از همون اولش فکر می کردم که ممکنه امروز یه خبرایی باشه. او همون موقع که گفتن دایی مهرزاد اینا هم می خوان باهامون بیان باغ. آخه یکی نیست به اینا بگه که بابا آخه در و دیوار رنگ زدن هم اومدن داره؟

دیروز بعد از اینکه از باغ بر می گشتیم - همه برای صرف افطار مهمون آقا مسعودینا بودیم - قرار بر این شد که به خاطر نزدیک شدن به فصل بارون فردا یعنی امروز دوباره بریم باغ و در و پیکر ها رو ضد زنگ بزنیم - آخه تازه فنس و در و ... گذاشته شده - منم که مثل همیشه سرم واسه این جور کارا درد می کرد.

خلاصه امروز صبح فهمیدم که بر خلاف دیروز حسام پسر دایی مهرزاد - پسر دایی مامانم که ما بهش می گیم دایی - هم می خواد بیاد باغ. ای خدا. از همون اولش می دونستم که ممکنه امروز یه خبرایی باشه. فیروزه - دختر دایی اسکندر - هم اومده بود. بهاره هم با باباش - آقا مسعود - بودن. هیچ کس نمی دونه که شاید یه روزی روزگاری خدا بزنه تو سر منو من پاشم برم خواستگاری فیروزه - البته شاید - واسه همینم زیاد مشکلی با صحبت کردن های با اون ندارم. - البته خودشم در جریان نیستا! - این آقا حسام ما یه چند سالی از من کوچیک تره - دقیقا 4 سال - و 2 سال هم از فیروزه کوچیک تره اما خوب یه کمی گوشش می جنبه.

امروز می دونستم که از هم خودش رو می چسبونه به فیروزه و از کنارش جم نمی خوره. منه خنگول هم فقط باید وا میستادم و نگاه می کردم. آخه نمی تونستم چیزی بگم که. هر جا می رفت اونم باهاش بود. - فیروزه ، حسام - فیروزه هم که چون اصلا تو این فازا نیست انگار نه انگار. این بیشتر لجمو در میاورد. - آخه یکی نیست به تو چه پسره ی پر رو؟ تو چکاره ی اونی که لجت در میاد؟ - اوضاع زمانی بدتر میشه که حسام بخواد جلوی فیروزه خودش رو تثبیت کنه - بچه بازی - و منو کوچیک کنه. آخه من زیاد از این حسام خوشم نمیاد واسه همینم هست که دوست داره جلو دخترا بگه منم بله و من - محمد - مالی نیستم!!!

منم هیچ وقت کاری به کارش ندارم اما وقتی پای فیروزه وسط میاد یکمی حالم گرفته می شه. امروز هم مثل دفعات قبل سعی داشت همین کار رو بکنه اما با یه کلمه تموم... وقتی که به خاطر کار اشتباهش - آب ریختن روی آتیش اونم زمانی که همه دور اون جمع بودن - بهش - جلو همه - حالی کردم که بابا این چیزا واست زوده - یکم دلم خنک شد. اما فکر کنم دشمنی ابدی با اون رو رقم زدم. اما اصلا مهم نیست.

این آخری هم که کلی اعصاب داغون بودم.

بذار تو چند جمله ی آخر اینو بگم که من اصلا تصمیم قطعی و یا حس خیلی خاصی نسبت به فیروزه - و یا هر دختر دیگه ای - ندارم. اما چون زخم خورده ی اشتباهات کوچیک و بزرگ هستم، به همین خاطر تصمیم گرفتم از همین الآن یه سری از دخترا رو زیر نظر بگیرم که اگه روزی خدا وادارم کرد - زد تو سرم - که برم زن بگیرم دخترای دور و برمو خوب بشناسم و با چشم کور - ببخشین بسته - نرم جلو.

در هر حال از اینکه به چرت و پرت های من گوش دادین - خوندین - ممنون

نه سرو، نه گل، نه یاسمن میخواهم

خواهم ز خدای خویش، کنجی که در آن

من باشم و آن کسی که من میخواهم!

ابو سعید ابوالخیر

نمی دونم ,هیچی نمیدونم,خسته ام, خسته,بدنم خسته اس,ذهنم خسته اس,مغزم خسته اس از بس که فکر کردم و به نتیجه ای نرسیدم,حس می کنم دارم توی یه جاده ی بی انتها بی هدف قدم میزارم,جاده ای که سرتاسرش سرابه,سراب؛کاشکی کسی بود کمکم می کرد,خدایا فقط تورو دارم,تو این ماه رمضونی دستمو بگیر خدا,دستمو بگیر,خودت داری می بینی که همه حس نیت منو چطوری جواب می دن!من مگه چی...خدایا

مگه زندگی ما چقدر میخواد طول بکشه که ما داریم اینجوری با بدی کردن به هم میگذرونیم؟ چرا هیچ موقع چشمامونو به روی واقعیت وا نمیکنیم؟چرا همه درگیر قضاوت عجولانه ایم؟مگه قضاوت فقط از آن خدا نیست؟چرا...؟چرا؟چرا؟و چرا؟ چرا ما انسان شدیم؟ مگه ما نمیتونستیم قاصدک باشیم...؟ مگر ما نمیتونستیم......باشیم؟

فقط گریه واسم مونده,اگه اشکی تو چشام مونده باشه!ولی نیست,تموم شده,پس فقط هق هق مونده

شعری از  پل لارنس دنبر
به ترجمه‌ی احمد شاملو

روح روز تابستانى و
نفس گل‏سرخى.
تابستان اما سپرى شده‏است و
موسم گل به آخر رسيده

كجا رفته‏اند؟
كه مى‏داند، كه مى‏داند؟

خون قلب منى و
جان آرامشى.
قلب من اما سرداست و
جانم به سياهى درنشسته

كجائى تو اى يار؟
كه مى‏داند، كه مى‏داند؟

اميد ساليان منى و
آفتاب برف‌هاى زمستانم.
سال‏ها اما
زيرآسمانى ابراندود به‏پايان رسيده‏است

كجا يكديگر را بازخواهيم يافت؟
كه مى‏داند، كه مى‏داند؟

دلم واسه ی باغچه ی خونه ی پاداد شهرمون تنگ شده,باغچه نبود باغ بود,یاس,برفی,رز,نارنج,جعفری,چمن,تاج خروس,آفتاب گردونام,گل کاغذی,گل شماره,میمون؛باغچه نبود, به خدا باغ بود؛ من و مامان همیشه......دلم

گریه می خواد