بخش چهارم

modiriat2 — Mon, 31 Dec 2007 20:16:38 +0000

گروه 2 : دکتر میرناصری دکتر امینی دکتر عاشری دکتر کاظمی دکتر عقیقی دکتر گودرزی گروه 2 ترجمه 64 صفحه از کتاب " در مقام مسئولیت بودن، راهنمایی برای مدیریت در مراقبت های اولیه بهداشتی " را بعهده گرفت (262 تا 326). ترجمه ما . عنوانهای زیر از کتاب فوق الذکر را شامل میشود. ما سعی کردیم ترجمه ای روان داشته باشیم و در حد توان کم خود در امر ترجمه، کوشش کردیم.· بخش4· مقدمه· فصل1· مرحله اول· مرحله دوم· مرحله سوم· مرحله چهارم· مرحله پنجم· فصل2· 2.1 ----------------------------- بخش چهارم«مدیریت خدمات مراقبتی بهداشتی اولیه»مقدمه : یک کارمند بهداشتی، مسئول مراقبت های سلامتی جمعیت ساکن در یک منطقه جغرافیایی است. این منطقه ممکن است به کوچکی یک روستا یا به بزرگی یک شهر باشد ولی صرف نظر از کوچکی یا بزرگی، همیشه مشکلاتی وجود دارند که در راه ارائه خدمات سلامتی بایستی بر آنها غلبه کرد. در بخش IV به کاربرد مفاهیم مدیریت در مراقبت های بهداشتی جامعه که در بخش های I، II و III به آنها اشاره شد پرداخته می شود. کارمند بهداشتی که وظایف مدیریتی دارد بایستی بصورت تنگاتنگ با جامعه در جهت برنامه ریزی و اجرای برنامه های سلامتی همکاری کند؛ بنابراین پیش از بحث مدیریت، لازم است موارد زیر به شکل جزئی تر درنظر گرفته شوند: - چگونگی اداره مراقبت های بهداشتی اولیه در جامعه، و - چگونگی افزایش پوشش بوسیله توسعه برنامه های خودیاری جامعه. کار در جامعه : اجزاء مختلف سیستم بهداشتی که دربخش III مورد بحث قرار گرفتند (مانند پول، زمان، مردم و تجهیزات) منابعی هستند که به کارکنان بهداشتی توان بکارگیری مهارت ها و همکاری با جوامع در جهت ارتقاء و تأمین سطوح قابل قبول خدمات سلامتی را می بخشند.کارمند بهداشتی که وابسته به یک مرکز بهداشتی است یک مسئولیت ویژه برای حمایت از کارمند بهداشتی روستا دارد و همزمان رابط آن کارمند و سطح ناحیه ای یا مرکزی خدمات سلامتی است. کارمند بهداشتی تازه استخدام شده تقریباً همیشه عملکردهای مدیریتی نیز دارد و بنابراین بایستی مردم را بشناسد و حتی المقدور از طریق سایر کارکنان بهداشتی در سطح منطقه و رهبران جامعه مشکلات و نیازهایشان را دریابد. بسیاری از مشکلات ممکن است مشکلات بهداشتی به نظر نرسند ولی اکثر آنها، مانند وضعیت سکونت نامطلوب و سوء تغذیه، یا به مشکلات سلامتی منجر می شوند یا با آنها مرتبطند. تا زمانی که برای این مشکلات فکری نشود، مردم سالم نخواهند شد یا سالم نخواهند ماند. چنین مشکلاتی بخش سلامت و سایر بخش ها مانند بخش آموزشی یا کشاورزی رابه مشارکت فرا می خوانند. سایر مشکلات با کمک و هدایت کارکنان بهداشتی توسط خود مردم حل خواهد شد. اکثر کشورها یک طرح ملی سلامت یا تعدادی برنامه های ملی مانند سلامت مادر و کودک و کنترل بیماری های واگیر (مانند جذام، سل) دارند. وزارت بهداشت سیاست کلی را تعیین می نماید و اهداف کلی برنامه ها را مشخص می سازد تا در سطوح میانی و ابتدایی اجرا شوند. این اهداف کلی بایستی به اهداف واسطه ای و جزئی شکسته شوند. بعنوان نمونه، یک هدف ملی می تواند ریشه کنی فلج اطفال باشد. هدف یک برنامه ممکن است کاهش میزان بروز فلج اطفال به میزان 50% تعیین شوند. هدف عینی (جزئی) "ایمن سازی همه کودکان زیر دو سال"، که حدود سه میلیون نفر هستند، علیه فلج اطفال در طی دو سال از تاریخ 1/1/1993 تا 1/1/1995 خواهد بود. در سطح شهرستان، هدف جزئی به تعداد کودکان زیر دو سال آن منطقه خاص که ممکن است 5000 نفر باشد شکسته می شود. در سطح اولیه تعداد 5000 نفر به چند روستای تحت پوشش تقسیم می شود شاید 1000 کودک در یک روستا، 500 کودک در روستای دیگر و به همین شکل تا تمام منطقه پوشش داده شود. هر کارمند بهداشتی یک هدف کوچک در منطقه ای کوچک خواهد داشت. تمامی این مناطق کوچک، کل 5000 کودک ایمن شده در شهرستان را تشکیل می دهند. افزایش پوشش سلامت در بسیاری از کشورها، تعداد زیادی از خانواده ها هنوز دسترسی به مراقبت های بهداشتی ندارند یا تحت پوشش سیستم سلامتی قرار نگرفته اند. چگونه یک کارمند مراقبت های بهداشتی اولیه در یک روستا می تواند مراقبت های بهداشتی را به مردم زیادی بویژه آنهایی که بیش از 10 تا 20 کیلومتر دورتر زندگی می کنند ارائه دهد؟ یک راه، کار با جامعه و استفاده از منابع جامعه است، برای برخی وظایف، جوامع می توانند مراقبت از خود را بعهده بگیرند و از حمایت کارکنان بهداشتی که گاه به گاه آنها را می بینند برخوردار شوند. مردم روستا بیماران یا کسانی را که به خدمات ماهرانه و پیچیده تری نیاز دارند، را به نزد کارمند بهداشتی یا پرستار در مرکز بهداشتی خواهند رساند. کارمند بهداشتی که نقش مدیریتی دارد از طریق تربیت و حمایت از کارکنان بهداشتی در سطح جامعه و از طرق دیگر گسترش پوشش بهداشتی عموم به افزایش پوشش بهداشتی اقدام خواهد نمود. مثال : افزایش پوشش بهداشتی در یک جامعه ماریا که یک کارمند بهداشتی جامعه در سان کانتواست، می داند که بسیاری از کودکان کم سن و سال، کمتر از میزان مورد نیاز تغذیه می شوند. او با مردم در سطح جامعه صحبت می کند و می داند که بسیاری از زنان، شیردهی به فرزندشان را قطع کرده اند چون شیرخشک در دسترسشان است و فکر می کنند که "چیز خوبی برای کودکان است". به هر حال، ماریا می داند برای کودکان هیچ شیری به خوبی شیر مادر نیست. او همچنین می داند که مادران دانش لازم یا شرایط بهداشتی مطلوب برای تهیه شیر خشک را ندارند. آماده کردن شیر خشک ممکن است با آلودگی با گرد و غبار و حشرات همراه باشد یا اینکه آنقدر رقیق یا غلیظ باشد که منجر به اسهال و کاهش وزن در شیرخوار شود. ماریا می خواهد این عادت را تغییر دهد و مادران را به دادن شیر مادر ترغیب کند ولی او تنهاست. او این مشکل را با ناظر یا مشاور خود در میان می گذارد تا در تصمیم گیری به وی کمک کند. بعد از تفکر زیاد، ماریا از سه جامعه ای که در آنها مسئولیت دارد بازدید و با رهبران آنها گفتگو می کند. آنها، او را به مادرانی که در آن جوامع هستند و در دادن شیر مادر به شیرخوار خود موفق میباشند معرفی می نمایند. ماریا با آن مادران گفتگو می کند و پس از مباحثه، از هر جامعه یکی از آن زنان موفق را بعنوان رهبر انتخاب می نماید. ماریا با این رهبران کار می کند تا یاد بگیرند چگونه به پرسش ها پاسخ گویند، چگونه گوش فرا دهند، چگونه یک وسیله کمک آموزشی را بکار بگیرند و چگونه داستان هایی را بکار گیرند تا بتوانند به دیگران آموزش دهند.سپس رهبران زن از زنان باردار و مادرانی که شیرخواران آنها بیمارند دعوت می کنند تا برای یک مباحثه حاضر شوند. برای چند گفتگوی اول، ماریا به گروه می پیوندد و به رهبران برای وظیفه ی توضیح و آموزش اینکه چرا شیر مادر آنقدر ارزشمند است و برای چه مدت بایستی ادامه یابد کمک می کند. همچنان که زمان می گذرد، تغییر اتفاق می افتد و زنان بیشتری کودکانشان را با شیر مادر تغذیه می کنند. رهبران زن به کمک ماریا، راجع به تغذیه کودکان، مراقبت های بهداشتی، کمک های اولیه، علائم بیماری و درمان های خاص بیشتر یاد می گیرند. آنها این مسائل را به دیگران آموزش می دهند. از این شروع کوچک، مراقبت های بهداشتی به خانواده های زیادی گسترش می یابد. مردم اگر می خواستند فقط به کارکنان بهداشتی تکیه کنند این کمک ها را دریافت نمی کردند و ماریا نیز نمی توانست بدون یاری جامعه این کارهای زیاد را انجام دهد. حالا وی می تواند زمان بیشتری را به بیماران تخصیص دهد، ترویج ایمنی سازی را سازماندهی نماید و مراقبت های پیش از زایمان را برای زنان باردار فراهم کند. رهبران زن اگر مردم نیاز به کمک تخصصی تر داشته باشند به ماریا ارجاع می دهند.

بخش-چهارم « WordPress.com Tag Feed

بخش چهارم- جلسه نهم

آموزش مقدماتی مارکسیزم