امروز صبح بعد از گذشت دو ماه با من تماس گرفت. دو ماه که غیر از چند اس ام اس گله گذاری  هیچ ارتباطی با هم نداشتیم. ارتباطی که طی سه سال گذشته مدام برقرار بوده است. در این دو ماه هر وقت دلم برایش تنگ میشد، یک اس ام اس برایش میفرستادم تا به او بفهمانم که هنوز زنده ام. غرورم اجازه نمیداد تماس بگیرم.

میدانستم میخواهد رابطه یمان را از سر بگیریم. این کار را چند بار دیگر هم انجام داده بود. و هر بار من نتوانستم در مقابلش مقاومت کنم. این بار هم نمیتوانم. بلافاصله بعد از تماس تصمیم گرفتم به آرایشگاه بروم و حسابی به خودم برسم. بهترین و شیک ترین لباسهایم را انتخاب کردم. میخواستم در نگاه اول از خود بی خودش کنم.

قرارمان ساعت 5 بعد از ظهر بود حاشیه پارک  …. . 5 دقیقه دیگر مانده تا به محل قرار برسم.

خاطراتم، تصوراتم و ترسها و شادی هایم همه هجوم آورده اند. کمی پاهایم روی پاشنه های بلند چکمه هایم میلرزد. میترسم. سرعت قدمهایم را آهسته تر میکنم. نمیدانم از تنگی مانتو و شلوارم است یا استرس، که بیش از اندازه گرمم شده است. شاید هم از عجله ی که برای رسیدن به محل قرار دارم.

گوشی موبایل را از داخل کیفم بیرون می آورم. خبری نیست. نیمکتی در حاشیه پارک برای نشستن پیدا میکنم. روی نیمکت کمی خاک گرفته است. با دستمال تمیز میکنم و مینشینم.

برگهای چنار روی علفهای پارک دراز کشیده اند. هوس تنش را میکنم. کمابیش بادی می وزد و تنم را کمی خنک میکند. عینکم را داخل قابش میگذارم.

از دور می بینمش که با ماشینش به سمت من می آید. چراغ می دهد. لبخند میزنم. نزدیک میشود. نزدیک میشوم. کنار خیابان پارک میکند. بدون مکث به سمت ماشین می روم. در را باز میکنم.

- سلام.

-سلام

- چه کردی با خودت!

- من همیشه همین بودم.

-خوبی؟

- مرسی

- تو چطوری؟

- شکر

بی اختیار چشمم به دستش می افتد که روی دنده قرار گرفته. دستش میلرزد. کاش میتوانستم دستش را بگیرم و میان دستانم بفشارم. اما جرات این کار را به خودم نمیدهم.

- لاغر شدی؟

- نه والا. شاید واسه اینه که از سر کار میام.

دروغ میگوید. هم عصبی است و هم افسرده. دوری از من خیلی به او فشار آورده.

-خوب. چه کارم داشتی؟

- عجله داری؟

- زودتر بگی بهتره.

باید میگفتم که برای شنیدن حرفهایت همیشه عجله داشته ام. برای نزدیکتر شدن به تو.

- بریم یه جای دیگه صحبت کنیم؟

منظور سوالش را خوب میدانستم. میخواست دعوتم کند به کافی شاپ …. اما هنوز زود است.

- نه همینجا خوبه.

به وضوح میفهمم که دلش برایم تنگ شده. طرز لباس و آرایشم روی رفتارش تاثیر گذاشته است. احساس خوبی از این فکر به من دست میدهد.

سرش را پایین می اندازد.

- باشه پس همینجا صحبت میکنیم.

-  مگه اینجا چشه؟

 با لحنی کشیده و پشیمان می گوید –هیچی

سوئیچ را می چرخاند و ماشین را خاموش میکند.

سکوت میانمان بر قرار است. سرش را کمی بالا می آورد و نفس عمیقی میکشد.

- دارم ازدواج میکنم.می خوام مطمئن بشم که تو میدونی دیگه چیزی بین ما وجود نداره.

چشمم باز به دستش می افتد. دیگر نمیلرزد.

9 خرداد 1390

مشهد

1. تلویزیون را که روشن می‌کنم، جسدهای صورتی رنگی را می‌بینم که می‌خواهند خودشان را فرو کنند به همان گوشه‌ای از ذهنم که تو خالی‌اش‌ گذاشته‌ای. تلویزیون را خاموش می‌کنم، می‌روم سر یخچال و چند جرعه آب خنک می‌نوشم، از بطری، بدون لیوان، همانطور که تو دوست نداری… بعد می‌روم بخوابم، ولی از دیوار پشت کمد لباس‌ها، صداهای عجیبی می‌آید. شاید صدای زن همسایه است که به اوج می‌رسد -صدایش به اوج می‌رسد یا خودش، نمی‌دانم- به روی خودم نمی‌آورم که این صدای خنده‌ی توست، صدایی که روی خاطره‌ی آغوشت، بر لباس‌‌های من جا مانده.

4. خودمان را به آن راه می‌زنیم، ساعت‌ها می‌خوابیم و با هم راز خلقت و تولید مثل را کشف می‌کنیم. کسی آنسوی دیوار تلویزیون را خاموش می‌کند. به تو می‌گویم: «هیس…! نمی‌خواهم آدمک آنسوی دیوار، صدای تو را بهانه کند برای نشنیدن صدای دلتنگی‌هایش...»

3. سیگارت را کشیده و نکشیده، میان پُک چندم و چندم -نمی‌دانم- درون همان یک لیوانی که من دوستش داشتم خاموش می‌کنی، همان لیوانی که حالا دیگر مال توست… می‌دانی که، من الان بطری را دوست دارم، مزه‌ی گس خاکستر سیگار نمی‌دهد.

]]> http://agalilian2.wordpress.com/2011/05/26/blue/ Thu, 26 May 2011 22:00:59 +0000 آگالیلیان http://agalilian2.wordpress.com/2011/05/26/blue/    سر چهار راه، زیرِ مانتویی کهنه، دامنی سبز و بلند می‌رقصید. لاسا دِسلا می‌خواند: There’s nothing here to throw away. چراغ قرمز شد. «چنده؟»، «دو تومن.» کنار دختر، پسرکی گفت: «از منم بخر، هنوز دشت نکردم.» دست که بردم طرفِ کیفم روی کنسول، حافظ هم بی‌دلیل زیرش بود. «همه‌ش رو می‌دونم، ایناها، این‌تو نوشته، بیا بگیر!» پسرک باتعجب گرفت. دختر چون سروی زیبا خم شد و خندید. چراغ سبز شد و من دسته گل را روی صندلیِ خالی، کنارم گذاشتم و رفتم. امروز صبح درِ ماشین را که باز کردم، بویِ رز و مریم، فقر و تنهایی می‌داد.

کسی از پشت با دستانش روی چشم هایم را می گیرد ، طبق رسم معمول حالا باید حدس بزنم که کیست . با دستانم دستهایش را لمس می کنم . ناخن هایش را . انگشترش را ….هنوز نمی دانم کیست ،… با شک می گویم : بنفشه تویی ؟…جواب میشنوم : نچ…از آوای نچ گفتنش هم نشناختمش ،…سارا تویی !…باز هم اشتباه،…کلافه می شوم و می گویم : نمی دونم ، زود باش دستات رو بردار …وقتی دستهایش را بر می دارد اولین چیزی که می بینم پنجره های کرم رنگ رو به رو هستند ، و تابلوهای نقاشی آشنا .

 سرم را  که بلند می کنم …نگاهم به نگاه پسرکی که در انتهای کتابخانه نشسته ختم می شود، وقتی لبخند می زند متوجه می شوم که من هم لبخند می زنم ، در واقع این من بودم که شروع کردم و لبخند او جوابی است به لبخند من . نگاهم را به سمت پنجره ی رو به رو بر می گردانم، سبز تیره است . با خودم می گویم : رنگ کرم انتخاب  بهتری بود . باز هم آن تابلوهای نا آشنا که من اصلا دوستشان ندارم ….خوشحالم که میز و صندلی ها هنوز همان قدیمی ها هستند ، فقط جور دیگری چیده شدند . از لیوان قهوه ام جرعه ی دیگری می نوشم ، وقتی می خواهم لیوان را روی میز بگذارم لیوان از دستم می لغزد ، با سرعت سعی می کنم از سقوط لیوان جلوگیری کنم . وقتی لیوان با چند ضربه، اول روی میز و در آخر روی زمین می غلتد و رد قهوه باقی می گذارد ، می فهمم که حرکتم بیشتر از اینکه مانع افتادن لیوان شود به حرکت آکروباتیک لیوان روی میز و زمین کمک هم کرد . به سرعت خم می شوم که لیوان را که به زیر میز غلتیده بردارم .

در حال بیرون آمدن از زیر میز ، چشمانم به یک جفت کفش کتانی می افتد که خوب می دانم مال کیست ، در حالی که هنوز از کمر خم هستم سرم را بلند می کنم ،… هومن که دقیقا روبه روی من  ایستاده با  نگاه موذیانه ای می گوید : اون زیر چیکار میکنی، پاشو بشین تا مردم برامون حرف درست نکردن . با عصبانیت می گویم :خفه، که اصلا حال و حوصله ی شوخی کردنو ندارم ، تو هیچ  معلوم هست کجایی ؟ مثلا قرار بود یک ساعت پیش اینجا باشی، یه کتاب خوندم تا تو بیای. …ابروهایش را بالا می اندازد و در حالی که کمی از من فاصله می گیرد ، می گوید : پس باید ممنون هم باشی که دیر کردم ، مگه اینجوری بشه که یه کتاب بخونی ، حالا چی می خونی ، رمان عشقی …در حالی که حسابی کفری شدم، می گویم: آره ، همونی که تو برای روز والنتاین به دوست دخترت هدیه داده بودی رو ازش قرض گرفتم .در حالی که تقریبا قهقهه می زند ، می گوید : خوشم اومد . دو، یک به نفع تو ! عصبانی وسایلم را از روی میز توی کیفم سر می دهم , و وقتی متوجه غیبت مدادم می شوم ، می گویم : ببین یه بار من یه چیزی از تو خواستاما، اینقدر دیر کردی که گمونم دیگه نرسیم ، اون مداد رو از زیر میز بده حالا ،رسیدی ، یادم رفت برا چی رفته بودم زیر میز اصلا …. در حالی که در حال دور شدن از من قوطی سیگارش را از کیفش در می آورد، می گوید : زکی ، فکر کن من برم زیر میز، اونوقت دیگه چیا بگن ، ..من بیرون یه نخ سیگار می کشم تا تو بیای …. من که حالا بیشتر از قبل عصبانی شدم می گویم  : خیلی عمله ای  به خدا … عصبانی از اینکه اصلا چرا از او خواستم که برای خرید در آن بازار مردانه همراهم بیاید در حالی که کیفم را روی دوشم می اندازم ، باز برای برداشتن مدادم به زیر میز می روم .

سرم را که بیرون می آورم پسرک انتهای سالن در حالی که جلوی من ایستاده و یک بسته دستمال کاغذی را به سمت من گرفته و لبخند می زند ، می گوید : من جای شما بودم قبل از اینکه خانم مسئول کتابخونه سر برسه همه جا رو پاک می کردم و لیوان رو هم یه جایی قایم می کردم . لیوان به دست ، با دست دیگرم دستمال را می گیرم و تشکر می کنم ، در حالی که مشغول پاک کردن لیوان هستم . می گویم : متشکرم. همه جا رو که  پاک می کنم ولی چرا باید لیوانمو قایم کنم . با آرامی و در حال اشاره به دیوار پشت سرم  جواب می دهد: آخه دراین مکان خوردن و نوشیدن ممنوع می باشد.

بی اختیاربر می گردم و به پشت سرم نگاهی می اندازم : ا ا ، عجب خنگی هستما ، تویی گلی ، از کی تا حالا انگشتر میندازی ؟ با لبخندی که گونه هایش را چال می اندازد جواب می دهد : ازسه  روز پیش تا حالا ، دقیق ترش رو بخوای از دو روز وهشت ساعتو…حرفش را قطع می کنم : نه اینقدر دقیق هم نمی خواستم بدونم . می پرسد : چی می خونی ؟  کتابی را که در حال خواندنش هستم را می بندم تا عنوان کتاب را ببیند : » و حتی یک کلمه هم نگفت ! «…می پرسد: برای چندمین بار ! جواب می دهم : جدی فکر می کنی میشمرم ! می نشیند روی صندلی روبرو . می پرسم: کلاس داری الان ؟ جواب می دهد: نه، داشتم می رفتم خونه، دیدم تو اینجایی ، گفتم شاید وقت داشته باشی یه گپی همراه با چای بزنیم ! لبهایم را روی هم فشار میدهم ، ابروهایم را بالا می برم و می گویم : امروز تمرین داریم و من تا نیم ساعت دیگه باید پلاتو باشم ،  باشه یه روز دیگه ! ولی تا بیرون کتابخونه همرات میام….

راه که می افتم ، احساس می کنم کسی آرام از پشت خودش را به من می رساند،بر می گردم . پسرک آهسته می گوید : کتابتون رو جا گذاشتید . کتاب را می گیرم و می گویم : دو، هیچ به نفع شما ! حالت چهره اش تغییر می کند ، چشمانش ریز می شود و اخم می کند ، سرش هم کمی کج به سمت چپ…  می فهمم که نمی داند از چه حرف می زنم، می گویم: اول دستمال کاغذی و حالا هم کتاب، شما دو، من هیچ . حدسم درست از آب در آمده، تازه فهمیده که منظورم چه بوده و به سرعت اخمش بر لبخندی ریز تبدیل می شود . می گوید: نه بابا ، این چه حرفیه . می پرسم: دانشجوی همین دانشگاهید ؟ بدون تامل جواب می دهد : بله ، شما چطور ؟ می گویم : سالهاست که نه ،ولی یه وقتی چرا … می گوید : باید حدس می زدم . می پرسم : از کجا؟ جواب می دهد : اینکه اینجایید و نه توی یه  کتابخونه ی دیگه یعنی اینکه  اینجا راحتید ، ولی اینکه نمی دونید نباید اینجا چیزی خورد  یعنی اینکه سالهاست اینجا نیومدید . جواب می دم: دقیقا همینطوره که میگید .خوشحال از اینکه حدسش درست از آب در آمده می پرسد: وقت دارید یه کم از اون وقتای دانشگاه برام تعریف کنید ؟ جواب می دم: در حد نیم ساعت آره ،به شرطی که چای بگیریم بریم زیر آلاچیق. با تعجب و در حالی که باز چشمانش ریز می شود ، می پرسد : کدوم آلاچیق !

اسمرالدای عزیز!
کاش می‌دانستی وقتی گوشه‌ی کاناپه کز می‌کنی چانه بر پاهای بغل کرده‌ات می‌گذاری و زل می‌زنی به لب‌های من، سررشته‌ی این لب‌ها در دستان نگاه مشتاق توست، تو می‌چرخانی‌شان تو می‌جنبانی‌شان و آن‌چه تو می‌خواهی بر آن‌ها نقش می‌بندد و بعد، بد نامی‌اش می‌ماند برای من.
کاش می‌توانستی، بقدر درنگی می‌توانستی ای کاش، از خودت فاصله بگیری، جنب خودت مجاور شوی تا بدانی این میلیمترها، سال نوریست وقتی ثانیه‌های لمس به گریز شرمگین تو می‌انجامد.
«ای کاش می‌توانستی، یک لحظه می‌توانستی ای کاش»، خودت با خودت قهر کنی، خودت به خودت بگویی:«آن‌قدرها که فکر می‌کنی زود دیر نمی‌شود.» و وعده‌ی دیدار با خودت را به «شاید وقتی دیگر» حواله دهی تا بدانی بی‌سامانی این سَر از بی‌سِری‌اش نیست که رازهای سَربه‌مهر این دل سَرریز شده تاب سرپا ماندن را، در مقابل سپاهیان چشم‌های‌ات وقتی به سلاح صدای سیرنی‌ات مسلح می‌شوند، ندارد. که سپر انداختن این دل صلب از سستی نیست چشمان تو یغماگری به غایت می‌داند…
کاش می‌توانستی، در پنجه‌های خود گرفتار شوی تا بدانی اسارت من در زیر آن نگاه مواج از بی‌پروبالی نیست که تیزپروازترین تیزپروازان بگردم نمی‌رسیدند پیش از آن که ناز سرانگشتان‌ات نیاز ناگزیرم شود.
لب مگز و عاشقان بی‌شمارت را شماره مکن، به‌خنده‌های فروکاهنده به این پشت خمیده، این چهره‌ی ناسور، این دستان تهی، اشاره مکن که فراز بهشت عشق بس بلندتر است از فرود دوزخ تحقیر.
با شادترین عاشقانه‌های ناب
کازی‌مودو
اسفند ۱۳۸۵

» به من نگاه کن کثافت» تو چشمهاش نگاه کردم. نفرت ازشون می بارید. کاغذها رو پاره کرد. ریز ریز کرد. » دوباره بنویس » دستهای کوچیکم می لرزید. کتاب رو جلوی روم گذاشتم. آرنجم رو روی زمین تکیه دادم و دوباره شروع کردم. اشک پشت چشمهام می کوبید. جرات نداشتم گریه کنم. چشمهام درد گرفته بود. دستهام هم. یادم نمیاد چندمین بار بود که می نوشتم.مامان پشت در اتاق ساکت ایستاده بود و جسارت دخالت کردن نداشت. همیشه همینطور بود. هربار من رو دست بازجو می سپرد ، تا کتک مفصلی نمی خوردم وارد نمی شد. اونوقت بود که اشکهامو پاک می کرد و تذکر می داد که نباید اشکم دم مشکم باشه. نمی خواستم گریه کنم. اشکهامو قورت دادم. شور بود. » چیه. بچه ننه؟ میخوای زار بزنی ها؟» نه. دیگه نمی خواستم گریه کنم. هرچی می خواست می نوشتم. هرکاری می خواست می کردم تا بتونم برای چند لحظه تنها باشم تو دنیای تخیل خودم. سیلی محکمتری به صورتم زد. ریشخندم رو دیده بود. گاهی درحضور اون هم می تونستم تصوراتم رو پرواز بدم. از چشمهاش آتش می بارید. روی شونه هاش دوتا مار دراومده بود. برام زبون درازی می کردند. ریشخند زدم. ریشخندم رو دید. مارها دور گردنم حلقه زدند. خیره نگاهش کردم. چیزی رو نمی دید. حتی ریشخند خشکیده من رو. وقتی مامان اومد داخل کار بازجو تموم شده بود. حتی جنازه من رو هم بهش تحویل ندادن. «کالبدشکافی ممنوع»

داستان زندگی من

درانحنای امتدادمنحنی این دایره چرخان،دیوانه ای چهل و شش سال است که همچنان در جا سگ دو می زند،او انقدردویده،می دود وخواهد دوید تا زمین زیر پایش گود شود وروزی در ان فرو افتد.عاقلانی به ناچاربر روی او خاک خواهند ریخت تا بوی تعفنش دنیا را به گند نکشد و بعد لوحی به رسم یادبود که بران نوشته است

ابوالحسن تقی زاده

متولد: فروردین – 1343

وفات:(   ؟    )-   ؟؟؟1

او همچنان می دوید ولی سخت در اندیشه بود تا داستان زندگیش را کامل کند فقط یک کلمه مانده بود و سه عدد.و او می دوید و می دوید و… قلمی برداشت و جلو داستان زندگی من پرانتزی باز کرد و نوشت وصیت نامه و این جمله را در پایان «برای شادی روح این مرحوم این داستان را کامل کنید.»

در این شماره می­خوانید:

• تیتر یک: سفر رییس­جمهور به کرمانشاه به سال آینده موکول شد
• تیتر دو؛ گفت­وگو با ستاره شاه­کرمی: هر چه شدم، از هنر شدم
• گزارش: بازتاب گسترده ساخت راه­آهن غرب در رسانه­های جهان
• یادداشت اقتصادی: بازار قدیمی زرگرها تکان خورده است
• فرهنگی: لنگه­کفش «زمستانه» در بیابان ما
• ادبی؛ داستانک: ماهی من نمی­میرد
• هنری: شهرام ناظری: حافظ را طوری تربیت کردم که مستقل باشد
• ورزش؛ علی مظاهری: دیگر در هیچ مسابقه­ای شرکت نمی­کنم
• نیازمندی­های کرمانشاه، ضمیمه رایگان هفته­نامه
• و …

وصیت‌نامه‌اش کوتاه بود: «فکر کردم زمان مناسبی برای مردن است». روی میز قرارش داد و خرت و پرت‌های دیگر را درون کشو ریخت. برای آخرین بار به دور تا دور اتاق چشم انداخت که همه چیز مرتب باشد. خیالش آسوده شد. جام شربت زهرآگین را برداشت. کنار پنجره رفت. روی صندلی مخصوصی که آماده کرده بود نشست و به بیرون چشم دوخت. به نظرش رسید که سال‌ها در این خانه زندگی کرده اما هیچ‌گاه فرصت نشده است تا با آرامش از این پنجره به بیرون خیره شود. زیر بارش برف، زنی در پیاده‌رو قدم می‌زد و دخترک خردسالی پشت سرش تلاش می‌کرد تا درست روی جای پای مادر قدم بگذارد. بازی کودکانه زیبایی بود. با خود اندیشید هیچ‌گاه تجربه‌اش نکرده است. درست مثل آسوده نشستن کنار پنجره. مثل خیره شدن به شادی‌های کودکانه. ذهنش به آرامی این افسوس‌های فراموش شده را مرور می‌کرد و دستش جام شربت زهرآگین را می‌فشرد.

پی‌نوشت:

داستان‌های 150 کلمه‌ای را از بخش «داستانک» پی‌بگیرید.

من هر روز صبح به خاطر یک شیشه شیر که برای بچه‌ام بگیرم به بازجویم سلام می‌کردم.(به یاد انگستهای نسخه نویسم، اکبر سردوزامی)

نمی‌دانم این جمله چه کم دارد که نتوانیم داستان‌اش بخوانیم. همه‌ی عناصر داستانی را در خود دارد و وقتی می‌خوانی‌اش یا می‌شنوی‌اش پنداری رمانی را خوانده‌یی با شخصیت‌های گوناگون: زندانی، بازجو، نوزادی شیرخوار، زندانیان دیگر. می‌خواهی رمان مفصل بنویسی که چه بگویی چیزی بیش‌تر از همین چیزی که در این جمله‌ی فسقلی گفته شده است؟ چه صداها که در این جمله شنیده نمی‌شود، صدای شکنجه، صدای نوزادی که تا آستانه‌ی پاره شدن روده‌هایش گریه می‌کند، صدایی که در سر مادری می‌پیچد: «قرمساق بی‌شرف سلام!» و فقط همین سلام‌اش بیرون می‌جهد. اکبر سردوزامی برمی‌دارد این جمله را می‌کند داستانی کوتاه! چرا باید رمانی را داستانی کوتاه کرد؟ پاسخ‌اش ساده است این جمله باید تکرار شود، مثل هر روز صبح که پلک‌های آن زن باز می‌شود و با خود کلنجار می‌رود که باید به بازجوی‌اش سلام کند برای گرفتن شیشه‌یی شیر برای نوزادش. مثل شکنجه که تکرار می‌شود. هر روز صبح تکرار می‌شود، در زندان، در خیابان، هنگام ناله‌های عاشقانه روی تخت یا سگ‌لرز زدن‌ سر چهار راه، وقت آچارچرخاندن سر کار یا ایستادن در صف برای گرفتن چندرغاز دست‌مزد روزانه. هر روز صبح قبل از این که نوزاد گریه آغاز کند یا مادر پلک خسته بگشاید. بازجوها، صاحب‌کارها، جاکش‌ها، شوهران… صف بسته‌اند تا «سلام» بشنوند و اگر دلشان سوخت شیشه‌یی شیر بدهند برای نوزادی که تا آستانه‌ی پاره شدن روده‌هایش گریه می‌کند و مادری که شکنجه می‌شود و سلام می‌کند. و سردوزامی کاری نمی‌کند جز این که این جمله را یک بار تایپ کند و بعد کپی کند و چندین بار پیست کند و بچسباند پشت سر هم بعد بنشیند مشتی کلمه بریزد بینشان. جمله را می‌خوانی در گیرش می‌شوی بعد کلمات دیگر می‌آیند تو هنوز از جمله‌یی که خوانده‌یی رها نشدی، می‌خواهد چرت‌ببرد، می‌خواهی با کلماتی که می‌آید بروی، که باز «جمله» سرو کله‌اش پیدا می‌شود. «من هر روز صبح به خاطر یک شیشه شیر که برای بچه‌ام بگیرم به بازجویم سلام می‌کردم.» اینقدر این کار با تو می‌کند که دیگر وقتی «شیشه‌ی شیر»ی را می‌بینی «بازجو» را به خاطر بیاوری و هر وقت «سلامی» می‌شنویی صدای زجه‌ی مادری را که شلاق می‌خورد و «سلام می‌کند» در گوش‌ات زنگ بزند. آنقدر زنگ بزند که دیوانه‌ات کند، که تف کنی به دنیا، دنیایی که شکنجه‌گران در آن آقایی می‌کنند.
خوانش دوباره‌ی داستان سردوزامی چیزی شبیه این می‌شود:

«من هر روز صبح به خاطر یک شیشه شیر که برای بچه‌ام بگیرم به بازجویم سلام می‌کردم.» یاوه، یاوه، یاوه «من هر روز صبح به خاطر یک شیشه شیر که برای بچه‌ام بگیرم به بازجویم سلام می‌کردم.» … «من هر روز صبح به خاطر یک شیشه شیر که برای بچه‌ام بگیرم به بازجویم سلام می‌کردم.» گوز، گوز، گوز «من هر روز صبح به خاطر یک شیشه شیر که برای بچه‌ام بگیرم به بازجویم سلام می‌کردم.» گوز، گوز، گوز «من هر روز صبح به خاطر یک شیشه شیر که برای بچه‌ام بگیرم به بازجویم سلام می‌کردم.»…

دانلود این کتاب و چند کتاب دیگر از اکبر سردوزامی