چندی بود که به واسطه عمق فاجعه! تمایلی به نوشتن نداشتم، این روزها به هر شیوه ای بود خود را سرگرم کردم، تا شاید فراموش کنم در میهنم چه می گذرد.
وقتی دیدم تشکل های دولت ساخته و جعلی انجمن اسلامی مستق از دانشجو در روز خلیج پارس با جعل نام دانشجو بیانیه ای می دهد و جعل نام!!! را محکوم می کند!
وقتی دیدم، در 13 اردی بهشت امسال یک سال است در یک آدم ربایی در تهران احمد قصابان ربوده شده و نه تنها دولت که مسئول آزاد کردن قربانیان آدم ربایی ها است سعی در انجام وظیفه نکرده، بلکه آدم رباها را نیز تشویق می کند و آدم ربایی دولتی را در حال بدل کردن به نوعی هنجار است (بیچاره دوات اسرائیل!!!)
وقتی می بینم، در فلسطین جواب مبارزه مسلحانه آزادیخواهان مسلمان آن مرز و بوم را با گلوله می دهند اما در ایران جواب اعتراض چند جوان و نوجوان ایلامی گلوله مرگ بار نظامیان است!!!!!!!!
وقتی می بینم، اخبار از تظاهرات گسترده!کارگران در اروپا و آمریکا می گوید و استفاده نیروهای پلیس از شلنگ آب را خشونت معنا می کند اما در گوشه گوشه ایران... نه زیاد دور نرویم در همین نزدیکی های تهران کارگرانی که در یک شرکت تایر سازی کار می کردند و 5 ماه حقوق دریافت نکرده بودند با بولدزر روبرو می شوند!!!!!
وقتی می بینم، کارگران سرزمینم بر اثر قوانین کار قراردادی به برده مبدل شده اند با این تفاوت که در عصر برده داری ارباب حداقل غذای مورد نیاز برای برده را تامین می کرد اما در سرزمین من ابربابان!! تعهد به پرداخت حداقل مورد نیاز برای تامین غذای برده  ندارند!!!!
وقتی می بینم، معلمی شغل کسانی است که زندان و تبعید و ... محکوم می شوند!!
وقتی می بینم، مرکز تربیت معلم همدان، داوود کمالوند را خودکشی کرد و هیچ کس پاسخگو نیست!!
وقتی می بینم، که هنوز معمای زهرا بنی یعقوب، پزشک جوانی که در یکی از ساختمتن های متعلق به سپاه خوکشی شد، بی ج.اب!! روزگار می گذراند!
وقتی می بینم، ................

به راستی چه بگویم؟
سخنی نیست!!