بی ربط:

هیچ از خودتون پرسیدین هنرپیشه های آمریکایی چرا زود به زود حامله میشن و چرا تا قبل از این به فکر بچه دار شدن ازدیاد نسل نبودند.

مبصر: ساکت، اسم بدها رو می نویسما! [ و شروع می کند به نوشتن اسامی]

1        اکبری

2        شکری [ جلوی اسمش ضربدر می زند]

3        احمدی

          ..... 8

 مبصر: برپا!

[معلم وارد کلاس می شود و نگاهی به لیست 8 نفره روی تخته می اندازد]

معلم: چه خبرتونه؟ صداتون تا پایین میاد. اینا که اسمشون اینجاس بیان بیرون، زود.  [رو به مبصر] ببرشون پای دفتر بگو شلوغ کردن.

مبصر: چشم [ نگاهی فاتحانه به اسامی می اندازد و منتظر می شود بچه ها کامل شوند] بریم. [ معلم شروع به نصیحت کردن باقی بچه ها می کند]

بچه ها همراه با مبصر به سمت دفتر حرکت می کنند و جلوی دفتر مدرسه صف می کشند.

مبصر: آقا اجازه، اینا شلوغ کردن. آقای توکلی گفتن بیاریمشون اینجا.

معاون: کلاس چندم؟

مبصر: سوم ب.

معاون: وایسین همونجا الان میام. [ صحبتش با مدیر را ادامه می دهد]

بچه ها چند دقیقه کنار در منتظر می شوند. مبصر از اینکه با این بچه ها باشد و تهدیدهایشان را بشنود کلافه شده. دوباره در می زند و اجازه می خواهد برود.

معاون: اومدم.

[معاون بیرون می آید] دنبال من بیایین [ به سمت یکی از کلاسهای اول می رود که معلم ندارند و وارد می شود، کلاس اول پر از بچه های سال اولیست که مشغول نوشتن تکالیفشان هستند اما معلمشان نیست]

ناظم: همه همینجا پای تخته وایسین. [ صف بچه ها کاملا جلوی تخته سیاه را می گیرد و مبصر به همراه ناظم در سمت مقابل در ورودی می ایستد]

معاون رو به مبصر: تو چرا اینجایی؟ برو اونجا وایسا. [ از کمد یک تکه شلنگ بیرون می آورد]

ناظم: دستا جلو. یالله.

مبصر: آقا اجازه، ما بریم؟

ناظم: کجا؟ مگه نگفتم، دستا جلو! [داد می زند، بچه ها می ترسند و معاون روبه روی مبصر می ایستد]

-: که شلوغ می کنین؟ کی می خواین یاد بگیرین سروصدا نکنین؟ هان؟ [محکم ضربه ای به دست مبصر می زند.]

[ مبصر با گریه] آقا ما.....

-: خفه! دستا جلو [ و ضربه ای دیگر می زند]

[ گریه اجازه ی صحبت کردن نمی دهد، اشک در چشمانش حلقه زده، کلاس را تار می بیند و دیگر حرف های ناظم را نمی شنود. ناظم همچنان مشغول فریاد کشیدن است و چند ضربه ی دیگر به دستانش می زند. پس از 5-6 ضربه رو به بقیه می کند ]

-: این دفه فقط یکیتون رو تنبیه کردم، وای به حالتون اگه یه بار دیگه شلوغ کنین، حساب همه تونو می رسم. حالا برین سر کلاس. یالله.

[مبصر کلاس گریان قدم بر می دارد، بچه ها از تنبیه نشدن خوشحال و از کتک خوردن دوستشان ناراحتند و سعی می کنند دلداریش دهند. آرام وارد کلاس خودشان می شوند و ...]

ادامه ی داستان رو خودتون حدس بزنید فقط بگم که معلم، معاون رو مجبور کرد به خاطر این حرکت از مبصر عذرخواهی کنه.

نکته: اگر به جای مبصر بنویسید کمال، داستان واقعی می شود.

پ.ن: به نماینده ی  کلاس می گفتیم مبصر mobser ، نمی دونم الان یا جاهای دیگه چی می گن.