يه بار خودم رو معرفي كرده بودم ولي دوباره مي گم

من كي ام

من يك جوونم

من يك دانشجو ام

من يك عاشق ام

عشق من مقدس است

مقدس ترين دوستان من

دو تا ساز هستند

تار و سه تار

در زندگي سه هدف را دنبال مي كنم

1

2

3

زماني احساس مي كنم جواني موفق هستم كه

اين سه هدف را به ثمر برسانم

آن زمان ، زمان اوج افتخار من است

.

پس تا رسيدن به اوج افتخار

تلاش خواهم كرد

]]> http://12dana.wordpress.com/2008/09/21/68/ Sun, 21 Sep 2008 07:20:37 +0000 12dana http://12dana.fa.wordpress.com/2008/09/21/68/ درسا ل 1327هجری ازروستا ی میا نه درمنطقه کلا ترزان جزشهرستا ن مریوان دراستان کردستان درخانواده زحمتکش بد نیا آمدم . من اولین فرزند خانواده ام
هستم .پدرم تنها من ویک خواهر کوچک، ازمن کوچکتربود داشت .مادرم دچار مریضی حصبه شد، مدت دوسا ل دررختخواب درمنزل خودمان بستری بود.دکتر
ودارو ودرمان نبود، جا ده نبود، ما شین هم نبود. اگر کسی به مریضی خطرنا ک د چار می شد حتماً می مرد. اگر کسی مریض می شد اورا بوسیله اُلاغ بمدت سه
یا چهارروز به شهر مریوان یا سنندج ، وحتی یا د م هست بعضی مریضها را
به کردستا ن عراق می برد ند. سنم 4 یا 5 سال بود، مادرم درسن 27 سالگی فوت کرد. یاد می آ ید م صبح زود بود پد رم بسیا ر ناراحت بود، صورتش سفید، و رنگ صورتش حالت نورمال را ازدست داده بود. در هال خانه ما ن قد م می زد. زود زود غیره عادی سیگار می کشید. من نگاهش می کرد م، اما عقلم نمی رسید جریان چیست ؟ گاه گاهی هم گریه می کرد، درحال گریه کردن سعی می کرد من چیزی نفهمم تا درآن سن کود کی بر روحیه ام تأ ثیرمنفی نگذارد. او به من گفت : "کمال" برو خانه خاله ات( فاطمه) ، به او بگو فوراً به خانه ما بیا ید. منهم زود رفتم سفارش پدرم را به خا له ام رسا ندم د یگرمنتظرنبودم تا او همراه من به خا نه ما بیاید. وقتیکه به خا نه برگشتم دروازه را بازکرد م د ید م حیا ط خانه ما شلوغ وپراز زن ومرد ، جنازه ما درم راتوی تابوت دروسط حیاط گذاشته اند پد رم گریه
می کرد! وقتیکه قیافه پدرم را با آن وضعیت د ید م منهم شروع کرد م به گریه کردن . پدرم هنگا میکه من را دید فوراً دوید من را درآغوش گرفت . ـ ها بچه عزیزم چرا گریه می کنی ؟ پدرم : ناراحت نباش ،"مادرت یک کم مریض است" !
خواهرم خواب بود هنوز به این ماجرا اطلاع نداشت .زن همسایه مان به اسم
(عذرا) دست من را گرفت به خانه خودشان برد وگفت : "کمال جان" پیش احمد پسرم بشین تابروم خد یجه خواهرت را بیا ورم . احمد پسرش چند سا لی ازمن بزرگتر بود ، مادراحمدبا احمد پچ پچ کرد ورفت. چند دقیقه ای طول نکشید د ید م خواهرم را هم آورد ند، دید م خواهرم بشد ت گریه می کند، منهم شروع کرد م به گریه کرد ن. خانه اش آ با د (عذ را) خا نم ، د ست روی سرو صورت ما می کشید و نوازشمان می کرد. زن د یگر همسایه آمد ما را با آ ن وضعیت دید، بسیار ناراحت شد، گفت: "آخ" برایتان بمیرم ، بیچاره ها چطور یتیم شد ند؟ د وعد د تخم مرغ که با رنگ قرمز رنگ کرد ه بود یکی را بمن داد ودیگری را به خواهرم. روزبعد خاله ام(فاطمه) من وخواهرم را به خانه خود شان برد ،مدت یک هفته در خانه اوبود یم. پد رم د نبا لمان آمد، بمحض اینکه خاله ام پد رم را د ید با صدای بلند شروع کرد به گریه کرد ن. پد رم بُغض گلویش را گرفته بود. د رآنجا من وخواهرم مطمئن شد یم که د یگرما در نداریم، احسا س بی ما د ری می کرد یم.

درخا نه خاله ام نهار خورد یم ، بعد اً خواستیم بخانه خودما ن برگردیم، خاله ام محکم باهردو د ستش ران راست پدرم را درآغوش گرفت با گریه کردن گفت: " میرزا صالح"جان مواظب کمال وخدیجه باشید.!
پدرم بخاطر من وخواهرم. دیگر نمی توانست هیچ کاری بکند. ناچاربود هرچه زود تر زن دیگری انتخا ب کند. بعداز یکماه از فوت مادرم گذشته بود یک دختر همسایه ای که سنش ازهیجد ه سال گذ شته بود واصلاًازلحاظ اخلاقی وخصوصیات با هم د یگرآشنا یی نداشتند، باهم ازدواج کردند. چون دریک خانواده فقیر متولد شده بود، ازلحاظ اجتماعی نمی توانست جوابگوی پرورش ما، د و بچه صغیر ، و جوابگوی روزانه برخورد به کسا نیکه وارد خانه ما می شد ند باشد. درآن زمان واکنون آبا د ی میا نه پرجمعیت ترین روستاهای دوربربود وهست. 99 %مردم آن بی سواد بودند.
پدرم یکی ازآن با سودها ی منطقه چه ازلحا ظ خوش خطی وچه ازلحاظ انشائی
مشهوربود. درهمین رابطه مردم زیاد به پدرم مشورت می کرد ند. پدرم همیشه
مهمان داشت . نامادریم متأ سفانه بلد نبود غذای درست وحسابی برای مهمانان بپزد.
هروزپدرم اورا نصیحت می کرد، بجای گوش دادن به صحبتهای پدرم می خندید!
پدرم هم به آن شیوه خندیدن بیربط بسیار حساس بود. اماوقت اظافی تلف کردن ونصیحت کردن بیهوده وسودی نداشت . دیگر این باعث شده بود هر روز باهم دعواکنند! این جنگ و دعوا باعث ترس و وحشت ماشده بود. زمانیکه نامادری
ما ازپدرم نگران بود تمام کاسه وکوزه هارا روی سر من وخواهرم می کوبید!
هر روز من یا خواهرم را بدون اینکه خطای کرده باشیم کتک می زد .
وقتکه پدرمان بخانه برمی گشت مارا ناراحت وغمگین می د ید می فهمید ازد ست
ناما دریمان عاجزوماًیوس هستیم. اوهم این وضعیت برایش هر روزتکراری
وماًیوس کنند ه و بر روحیه اش سنگینی می کرد. تابستان بود فصل باغ ومیوه
بود، ماهم در دو کیلو متری پا یئن آبا دی باغ انگور، ومیوه های گوناگون داشتیم.
مثل سا یر کسا نیکه باغ د ا شتند وبه خا نه باغ، تا ماه آبا ن پائیز کوچ می کردیم .
پد رم به مسا فرت به یکی ازروستاهای همسایه رفته بود، منهم سنم به شش
سا لگی رسید ه بود. با نا ما دریم دعواما ن شد، تا قد رت داشت با یک جا رو
من را زد! منهم یک قلوه سنگی برداشتم برایش پرت کردم بد بختانه به پا یش خورد فوراً خون آمد، به محض اینکه خون را د ید، با صدای بلند فریاد زد: "های مردم " بدادم برسید کما ل من را کُشت ! یک زن همسایه که این سرو صدارا شنید، فوراً آمد ـ ها چه خبراست؟ وقتیکه دید خون ازپا ی ناما د ریم آمده فوراً دوید بجای کمکهای اولیه یک تکه پارچه کهنه را پیداکرد و آنرا آتش زد خاکستر را روی زخمش ما لید تاازخون ریزی جلوگیری کند وبهبود شود. بعداً من فرارکردم .

توی پیاده رو های انقلاب چشمم به پسری خورد که خیلی غیر عادی به اطرافش نگاه می کرد.پیش خودم حدس زدم که دزد باشه،سریع راهم را کشیدم و رفتم.روی پل عابر پسره اومد کنارم و گفت خانم من مزاحم نیستم،فقط یک لحظه به حرفهای من گوش بدید اگر خوشتون اومد آشنا می شیم.اگر نه من میریم.بدون اینکه بهش نگاه کنم،پله ها را 4 تا یکی دویدم و ازش دور شدم.خوشبختانه پاهای فرزی دارم.

دلم می خواست تو انقلاب شخص خاصی را ببینم،اون شخص میسر نشد اما استاد معماری را دیدم.فرصت نشد برم جلو سلام کنم.دور بود.

توی راهرو مترو خندیدن چند دختر جوان نظرم را جلب کرد.غش غش می خندیدند.روی پله برقی خودم را بهشان نزدیک کردم بشنوم که چه می گویند که این قدر بامزه است،چشمام در حال آلبالو گیلاس چیدن بود از خستگی،یکم که دقت کردم متوجه شدم چیزی نمی شنوم.بهشان نگاه کردم،دیدم دارند به هم اشاره می کنند و می خندند.دوزاریم افتاد که ایشان ناشنوا هستند !

عزیزدل به فاطی اس ام اس زده بود که خواهرم آشپزی بلد نیست.این قضیه هم در ساختمان پیچیده بود.فاطی هم برای اینکه عزیزدلش گشنه نمونه هی غذا میاوارد در خونه ما برای عزیزدل،منم کفری شده بودم.فاطی کوچیکه که جاسوس دوجانبه بین ماست این موضوع را به گوشم رساند.من هم هیییی آشپزی کردم و بردم خانه فاطی اینا.یه روز عدس پلو با گوشت قلقلی و زعفران و زرشک،یک روز قلیه ماهی،یک روز آش رشته.الان توی ساختمان به بانوی آشپز معروفم.برادر به این بدجنسی دیده بودید؟

به نظرتون اگر برم کلاس رزمی یا دفاع شخصی می تونم از خودم در برابر عزیزدل دفاع کنم؟ بدنم پر از کبودیه.خوبیت نداره کسی اینطوری ببینه منو.در حالت عادی مشکلی نیستا،ولی خب توی مهمونی ها که می خوام لباس باز بپوشم آبروم میره.

راستی ممنونم که تصورتون رو در موردم نوشته بودید.هر کدام حداقل به یک نکته درست اشاره کرده بودید.

اگر بخوام از نظر ظاهری خودم را توصیف کنم باید بگم که : لاغر ،قد بلند (اگر 170 بلند محسوب بشه) ،سفید پوست ،موهای قهوه ای روشن دودی(یه چیزی تو مایه های زیتونی) ، قیافه ام چیز خاص و برجسته ای نداره،یه قیافه معمولی به نظر خودم (البته دیگران می گویند که خوبه قیافم) ، و دیگه اینکه چشم و ابرو مشکی هم نیستم.قیافم تو مایه های جین فیلم 27 پیراهن هست که شرحش را گذاشتم(البته بی ریخت تر :دی)

از میان این جمع فاطی که قیافه ملوس و خوشگلی داره با عزیزدل دوست میشه.لازم به ذکره که فاطی با پسرعموش هم روابط صمیمی ای داره.تیریپ لاو  حتی ! در کل وقتی آدم فاطی رو میبینه یاد خوشی و بی خیالی می افته.هیچ هدف دیگه ای جز خوشی برای این دختر نمی شه متصور شد.درس که نخونده،دغدغه اش را هم نداره،کار هم نمی کنه.روز ها تا بعد از ظهر خوابه و تنها دغدغه اش لباس جدید برای مهمونیه.

فاطی کوچیکه که کلا تو کف پسره.نات ایمپورنت که کی! جایت بیوتیفول بوی ! شدیدا هم تو کف عزیزدله.عزیزدل هم اون رو آدم حساب نمی کنه اساسا.

فاطی اسفندی هم همیشه خدا خونه دوستش مریم تشریف داره.شب ها هم همونجا اتراق می کنه.مغز متفکر فاطی هاست و شدیدا هم در برابر من جبهه می گیره.رفتار زننده ای داره.

در کل این فاطی ها فکر می کنند که من چیزی از روابطشون با عزیزدل نمی دونم و تا این حد ببو هستم :)) نکته جالب اینه که دنبال این هستند که بدونن من دوست پسر دارم یا نه؟ هی سوال های تابلو می پرسند و گوشی ام را می گردند حتی و از این دست اقدامات مسخره.

دیشب اشتباه بدی کردم.اشتباهم این بود که با جمع این فاطی ها همراه شدم.مریم هم همراهشون بود.فاطی اسفندی به محض اینکه توی جمع با فاطی یا مریم گرم می گرفتم یهو عکس العمل نشون می داد و می کشیدشون کنار و دعواشون می کرد.آخریا بهش گفتم که فاطی اسفندی می بینم که اصلا دوست نداری دوستات با منم دوست بشن و باهاشون برخورد می کنی،مثل اینکه تازه متوجه عمل خودش شده باشه یکهو شوکه شد و به تعارف گفت نه و این حرفا.و حتی توی جمع برگشت گفت که شین شما چرا نمی رید همون شهرستانه با مادرتون که اونجا کار می کنه زندگی کنید؟ عزیزدل داره اینجا فاسد میشه،بچه هائی که مادر پدر دارن این هستند دیگه وای به حال این.تو فداکاری که و فاصله اون شهرستان رو هر روز برو و بیا.یکم به خودت زحمت بده.اون طوری وضع خانوادتون هم بهتر خواهد بود.یکم بهم بر خورد.3 تا مرفه بیکار داشتن از روی باد هوا برای زندگی ام اظهار نظر بی خود می کردند.من جوابشو دادم. ولی دیگه سعی می کنم توی جمعشون نرم. خودشون باشن با عزیزدل، و بروند حال کنند.والا.

ازحوزه کاسل به کمیته خارج کشورحزب کمونیست ایران
رونوشت به کمیته کشوری آلمان:
مراسم اول ماه مه امسال درکشورآلمان درشرایطی برگذار شد، که بی کاری وگرانی وتورم آور تمام کشورآلمان را دربر گرفته است .
مراسم اول ماه مه مثل هرسال به فراخوان اتحادیه کارگری شهر کاسل، که بیش از دو هزار نفرتظاهرات کننده در هوای نسبتا گرم با صدای بلند وموزیک ، وپخش سرود انتر ناسیونا ل با زبان آلمانی درخیابانها شهر باحمل پلاکارتهای قرمز، مثل گُلهای بهاری فضای شهر را پرکرده بود. دراین تظاهرات با شکوه ، شعار کار برای بیکاران ، دستمزد اضافه
برای کارگران، زنده باداتحاد کارگران ، د ست سرمایه دار از زندگی کارگران کوتاه،مرتب ازطرف شرکت کنندگان در مسیر راهپیمایی تکرار می شد . این تظاهرات آرام وبا شکوه ازمرکزشهرشروع شد وبطرف جای تعین شده بحرکت درآمدند. رفقای حزب کمونیست با حمل پلاکارتهای،
که روی آن نوشته شده بود آزادی برابری حکومت کارگری و زنده باد همبستگی بین المللی طبقه کارگر،همگام با دیگر نهادهاوسازمانهای چپ وگارگری دراین تظاهرات رژه رفتیم . سپس درمحل تعین شده،
باگذاشتن میزکتاب و پخش نشریات به زبانهای کوردی ،فارسی ،آلمانی و انگلیسی اتحادخودرا با این
روز تجدید کردیم . دراین رابطه هم با سیاستهای حزب و زندگی کارگران و دستگیری رهبران کارگری ومردم دراین شرایط سخت بامردم صحبت کردیم . تعداد زیادی از هواداران ودوستان
نردیک حزب وکومه له هم دور این میز جمع شده بودند. در رابطه با وضعیت سیاسی فعلی احزابهای سیاسی ایرانی بحث وتبادل نظر شد.
بسوالات شرکت کنندگان دراین مراسم بخصوص آلما نی ها در رابطه با سیاستهای ما جواب دادیم.
این مراسم تاساعت 5 بعد ازظهرادامه داشت .
گرامی باداول ماه مه روز همبستگی طبقانی کارگران

تشکیلات حزب کمونیست ایران آلمان حوزه کاسل 2008 ، 5 ،1

* * * * * *
جان سخت ما
که وارث فردای تشنه ایم
درآب دیده سوخته باداغ روزگار
بیهوده ماندگار.

* * * * * *
ماسرنهاده بدامان ماتم ا ش
سرگشته چون نسیم

توشریفی زندگی براش رسیدن بکجا ست ؟
مثل لالا یی با رون چرخیدن بارقص موجاست
که غرور تشنه ی خاک و نوازش می کنه وقتی اونجا ست
کی نشسته توی ایوان نگات ؟ دیگه دریا ست
پشت مژگان سیات سرود حماسه هاست .
انگاری داره نیایش می کنه .
چی نوشته روی گلبرگ لبات ؟
خوندنی نیست
شکل خطای قدیمی
توی ابهام هنوز. خسرو
* * * * * *
بانگ تو مرداد 6 8 آلمان
یه صدای بی صداست
مثل خشت آی گلی
خام هنوز .
بکجا میره صدا ؟
یه ندای گنگ و خسته
توی روزگار بسته .
حجم رویای قناری
آسمون و جفت و لونه ست
اما صیاد و قفس
بازی تلخ زمونه ست. !!

* * * * * *
آرزوی رودخونه
شکافتن سینه کوهه
دل سنگه
رفتنه
جای بودن ، بودنه
میدونی ،

باکمال تأسف روز چهار شنبه 13/8/ 2008 کوکب خانم مادر رفقا، رفیق جانباخته سعیدرحمانپور، که درزندان رژیم جمهوری اسلامی اعدام شد، ورفیق حمید رحمانپور مشهوربه دکترصالح کادر سابق حزب کمونیست ایران وکومهله، درسن 83 سالگی فوت کرد.
ما ازصمیم قلب مرگ کوکب خانم مادر رفیق حمید رحمانپورورفیق جانباخته رفیق سعید رحمانپور رابه خانواده وتمام بازماندگان تسلیت عرض می کنیم وخودمان را شریک غم وغصه ایشان میدانیم:

کمیته کشوری حزب کمونسیت ایران آلمان 16 /8 / 2008

]]> http://shinkhin.wordpress.com/?p=118 Sun, 03 Aug 2008 19:48:51 +0000 دوشیزه شین http://shinkhin.fa.wordpress.com/2008/08/03/27dresses/ خلاصه ای در مورد این فیلم:

جين نيکولز، تاکنون 27 بار ساقدوش مراسم عروسي دوستانش بوده و در آرزوي ازدواج با مرد روياهاي خويش است. ‏اين مرد کسي نيست جز جورج- رئيس او- که از عشق جين نسبت به خودش خبر ندارد. يک شب از حضور در مراسم ‏عقد چند نفر از دوستانش با مردي جوان برخورد مي کند که خواستار آشنايي با اوست. اما جين به او روي خوش نشان ‏نمي دهد. مرد جوان که کوين دويل و خبرنگاري مشهور است، از رو نرفته و به بهانه يافتن سررسيد جين به خانه او مي ‏رود. کوين که با خواندن سررسيد از حضور او در مراسم ازدواج دوستانش و آرزوي ازدواج باخبر شده، تصميم مي ‏گيرد به هر طريقي شده راهي در دل او بيايد. اما جين چشم بسته عاشق جورج است، تا اينکه نس خواهر جين از راه مي ‏رسد و در اولين نگاه جورج را شيفته خود مي کند. همه به سرعت برق و باد پيش مي رود و جورج و تس تصميم به ‏ازدواج مي گيرند. طبيعي است ساقدوش تس کسي نيست جز جين که انگار قرار است ساقدوش ابدي شود. او با وجود ‏ناراحتي از دست خواهرش که معشوق را از چنگش به در آورده، شروع به تنظيم برنامه جشن عروسي و مقدمات آن ‏مي کند. اما خواهرش که با گفتن چند دروغ خود را نزد جورج عزيز کرده، راه و روش هاي ديگري براي عروسي ‏خود دارد. از جمله دستکاري در لباس عروس موروثي مادرشان که به نظر وي از مد افتاده است. همين کار باعث ‏شکرآب شدن ميانه دو خواهر شده و جين در مراسم با نمايش اسلايدهايي از چهره واقعي تس باعث مي شود تا عروسي ‏لغو شود. همزمان شرح 27 دست لباس ساقدوشي او در روزنامه چاپ شده و باعث دلخوري شديد جين از دست کوين ‏مي شود. اما اعتراف به عشق کهنه نزد جورج نيز عاقبت خوشي ندارد و به نظر مي رسد تنها راه پذيرش عشق کوين ‏است که سرسختانه به دنبال ازدواج با اوست....

جدا از ماجرا های عاشقانه جین که شباهتی با من ندارد،شخصیت خود جین بسیار شبیه من است.دختری در حاشیه.مادرٍخواهر کوچکترش.کسی که همیشه در سایه بوده و به نوعی اجبارا خود را وقف زندگی دیگران کرده است.با صورتی کمرنگ و زیبا که هیچ گاه دیده نمی شود.هیچ گاه خواسته های خود را به زبان نمی آورد و هر بار که بر علیه این خصیصه خود شورش کرده و اقدامی می کند، اوضاع را خراب تر از قبل می کند.

دانلود این فیلم ، منبع

مشترک فید وبلاگ دوشیزه شین شوید

بمناسبت درگذشت رفیق مبارز محمدفتحی مشهور به" لاله حه مه "مریوان

باکمال تاًسف امروزجمعه 4/7/2008 ازطریق کومله ت وی مرگ رفیق دیرینه وکمونیست خستگی نا پذیررفیق محمدفتحی را شنیدم بسیار متاًسف ومتاًثر شدم .

من درسالهای اوائل پنجاها درشهر مریوان که" لاله حه مه "علیه فئودالهای مریوان با

تعداد دیگری از دهقانان مریوان مبارزه می کردند می شناختم. او یکی ازمبارزین

اتحادیه دهقانان مریوان بود. لاله حه مه درکوچ تاریخی مریوان نقش ویژه ای داشت .

درسا ل پنجاو هشت در صفوف پیشمرگان کومله از نزدیک آن پیر کمونیست ،آن رفیق زحمتکش و مبارز که درقلب زحمتکشان مریوان بود، سالهای طولانی باهم بودیم.

درمنطقه مریوان ، شامیان، کلاترزان وژاورود آن کمونیست مبارزرا می شناختند.

چندین ماه درمنطقه آلان باهم بودیم . اگر کسی بخواهد آن زحمتکش انقلابی را بشناسد،باید

به سالهای پنجاوهفت وهشت برگردد که شهر وروستاهای ایران وکردستان از عکس وپوستر این مرد مبارزبعنوان پیشمرگ نمونه در دیوارخانه ها نسب شده بود.

نامبرده درموقع گشت سیا سی ونظامی ، در روستاها درمیان مردم علیه نظام سرمایه داری بخصوص نظام آخوندی تبلیغات می کرد.

درخارج کشور" لاله حه مه" یکی ازآن رفیقهای مبارز بود،که همیشه درفکرتشکیلات کومله وحزب کمونیست ایران بود. همیشه برای پیشبرد کاروبار تشکیلات پیشنهادهای خوب می کرد. ما آن تعداد رفقایکه دریک شهر با "لاله حه مه "بودیم، وجودآن شخص مبارز رابعنوان یک مبارز قدیمی ویک سنبل، که سالهای طولانی درسخت ترین شرایط واُفت وخیزها خستکی ناپذیر مبارزه می کرد، یکی ازافتخارات خود میدانستیم.

اوهمیشه می گفت : ماباید نگذاریم این "چپ گرایی" ضعیف شود.

او با توجه به وضعیت مالی که داشت هیچوقت ازپرداخت کمک مالی به تشکیلات خارج حزب کمونیست ایران وحتی تشکیلات کردستان کومله دریغ نمی کرد.

من ازصمیم قلبم به خانواده وفرزندان "لاله حه مه" ، ومردم شریف مریوان بخصوص مردم" داسیران وبیله" و به تمام رفقای حزب کمونیست ایران وتشکیلات کردستان حزب.کمونیست ایران کومله تسلیت میگویم

یادش گرامی با ادامه راهش.

کمال محمدی آلمان

5/7/2008

خوانوادم به غير از اين كه بهم گير ميدادن بهم هيچ آزادي نميدادن مثلا اگه من 8 شب ميومدم خونه يه هفته جنگ دعوا بود

بعد از اين ماجراها من با قرص ( اون زمان ديازپام رو تو بقالي ميفروختن ) خود كشي كردم و ... ولي زنده موندم! البته وقتي از خواب بيدار شدم توي بيمارستان بودم

بعد از اون ديگه گير دادن هاي خوانوادم رو نميتونستم تحمل كنم شديدا ضربان رگ داشتم بعضي وقتي اونقد اصباني بودم كه وقتي از خواب بيدار ميشدم يكي از دستام يا پاهام تكون نميخورد دفعه اول كه اين بلا اومد سرم نصف شب از خواب بيدار شدم ديدم انگار دست راست ندارم هيچ گونه حسي نداشت با دست چپم تكونش دادم بعد از شدت شوكه شدن با داد و فرياد كل خونه رو گذاشتم سرم ...

بعد از اون شدت عصبي بودنم شديد بالا رفته بود با اعضاي خوانواده ( بابام و مامانم و فاميل ها ي سن بالا ) شديدن مشكل داشتم اگه اونها باهام حرف ميزدن سريع با وقاحت تمام جوابشونو ميدادم هميشه از عصبانيت موهاي سرم رو ميخوردم و....   هر وقت قاطي ميكردم به وسايل توي خونه از مبل تا لامپ حمله ميكردم هر چي دمه دستم بود رو نابود ميكردم

بعد از ماجراي بي حس شدن بدنم منو بردن پيش دكتر اردبيلي اونجا از من 2 نوع آزمايش و اكو گرفتن دكتره گفت دريچه مينرالش داره گشاد ميشه و ... گفت نبايد عصباني بشه

بعد از اون آزادي هام بيشتر شد شايد 100 برابر ولي باز راضي نبودم  كه همين باعث اعتيادم شد  ( در اين مورد بعدا مينويسم )

 ( 90 درصد ماجرا به خاطر هويتم درج نشده )

الان هم بابام از ماجراي اعتيادم خبر داره ( خودم بهش گفتم ) توي اين دوران افسردگي خوب هوامو دارن ولي خوب هنوز هم به خاطر اين كه نميتونن دركم كنن عصبانبم ميكنن و....  واسه بهتر شدن اوضاع خودم قرار شده  يه دوره روان كاوي رو بازم از اين هفته به همراه بابام شروع كنم البته بيشتر به خاطر اينه كه دكتره حرف هاي منو تو مخ بابام فرو كنه

پي نوشت : كسايي كه بچه دارن يا ميخوان بچه دار بشن به اين مطالب بالا دقت كنن و بدونن كه خيليا تو ايران از دست پدر مادراشون سراغ مواد يا خود كشي ميرن

پي نوشت 2 : يك نظر داده بود : قلم خوب و تخيل فعالي داري :) 

جواب : اين زندگي منه ولي اين ماجرا رو با 90 درصد سانسور نوشتم چون آدم شناسي هستم تو اينترنت! نميخوام تابلو بشم

عموم هم دست كمي از من نداشته

چيزايي رو كه ديدم و شنيدم از عموم:!

عموم ور ميداره دختر عمه هام رو ( دختر عمه هام 6 سالشون بود 2قلو بودن) ور ميداره ميبره پارك چنگلي  به اينا ميگه ميرم بسنتي بخرم ! ميره يه جا قايم ميشه بعد از يه 1 ساعت كه اينا داشتن گريه ميكردن همينجوري كه داشته از خنده غشو ضعف ميرفته مياد برشون ميگردونه خونه

يه بار يه هندونه خريده بوده دختر عمم رو مياره تو اتاق درو ميبنده چاقو رو ميزاره زير گلوش ميگه تا 10 ديقه هندونه رو نخوري كارت زاره! دختر عمه هم اونقدر ميخوره كه آخر گريش ميگيره

اين عموهه سر منم زياد بلا مياورد :

وقتي 4 سالم بود منو ميزاشت رو صندلي يه چك ميخوابوند در گوشم پرت ميشدم پائين

يا توي اتاق رو پيف پاف ميزد منو مينداخت توش!

يه باتوم مانندي هم داشت كه از كابل فشار قوي درست كرده بود اينو ميداد دست من منو ميفرستاد بچه هاي كوچه رو ميزدم فرار ميكردم ميومدم

همين پارسال رفته بوديم خونشون يه سبزي تلخ ورداشت داد به دختر دختر عمم كه 2 سالشه اين دختر هي گريه ميكردو عموم هي ميخنديد

يه دختر بچه داره دهن اونم سرويس كرده

از بقيه كاراي پليدش اطلاعاتي در دستم نيست!

واقعيت داره و اين فقط براي من نيستش براي افرادي مثل من هستش كه توي اين دنيا كم نيستن

توي اين وبلاگ ميخوام درباره خودم ، اجتماع ، افكاري كه تو تخيلام هستش و بزرگ ترين لذت كاذب دنيا و اثرات بعد از كسب كردنش بنويسم

وقتی دنیا رو سکسی دیدی

وقتی ازت یکی پرسید چای میخوری ؟  گفتی چای چیه؟

وقتی رفتی مشهد دنبال چیزایی که تو تهران نیست مثل داف مشهدی

وقتی بین بودن یا نبودن برات فرقی نباشه

وقتی از ته دل بگی دنیا به کیرم

وقتی 5 تا سیم کارت خاموش داشته باشی و باز سیم کارت بخری

وقتی به موتور آینه بکشی و یه هفته بخندی

وقتی به پرده بگی آپشن

وقتی توی فیلم خون ببینیو از خنده پس بیوفتی

وقتی با غلط های توی وبلایگت حال کنی

وقتی که تو میفهمی و بقیه نمیفهمن

وقتی از شدت عصبی بودن موهای صورتت بریزه

وقتی روان کاوتو اوسگل کنی

وقتی حشرت بالاست ولی موقع سکس کیرت میخوابه

وقتی با سادیسمی های توی فیلم رابطه احساسی بر قرار کنی

وقتی دیدن فیلم پرتقال کوکی حشریت کنه

وقتی از 1000 تا چیز دوست داری بنویسی یا نقاشی بکشی

وقتی خاطرات خود کشی هات رو از رو هیجان تعریف کنی

وقتی زمستون پاشی بری کوه و باخودت ups و flash و سیستم صوتی ببری

وقتی تو بکشی و بقیه خنگ بشن

وقتی تو 19 سالگیت هم قطارات 30 تا 45 ساله ای باشن که بچهاشون از تو بزرگ ترن

وقتی قورباقه رو کباب کنی و بندازی جلوی سگ

وقتی در حال رانندگی تو تجریش هستی و یه هو سر از جاده ساوه در بیاری

وقتی با بابات تو یه روز به دنیا اومده باشی

وقتی سطح پلاکت خونت پائین میاد عوضش آمفتامین خونت بالا میره

وقتی که با چسب نواری صحبت کنی و بعدش چسب نواری با تو صحبت کنه

وقنی یکی ادای تو رو در میاره تو هم میخندی

وقتی سکس هایی که رواج داره ارضات نمیکنه

وقتی هیچ باید و نبایدی نداری

یکی مثل خودمی

من از دنیای « وب » خداحافظی کردم  :cry:

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

شوکه شدین  نه؟  :lol:

شوخی کردم بابا ...  0:  مگه کسی تا  حالا پیدا  شده که از این اعتیاد خانمان سوز رهایی پیدا کنه !!  :?:

گذشته از شوخی , من از این هفته , حجم فعالیت هایم رو کاهش میدم . چون زمان زیادی از وقتم رو صرف جمع آوری منابع اطلاعاتی در سایت های داخلی و خارجی می کردم و این کار لطمه زیادی رو به خودم وارد کرده بود . طوری شده بود که دیگه فرصتی برای خوندن روزنامه و کتاب یا دیدن و شنیدن برنامه های رادیو تلوزیونی نداشتم .فکر و ذهنم شده بود دنیای ناشناخته اینترنت . اینه که میگن : اینترنت اعتیاد میاره , واقعا راسته ! :(

حالا اینها همه به کنار , « بالاترین » هم به کنار. ( من اسمش رو گذاشتم دانشگاه بالاترین    : idea:  ) که اگر هر کس عضوش بشه , آخر اعتیاده . دل کندن از اون سخته ولی چاره ای نیست , باید به خودم هم برسم دیگه , نه ؟!

به همین خاطر فقط هفته ای یک بار آپ می کنم . آها ... داشت یادم می رفت . مطالب جدید رو روزهای چهارشنبه هر هفته در ساعات پایانی شب روی وبلاگ خواهم گذاشت .

پس تا چهارشنبه.... بدرود

;)