در زیر تصویری از این براش ها رو میتونید ببینید!

برای استفاده از این براش ها مراحل زیر رو دنبال کنید:

به مسیری که فتوشاپ رو اونجا نصب کردید برید. به عنوان مثال، فتوشاپ من روی مسیر زیر نصب شده:

E:\Program Files\Adobe\Adobe Photoshop CS3

پس از طی کردن مسیر نصب، وارد پوشه ی Presets شوید و بعد از آن وارد پوشه ی Brushes.

حالا این براش هایی رو که دریافت کردید رو در همین پوشه Paste کنید.

بعد از انجام مراحل بالا، برنامه ی فتوشاپ رو باز کنید و ابزار Brush Tool را انتخاب کنید و یا دکمه ی B روی کیبوردتون رو فشار بدید تا ابزار قلمو انتخاب شود!

بعد از انتخاب این ابزار، منویی در بالا ایجاد خواهد شد که در سمت چپ آن رو به روی گزینه Brush منوی بازشویی قرار داره که با باز کردنش لیست براش هایی که روی سیستمتون دارید نمایش داده میشن و شما میتونید هر کدوم رو که میخواهید انتخاب و مورد استفاده قرار بدید! اما عجله نکنید! هنوز قلموهایی رو که دریافت کردید و وارد پوشه ی براش های فتوشاپ کردید، در اون لیست در دسترس نیستند و یک کار کوچولوی دیگه مونده تا با انجامش برای همیشه این براش ها رو داشته باشید!

همین طور که این منو باز هست، روی فلِشی که در بالا و سمت راست موجود هست کلیک کنید تا یک زیرمنو باز شود و در اون، به دنبال اسم پک براش های دریافت شده بگردید و بعد از پیدا کردن، روی آن کلیک کنید! بعد از کلیک کردن روی آن، پیغامی مشاهده میشود که حاوی سه حالت هست! اگر روی Append کلیک کنید، این براش ها، به براش های موجود در لیست اضافه میشن! اگر روی Cancel کلیک کنید، براش های دریافت شده وارد لیست نمی شود و هیچ تغییری حاصل نخواهد شد! و اگر روی Ok کلیک کنید، فقط براش های دریافتی، وارد لیست میشود و براش های قبلی، از لیست براش ها پاک میشوند! البته فکر نکنید که براش های قبلی کلا پاک میشوند! نه، فقط از اون لیست پاک میشن که میتونید دوباره اون ها رو وارد کنید!

دریافت پک براش

اما از این موضوع که بگذریم، در اشتراک گذاری هفته قبل یک سوالی پرسیده بودم که کسی نتونست جواب بده!

سوال این بود که:

میخوام این سوال رو از دوستانی که این عکس رو میبینن بپرسم!

- آیا میدونید، در سمت چپ من که دارم این عکس رو میگیرم چه مکانی قرار داره؟!

اونجا جایی نبود جز موزه ی چای، واقع در شهر لاهیجان!

اگر وقت بود، حتما یک پست رو به این موزه اختصاص میدم و دوستان مشتاق رو باهاش آشناتر میکنم!

ارزو به دلم موند یکبار ماچُم کنی بابا ! ارزو به دلم موند یکبار بهم بگی پسرُم ! ارزو به دلم موند یکبار که از سر کار امدی برام یک چیزی خریده بشی ! ازی ارزوها خیلی به دلم مونده بابا ... باخام بُگم شب مِره !  همسایه بغل دستی یادته بابا ... اسم بچه اش افشین بود .... همیشه حسودیم مِرَفت بهش ... بس که باباش دوستش داشت ! یک روز ظهر دیدم باباش از عقب ماشینش یک دوچرخه دراورد ... ازی قِشنگا... قرمزای اهنی که بوقم دره ! بره افشین خریده بود ... تو که نفهمیدی مو چقدر یواشکی گریه کردم ! چقدر حسودی کِردُم !

بابا یادته یکبار با بیل زده بودم به پای سعید ( داداش بزرگه ) ؟ یادته ظهر که از سر کار امدی از ترس پشت در اتاق قایم شده بودم ؟ یادته پیدام کردی بابا ... یادته همچی زدی تو گوشم که به خودم شاشیدم بابا ... سی و چند سال گذشته مو هنوز یادم نِرفته بابا ! تو چیکار کردی بره ما بابا ... فقط نون دادی ... ! پس کو محبتت بابا...کو نوازشت ... چرا مثه سگ ازت مترسیدم ما .... چرا رفیق نبودی با ما... چرا دست به سرم نِکشیدی ... چرا بهم نگفتی ( بابا جان ) ؟ 

باباهایی که فقط نون بدن باباهای خوبی نیستن ! اصلا دلم نمخه بگم تو بابای خوبی نبودی ...اصلا ! ولی کاش بابای بهتری بودی ! کاش یک دستت نون بود یک دستت نوازش  ! کاش بجای عرق خوری با رفیقا ماره مُبُردی سینما ...مبردی پارک الاکلنگ بازی کنم ! پیر شدی بابا ... پیر شدی ... هنوزم محبت نمکنی ولی دوستت دِرُم  بابا .... روزت مبارک باباجان ... روزت مبارک  !

1- اوّل این عکس را ببینید! چه کسانی محیط زیست مارا آلوده می‌کنند؟! خود عکس در نوع خودش بی‌نظیر و گویا است!

برای رعایت امانت‌داری بگویم که این عکس را از وبلاگ کسوف دات‌کام گرفته‌ام، حالا مال خودش بوده یا اوهم از جای دیگری گرفته نمی‌دانم، بالاخره هرچیزی، هرخانه‌ئی، هرشهری، هرمملکتی،  یا هرعکسی صاحبی دارد، تا سروصدای صاحبش در‌نیامده، خودمان عنوان کنیم و حق را به حق‌دار بدهیم به‌تراست.

2- زبان نفهم بودن (نفهمیدن) گاهی کار دست آدم می‌دهد. امروز تلویزیون در اخبار صبح عنوان کرد که "دوباره ایرانیان عزیز!" در فرودگاه دوبی مورد بی‌احترامی پلیس محترم! دوبی قرار گرفته و با آن‌ها بدرفتاری شده‌است. بار اوّل که نیست! این‌بار لابد خودشان (خود مسافرین نه پلیس زورگو و زبان‌نفهم!،) اعتراض کرده‌اند وگرنه این‌همه بی‌احترامی می‌شود جائی صدایش درمی‌آید؟ بی‌احترامی‌ها راعنوان کنیم و اعتراض کنیم به‌تراست، حالا داخل یا خارج فرقی ندارد. پرده‌پوشی و کوتاه آمدن، احترام مارا افزایش نمی‌دهد، کم می‌کند. در جواب پتیشن (اعتراض به اقدام گوگل برای تغییر نام خلیج فارس) تعدادی بسیار کمتراز کسانی که برای هر مسابقه‌ی فوتبال اس‌ام‌اس می‌فرستند ثبت نام و فرم مربوطه را پرکردند. نزدیک به صدو هشتاد هزارامضاء کم است، حیف پنجه‌های مبارک نیست که دوتا کلمه تایپ و ارسال کنید؟ یا حیف زبان مبارکتان نیست که به رفتار پلیس در کشورهای مختلف اعتراض و مطلب را بنحوی منعکس کنید؟

در فرودگاه‌های دوبی و بحرین، برای مثال، به خود من یا همراهان هم که قانون و مقررات هرجا را درست رعایت می‌کنیم، بی‌احترامی شد (بوسیله‌ی همین مأمورانی که زمانی نه چندان دور ایرانی بحساب می‌آمدند و حالا بدجوری خودشان را گم کرده‌اند...) و در فرودگاه انگلیس (که حق دارند چون هروقت فرصت کرده‌ایم، مثل همان جریان ملّی شدن صنعت نفت حرفمان را زده‌ایم و تا حدودی حق‌مان را گرفته‌ایم، حالا مسائل بعدی‌اش بماند...) و در فرودگاه قبرس (ازبس ناحق گفتیم قبرسی!) و در ازمیر (از بس ناحق گفتیم ترک!) ولی در فرودگاه‌های خودمان چرا؟ حکایت‌اش مفصل است بماند...

3- امروز زنگ زدم تهران به مثلاً مدیر کل بیمه...ایشان گفتند کاش زودتر گفته‌بودی؛ مأمورین ما در شهرستان‌ها گاهی بخشنامه را (درست نمی‌فهمند،) حق با شماست، دستور می‌دهم کار شما انجام بشود. فکر کردم کاش زودتر گفته‌بودم. بیچاره مصدق هم گفته بود حق گرفتنی است نه دادنی! می‌دانید منظورم کدام مطلب و کدام پست است؟!

بقیه در شماره‌ی آینده...

اول از همه از سرویس های وبلاگ شروع می کنیم :

1.بلاگفا:

این یکی از معروف ترین و قدرتمندترین سیستم های خدمات وبلاگ وطنی در ایران هست.

نزدیک 100000 کاربر و وبلاگ نویس از این سیستم استفاده می کنند.

از خصوصیات این خدمات دهنده می توان به این موارد اشاره کرد :
» اختصاص یک آدرس اینترنتی (http://Yourname.blogfa.com )
» ارسال و انتشار آسان مطالب در وبلاگ
» درج آسان تصاویر، پیوندها و تغییر در رنگ یا اندازه نوشته ها
» معرفی سایتهای مورد علاقه و مدیریت آسان فهرست پیوندها
» امکان درج نامحدود پیوندهای روزانه
» امکان انتخاب و استفاده از طرحها و قالبهای متنوع برای وبلاگ
» امکان طراحی اختصاصی قالب و یا تغییر در قالب ، رنگها و طرح وبلاگ
» امکان درج تصویر نویسنده یا لوگو وبلاگ
» امکان درج توضیحاتی درباره معرفی نویسنده و وبلاگ
» امکان استفاده چندین نویسنده از یک وبلاگ (وبلاگ گروهی)
» امکان موضوع بندی مطالب بلاگ و دسترسی به آرشیو موضوعی
» امکان درج ادامه مطلب و نمایش متن کامل پست در یک صفحه دیگر
» امکان تایید نظرات خوانندگان جهت نمایش توسط نویسنده وبلاگ
» امکان مشاهده وبلاگهای دوستان براساس زمان بروز رسانی

یکی از اشکالاتی که این سرویس دارد رایج بودن اسپم در آن است.

امکانات حرفه ای کم یکی دیگر از مشکلات آن است.

این سرویس به درد افرادی می خورد که مایلند شعر ها ، آثار و مطالب و خاطرات خود را در آن قرار دهند. یا قصد شروع وبلاگ نویسی را دارند.

2.بلاگر:

یکی از حرفه ای ترین و معروف ترین خدمات ارائه دهنده وبلاگ نویسی در سطح جهانی می باشد.

این سیستم دارای زبان فارسی می باشد و راهنمای کامل فارسی را با خود به همراه دارد. هم اکنون برای سایت آن این دامنه به وبلاگ شما اضافه می شود :

http://yourchoise.blogspot.com

این سیستم یکی از بهترین سیستم های وبلاگ نویسی است.

استفاده از این ارائه دهنده را به افرادی که به دنبال قرار دادن مطالب خود به صورت حرفه ای تر هستند پیشنهاد می کنم.

3.wordpress:

این سرویس یکی از سرویس های تقریبا جدید جهانی است که به معروفیت رسیده . این سیستم به خاطر سادگی و تنوع ابزار های آن یکی از سرویس های بسیار محبوب محسوب می شود. سیستم کلی این ارائه دهنده با سیستم های رایج این امر متفاوت است .

این ارائه دهنده به علت جو مخصوص و محدود آن باعث ایجاد وبلاگ هایی به حالت مجله گونه را دارا می باشند.

یکی از اشکالات این سیستم (که البته ممکن است در بعضی موارد مزیت شمرده شود ) کم بودن امکانات تایپی می باشد.

یکی دیگر از اشکالات آن غیر قابل دسترس بودن به ویرایش قالب های آن می باشد  (در حالت رایگان). که البته با ارائه ی قالب های بسیار زیاد این مشکل را تا حدود زیادی حل نموده است.

با تو سرشارم از هر چه زیباییست پناهم باش تا سنگینی غربت از  شانه هایم فرو ریزد و ملال تنهایی از چشمهایم

 
من از دور دست ها آمده ام

و ازسرزمینی که آسمانش تنها دو پیراهن دارد.....

پ.ن.1- تغییراتی قرار هست در بانوی وبلاگی رخ دهد! منتظر باشید!

امشب رفته بودم تولد دوست يكي از دوستام  يه دي جي تپل بود با كلي دم و تشكيلات از سيتي سايزر ، درام الكتريك ، ميكثر 12 لاين و چند جور رقص نور و دود كه هي داشت آهنگ 6 و 8 ميذاشت يكي هم بود هر كي نشسته بود رو به زور بلند ميكرد كه برقصه ( ياد مرغ داري ها افتادم آخيه تو مرغ داري ها كارگرا هي دور مرغ داري ميچرخن كه مرغ ها نخوابن و غذا بخورن)

اينم مامانش خونه بود و از مشروبات الكلي خبري نبود به مقدار زياد حالم گرفته شد

اومدم وسط و يه خورده كونم رو تكون دادم ديدم اصلا حال نميده به فكر ريتالين افتادم يكي از بچه ها رفته بود دنبال خواهرش قرار شد بياد بعد بريم بخريم مدتي گذشت و ما بيخيال ريتالين شديم! گفتم كس خار حال كردن بخورم باز كرمش ميوفته باز رفتم وسط و مثل مرغا داشتم كونمو تكون ميدادم كه يه هو انگار به خون دي جيه آمفتامين رسيد ! يه هو از آهنگ 6 و 8 پريد رو دي جي علي گيتور ( فدايت )  آهنگ تاثيره خودشو گذاشت و ما كس خل شديم! رفته بودم وسط به معناي واقعي داشتم ميتركوندم ! با اين حركات اكشني كه كردم جميعت جميعا منو حلقه كردن و سوت موت زدن منم بد تر جو گير شدم اومدم يه حركت زدم ( ظايع نشدم ! ولي نفسم بلكل تموم شد )

بعد از آهنگ دي جي علي گيتوره انگار آمفتامين خونم بالا رفته بود ! با هر آهنگي ( مثال:آهنگ دختر بندر واي واي !) تكنو ميرخسيدم ! حدودا سوژه خنده بود رقصيدن هام

من تا آخر تولد رقصيدم حتي وقتي داشتن كيكو ميبرين خدائيش داشتم با خودم حال ميكردم كه بدون هر گونه محركي دارم كون تكون ميدم

تو اين تولد 2 تا خواهر بودن چنان رقصي ميكردن آدم ياد ويدئو كليپ شكيرا و بيانسه ميوفتاد رفته بودم تو اتاق بودمو داشتم سيگار ميكشيدم كه اين دوتا خواهر هم با دوست پسرش ( دوستم ) اومدن سيگار بكشن به دختره گفتم كلاس رقص رفتي ؟ گفت نه به من گفت تو رفتي منم با گفتمان گفتم نه  بهش گفتم حالا تو رقص ياد ميدي گفت به شرطي كه تو هم ياد بدي ( تو دلم داشتم بهش فوحش هاي ناجور ميدام كه منو مسخره ميكني) بهش گفتم جدي ميگم و اينا ... ! آقا در كل كير شدم

( ولي واقعا موندم كه خوب ميرقصيدم يا نه ؟! چون هر كي اومد تو اتاق ميگفت خوب رقصيدي )

بخواي آدم بشي بايد هم رنگ جماعت آدم باشي! شديدا در فكر اينم كه رقص 6 و 8  ياد بگيرم !!!

ما هر جا ميرقصيم بهمون ميبندن تو يه چيزي كشيدي

از همه اينا گذشته عشق است آهنگ hello از دي جي تيستو كه خدائيش بتركون تر از اين آهنگ به عمرم نديدم

کمابیش پی اچ پی و ای اس پی کار کردم... منتها به حد قابل قبولی نرسیدم و درواقع هنوز اول راهم! اما خب فکر میکنم هنوز دیر نشده!

به هرحال توسعه دهنده بودن هم عالمی داره!

قصد دارم که اول از جاوا اسکریپت شروع کنم و بعد از اون پی اچ پی و همینور ای جکس و جی کوئری و... راه طولانی و پر پیچ و خمی رو در پیش دارم...

شاید بپرسید که برنامه نویسی دسکتاپ چه عیبی داشت که حالا اومدی و میخوای برنامه نویسی تحت وب رو شروع کنی و به قول خودت باید راه دشواری رو هم طی کنی؟!

سوال خوبیه! شاید در نگاه اول بگم که علاقه و تازگی این مباحث، داره من رو به سمت خودشون میکشونه! اما دیدید یه پسر بچه ی کوچولو رو که باباش مرده و وقتی میبینه مامانش داره با دست لباس می شوره، میگه من وقتی بزرگ شدم برات لباسشویی میخرم؟!!

طرز فکر من هم نسبت به این قضیه یه همچین چیزیه! هنوز وب اپلیکیشن به قدرت دسکتاپ نرسیده و نواقص و کمبودهای زیادی وجود داره و دست برنامه نویس های وب، مثل دسکتاپ باز نیست! منم یه جایگاهی مثل اون بچه کوچولوهه رو دارم! یعنی دوست دارم اگر حرفه ای شدم، خیلی از نیازها رو برطرف کنم! :دی (چه جوی گرفته منو...! فیلم هم زیاد نگاه میکنم!)

یک توصیه:

خیلی ها فکر میکنن که با گسترش نرم افزارهای تحت وب و همه گیر شدن اون، دیگه کم کم برنامه نویسی تحت دسکتاپ داره منسوخ میشه و همه از ترس اینکه نکنه عقب بمونن و بازار نرم افزار رو از دست بدن، به برنامه نویسی تحت وب رو میارن! و احتمالا خیلی ها در مورد من همچین فکری میکنن! اما باید بگم که اصلا چنین چیزی رخ نخواهد داد و همه ی ما به هرحال نیازمند نرم افزارهای دسکتاپ هم هستیم و خواهیم بود! درواقع این دو مبحث، هرکدام به سمت خودشون حرکت میکنن و با پیشرفت یکی از اونها دیگری فراموش نمیشه!

دسکتاپ حالا حالاها جا واسه پیشرفت داره... وب اپلیکیشن بیشتر از اون... پس اگر واقعا هدف و جایگاه خودتون رو در یکی از این دو راه مشخص و ثابت کردید، دیگه هوایی نشید و به راهتون ادامه بدید مطمئن باشید که به موفقیت کامل دست خواهید یافت!

منم فقط به این دلیل که بیشتر کارهام تحت وب هستن و موفقیت خودم رو در این زمینه میبینم، اومدم این سمت و هیچ دلیل دیگه ای وجود نداره!

پ.ن.1- امشب شب آرزوهاست! تو چه آرزویی کردی؟!

پ.ن.2- باز هم میگم... مرحله دوم بروز رسانی لیست بانوان وبلاگستان تا چند روز دیگه شروع میشه... وبلاگ هایی که مشکلاتی داشتن، سریع تر پیگیری کنن... برای اطلاعات بیشتر اینجا و اونجا و آنجا رو ببینید!

پ.ن.3- تایپ پد از حالا به بعد برای آیفون قابل دسترسی شد... ببینید!

گاهی بعضی‌جاها نمی‌شود حرف زد (یا وبلاگ نوشت!) یا خندید یا به کسی گفت بالای چشم‌ات ابروست حتا دزد‌ها، بخصوص اگر تعدادشان زیاد باشد و تو در اقلیت قرار بگیری! (اشاره به پست قبلی) از طرفی با کمبود بعضی چیزها (که خدا نصیب بکند!) و گرانی (که خدا نصیب نکند!) در حرف زدن هم باید صرفه‌جوئی کرد. اصولاً طنز یعنی بیان مطلبی فشرده، با کنایه و ایهام و رمز و سرپوشیده، اگر این‌هارا نداشته باشد که طنز نمی‌شود، می‌شود همان امر به معروف و نهی از منکر (که خدا هم نصیب بکند هم نکند!) خشک و بدون روکش و لفت و لعاب، که تأثیری هم ندارند!...لُره گفت: (یاحضرت عباس! لرها این بار سر به جونم نکنند!): آقا! قربون جدّت بشم! تو که می‌گی پل صراط از شمشیر تیزتره، از مو باریک‌تره، از کوچه‌ی قهرو آشتی تنگ‌تره، از...یه دفعه بگو راه نیست و فارغ! الفاتحه!  

ذائقه‌ها هم کمی تا حدودی فرق کرده، زمان ما وقتی می‌گفتند ف همه می‌گفتند فرح‌زاد! حالا کسی نه حوصله‌ی گوش دادن دارد، نه خواندن و نه فکر کردن، وقتی راحت می‌شود بجای دیگری فکر کرد مگر آدم خل شده که بنشیند فکر کند؟! از الف تا ی را می‌خوانی، بعد می‌پرسی چه گفتم طرف با کلی فکر کردن می‌گوید گفتی ای! وسط‌‌اش انگار هیچی نبوده یعنی کار به وسط که از همه مهمتراست ندارند فقط اوّل و آخرش را می‌بینند. از قدیم هم گفته‌اند خیرالامور اون وسطا!

حالا چرا این حرف‌ها را زدم خودم هم نمی‌دانم!...امروز زنگ زدم به بیمه؛ گفتم پدرجان! شما برای بردن ما توی سیستم خودتان بعد از سی سال، گفته‌اید نیاز به آخرین حکم سال 87 دارید، سال 87 اگر حکمی صادر نشده باشد چه باید کرد؟ مگر حکم هم عوارض نوسازی است که صورتحساب‌اش را هرسال بنویسند؟ گفت بخشنامه‌است. گفتم بخشنامه را بخوانید نوشته اگر حکمی در سال 87 صادر نشده باشد حکم قبلی کافی است، چرا وسط‌اش را نمی‌خوانید؟ شما متوجه شدید منظورم کدام پست بود؟ نه؟ می‌دانم. آخر شما هم همین آخری را می‌خوانید، به قبل و بعد و وسطش کاری ندارید!   

هفت تیر ۷tir.com : احمد ، یکی از دوستانم بود که خوابگاهش در ساختمان ۲۲ روبروی خوابگاه ما بود . پدرش در جنگ شهید شده بود.ساختمان ۲۲ ، ساختمانی نوساز در بخش جنوبی کوی دانشگاه و البته مجهزتر از بقیه ساختمانها بود. هم اتاقی های احمد فارغ التحصیل شده بودند.

حدود ساعت شش ونیم صبح روز جمعه به دستور یگان ویژه که- صدایشان را از بلندگوی دستی می شنیدیم- به درون اتاق ها رفتیم. ۵ دقیقه نگذشته بود که که صدای فریاد یکی از دانشجویان ما را متوجه ورود یگان ویژه و لباس شخصی هابه داخل ساختمان کرد.با اینکه تهدید کرده بودند که به داخل ساختمان می آیند اما باورمان نمی شد.یگان ویژه ضد شورش و لباس شخصی ها به داخل طبقات آمدند.

علی همه ی امتحاناتش را داده بود و می خواست با هم به شهرستان برویم.من هنوز یک امتحان داشتم . تا قبل از اینکه مهاجمان به درون ساختمان بیایند ، در اتاق خودم بودیم .از پنجره همین اتاق جوانکی را دیدم که با فریاد یا زهرا به سوی در شمالی خوابگاه دوید . بعد از ورود آنها به ساختمان،احمد به اتاقش رفت.من و علی برای اینکه احمد تنها نباشد با او رفتیم. با خودم گفتم:تنهاست ،می ترسد. به راهرو نگاه کردم ببینم چه خبر است.یکی از مأمورین یگان ویژه را که بسیار تنومند بود دیدم که بطرف آشپزخانه-اولین اتاق روبروی راه پله – رفت.آشپزخانه در انتهای سمت راست راهرو و روبروی راه پله بود.صدای فریاد بچه ها هر لحظه بیشتر می شد.به اتاق برگشتم.درِ اتاق را بستم.حالا من بودم و احمد و علی.صدای شکستن در اتاق ها نزدیکتر می شد و ترس ما بیشتر.احمد از من و علی بیشتر می ترسید. اتاق ما در طبقه سوم ساختمان بود.به همین خاطر،راه فراری نداشتیم.فکرش را نمی کردیم که به درون اتاق ها بیایند. راه پله سمت چپ راهرو به اتاق ما نزدیکتر بود .تازه فکر فرار هم به سرمان نمی زد.با خودم گفتم:”می آیند. در می زنند . ما هم در را باز نمی کنیم و می روند.” آمدند ،در زدند و ما در را باز نکردیم اما نرفتند.دوباره در زدند.ما سکوت کرده بودیم.به این امید بودیم که می روند.اما نمی رفتند . با شدت بیشتر به در ضربه می زدند.مطمئن شدیم که قصد دارند به هر قیمتی وارد اتاق شوند .از راهرو دیگر هیچ صدای غیر از ضربه زدن به دَرِ اتاق ، به گوشمان نمی رسید.معلوم بود که اتاقهای مجاور را خالی کردند . فقط گهگاهی صدای شکستن چیزی از بیرون میامد.آنها هی بر در می کوبیدند.اما در محکم بود . راهرو تنگ بود.عرض کمی داشت . به همین خاطر دستانشان دامنه حرکتی کمی داشت.ضربه ها کاری نبودند . کمد چوبی یکی از هم اتاقی های احمد را که خالی بود به پشت در چسباندیم.استحکام در اتاق را دو چندان کرد.سه نفری به کمد که حالا به در چسبیده بود فشار می دادیم . در محکمتر شده بود . آنها هم با شدت و خشم هر بیشتر بر در ضربه می زدند.اما در از جایش تکان نمی خورد.کمد تمام عرض در را پوشش نمی داد . از دو طرف کمد،حدود ۵ سانتی متر از درِ اتاق،پوشش داده نمی شد. اما کم کم صدای شکستن لایه بیرونی در را می شنیدیم. با اینکه یقین داشتیم به زودی به اتاق وارد می شوند اما نمی دانم برای چه در را باز نمی کردیم .تسلیم خشم آنها و ترس خودمان نمی شدیم.امید خاصی هم نداشتیم . از سمت چپ در-همان ۵ سانتی که کمد پوشش نمی داد- کم کم در را سوراخ کردند .

حالا می شد از سوراخ ایجاد شده ،آنها را دید. اولین کسی را که دیدم لباس فرم به تن نداشت.پیراهنش سفید بود . کاردی شبیه سرنیزه که بر روی سلاح می بندند در دستش بود.به عمد کارد را نشانم می داد.چهره آرامی داشت.می خواست مرا بترساند اما نمی ترسیدم.من هم کارت احمد را نشانش دادم که یعنی فرزند شهید است.گفتم یک پسر شهید پیش ماست به او کاری نداشته باشید.گوشه کارت را از دستم گرفت.هنوز سوراخ ایجاد شده به حدی نبود که بتوان دست را از آن عبور داد.می خواست کارت را پاره کند اما کارت پرس بود و پاره نمی شد.

سوراخهای ایجاد شده در دو پهلوی در ،هر لحظه بزرگتر می شدند . حالا می توانستند کم کم لایه های نازک در را از هم باز کنند. در همچنان مقاومت می کرد. گویی به خشم آمده بود.از بیرون فقط صدای شکستن در و تهدیدهایشان به گوش می رسید.تهدید هایی شیبه:اگه اومدم تو ،می بینی چیکارت می کنم،تمام استخوناتو خورد می کنم و …

سوراخ ایجاد شده ی درِ اتاق بزرگتر شده بود.حالا می توانستند – به زحمت – از همان سوراخ ،کمد را که همچنان به پشت در چسبیده بود هل دهند.ما هم سه نفری به کمد چسبیده بودیم.کمد، کوهی شده بود فرو رفته در زمین.می دانستیم به زودی به اتاق وارد خواهند شد.مقاومتِ درِ اتاق، از مقاومت ما کمتر بود . در شکسته شد.سوراخ به حدی بزرگ شده بود که چند نفری با هم به کمد فشار می دادند.می دانستم که کم کم باید آماده دیدارشان باشیم.در همین موقع احمد از من و علی که به کمد چسبیده بودیم جدا شد. بطرف پنجره اتاق رفت و روی لبه آن نشست.لبهایش می لرزید.به شدت می لرزید . مثل لرز ناشی از سرمازدگی.ترسیده بود.حدس زدم که قصد چه کاری را دارد. گفتم :احمد کجا؟ لرزش لبهایش دلم را به درد آورد. گفت:می خوام بپرم،می خوام بپرم پایین.مو بر بدنم سیخ شد . حالا خودم هم می ترسیدم.با خود گفتم: نکند که بپرد. دستپاچه شدم. از ترسِ زیاد نیروی فوق العاده ای در خود احساس کردم.تصور پریدن احمد و سقوط بر روی زمین از فاصله چهار طبقه برایم وحشتناک بود.

به علی گفتم مواظب کمد باشد .یکهو جستی زدم و خودم را به احمد که روی لبه پنجره به حالت نیم خیز نشسته بود رساندم.یقه اش را محکم گرفتم و به یکباره او را به پایین کشیدم.در همین حال به او گفتم:”احمد جان، برای فرار از کشته شدن که نباید خود کشی کرد.بذار اگه قراره کشته بشیم خودمون قاتل نباشیم.از اینجا پریدن یعنی مردن.” احمد را مجاب کردم.دوباره به کمک علی در پشت کمد ایستادیم.همه این اتفاق کمتر از سی ثانیه به طول انجامید.

حالا کمد را با قدرت بیشتری فشار می دادند . زور شان بر توان ما فزونی گرفته بود.می دانستم لحظاتی دیگر وارد اتاق خواهند شد.به علی گفتم عکس های خاتمی را از روی دیوارها بردارد.

نمیدانم از چه ، بعد از ممانعت از پریدن احمد ،ته دلم قرص شده بود .قوی شده بودم و دیگر نمی ترسیدم با اینکه می دانستم چه بلایی قرار است سرمان بیاید.

مثل گرگ گرسنه انتظار مان را می کشیدند.بیش از سی دقیقه پشت در معطلشان کرده بودیم.

باید حرفهای آخرمان را با هم می زدیم. به علی و احمد گفتم:”گوش کنید بچه ها، ما اونا رو معطلشون کردیم، اذیت کردیم .الآن همشون انتظارمون رو می کشن ، خسته شدن ،پس به امید دل رحمی اونا نباشین.بدونید به محض خارج شدن از اتاق هر بلایی ممکن است سرمون بیارن.اصلا التماسشون نکنید چون بی فایده ست .”سوراخ در به اندازه ای نبود که دونفر همزمان از آن خارج شوند.به همین خاطر گفتم:”من اول بیرون میرم، علی پشت سر من بیاد احمد تو هم پشت سر علی.مواظب سر و صورتتون باشین.”

به اینصورت قرار گذاشتیم که به محض رها کردن کمد از پشت در،و خروج از اتاق به سمت چپ راهرو با سرعت هر چه تمام تر بدویم و مطلقا هیچ حرفی نزنیم و تا طبقه همکف و خارج شدن از ساختمان به دویدن ادامه دهیم.بیشتر نگران زخمهای احتمالی در صورت بچه ها بودم.از آنها خواستم دستها را در دوطرف سر و محافظ صورتشان قرار دهند.

بالاخره کمد را رها کردیم.کمد به یکباره و ناگهانی بر زمین افتاد. سوراخ در حدی بود که می توانستند از آن بگذرند و به اتاق وارد شوند.نیازی به باز کردن در نبود.اصلا دَری وجود نداشت.اولین کسی که وارداتاق شد مأمور یگان ویژه بود. تنومند و خوش هیکل. احساس کردم می ترسد و شاید هم احتیاط می کرد.کاری به ما نداشت.بیشتر مواظب خودش بود.پشت سرش نفر دوم وارد شد.او هم کاری به ما نداشت.رفتند که اتاق را وارسی کنند.حالا ما باید بیرون می رفتیم.در حالیکه دو دستم را در دو طرف سرم قرار داده بودم خم شدم و از در خارج شدم.شرایط به گونه ای بود که حدس می زدم.همین که سرم از دَرِ اتاق خارج شد باران باتوم بر بدنم باریدن گرفت.یک کلمه- حتی- حرف نزدم.همانطور که دستانم دو طرف سرم بود از زیر بغلم به پایین نگاه کردم.می خواستم مطمئن شوم که علی از اتاق خارج شده است.آنها همچنان با خشم تمام بر سر و بدنم با باتوم می کوبیدند.به محض دیدن پاهای علی با نهایت توانم شروع به دویدن کردم.راهرو از تکه چوب های شکسته شده که بسیار تیز هم بودند پوشانده شده بود.تازه یادم آمد که کفش نپوشیدیم.در دوطرف راهرو ایستاده بودند .چیزی شبیه تونل های مرگ که در فیلمهای خودمان از عراقی ها نشان می دادند. تونل هایی که باید اسیران از آنها میگذشتند.سهم من ازضربه های باتوم بیشتر از بقیه بود.چرا که من جلوتر می دویدم.با دویدن مان ،فرصتِ دوبار باتوم زدن را تا اندازه ای از آنها می گرفتیم.فرصت روبرگرداندن نداشتم. می دانستم که لباسم در دست علی است و او هم دارد می دود.به این امید بودم که در راه پله ها کسی نباشد.اما اینگونه نبود.کسانی که در راه پله ایستاده بودند به محض مشاهده سر و وضع ما،به سویمان هجوم می آوردند.با هر بدبختی از ساختمان خارج شدم.نمی دانستم به کدام سمت فرار کنم.به سمتی دویدم که به خیابان کارگر می رسید.در حال دویدن بودم که یکی از مأموران یگان ویژه در حالی که با دو دستش باتوم را گرفته بود شبیه ضربه زدن در بازی بیس بال، بر بالای زانویم چنان ضربه ای وارد کرد که تمام بدنم مثل یخ سرد شد.دیگر توان دفاع کردن از خود را نداشتم.هر کس می رسید با لگد بر بدنم می کوبید و می گفت تحکیم وحدتیه ک.و.ن .ی

چند دقیقه بعد کسی -که حاج آقا صدایش می زدند- از زمین بلندم کرد و به سمت خیابان کارگر شمالی برد. نای راه رفتن نداشتم. دنده هایم آسیب دیده بود. نفسم بالا نمی آمد.دیگر نه از صورت خونی احمد و نه از ناله های ممتد علی تعجب نمی کردم.حاج آقا مرتب سؤال می کرد:تحکیم وحدتی هستید عزیزم؟و ما هر دفعه می گفتیم:نه حاج آقا ،تحکیم وحدتی کدومه.

از در کوی خارج شدیم.به خیابان کارگر شمالی رسیدیم. خیابان پر بود از مأموران یگان ویژه ضد شورش که در ردیفها و ستون های منظمی ایستاده بودند.نگاه غمزده مردمی که دستهایشان را زیر بغل گذاشته بودند عذابم می داد.فقط نگاهمان می کردند.دانشجویانی که قبل از ما گرفته بودند در کنار نرده های محافظ کوی دانشگاه بصورت یک ردیف نشسته بودند.بعضی از آنها با تکه پارچه هایی که ازلباسهایشان جدا می کردند زخمهای بعضی دیگر را تمیز می کردند و می بستند.لحظاتی بعد همه ی دانشجویان را سوار ماشینهایی که تورهای فلزی داشتند نمودند.ما – سه نفر- را هم درون یک ماشین قرار دادند.یک نفر دیگر هم با ما بود.هوا گرم بود و زخم روی استخوان ترقوه شانه ام به شدت می سوخت.ماشین به سمت بازداشتگاه راه افتاد. احمد در حالیکه به شدت می خندید گفت : “میدونی علی پله های ساختمونو چه جوری اومد پایین؟” با سر اشاره کردم نه ،چه جور؟ احمد گفت :با ک. و. ن ، مثل کارتون تام و جری.و من از شدت درد قفسه سینه ام نمی توانستم بخندم.

حالا که سالها از آن روز می گذرد هنوز که هنوز است از خود می پرسم:راستی گناه آن روز ما چه بوده است؟!!
..
ربات فیلتر شکن سایت هفت تیر را در یاهو مسنجر اد کنید و با تایپ کلمه هفت تیر یا ۷tir از او فیلتر شکن دریافت کنید . “سند تو آل یادت نره send to all
id : filter.robot

.
دانلود نرم افزار فیلتر شکن دائمی ]]> http://pofak.wordpress.com/?p=69 Thu, 10 Jul 2008 11:59:44 +0000 اوس پیمان http://pofak.wordpress.com/?p=69

هفت تیر ۷tir.com : احمد ، یکی از دوستانم بود که خوابگاهش در ساختمان ۲۲ روبروی خوابگاه ما بود . پدرش در جنگ شهید شده بود.ساختمان ۲۲ ، ساختمانی نوساز در بخش جنوبی کوی دانشگاه و البته مجهزتر از بقیه ساختمانها بود. هم اتاقی های احمد فارغ التحصیل شده بودند.

حدود ساعت شش ونیم صبح روز جمعه به دستور یگان ویژه که- صدایشان را از بلندگوی دستی می شنیدیم- به درون اتاق ها رفتیم. ۵ دقیقه نگذشته بود که که صدای فریاد یکی از دانشجویان ما را متوجه ورود یگان ویژه و لباس شخصی هابه داخل ساختمان کرد.با اینکه تهدید کرده بودند که به داخل ساختمان می آیند اما باورمان نمی شد.یگان ویژه ضد شورش و لباس شخصی ها به داخل طبقات آمدند.

علی همه ی امتحاناتش را داده بود و می خواست با هم به شهرستان برویم.من هنوز یک امتحان داشتم . تا قبل از اینکه مهاجمان به درون ساختمان بیایند ، در اتاق خودم بودیم .از پنجره همین اتاق جوانکی را دیدم که با فریاد یا زهرا به سوی در شمالی خوابگاه دوید . بعد از ورود آنها به ساختمان،احمد به اتاقش رفت.من و علی برای اینکه احمد تنها نباشد با او رفتیم. با خودم گفتم:تنهاست ،می ترسد. به راهرو نگاه کردم ببینم چه خبر است.یکی از مأمورین یگان ویژه را که بسیار تنومند بود دیدم که بطرف آشپزخانه-اولین اتاق روبروی راه پله – رفت.آشپزخانه در انتهای سمت راست راهرو و روبروی راه پله بود.صدای فریاد بچه ها هر لحظه بیشتر می شد.به اتاق برگشتم.درِ اتاق را بستم.حالا من بودم و احمد و علی.صدای شکستن در اتاق ها نزدیکتر می شد و ترس ما بیشتر.احمد از من و علی بیشتر می ترسید. اتاق ما در طبقه سوم ساختمان بود.به همین خاطر،راه فراری نداشتیم.فکرش را نمی کردیم که به درون اتاق ها بیایند. راه پله سمت چپ راهرو به اتاق ما نزدیکتر بود .تازه فکر فرار هم به سرمان نمی زد.با خودم گفتم:”می آیند. در می زنند . ما هم در را باز نمی کنیم و می روند.” آمدند ،در زدند و ما در را باز نکردیم اما نرفتند.دوباره در زدند.ما سکوت کرده بودیم.به این امید بودیم که می روند.اما نمی رفتند . با شدت بیشتر به در ضربه می زدند.مطمئن شدیم که قصد دارند به هر قیمتی وارد اتاق شوند .از راهرو دیگر هیچ صدای غیر از ضربه زدن به دَرِ اتاق ، به گوشمان نمی رسید.معلوم بود که اتاقهای مجاور را خالی کردند . فقط گهگاهی صدای شکستن چیزی از بیرون میامد.آنها هی بر در می کوبیدند.اما در محکم بود . راهرو تنگ بود.عرض کمی داشت . به همین خاطر دستانشان دامنه حرکتی کمی داشت.ضربه ها کاری نبودند . کمد چوبی یکی از هم اتاقی های احمد را که خالی بود به پشت در چسباندیم.استحکام در اتاق را دو چندان کرد.سه نفری به کمد که حالا به در چسبیده بود فشار می دادیم . در محکمتر شده بود . آنها هم با شدت و خشم هر بیشتر بر در ضربه می زدند.اما در از جایش تکان نمی خورد.کمد تمام عرض در را پوشش نمی داد . از دو طرف کمد،حدود ۵ سانتی متر از درِ اتاق،پوشش داده نمی شد. اما کم کم صدای شکستن لایه بیرونی در را می شنیدیم. با اینکه یقین داشتیم به زودی به اتاق وارد می شوند اما نمی دانم برای چه در را باز نمی کردیم .تسلیم خشم آنها و ترس خودمان نمی شدیم.امید خاصی هم نداشتیم . از سمت چپ در-همان ۵ سانتی که کمد پوشش نمی داد- کم کم در را سوراخ کردند .

حالا می شد از سوراخ ایجاد شده ،آنها را دید. اولین کسی را که دیدم لباس فرم به تن نداشت.پیراهنش سفید بود . کاردی شبیه سرنیزه که بر روی سلاح می بندند در دستش بود.به عمد کارد را نشانم می داد.چهره آرامی داشت.می خواست مرا بترساند اما نمی ترسیدم.من هم کارت احمد را نشانش دادم که یعنی فرزند شهید است.گفتم یک پسر شهید پیش ماست به او کاری نداشته باشید.گوشه کارت را از دستم گرفت.هنوز سوراخ ایجاد شده به حدی نبود که بتوان دست را از آن عبور داد.می خواست کارت را پاره کند اما کارت پرس بود و پاره نمی شد.

سوراخهای ایجاد شده در دو پهلوی در ،هر لحظه بزرگتر می شدند . حالا می توانستند کم کم لایه های نازک در را از هم باز کنند. در همچنان مقاومت می کرد. گویی به خشم آمده بود.از بیرون فقط صدای شکستن در و تهدیدهایشان به گوش می رسید.تهدید هایی شیبه:اگه اومدم تو ،می بینی چیکارت می کنم،تمام استخوناتو خورد می کنم و …

سوراخ ایجاد شده ی درِ اتاق بزرگتر شده بود.حالا می توانستند – به زحمت – از همان سوراخ ،کمد را که همچنان به پشت در چسبیده بود هل دهند.ما هم سه نفری به کمد چسبیده بودیم.کمد، کوهی شده بود فرو رفته در زمین.می دانستیم به زودی به اتاق وارد خواهند شد.مقاومتِ درِ اتاق، از مقاومت ما کمتر بود . در شکسته شد.سوراخ به حدی بزرگ شده بود که چند نفری با هم به کمد فشار می دادند.می دانستم که کم کم باید آماده دیدارشان باشیم.در همین موقع احمد از من و علی که به کمد چسبیده بودیم جدا شد. بطرف پنجره اتاق رفت و روی لبه آن نشست.لبهایش می لرزید.به شدت می لرزید . مثل لرز ناشی از سرمازدگی.ترسیده بود.حدس زدم که قصد چه کاری را دارد. گفتم :احمد کجا؟ لرزش لبهایش دلم را به درد آورد. گفت:می خوام بپرم،می خوام بپرم پایین.مو بر بدنم سیخ شد . حالا خودم هم می ترسیدم.با خود گفتم: نکند که بپرد. دستپاچه شدم. از ترسِ زیاد نیروی فوق العاده ای در خود احساس کردم.تصور پریدن احمد و سقوط بر روی زمین از فاصله چهار طبقه برایم وحشتناک بود.

به علی گفتم مواظب کمد باشد .یکهو جستی زدم و خودم را به احمد که روی لبه پنجره به حالت نیم خیز نشسته بود رساندم.یقه اش را محکم گرفتم و به یکباره او را به پایین کشیدم.در همین حال به او گفتم:”احمد جان، برای فرار از کشته شدن که نباید خود کشی کرد.بذار اگه قراره کشته بشیم خودمون قاتل نباشیم.از اینجا پریدن یعنی مردن.” احمد را مجاب کردم.دوباره به کمک علی در پشت کمد ایستادیم.همه این اتفاق کمتر از سی ثانیه به طول انجامید.

حالا کمد را با قدرت بیشتری فشار می دادند . زور شان بر توان ما فزونی گرفته بود.می دانستم لحظاتی دیگر وارد اتاق خواهند شد.به علی گفتم عکس های خاتمی را از روی دیوارها بردارد.

نمیدانم از چه ، بعد از ممانعت از پریدن احمد ،ته دلم قرص شده بود .قوی شده بودم و دیگر نمی ترسیدم با اینکه می دانستم چه بلایی قرار است سرمان بیاید.

مثل گرگ گرسنه انتظار مان را می کشیدند.بیش از سی دقیقه پشت در معطلشان کرده بودیم.

باید حرفهای آخرمان را با هم می زدیم. به علی و احمد گفتم:”گوش کنید بچه ها، ما اونا رو معطلشون کردیم، اذیت کردیم .الآن همشون انتظارمون رو می کشن ، خسته شدن ،پس به امید دل رحمی اونا نباشین.بدونید به محض خارج شدن از اتاق هر بلایی ممکن است سرمون بیارن.اصلا التماسشون نکنید چون بی فایده ست .”سوراخ در به اندازه ای نبود که دونفر همزمان از آن خارج شوند.به همین خاطر گفتم:”من اول بیرون میرم، علی پشت سر من بیاد احمد تو هم پشت سر علی.مواظب سر و صورتتون باشین.”

به اینصورت قرار گذاشتیم که به محض رها کردن کمد از پشت در،و خروج از اتاق به سمت چپ راهرو با سرعت هر چه تمام تر بدویم و مطلقا هیچ حرفی نزنیم و تا طبقه همکف و خارج شدن از ساختمان به دویدن ادامه دهیم.بیشتر نگران زخمهای احتمالی در صورت بچه ها بودم.از آنها خواستم دستها را در دوطرف سر و محافظ صورتشان قرار دهند.

بالاخره کمد را رها کردیم.کمد به یکباره و ناگهانی بر زمین افتاد. سوراخ در حدی بود که می توانستند از آن بگذرند و به اتاق وارد شوند.نیازی به باز کردن در نبود.اصلا دَری وجود نداشت.اولین کسی که وارداتاق شد مأمور یگان ویژه بود. تنومند و خوش هیکل. احساس کردم می ترسد و شاید هم احتیاط می کرد.کاری به ما نداشت.بیشتر مواظب خودش بود.پشت سرش نفر دوم وارد شد.او هم کاری به ما نداشت.رفتند که اتاق را وارسی کنند.حالا ما باید بیرون می رفتیم.در حالیکه دو دستم را در دو طرف سرم قرار داده بودم خم شدم و از در خارج شدم.شرایط به گونه ای بود که حدس می زدم.همین که سرم از دَرِ اتاق خارج شد باران باتوم بر بدنم باریدن گرفت.یک کلمه- حتی- حرف نزدم.همانطور که دستانم دو طرف سرم بود از زیر بغلم به پایین نگاه کردم.می خواستم مطمئن شوم که علی از اتاق خارج شده است.آنها همچنان با خشم تمام بر سر و بدنم با باتوم می کوبیدند.به محض دیدن پاهای علی با نهایت توانم شروع به دویدن کردم.راهرو از تکه چوب های شکسته شده که بسیار تیز هم بودند پوشانده شده بود.تازه یادم آمد که کفش نپوشیدیم.در دوطرف راهرو ایستاده بودند .چیزی شبیه تونل های مرگ که در فیلمهای خودمان از عراقی ها نشان می دادند. تونل هایی که باید اسیران از آنها میگذشتند.سهم من ازضربه های باتوم بیشتر از بقیه بود.چرا که من جلوتر می دویدم.با دویدن مان ،فرصتِ دوبار باتوم زدن را تا اندازه ای از آنها می گرفتیم.فرصت روبرگرداندن نداشتم. می دانستم که لباسم در دست علی است و او هم دارد می دود.به این امید بودم که در راه پله ها کسی نباشد.اما اینگونه نبود.کسانی که در راه پله ایستاده بودند به محض مشاهده سر و وضع ما،به سویمان هجوم می آوردند.با هر بدبختی از ساختمان خارج شدم.نمی دانستم به کدام سمت فرار کنم.به سمتی دویدم که به خیابان کارگر می رسید.در حال دویدن بودم که یکی از مأموران یگان ویژه در حالی که با دو دستش باتوم را گرفته بود شبیه ضربه زدن در بازی بیس بال، بر بالای زانویم چنان ضربه ای وارد کرد که تمام بدنم مثل یخ سرد شد.دیگر توان دفاع کردن از خود را نداشتم.هر کس می رسید با لگد بر بدنم می کوبید و می گفت تحکیم وحدتیه ک.و.ن .ی

چند دقیقه بعد کسی -که حاج آقا صدایش می زدند- از زمین بلندم کرد و به سمت خیابان کارگر شمالی برد. نای راه رفتن نداشتم. دنده هایم آسیب دیده بود. نفسم بالا نمی آمد.دیگر نه از صورت خونی احمد و نه از ناله های ممتد علی تعجب نمی کردم.حاج آقا مرتب سؤال می کرد:تحکیم وحدتی هستید عزیزم؟و ما هر دفعه می گفتیم:نه حاج آقا ،تحکیم وحدتی کدومه.

از در کوی خارج شدیم.به خیابان کارگر شمالی رسیدیم. خیابان پر بود از مأموران یگان ویژه ضد شورش که در ردیفها و ستون های منظمی ایستاده بودند.نگاه غمزده مردمی که دستهایشان را زیر بغل گذاشته بودند عذابم می داد.فقط نگاهمان می کردند.دانشجویانی که قبل از ما گرفته بودند در کنار نرده های محافظ کوی دانشگاه بصورت یک ردیف نشسته بودند.بعضی از آنها با تکه پارچه هایی که ازلباسهایشان جدا می کردند زخمهای بعضی دیگر را تمیز می کردند و می بستند.لحظاتی بعد همه ی دانشجویان را سوار ماشینهایی که تورهای فلزی داشتند نمودند.ما – سه نفر- را هم درون یک ماشین قرار دادند.یک نفر دیگر هم با ما بود.هوا گرم بود و زخم روی استخوان ترقوه شانه ام به شدت می سوخت.ماشین به سمت بازداشتگاه راه افتاد. احمد در حالیکه به شدت می خندید گفت : “میدونی علی پله های ساختمونو چه جوری اومد پایین؟” با سر اشاره کردم نه ،چه جور؟ احمد گفت :با ک. و. ن ، مثل کارتون تام و جری.و من از شدت درد قفسه سینه ام نمی توانستم بخندم.

حالا که سالها از آن روز می گذرد هنوز که هنوز است از خود می پرسم:راستی گناه آن روز ما چه بوده است؟!!
.
- - -  - - عکس کوی دانشگاه - عکس خوابگاه

.
ربات فیلتر شکن سایت هفت تیر را در یاهو مسنجر اد کنید و با تایپ کلمه هفت تیر یا ۷tir از او فیلتر شکن دریافت کنید . “سند تو آل یادت نره send to all
id : filter.robot

.
دانلود نرم افزار فیلتر شکن دائمی

5 فیلم عاشقانه و بدون سانسور روز دنیا

دفاع از وزارت نیرو!

شاید تعجب کنید که چرا با اینهمه قطع برق و مشکلات متعدد ناشی ازآن در این هوای گرم و پراز گرد و خاک، برخلاف رویه‌معمول که سروکارم با ادبیات و شعر و طنز است، به دفاع از وزارت نیرو می‌پردازم در حالی‌که قصد نوشتن طنز هم ندارم. شاید کارهای دیگرش قابل دفاع نباشند ولی این یک مورد هست و نباید پا روی حق گذاشت حتا اگر طرف وزارت نیرو باشد!

امروز ضمن پی‌گیری مشکل مربوط به نوشتن در وردپرس وبلاگر، که نمی‌دانستم چرا هراز چند گاهی گرفتار چنین مشکلی می‌شوم، و از دنیای فیل‌تر و مافیهای آن خبر نداشتم! مطلبی دیدم در وبلاگ "فکرخوب" تحت عنوان "رفع مشکل وبلاگ‌نویسی در بلاگر ووردپرس، وبلاگ‌نویسی آزاد با اسکرایب فایر" و بعد هم در وب 3.

تا این‌جا موضوع ربطی به وزارت نیرو ندارد و می‌توانید تا برق قطع نشده به ترتیبی که آن دوست نوشته به رفع مشکل لاگ‌این شدن و ادامه‌ی کار بپردازید. من هم پس از نوشتن این مطلب می‌روم سراغ رفع مشکل خودم و اگر نتیجه داد! ازآن دوست تشکر خواهم کرد! این مطلب را هم می‌گذارم برای بعد از رفع مشکل. شاید شد شاید نشد!

...وامّا، آن دوست که گفتم ظاهراً فکرخوبی هم دارد، مطلبی را اختصاص داده بود به اعتراض به خبری که در تلویزیون خوزستان آمده بود و وزارت نیرو ادعا می‌کرد که بعضی از خوزستانی‌های محترم در توزیع برق ایجاد اختلال کرده‌اند و یا همچین چیزی! و اظهار تأسف کرده بود ازاین‌که به خوزستانی‌ها توهین شده!

باید عرض کنم که دزد و خلاف‌کار، خوزستانی و غیر خوزستانی ندارد، دزد دزد است! وباید به او توهین کرد! و اگر به دزد توهین می‌شود خدای نکرده معنی آن این نیست که به خوزستانی توهین شده! مگر به دزد تهرانی یا مشهدی که توهین می‌شود یا تحت تعقیب قرار می‌گیرد معنایش اینست که به تهرانی یا مشهدی توهین شده؟ متأسفانه همه‌جا ممکن است دزد باشد (البته این روزها خیلی کم، قبلنا زیادتر بود!) اگر یکی یاچندتا دزد شدند دلیل نمی‌شود که فکر کنیم همه دزد هستند. بخصوص که از قطع برق، خوزستانی‌ها هم دراین‌هوای گرم با مشکل بیش‌تری مواجه خواهند شد.

اجازه بدهید با دوسه‌تا مثال، (چون خودم مدت‌ها درگیر این مسائل بوده‌ام، منظورم دزدی نیست!) موضوع را کمی! روشن کنم. در شرکتی کار می‌کردم که مسئولین ما اغلب خورستانی بودند یا از شهرهای دیگر و در مواردی که سرقتی صورت می‌گرفت همان خوزستانی‌ها بیش‌تر ناراحت و برافروخته می‌شدند. چون پای حیثیت استان و شهر و دیار خودشان هم دربین بود.

یک‌بار که پس از خستگی از کار و طی مسافت زیادی تا محل استراحت (آدرس هم می‌دهم که نگوئید ساختگی‌است) کمی بالاتر از جراحی در شهرکی بنام "ممکو" (که اسم آن تغییر کرده به "بعثت" یا چیزی شبیه آن) و درجائی بنام "کمپ ممکو" که آن‌جا و سایر قسمت‌های شهرک را که حالا معروف به ساختمان‌های قدیمی و "بنگله‌ها" است، ژاپنی‌ها بنا کرده و بعد از انقلاب و لغو قرارداد مربوطه رها کرده و رفته بودند، ضمن صرف شام برق رفت و همه‌جا تاریک شد. چون آن موقع برق اضطراری هم نداشتیم (یا خراب بود) آن شب و دوشب و روز دیگر هم بدون برق سر کردیم و مشکلات زیادی بوجود آمد. یادم هست که عقرب و قورباغه فراوان بود و اطراف مارا هم گرازهای وحشی و شغال‌ها احاطه کرده‌بوند و تا صبح جیغ و داد آن‌ها سبب بی‌خوابی ما می‌شد. یکی از دوستان را که در تاریکی عقرب گزیده بود به درمانگاه بردند، جالب بود وقتی که برگشت تعریف می‌کرد که مسئولین درمانگاه عقرب گزیده‌هارا دودسته کرده و گفته بودند آنهائی که عقرب زرد گزیده این‌طرف بنشینند و آنهائی که عقرب سیاه زده آن طرف!

بلافاصله مآمورین برق دست به کار شدند و سیم‌کشی در مسافت زیادی انجام شد! درست خواندید، سیم کشی؛ چون مقدار زیادی سیم برق را شبانه دزدیده بودند یعنی در حالی‌که در سیم‌ها برق جریان داشت، دزدها با قطع برق در چند محل، سیم‌هارا قطع کرده و برده بودند. بعدها شنیدیم که ساکنین بنگله‌هائی که پتروشیمی عقیده‌داشت باید دراختیارکارگران باشد و این‌ها بناحق اشغال کرده‌ بودند باید تخلیه شود و این عمل ظاهراً به تلافی تخلیه خانه‌ها بوده، گردن راوی، بنده بی‌تقصیرم.

موارد زیادی هست که نمی‌خواهم همه را بنویسم ولی به یک مورد دیگر نیز که بسیار تأسف‌آور بود اشاره می‌کنم؛ طبق موافقت و دستور رئیس شرکت که مهندسی خوش‌نام و بسیار انسان‌دوست و خوش‌قلب بود، کانکسی را به ارزش تقریبی 11 میلیون تومان خریده و تازه در محلی که قرار بود برای استفاده بعنوان دستشوئی و حمام کارگران که اغلب خوزستانی بودند، مورد استفاده قرار بگیرد نصب کرده بودند. در حالی که کارگران مشغول حفر چاه و نصب لوازم برق و لوله‌کشی وسایر تجهیزات بودند، شبانه کلیه دستگیره‌‌ی درها و قطعات گران‌بها و لوازم و سیم‌کشی برق کانکس به سرقت رفت!

رئیس شرکت سعی داشت بنا به مصالح روز و اولویتی که به کارگران محلی می‌داد، تمام کارگران، غیراز متخصصین و مهندسینی که احتمالاً در محل پیدا نمی‌شد، از افراد محلی باشند، یعنی آن موقع بیش‌تر افراد، محلّی بودند. ضرر این دزدی بیش‌تر متوجًه کارگران خوزستانی می‌شد.

ننتیجه:

1-     خوزستانی‌ها هم می‌دانند که دزد همه‌جا هست و باید با او مبارزه کرد. گفتن این‌که جائی چیزی سرقت شده ربطی به همه ندارد و این‌همه در مملکت دزدی و بی...می‌شود، همه هم متضرر می‌شوند و به دزدها بدوبی‌راه می‌گویند. چرا باید به اهالی یک محل بر بخورد؟

2-     مقصر کیست؟ بگذریم از دلایلی که دزد و دزدی را در هرجامعه بوجود می‌آورد، در مورد خوزستان، باتوجه به تجربیات چند سال خدمت درآن محیط گرم و محروم، یکی دو نکته را عرض می‌کنم:

عوامل عمده؛ در درجه‌ی اوّل دولت‌ها هستند (هردولتی که تا بحال بوده، منظورم تنها جمهوری اسلامی نیست،) چون ازاین‌همه پولی که از نفت و پتروشیمی یا گمرک در بنادر بدست می‌آید 99 درصد آن صرف رفاه مرکزنشین‌های محترم می‌شود (حالا نه 99 درصد، آمار بگیرند مشخص می‌شود. درهرحال خرج پایتخت کم نیست. از جیب چه کسی در‌می‌آید؟!) فرضاً در شهرهای کوچکی مثل گناوه و ریگ و عسلویه و لنگه و جاسک و غیره چه مبلغ از درآمد گمرک یا نفت و گاز در محل خرج می‌شود؟

دوّم: ثروتمندان و افراد با نفوذ محلّی. این افراد که با استفاده از راه‌های قانونی و غیر قانونی و سفارشات و دست‌داشتن در سوراخ‌پلیته‌های متعدّد، به یمن نیروی کار کارگران و زحمت‌کشان محلی به ثروت‌های کلانی دست پیدا کرده‌اند، بلافاصله بعد از ثروتمند شدن، شروع می‌کنند به ساخت و ساز و سرمایه‌گذاری در تهران و شهرهای بزرگ وحتا دوبی! و از هرگونه سرمایه‌گذاری در محل خودداری می‌کنند. اهواز و سایر شهرهای خوزستان را ببینید! هنوز فاقد بسیاری از امکانات هستند و خرابه‌های جنگ و قبل از جنگ هنوز بحال خود باقی مانده‌اند.

اگر آب و هوا بد است برای همه بد است. کویت، قطر، بحرین، دوبی و غیره هم در حاشیه‌ی خلیج فارس، هوای بسیار نامساعدی دارند و ببینید چه پیش‌رفت‌هائی کرده‌اند و چه امکاناتی دارند. هیچ‌کس هم بخاطر گرما ثروت‌اش را بجاهای دیگر نمی‌برد بل‌که جلب سرمایه هم می‌کند، (دلایل دیگر و ناامنی اقتصادی را نمی‌دانم!) کسی هم بخاطر لجبازی یا نداشتن مسکن و فشارهای زندگی سیم‌های وزارت برق را نمی‌دزدد (چون کار زشتی است! و ضرر آن متوجه خودش و خانواده‌اش هم می‌شود.)

سوّم: عوامل خارجی و دست‌های پنهان. دراین قسمت چون موضوع گستردگی بیش‌تری دارد و بیش‌تر به دسائس انگلیس در جنوب ایران ارتباط دارد، به‌تراست آن‌را به زمان دیگری موکول کنم.

در مجموع بااین‌که دل خوشی از وزارت نیرو...ندارم، در مورد مطلبی که آن دوست نوشته، من شخصاً اشکالی در انتشار خبر نمی‌بینم. یعنی فکر می‌کنید برای این‌که به آدم‌های سالم برنخورد اخبار مربوط به سرقت را نباید انعکاس داد؟  

پی‌نوشت: بالاخره به کمک وب 3 مشکل موقتاً برطرف شد و از دوستانی هم که جواب ندادند و کامنت مرا پاک کردند ممنونم. برای این‌که از ادبیات هم زیاد دور نیافتاده باشیم این شعر را هم می‌نویسم و تا جلسه‌ی بعد شمارا دعا می‌کنم و به خدا می‌سپارم: یار با ما بی‌وفائی می‌کند/ هردم آهنگ جدائی می‌کند. به امید روزی که نه دزد باشد، نه وبلاگ‌نویس و نه فیل‌تر! همه را هم یکجا قاتی پاتی نوشتم، ببخشید.

نگرانی از تحقق لایحه اعدام وبلاگ‌نویسها که مسلما منهم یکی از اونها خواهم بود.

نگرانی از تحقق هزار کابوس دیگه. چه برنامه‌ای؟ چه کشکی؟ چه دوغی؟

خدا کنه زودتر فرار کنم. برم یه جای دور. وطن جایی نیست که آدم توش بدنیا میاد. وطن جاییه که آدم دلش می‌خواهد مال اونجا باشه. ایران مال من نیست. ایران ارث پدر آقای خامنه‌ایه. مال خودشه. خودش بدست آورده. خودش باید نگهش داره.

همه پا در هواییم. هیچ چیز معلوم نیست. رو هیچ چیز تو این مملکت نمیشه حساب کرد.

نگرانم نگران.

پناه بر خدا.

تنها تورا میپرستیم و تنها از تو یاری میجوییم.

اشتراک این هفته اختصاص داده میشه به عکسی که خودم قبلا گرفتم!

اما فقط یک عکس نیست! میخوام این سوال رو از دوستانی که این عکس رو میبینن بپرسم!

- آیا میدونید، در سمت چپ من که دارم این عکس رو میگیرم چه مکانی قرار داره؟!

برای راهنمایی فقط میتونم بگم که یکی از شهرهای استان گیلان هست و البته شرق گیلان!

هرکس بتونه جواب بده، یه جایزه پیشم داره!

از این منظره من در دو آب و هوای متفاوت یعنی کاملا آفتابی و کاملا ابری عکس گرفتم که البته به خاطر دسترسی نداشتن به عکس اولیه، در دومی پوزیشنم اصلا جالب در نیومد!

پ.ن.1- اگر کسی نتونه جواب بده، جوابش رو در اشتراک گذاری هفته ی بعد میگم... البته بعید میدونم بی جواب بمونه!

it was hard but i did it. now im free

free for 3 month.OH YESSSS SS S S  S

Who the man , Who the man

به ساعت‌ام که نگاه کردم فکر کرم خراب است. ساعت می‌‌گفت هوا باید روشن و آفتاب درخشندگی هرروز خودش را داشته باشد، اما هوا تارک بود. همیشه این وقت روز تابلوهای مغازه‌ها، تیربرق‌ها و پنجره‌های ساختمان‌ها را راحت می‌شد دید. به چشمانم شک کردم. چراغ‌ها روشن شده بودند ولی بازهم جائی پیدا نبود. رفتم خانه و کمی آب به صورت زدم و خودم را انداختم روی تخت. حالتی شبیه خواب داشتم اما خواب هم نبودم. زیر نور لامپ اتاق، کتاب را که باز کردم مثل هر روز بود، چشمم اشکالی نداشت ولی حوصله‌ی خواندن نداشتم.

یاد روزی افتادم که از "ممکو" می‌رفتیم مجتمع. از جراحی که رد شدیم باد و گرد و خاک شروع شد. جاده مملو از خاک شد و راه را بجای نیم‌ساعت در یک ساعت آهسته طی کردیم. پیرزن و پیرمرد عربی که هر روز با فاصله، زن جلو با گاری سنگین و کیسه‌های خالی و مرد کمی عقب‌تر، مثل یک دوبه و یدک‌کش که محض احتیاط با فاصله‌ئی معقول در حرکت بودند بزحمت بطرف بیمارستان پانصد تختخوابی راه می‌پیمودند.

زباله‌های بیمارستان را هرروز می‌ریختند توی بیابان نزدیک بیمارستان و زن و مرد عرب می‌رفتند تا کیسه‌های خالی را از پلاستیک و جعبه‌های خالی پر کنند و برگردند بفروشند. دیروز که فکر می‌کردم شاید سوزش چشمهایم براثر گرد و خاک زیاد است به توصیه‌ی دوستان رفتم بیمارستان. اتاق‌های بیمارستان پر از میز و صندلی و کارمند و حراستی و مراجعه‌کننده بود ولی وقتی برای گرفتن فشار چشمم که باید هرماه انجام می‌شد مراجعه کردم گفتند که دستگاه فشارسنج نداریم. برگشتم و تصمیم گرفتم تا هفته‌ی بعد که می‌رفتم رِست صبر کنم.

راه برخلاف هر روز شلوغ و ترافیک سنگین بود. هوا از گرد و خاک تاریک بود و آفتاب دیده نمی‌شد. مینی‌بوسی که جلوتراز ما حرکت می‌کرد کنار جاده ایستاده بود و جلو ماشین خرد و داغون بود. مینی‌بوس دیگر هم که از روبرو می‌آمد و باهم شاخ به شاخ شده بودند وضع به‌تری نداشت. وقتی بجای ساعت هفت ساعت هشت به کانکس‌ها رسیدیم، گفتند یک مهندس آلمانی توی یکی از اتوبوس‌ها کشته و تعداد زیادی زخمی شده‌اند. خیلی‌ها آن آلمانی را می‌شناختند و با او دوست بودند.

شعله‌های فلیر در اثر باد مخالف، درست خوابیده بود روی انبار و کانکس‌ها. ماشین‌های آتش‌نشانی را فرستاده بودند تا اگر انبار در اثر حرارت زیاد بسوزد آمادگی برای خاموش کردن داشته باشند. بعضی چیزهای باارزش‌تر را جابجا کرده‌بودند. شدت گرما بیداد می‌کرد و تا آن روز سابقه نداشت. چندتا از کارگرها دچار گرمازدگی شده بودند و با وجود توزیع شربت آبلیموی خنک بین آن‌ها، بخصوص جوش‌کارها قادر به ادامه‌ی کار نبودند. ناچار بودیم دفتر و محل کار را ترک کنیم و کارگرها را بفرستیم در یکی از واحدهای مرتبط منتظر دستور بمانند. آن‌روز کار عملاً تعطیل شد و همه مراقب بودند حادثه‌ی ناگواری رخ ندهد.

شب قبل یادم هست که وقتی جلو رستوران قدم می‌زدیم آهسته راه می‌رفتیم تا قورباغه‌ها را له نکنیم. گربه‌های ژاپنی با اندام کشیده و پوزهای دراز، به قورباغه‌ها نگاه نمی‌کردند و چشمشان دنبال دست کارمندهائی بود که از رستوران خارج می‌شدند و گاهی باخود لای دستمال کاغذی تکه‌ئی گوشت یا ماهی آورده جلو گربه‌ها می‌انداختند و تفریحشان تماشای غذا خوردن گربه‌ها بود. می‌گفتند ژاپنی‌ها این‌هارا با خود از ژاپن آورده و بعد موقع رفتن بحال خود رها کرده‌بودند. با این‌همه گربه‌های زیبای ایرانی، وجود این گربه‌های لاغر و بدترکیب همیشه برای من سئوال برانگیز بود.

ظهر موقع غذا خوردن در سالن شماره‌ی یک، غذا مزه‌ی هر روز را نمی‌داد. قشری از گوگرد و آمونیاک و اوره و مواد دیگر طعم غذا را تغییر داده بود و اصلاً به دل ما ننشست. غروب که برگشتیم همه از خبر تصادف منجر به فوت یکی از بهترین مهندسین آلمانی ناراحت بودند و کمتر از روزهای دیگر حرف می‌زدند، حتا من حوصله نداشتم بعد از شام مثل همیشه کمی در محوطه‌ی جلوهتل‌ها قدم بزنم. اتاقم در طبقه‌ی چهارم بود و با این‌که ساختمانی جلو آن یا دراطراف تا شعاع چند کیلومتری وجود نداشت موبایل آنتن نمی‌داد و تماس با هیچ شهری ممکن نبود حتا ماهشهر. فردا صبح باید می‌رفتم سراغ پسر خواهرم و بچه‌هاش ولی حوصله نداشتم. روز تعطیل‌ام حسابی خراب شده بود.

کتاب همینطور توی دستم بود و روی تخت دراز کشیده بودم ورغبت خواندن نداشتم. یک مقام مسئول که گویا مدیر کل پیش‌بینی هواشناسی بود در مصاحبه‌ئی که با او ترتیب داده بودند می‌گفت؛ شاید این گرد و خاک تا اوائل پائیز هم ادامه داشته باشد. بنا به گفته‌ی او، دلیل وجود گرد و خاک بیش‌از اندازه در هوا بیش‌تر بخاطر وجود بیابان‌های شنی و کم‌آبی در اثر استفاده‌ی بیش‌از اندازه‌ی ترکیه برای پرکردن چندین سدّ جدید و برداشت‌های برنامه‌ریزی نشده‌ی عراق از آب دجله و فرات برای کشاورزی است که سبب شده تا محیط زیست طبیعی ایران بخصوص در خوزستان صدمه ببیند و آبگیرهای وسیعی چون هورالعظیم خشک شود. شاید دیر فهمیده یا دیر به فکر افتاده‌اند. اگر باران هم نبارد...!