج شده و اینان می خواهند آنرا به مسیر اصلی برگردانند. یعنی کودتای قصری برای حفظ انقلاب ، این فرآیند شامل حظور گسترده ملی مذهبی ها و بنی صدر هم خواهد بود. محور مشترک اینان احتمالن نجات دین در قالب نوگرایی دینی خواهد بود. از طرفی هم با نشان دادن در خطر بودن اسلام حمایت بخشی از نیروهای داخل قدرت را هم جلب کنند.

در صورت وارد دانستن این فرضیه دو نکته را باید در نظر داشت. یکی اینکه نزدیکی به این قشر به منظور جدا کردن از حکومت خطا است و اگر او هم به جریانی نزدیک می شود احتمالن در جهت هضم آن جریان است. به همین منظور این تلاشی بیهوده است. دوم اینکه باید اندیشید که در چنین روز مبادایی در مقابل گروهی که پیدا می شوند و مانند دزد سرگردنه می خواهند حرکت های اجتماعی را بدزدند چگونه باید ایستاد.

----------------------------------------------------------------

[1] کافی است برای مسخره بودن دفاع ایشان از آزادی مطبوعات، خنده مستانه و پیروزمندانه ایشان را در نماز جمعه بعد از واقعه کنفرانس برلین به یاد آورده شود.

صفحه اول

[...] اسلام وقرآن باتوجه به ظرفيت بالاي آن براي تمامي امور (شخصي واجتماعي وسياسي وديني و.... )داراي برنامه و معيار وشاخصه است دراين كه بايد بوسيله تحقيق  وپژوهش آن عوامل، بررسي واحيا شوند واين  كه در اين مورد  ضعيف عملكرديم شكي نيست وليكن اين ضعف توجيه خوبي براي استفاده از معيار و شاخصه هاي غربي نمی باشد .

2.دولت ما هم با عنايت به اسلامي بودن حكومت وظيفه دارد كه در انتخاب شاخصه و معيارها دقت لازم را داشته باشد ،امروز ، امنيت ما ،اقتصاد ما،فقر ما ،بهداشت ما و همه و همه را معيار ها و شاخصه هاي جهاني  و غربي نشان مي دهند و شاهد مثال هم اين خط فقر كه 600 هزار تومان درآمد ماهيانه اعلام شده است .(انگار اكثيرت كشورمان  بايد فاتحه شان خوانده شود )

3. عملكرد دولت و ملت ما هم بر اساس معيار هاي جهاني شده است .رسانه هاي تصويري و شنيداري ما ،سينما و همه نهاد هاي اين چنيني ما هم انگار دارند از  اين معيار و شاخصه ها پيروي و گاها تبليغش هم مي كنند.روح برنامه هايشان هم غربي و بر اساس تفكر انسان محوري شده است .اين رسانه ها و ابزار به اشتباه در اختيار فرهنگ انسان محور غرب شده اند و ذائقه ها را عوض مي كنند و ذائقه ها هم  پشتيبان اين معيار ها ييند . [...]

برای خواندن متن کامل کلیک کنید.

[1] بنا بر اصرار شورای عالی امنیت ملی، که از رسانه‌ها می‌خواهد تا روشن شدن قضیه گمانه‌زنی نکنند، از لفظ "بمب‌گذاری" استفاده نمی‌کنم.
[2] و البته آن‌چه من می‌خواستم بنویسم ایده‌اش را از همو گرفته بودم.

"آوینی" مظلوم است. چون برای مراسم بزرگداشتش و پخش دو فیلم او برای یک جمع حداکثر 250 نفری، این بنده‌ی خدا باید کلی دلیل و شاهد مثال -از حضرت آقا- بیاورد.[1] بل‌که از حساسیت شاخک‌های بعضی نهادهای خاص کم شود.  [2]

همین.

[1] البته در لفافه و در سخنرانی چند دقیقه‌ای بین دو فیلم.
[2] و باز البته این برادران، فقط مال آن‌جایی که شما فکرتان می‌رود نبودند! به نظرم، بیشتر، نوشتن "جبهه‌ی فرهنگی انقلاب اسلامی" در حاشیه‌ی اعلامیه‌های مراسم باعث این مسئله شده بود.

يكي از اين كتابها، اسرار زندان اوين بود ترجمه و تأليف اسكندر دلم كه هنوز آن وحشتِ كودكانه ام را فراموش نكرده ام وقتي دربارۀ شكنجه هاي ساواك خوانده بودم در آنجا؛ " بريدن دست و پا با اره برقي، بيرون آوردن چشم و كور كردن زنداني، تجاوز با باتوم، انداختن جانواران وحشي در سلول زندانيان، تجاوز  به زن و فرزند زنداني در برابر چشمانش و ... "‌ص ۲۵

هولناك تر اين بود كه من پيش از سواد دار شدن، يك دل نه! صد دل عاشق ِ چهرۀ يكي از شكنجه گران ساواك شده بودم به نام فريدون توانگري معروف به آرش و بعد كه توانستم شرح اعترافاتِ او را بخوانم كه اقرار كرده بود: " زندانيان را به كمك دو مأمور گردن كلفت ساواك، روي زمين مي خوابانده، و در دهان آنان، ادرار مي كرده است! " ص ۱۳۰ خيال مي كردم من مسئولِ خطاي آن معشوق ِ كذايي ام بوده ام و كلّي، غم و اندوه مستولي شده بود بر من كه اي داد و بيداد ...

خب، ايّام مباركِ دهۀ فجر است و ما همين امروز متوجه آن شديم و بعد، اين گفتمان و يادمان به ذهنمان خطور كرد تا روايت كنيم براي شما و شما هم حواستان باشد به سليقۀ ما ايراد نگيريد بابتِ آن دوست داشتن ِ كودكانه، آينۀ عبرت را اگر به خاطر داشته باشيد هنوز، اين آقاي جلاد! شباهت دارد به آن هنرپيشۀ جوان، محمود ديني، كه آن زمان كلي ستاره بود براي خودش!!!

اين روزها بيشتر از هر چيزي يادِ آن شعر مصطفا رحماندوست برايم زنده مي شود در كتاب دبستان و دكلمه هاي كُمدي واري كه از آن اجرا مي شد در مدرسه ها؛ مثل غنچه بود آن روز غنچه اي كه روئيده .. در هواي بهمن ماه بر درخت خشكيده .. مثل آب بود آن روز آب چشمه اي شيرين .. چشمه اي كه مي بيند مرد تشنه اي غمگين .. گرچه در زمستان بود چون بهار بود آن روز .. سرزمين ما ايران لاله زار بود آن روز .. روز خنده ما بود روز گريه دشمن .. روز خوب پيروزي بیست و دوم بهمن ...

اسرار زندان اوين، ترجمه و تأليف اسكندر دلم

تيراژ ۵۰۰۰ جلد/ انتشارات بهروز/ ۱۳۵ صفحه/ قيمت ۱۲۰ ريال!