هیچ تا بحال به این اندیشیده اید که تقسیمات سیاسی و نژادی و قومیتی کنونی چند سال قدمت دارند ؟ جهان در سد سال ، دویست سال ، پانسد سال و یا حتا هزار سال پیش چگونه بوده است ؟
تصویر جالب زیر، این تقسیم بندی را در زمانی بسیار دور تر از این زمان ها که بدان اشاره شد به ما نشان می دهد . نکته جالب توجه اینکه، حتا ده هزار سال پیش از میلاد مسیح نیز (دقت کنید؛ یعنی دقیقن سد و بیست سده ی پیش ) ، مکانی در جهان بوده است که ایران نامیده می شده است . به نقشه بار دیگر دقت نمایید ! در مکان خوزستان کنونی ، در حاشیه رود کارونِ همیشه جاری ، تمدنی بوده است که ایلام نامیده می شده است ، همان نامی که امروزه بر تارک یکی از محروم ترین استان های کشور عزیزمان نقش بسته است. آیا تا بحال به استان ایلام یا کشور ایران اینگونه نگریسته بودید؟ نامهایی با کُهنای سد و بیست سده !

تردید نکنید که این حقیقتی کوچک و داشته ی خرد و اندکی نیست وفتی که بدانیم حتا تا همین سد سال پیش، کشور هایی چون افغانستان ، ترکیه و پاکستان وجود نداشته اند و بعد ها تحت نظارت و نفوذ قدرتهای استعماری - و عمدتن بریتانیا ( در مورد عراق، ترکیه و افغانستان ) - تشکیل شده اند.
ای کاش قدر میهنی را که مفتخر به تعلق بدان و زیست در آنیم دانسته و برای بهتر شدن حال و روز آن ، تمام تلاش خود را بنماییم.
این تلاش الزامن اصلاح ساختار سیاسی ، اقتصادی یا مناسبات اجتماعی نیست ؛ چه ، آنها در توان فرد ها نیست مگر اینکه جمع باشند آنهم جمعی متشکل و سازمان یافته.
اما بسیار مشکلات، بلکه معضلات هستند که اصلاح آنها از من و شما نیز برمی آید. می دانم بسیار کسان خواهند گفت مشکلی که به دست من و شما حل شود اصلن مشکل نیست.
با این گفته سد در سد مخالفم . بگذارید سخن را با مثالهایی روشن تر نمایم : آیا تا به حال کسانی را ندیده اید که زباله و مواد بی استفاده ی خود را در خیابان رها کرده اند؟ آیا در ساحل دریا و یا کناره های رودخانه ها و دامنه ی کوه ها با انبوهی از زباله های بد بو مواجه نشده اید؟ آیا تا کنون در خیابان از اینکه فردی آب دهان یا بینی خود را در حضور شما بر زمین انداخته است منزجر نشده اید؟
آیا از دیدن شخصی که در حضور کسی برای او از الفاظ و تعارفات اغراق آمیز بهره می جوید اما به محض ترک مجلس ، وی را آماج تند ترین الفاظ رکیک و انتقاد قرار می دهد در شما حس تنفر ایجاد نگشته است؟ آیا از اینکه شخصی حجم عظیمی از آب را برای حرکت یک برگ خشک شده ی درخت از جلوی منزلش به 20 سانتی متر آن سوتر تلف کرده است عصبانی نشده اید؟ آیا ...
همانگونه که شاهدید رفتارهای غلط فرهنگی ما ایرانیان، بسیار بیشتر از آنی است که فکرش را بکنیم. آیا با وجود چنین رفتارهای غلطی و فرهنگ لبریز از ضعف و ناراستی، هنوز حق داریم خود را شایسته تعلق به سرزمینی بدانیم که قدمتی به کهنای تاریخ و حتا پیشا تاریخ دارد؟ سرزمینی که حتا از چم ِ( = معنا ) نامش «شرافت و نجابت» برداشت می شود. من که گمان نمی کنم ، مگر آنکه فکری به حال خود و فرهنگ نابسامان خود بنماییم!

پی نوشت- شما چطور؟ آیا شما نیز رفتارهای غلطی از خود و هم میهنان خود سراغ دارید که به همین راحتی بتوان آنها را به دور انداخت؟ به غنای این نوشتار خرد یاری رسانید.

]]> http://niceidea.wordpress.com/?p=45 Sat, 05 Jul 2008 12:01:31 +0000 Computerist http://niceidea.fa.wordpress.com/2008/07/05/khozestan/ دزد واقعی کیست..؟

بعضی وقت ها از کنار بعضی چیزها نمی شود آسان گذشت چندی پیش از یکی از دوستانم که اهل خوزستان است شنیدم که در شبکه استانیشان انمیشنی از طرف وزارت نیرو پخش می شود که در آن شهروندی را نشان می دهد که مشغول استفاده غیرقانونی (دزدی) از شبکه برق است.حال آنکه این انیمیشن از هیچکدام از شبکه های استانی دیگر پخش نمی شود.بر آن شدم که صحت این موضوع اطمینان یابم.و نتیجه دال بر درست بودن حرفهای دوست عزیزم بود.آنقدر متاثر شدم که همانطور که میبینید یکی از پستهایم را به آن اختصاص دادم.هر چند که عمل این شهروند قابل دفاع نیست ولی نسبت دادن این عمل که ممکن است در هر جایی دیگر رخ دهد به مردم خونگرم خوزستان جای تاسف دارد.آنان که در طول هشت سال جنگ بین عراق و ایران از جان و دل جنگیدند, و چه شهدایی دادند,رنج ها به جان خریدند,خرمشهر ها ساختند عزیزان خود را پرپر کرده دیدند,مطلقا و ابدا نباید یک چنین بر چسب هایی بخورند بلکه باید از مزایای بسیار زیادی بهره ببرند.اگر اداره محترم برق توان جوابگویی به تقاضای مصرف کنندگان را ندارد نباید با چنین روش هایی تقصیر را گردن این و آن بیندازد در حالی که ما در کشور با کمبود برق مواجهیم چرا باید آنرا صادر کنیم..؟ و از همه مهمتر چرا برای جبران کمبود از واردات استفاده نکنیم.؟.متاسفانه اعتراض نکردن مردم خوب خوزستان باعث شده که پخش این تیزر ها ادامه یابد و چه بسا توهینی بزرگتر در آن جای گیرد.لذا از مسئولین انتظار می رود بر ساخت تیزرهای خود دقت و نظارت بیشتری عمل آورند و گر نه آبی که از جوی رفت به جوی باز نمی گردد.

هنوز نتوانستم ویدیوی این تیزر را بدست آورم ازخوزستانی های عزیز اگر کسی می توان این کار را بکند آنرا آپلود کند و در قالب نظر بگذارد.

آقا همون طور که در جریان هستید دو ماه قشنگی رو پیش رو داریم! (ماه ژوئن رو می‌گم که الان هشتمش هستیم! و ماه بعدی جولای)

توی ماه ژوئن طبق برنامه‌ی قبلی قراره KDE 4.1 منتشر بشه که در واقع اولین نسخه‌ی نسبتا کامل از KDE4 هست، که Beta1ش الان منتشر شده، و همین امروز هم KDE PIM Krush Day هست، که قراره توش شدیدا سوراخ پر کنن.

دو تا انتشار دیگه توی این دو ماه خواهیم داشت، یکیش انتشار نسخه‌ی سوم مرورگر محبوب و محجوب ما Mozilla Firefox هست که تا الان RC2ش منتشر شده، و اطلاعی از زمان انتشار نهاییش در دست نیست، و اون یکی هم انتشار نسخه‌ی بعدی MDic هست. (چه کنیم دیگه از همین الان در زمره‌ی نرم‌افزارهای معتبر قرارش می‌دیم! ;) )

.

خوب در راستای انتشار فایرفاکس ۳ برنامه‌های جالبی در نظر گرفته شده که یکیش ثبت کردن نام فایرفاکس در کتاب رکوردهای گینس هست که لوگویی که از چند روز پیش این کنار گذاشتیم مربوط به همونه!
و اما کار قشنگ دیگه‌ای که قراره انجام بشه، برگزاری جشنهایی در سراسر دنیا توسط کاربران این مرورگر برای این انتشار است!

سایتی که به همین منظور راه‌اندازی شده http://mozillaparty.com است. که ملت می‌تونن اونجا ثبت‌نام کنن که مثلا می‌خوان فلان جا در فلان روز جشن رو برگزار کنن و دیگرانی که می‌خوان توی جشن شرکت کنن اونجا اعلام می‌کنن!

در ایران هم از این جشن‌ها هست! و جالب اینکه طبق عادت ایرانی‌ها که چندان با کار گروهی حال نمی‌کنن! توی چند تا از شهرها من‌جمله تهران، مشهد و کرج چند تا جشن ثبت شده! البته مشکلی هم نیستا به هرحال یکی با نحوه‌ی برگزاری جشن ما حال نمی‌کنه خوش داره خودش یه جشن برگزار کنه!

لیست کلیه‌ی جشن‌های ثبت شده رو اینجا می‌تونین ببینین! و نقشه‌ای که از محلهای جشن‌ها تهیه شده رو اینجا.

-----------------------------------------------------------------

خوب مقدمات رو گفتم بریم سر اصل مطلب:

در همین راستا گروه کاربران لینوکس مشهد قراره جشن رو در روز ۲۰ تیر ماه برگزار کنه! برای محل جشن در حال حاضر کافی‌شاپ هتل پارس مشهد (که جلسات گروه هم همونجا برگزار می‌شه) در نظر گرفته شده!

فرقی که می‌خوایم این جشن با جشن نصبی که پارسال داشتیم، داشته باشه اینه که همون‌طور که از اسم میاد می‌خوایم بیشتر به جشن شبیهش کنیم!

ایده‌های جالبی داریم، خوش‌بختانه تعداد اعضایی که همکاری می‌کنن خیلی از جشن نصب پارسال بیشتره و نشون می‌ده که طی این ۷ ، ۸ ، ۱۰ ماه که از اون موقع می‌گذره گروه خوب تونسته افراد لینوکسی و علاقه‌مند مشهدی رو جذب کنه!

صفحه‌ی مرتبط با جشن در وبسایت گروه اینجاس. و صفحه‌ی مربوطه در سایت موزیلا پارتی اینجاس.
حالا اگه مشهد هستین و می‌خواین بیاین واجب نیست توی سایت موزیلا (اینجا) برین و بگین که آقا منم میام ولی اگه رفتین باحال تر می‌شه، و دشمنان می‌بینن که ما ایرانی‌ها هم از این کارا بلدیم و می‌تونیم جشن هم بگیریم!
آقا خلاصه کنم اگه مشهد هستین بیاین، حالا حتی اگه کاربر موزیلا فایرفاکس نیستین، یا اصلا نمی‌دونین چیه! دور هم خوش می‌گذرونیم. درباره‌ی موزیلا فایرفاکس، لینوکس و هر مسائل مرتبط(!) دیگه هم صحبت می‌کنیم!

جشن نیمه‌آزاده(!)، و از عموم هموطنان برای حضور در جشن دعوت می‌شه!

.

.

.

جشن‌های دیگه‌ای که در همین راستا در شهرهای دیگه‌ی ایران برگزار می‌شه:
Firefox 3 Launch Party (Teh) - جشن انتشار فایرفاکس ۳ تهران
Firefox 3 Launch Party (Tab) - جشن انتشار فایرفاکس ۳ در تبریز
جشن موزیلا 3 در کرج
پارتی انتشار فایرفاکس 3 در کرج
جشن انتشار فایرفاکس3 در تهران
انتشار فایرفاکس 3 در تهران - پارك پرديسان
FireFox3 Celebration in Sharif University - Tehran
Fire Fox Party - Tehran, Iran
Isfahan Firfox 3 Launch Party- جشن انتشار فایرفاکس ۳ در اصفهان
Firefox 3 Release Party (Shiraz) - جشن انتشار فایرفاکس ۳ شیراز
(Yazd.Party)جشن انتشار فایر فاکس 3 در یزد
جشن انتشار فایرفاکس 3 در خوزستان

دیگه هر جشنی که حداقل یک نفر submit کرده بود رو آوردم! (هنوزم بود، ولی جشن یک‌نفره که جشن نمی‌شه ;) )

اینم پست یکی از دوستان کرجی در مورد جشنی که قراره توی کرج برگزار بشه!

-------------------------------------------------------------

پ. ن. هم‌اکنون که من در حال نوشتن این پست بودم یک جشن دیگه توی مشهد ثبت شد. (جهت اطلاع دوستان مشهدی که با اون قبلیه مذاکره کردن تا بی خیال بشه و به ما ملحق بشه!)

پ. ن MDic : آپدیت بودن سیستم هم دردسریه ها! این Qt 4.4 منتشر شده بود، ما هم رفتیم و آپدیتیدیم، بعد که فرمی توی MDic اضافه کردم که ملت همیشه در GUI زحمت باز کردن konsole و تایپ کردن یک دستور ساده رو برای تبدیل یک دیکشنری نکشن،  دچار مشکل گشتیم این فرم چون با Qt Designer جدید طراحی شده بود، وابسته شده بود به Qt 4.4 و دوستان گرامی‌ای که لطف می‌کنن و MDic رو از svn server می‌گیرن و با ما در توسعه‌ی اون همراه هستند، با مشکل کامپایل مواجه شدند، این مشکل در آخرین commit که دقایقی پیش اتفاق افتاد حل شده! با تشکر از این دوستان گرامی.

پ. ن MDic ۲: دوستی پیشنهاد داده بود که MDic فقط خروجی اولین دیتابیس رو نشون بده، برای خلوت تر بودن محیط سیستم، واقعا ایده‌ی جالبی بود و پیاده‌اش کردم! با تشکر از این دوستمون.

یکی از جاهایی که نقش زیادی در این جریان دارد، صداوسیما است. این صداوسیما که پر از فیلسوف و دانشمند است، رسانه ملی ما هم است، نمی داند خوزستان کجای ایران است. در تمام محصولات رسانه ای کشور، این گونه قلمداد می شود که خوزستان جنوب کشور است.

بسیاری از حقایق هستند که حقیقت ندارند و به این دلیل گمان می کنیم حقیقت دارند که همیشه همه آن را باور داشته اند. مثلاً برای سال های بسیار بسیار زیاد اروپایی ها گمان می کردند زمین گرد نیست!

اگر من بگویم استان خوزستان و اصفهان به هم چسبیده اند چه احساسی می کنید؟ اگر بگویم کوروش بزرگ شاه انشان بود چه احساسی می کنید؟ اگر بگویم برق 23 میلیون نفر ایرانی در خوزستان تولید می شود چه احساسی می کنید؟ اگر بگویم درآمد کشور از خوزستان 60 میلیارد دلار و از تمام استان های دیگر 9 میلیارد دلار است چه احساسی می کنید؟ اگر بگویم شوش پایتخت هخامنشیان بوده است چه احساسی می کنید؟ اگر بگویم اهواز یک واژه ایلامی است چه احساسی می کنید؟ بستگی به سواد و مطالعه شما دارد، ولی بیشتر مردم ما احساس بیگانگی با این چیزها خواهند داشت. خیلی ها می گویند نشنیده ام، تازه به گوشم خورده این چیزها که می گویید! برای این "ادعا" ها!!! مدرک هم دارید؟!! و خیلی چیزهای دیگر. نمونه خوبی آوردم، گفتم زمانی هم ممکن است برسد که مردم پرچم ایتالیا را با پرچم ایران اشتباهی بگیرند.

اصلاً کسی مانده بداند "ایران" چه است و کجا است؟ احاطه کرده است "عدد" فکر خلق را؟ همه دنبال پول هستید؟

من امشب برنامه "پلی به گذشته" را نگاه می کردم. دیدم این برنامه دارد درباره راه آهن بندر گز به بندر شاهپور (بندر امام خمینی کنونی، نزدیک به ماهشهر) چیزهایی می گوید. نقشه ای هم که به عنوان نقشه این راه آهن گذاشته

اند. مازندران را به بوشهر! وصل کرده است. در رسانه ملی ما کسی نقشه ایران را ندارد؟ نمی دانید خوزستان کجاست؟

باور کنید خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی ضرب در n زشت است که نقشه کشور خودتان را بلد نباشید.

نقشه های ایران را در گوگل ببینید

نقشه ها را دیدید؟ آیا چهارمحال بختیاری جنوب ایران است؟ آیا کهگیلویه بویراحمد در جنوب ایران است؟ آیا لرستان جنوب ایران است؟ آیا ایلام جنوب ایران است؟ آیا اصفهان جنوب ایران است؟

اگر نه پس چه جور ممکن است بوشهر و کیش و قشم و چابهار را با خوزستان یک جا جنوب خطاب کنیم؟ مگر اینکه در عمرمان نقشه ایران را ندیده باشیم، همون جور که رسانه ملی ندیده است. توجه کنید که اینها افکار عمومی ملت ما رو می سازند، به همین سادگی به همین بی سوادی.

مطمئنا خوزستان یکی از مناطقی ست که هر چه از بلایای طبیعی و غیر طبیعی وجود دارد بر آن رفته و می رود . جنگ و ویرانی و عقب ماندگی و بی امکاناتی و گرانی و حسرت نداشتن ذره ای منفعت از منابع زیر پایش ، گرما ، شرجی ، خشک سالی ، سیل ، طغیان و .... این روزها هم که بلای جدیدی به نام طوفان شن و خاک به اینها اضافه شده .

هر چه از این مصیبت های این سرزمین بگویم باز هم کم است و مردمش ، مظلوم و صبور می نامندشان در موقع نیاز و فلاکت که تمامی ندارد . مردمی که مظلوم می نامم شان ، مظلومان ظلم خویشتن ، مردمانی صبور که آستانه ی صبرشان بر نهایت آن است و هر ظلمی را بر سر هم سرشکن می کنند تا ثابت کنند که مردمانی هستند بر زمین که جهنمی را که خدای حاکمان نوید داده تمرین می کنند و دم برنمی آورند تا به جهنم نهایی برسند ...

مردمی که احتمالا بیشترین عکس العملشان در برابر طوفان شنی که دلایل طبیعی و نیز غیر طبیعی دارد گران کردن ماسک و کرایه ی تاکسی و بحث بر سر این مسائل و غر زدن در گوش هم باشد .

اما هیچ کس نمی خواهد نوای اعتراضی سر دهد و به کسانی که وام های کلان به کشور همسایه می دهد و بذل و بخشش هایشان زبانزد است وظایفشان را گوشزد کنند .

آنها که تکلیفشان معلوم است ، برای نگه داشتن ایران خودشان تلاش می کنند . اما ایران خودمان چه ؟ این مردم چه ؟ این مردم صبور .... آه که گاهی از کلمه صبر چنان متنفر می شوم که ...

هر چه بیشتر عمر می کنم بیشتر به تفاوت کلمات صبر و مصلحت اندیشی و انفعال پی می برم و این را مدیون این مردمم که هر روز جهنم را تمرین می کنند و باز هم از ادعای جهنمی دیگر در هراسند ...

اینجا کجاست؟

1. فلسطین

2. ایالت باسک اسپانیا

3. شیلی

نخیر خیلی نزدیکتر از این حرفهاست بیخ گوش خودمان. شهری که اسمش با خون و مقاومت عجین است. جرقه ای خورد در ذهنتان؟ درست است " خرمشهر" ولی چه اسم بی مسمایی ! کجاست خرمی؟ کدام شهر؟ می دانید اینجا و اهواز و سایر شهرهای خوزستان چه خبر است. هیچی خبر مهمی نیست فقط گرد و خاک چشم آدم را در می آورد و زمین و زمان را پر می کند. دلیلش هم خیلی خیلی ساده است:

تخریب زیست محیطی

عبارتی که دارد نان روز و شبمان می شود و عادت کرده ایم دیگر به شنیدنش . از سیلهای تازه به دوران رسیده ی مازندران تا تغییرات شدید آب و هوا ، خشکسالی و حالا هم گرد و غبار شدید که زندگی مردم را مختل می کند و جانها را تباه. این را به حساب اعتراض به بشریت بگذارید . انسانی که کمر به تخریب خانه اش ، ماوایش؛ "زمین " بسته است بی لحظه ای تامل و هر چه سرش به سنگ و صخره می خورد باز هم راه خودش را می رود. بگذریم ، می خواهید بدانید واقعا چه خبر است؟ این پستها را بخوانید تا حساب کار دستتان بیاید:

"فاجعه زیست محیطی خوزستان از نگاه فاجعه دیدگان" از 1 فتحی

"اینجا اهواز است، جایی که آسمان آبی نیست" از سی و یک اسفند

"ما انسانیم، هوا میخواهیم "از کامیار

"خوزستان زنده‌به‌گور شد" از گناهکار

عکسهای فارس نیوز از خرمشهر اکنون خاک آلود

یه حرکت مردمی هم مثل اینکه داره شکل می گیره که سایتش اینجاست

(helpkhuzestan.diinoweb.com).

آثار گروه‌های درخواستی من : آوار، اُرد، امرتاد، خاک، فانوس، هک، صفیر عرش، اوهام و ... هستن، لطفاً درخواست من رو بی‌جواب نگذارید!

پی‌نوشت :
01 این فلیکر چه مرگشه؟ چرا پیش‌نمایش بعضی از تصاویر توی فایرفاکس نمایش داده نمیشه؟ این فایرفاکس چه مرگشه!؟ چرا پیش نمایش بعضی از تصاویر فلیکر رو نشون نمیده!؟ شت!
02 خوزستان جای سفر اومدنه؟ واقعاً دلتون خوشه! کسی میاد سفر بره شلمچه! بابا گرد و خاک و هوای چهل و چند درجه با پشه‌های به بزرگی یک حبه قند! خود خوزستانی‌ها سفر نوروزی رو فرصتی میدونن برای فرار از خوزستان! وا مصیبتا بر این مردمان ... .
03 فیلم‌هام تموم شده، مثل معتادا دارم فحش میدم به خودم که همه فیلم‌ها رو توی چند روز دیدم و به فکر مصرف آینده‌ام نبودم. تمام استخونام درد میکنه! خدا!
04 " گنجشک‌ها بی‌جهت به شیشه میکوبند! / به شیشه می‌کوبند؛ به شیشه می‌کوبند؛ به شیشه می‌کوبند / دلم گرفته‌است / آینه‌ای دارم که از آن روح بر می‌گردانند / میشنوی؟ / توی خط افتاده‌اند / دارند جار می‌کشند / جــــــــــــــــــا ر " (آهنگ " من " از گروه زیرزمینی " هک ")

دارم باز هم به تهران  می اندیشم، خیلی سخت و آزار دهنده شده. منظورم نوشتن است، خیلی سخت شده برای من، نمی دونم چرا. شاید خستگی روزانه شاید هم احساس پیری زودرس ، شاید هم اندوه .

در هر صورت، یادم می آد که فرودگاه بودم، ساعت 11 شب انتظار یکی از آشنایان رو می کشیدم که برسه، مدام از شهر های گوناگون پرواز می نشست و مردم ای با لباس های جور وا جور می دیدم، باز هم به خوزستان فکر می کردم، با خودم می گفتم خوب اینها که آمدند بلوچ هستند، این ها هم که کورد هستند، اینها از شیراز، اینها از اصفهان ....

سرگرمی خوبی شده بود، داشتم مردم تمام ایران رو از زاویه دید یک گیت ، بهتر بگم دروازه، فرودگاه نگاه می کردم، یادم باشه یک فیلم بسازم از داستان هایی که یک گیت فرودگاه در دلش داره، شاید هم به فریدون جیرانی گفتم چنین چیزی بنویسه و کارگردانی کنه، از این تیپ فیلم ها لذت می بره ، البته شاید هم رامبد جوان ، نمی دونم! یک جوری می گم انگار اینها پسر خاله های من هستند !! D:

فریدون جیرانی هر هفته در این برنامه دو قدم مانده به صبح برنامه داره، البته دیگه هر شب نگاه نمی کنم، برنامه خراب شده، اون خوبی های گذشته رو نداره و خود صالح علاء هم کاری نمی کنه، درست معلومه که از بالا دست هایی در برنامه وارد شده و کیفیت رو فدای چیز های دیگه کرده ...

بگذریم، کجا بودم؟ آها فرودگاه، داشتم با خودم می گفتم حالا که پرواز اهواز بشینه با چه جور آدم هایی رو به رو می شم ؟ همین آن پرواز آبادان نشست، چند دقیقه بعد دلیل عشق آبادانی ها به شهرشون و مردمشون برای بار هزارم جلوی چشم هام اومد، بله چه آمدنی! پرواز نیویورک نشسته بود نه آبادان! یک جمعیت کم و بیش صد نفری با لباس های اتو کرده، مو های مدل دار، کیف های گرون قیمت، خرامان خرامان از جلوی چشمم می گذشتند، انگار این اصفهانی ها و شیرازی ها جدی جدی جز حومه آبادان حساب می شند ! همین حالا هم خنده ام می گیره.

اون جوک رو شنیدید در این باره ؟ می گن که یک آبادانی می ره تهران سوار اتوبوس می شه و بلیت می ده، راننده می گه داداش این بلیت مال آبادان که! یارو هم ابرو ها رو می ندازه بالا و می گه ککا مگه زیر ننوشته سازمان اتوبوس رانی آبادان و حومه.  یک جوک دیگه هم هست، یک گزارشگر می ره آبادان و از یکی از مردم می پرسه جمعیت آبادان چقدر است، طرف می پرسه با حومه یا بی حومه ، گزارشگر هم می گه با حومه ، آبادانی ه پاسخ می ده 70 میلیون نفر.

اه اه من چه بی مزه ام، ساعت 1:36 صبح با کلی خستگی و کمر درد و چه و چه و چه دارم جوک تکراری تایپ می کنم ، اصلاً کسی نوشته های من رو می خونه ؟! چه خنده دار ، نوشته های بدون خواننده! مهم نیست البته، من برای دل خودم هم که شده می نویسم و می نویسم و می نویسم.

پرواز اهواز که نشست، جدی جدی نفهمیدم پرواز اهواز ه، خیلی آدم های معمولی مثل خود من، با لباس های معمولی ، مو و کیف و کفش و راه رفتن معمولی، در کمتر از یک ثانیه در این خیابان ها حل می شند.

راستی چیز جالبی یادم آمد، یک بار اومده بودم تهران. البته با توجه به چیزی که صدا و سیما مدام می گه خیلی سخت می شه حدس زد که من خوزستانی باشم ، اصلاً امکان نداره که کسی بفهمه من اون وسط شهرستانی هستم ، به هر حال ، چقدر من وراج شدم، ایستاده بودم وسط جایی که تاکسی های راه آهن مسافر سوار می کنند، تا جایی که چشم می دید به ساختمان های کشنده نگاه می کردم ، این که می گم کشنده اشاره مستقیم به زمین لرزه و ایمنی ساختمان ها است.

مردم رو نگاه می کردم که از ایستگاه بیرون می آمدند، سوار تاکسی می شدند و در این شهر دره اندر دشت حل می شدند، برای من جالب بود ، شاید روزی روزگاری یک فیلم هم از این بسازم که هر کدام از اینها کجا می روند.

چهار پنج نفر رفتند تهران پارس، دو نفر رفتند سید خندان، چند نفر هم ایستاده بودند بی حرکت ، کلی آدم می آمد و می رفت و من گاهی می شنیدم که فلان جا و بهمان جا ، جالب در کل ، اینها سوار می شن ، پیاده می شن، و در رو باز می کنند و می رند توی یک ساختمون ، روند حل شدن در تهران چه ساده است. البته تهران و غیر تهران نداره ، کلاً هر کجا که باشید از میهمان بودن تا میزبان شدن این راه کوتاه جالبی است برای من.

باور می کنید داشتم به چه چیز هایی می اندیشیدم ؟ به گاز سوز کردن ماشین ها، به اتوبوس های سبز رنگ گاز سوز ، به خط کشی خیابان ها، به چند جا که داشتند کار ساختمانی انجام می دادند، به خط ویژه اتوبوس که داشتند می ساختند، به مونوریلی که ای کاش بود. به بیلبورد ها و هزینه کرایشان ، به جناب شریفی نیا که از هر بیلبورد گوشه نگاهی به من داشت و می گفت ای بچه کوچولو اینجا اومدی گرگ نخورت، من هم می گفتم نه بابا من خودم 10 تا گرگم داداش! چقدر وراج و دیوانه شدم من. چیز خاصی هم نمی نویسم. همین جور شبانه اومدم چیز هایی تایپ می کنم که می دونم کمتر کسی می تونه از تار و پود اینها احساسات من رو درک کنه.

خسته ام، می خوام چیزهایی تایپ کنم، مثلاً در مورد زیبا سازی و اینها، ولی بهتر اون هست که در زمان خستگی بخونم به جای اینکه بنوسیم.

تجریش بودم، خیلی شگفت آور بود برای من و تجریش، داشتم با خودم می گفتم این همه بیابان! وسط یک شهر 8 میلیونی یعنی چی؟ خوب درست، بسیاری از این بیابان ها مالکانی داره که بیرون از کشور هستند، ولی خوب دلیل نمی شه که این همه شهر رو زشت کنه، خوب درخت کاشتن در زمین دیگران که جرم نیست، هست؟ درخت بکارید و دورش رو هم نرده رنگی بکشید. یکی نبود از خود من بپرسه که تو اگر بیل زنی برو اهواز خودت رو بیل بزن! این همه بیابون دارید، ولی خوب تهران پایتخت است و تجریش هم بالا شهر!

گمان می کنم بهتر بود در مورد مردم تهران بنویسم به جای این چرت و پرت هایی که نوشتم. مردم تهران همه خسته و رنگ پریده هستند ، برده هستند ، نه دروغ نمی گم. اون روستایی یا اون کسی که در یک شهر 400 هزار نفری، یا در نهایت 1 میلیونی زندگی می کنه، خیلی بیشتر از تهرانی ها مزه زندگی رو می چشه ، بله درسته تهران بزرگ ه خیلی امکانات توش هست، ساختمون های بلند داره، کلی چیزایی جالب داره ، ولی ...

دلایل خوبی برای رد چیزی که وجود داره نیستند. صبح تا شب کار می کنند، شوهر و زن، هر دو، بچه ها هم در کوچه و پای مولتی یک تا هفت ، توی اینترنت و چت روم، غرق در بی کسی بزرگ می شند، پدر و مادر پیرشون رو خانه سالمندان می گذارند ، و داستان دوباره و سه باره و ده باره تکرار می شه. در این مورد اهواز هنوز به بدی تهران نشده و گمان هم نمی کنم تا چند دهه آینده این جوری بشه ، پس بیل هم اگر داشته باشم، جای درستی دارم می زنم.

بله، داستان زندگی این است، پدر و مادر باید پول در بیارند، پس بچه می ره مهد کودک، و 40 سال بعد این بچه است که باید پول در بیاره ، پس این بار پدر و مادر باید برند مهد ، این خانه سالمندان یا هر نام دیگه ای که داره.

ببین احاطه کرده است عدد فکر مردم رو، این رو محسن نامجو می گه و راست هم می گه، این فشار اقتصادی روی دوش مردم است که باعث بروز بسیاری از این رفتار ها می شه ، من خوزستانی که پا توی تهران می گذارم باید واسه همه دوستام به هفت جد و آبادم سوگند بخودم که قرار نیست خونه کسی تلپ شم، خودتون رو قایم نکنید. خنده داره! هر بار که میام تهران تمام دوستانم یهو ناپدید می شند! نه من تنها ! همه شهرستانی ها که میان تهران، مگر اینکه با پول و پله باشند که آشناهاشون فرار نکنند، در غیر این صورت از مشهد تا کیش ، ممکن است یک جایی قایم شند، البته مشهد تا کیش دروغین نه راست راستکی.

ساعت 2:03 صبح است، نوشته سوم رو زودتر می نویسم، در مورد یک روز زندگی تهرانی ها، خود شما اگر تهرانی هستی و بخونی شاید شاخ دربیاری که یک چنین زندگی دارید، و همچنین اینکه یک خوزستانی که همیشه در پایین تر از خودتون فرض اش کردید ، چه جوری موشکافانه زندگی تهرانی ها رو کالبد شکافی کرده. بله می پذیرم، درست است، این نوشته دوم خیلی پراکنده و پرت و پالا بود، دلیل اش رو خودم هم درست نمی دونم. ولی احساساتم بود که تایپ کردم، چرا این جور شد رو درست نمی دونم، شما اگر فهمدید به من هم بگید.

پس نوشته سوم ام رو پیش خوان ؟ مثل پیش فروش! پیش خوان می کنم به همه شما تا زودی بیاید بخونیدش.