1- از چند نفر از بچه های فعال که بعضی هاشون هم کار روزنامه نگاری در اراک می کنند، شنیدم که سفر احمدی نژاد به اراک، یک شکست کامل بوده است. چرا که اولا چند روز قبل از سفر در شهر بمبی کار گذاشته شده که البته خنثی شده و باعث شده سفر احمدی نژاد 10 روز عقب بیفته. دوما تعداد استقبال کنندگان از احمدی نژاد در این سفر تقریبا طبق گفته دوستان یک پنجم الی یک دهم سفر پیش بوده است(اقوال متعدد بود ولی نشان میداد که این دوستان هم از این جمعیت کم شوکه بودند). سوما گزارشی که تلویزیون از سفر نشان داده است(که من به آن استناد می کردم و می گفتم جمعیت بیشتر از این حرف ها بوده) مونتاژ بوده!!!

بله، ظاهرا از آنجایی که گزارشات تلویزیونی هم نگاتیو پاره هایی بیش نیستند، آقایان که از جمعیت به این اندکی ناامید شده بودند و چنین انتظاری نداشتند، صحنه های حضور قبلی احمدی نژاد را با صحنه های سفر جدید مونتاژ کرده بودند طوری که در چند صحنه استاندار قبلی (آقای سهرابی که 2 ماه قبل عوض شدند) در کنار احمدی نژاد هستند، نه استاندار جدید!

این ها همه خبرهای خوب و متقاعد کننده ای بر سبک شدن وضع رای احمدی نژاد دارد. اما خبر از بی اخلاقی دولت نهم و انجام هر کاری در راستای رای آوردن در دوره بعد هم دارد.(کسی که فیلم را به این اظهر من الشمسی مونتاژ می کند در جلوی چشم 70 میلیون، چرا باید در برگه های رای دست نبرد. ضمانت قانونی هم که وجود ندارد.) همچنین مدت مدیدی است که احمدی نژاد تنها در رسانه ها اتفاق می افتد، اگر نظر رهبری به هر نحوی از حمایت از او برداشته شود و آنتن قدرت(تلویزیون)از او گرفته شود، وضعش بسیار زود شدیدا نزول می کند.

2- دوستی در اراک لطیفه ای تعریف کرد که خالی از لطف نیست:

"وقتی برق ها می رود، ملت یاد پدر و مادر دو نفر می افتند، اول ادیسون، بعد احمدی نژاد، شاید هم برعکس.

3- چند وقتی است سرم خیلی شلوغ شده: پایان نامه، تافل، دو پروژه پژوهشی که در حال اتمام هستند و اندکی هم نوشتن مقاله برای روزنامه. وبلاگ ها را که اصلا نمی خوانم(هرچند قبلا هم وبلاگ های معدودی را می خواندم)، وبلاگ نویسی هم با تاخیر همراه شده ...

گفتم: دو ماه پیش این مسیر را 4 هزار تومان رفتم، در عرض دو ماه 25 درصد افزایش قیمت؟

گفت: دوماه پیش، سال وحدت بود و امسال سال شکوفایی و نوآوریه!

راست می گفت، خندیدم و گفتم؛ بریم!

{شاید مثالی از وارد کردن انتظارات تورمی در قالب زبان!}

فیلم بدون یک روایت داستانی نه قوی و جان دار، نه عمیق و چند لایه، نه ، بلکه حتی بدون روایت داستانی مشخص، با دیالوگ هایی بسیار ضعیف، با بازی هایی بچه گانه و کاملا ابتدایی، به نظرم بیش از آنکه به فیلم شبیه باشد، به روزنامه دیواری های پر از شعار دوران دبستان شبیه بود. فیلم برداری و نور پردازی هم بنظمر تعریفی نداشت. و کاملا کسل کننده بود.
ساخت و محتوای فیلم آنقدر ضعیف است که فیلمنامه نویس مجبور می شود، مدام از دهان بازیگران شعار بدهد و داستان را تعریف کند، تا بیننده بتواند فیلم را دنبال کند.
بهرحال بنظرم جایزه نگرفتن این فیلم از سوی هیئت داوران جشنواره، نه جانبدارانه و توام با نگاه سیاسی که تا حدود بسیاری به جا بوده است.
اما اینکه این فیلم مستوجب نامرادی اهل قدرت قرار گرفته است و ضرر و زیان بسیاری به تهیه کنندگان وارد شده است، غیرقابل انکار است و از این جهت بایستی مورد حمایت به جهت اکران قرار گیرد. این کار وزارت ارشاد، باب خطرناکی است که سبب می شود تا ریسک حوزه هنر و سینما بیش از پیش افزایش یافته و سرمایه گذاری در این حوزه دچار کاهش گردد. باید با تمام توان در برابر اینگونه تصمیمات ایستاد و اجازه نداد تا با سرمایه های خصوصی مردم(که حتی مجوز ساخت هم داشته است) اینگونه برخورد شود.
از سوی دیگر؛ تنها در اینصورت است که امکان خوب دیده شدن، خوب نقد شدن و بزرگ نشدن واهی و حباب گونه آثار هنری وجود دارد.
بهرحال گذشته از بلایی که بر سر سنتوری آمد، داشتم فکر می کردم که مهمان مامان در کارهای مهرجویی واقعا یک استثنا بود، گاو هم که نانِ داستان ساعدی را می خورد.

نتیجه عقلایی: آخرالامر ما نفهمیدیم که چرا سنتوری اجازه اکران نگرفت!! ما فیلم هایی در سالهای گذشته داشته ایم که از همه لحاظ هم از این فیلم سیاه تر بوده اند و هم بعضا حساسیت برانگیزتر(از همه لحاظ!) اما با کمی اصلاحات اکران شدند. اما .... و این البته نشان از بد بازی کردن دست اندرکاران دولتی دارد!
نتیجه پراتیک: راستی اگر سنتوری ممنوع نمی شد، در این وسعت دیده می شد؟!!
نتیجه اخلاقی: همه این حرف ها، دلیل نمی شود تا پول مربوطه را به حساب مهرجویی نریزم. چرا که آن داستان جدایی دارد. (می خواستی فیلم را نبینی!!)

                                                                          ریچارد رورتی