معتادان به سریال پرستاران یا همان All Saints شبکه ۷ تلویزیون استرالیا , حتما Mark Priestley را خاطرشان هست...همان پرستار جوان بلوند خوش تیپی که نقش Dan Golden را بازی میکرد...امروز که میچرخیدم در وب خبر خودکشی این بازیگر ۳۲ ساله استرالیایی را دیدم...او ۲۷ اوت خودش را از طبقه بیست و سوم هتلی در سیدنی پرت کرده پایین و جسدش را در طبقه دهم پیدا کردند...

در خبرها آمده بود که مارک پریستلی مورد شناخته شده بیماری افسردگی بوده و قبل از خودکشی غافلگیر کننده اش به رابطه طولانی مدتش با Kate Mulvany پایان داده بود...در قسمت های اخیر سریال دن با یکی از پرستار ها ازدواج میکند...حالا دست اندرکاران سریال نمیدانند چطور باید او را از سریال حذف کنند...

خبر مرگ آدمها هنوز اذیتم میکند...مخصوصا جوان ترها...نمیفهمم چطور میشود مردی جوان, پر طرفدار, خوش قیافه و موفق به حدی از استیصال برسد که زندگی را تاب نیاورد...بحث علمی اش را خوب میدانم...اینکه هزار و یک دلیل دارد...بایو سایکو سوشیال است...چیزی که در مورد مریض های روانپزشکی همیشه آزارم داده پاتوفیزیولوژی این بیماریها نیست بیشتر گیر حسی است تا منطقی... بیخود نیست که با اینهمه علاقه هیج وقت نمیتوانم فکر روانپزشک شدن را بکنم...دردم میگیرد اذیتم میکند...

روحش شاد...

میتوانید جزییات را اینجا ببینید و بخوانید....

اما از سوی دیگر این هم حق طبیعی من است كه انتقاد خودم به یك حركت اعتراضی یا دیدگاه فمینیستی را بدون آنكه اصل حق این اعتراض را نفی كنم، به رشته تحریر دربیاورم. فكر می‌كنم نكته‌ای كه باعث سوءتفاهم شد هم دقیقا در همین بخش مسئله است؛ یعنی جاییكه من این عمل را هم حق طبیعی خانم‌ها و هم درعین‌حال قابل نقد می‌دانم اما به جای پاسخگویی مستدل، متهم شدم كه نگاهم مانند اقتدارگرایان و حكومت است، با تن نویسی مشكل دارم یا اقدامی خلاف آزادی‌ و ارزش‌های جامعه مدنی انجام داده‌ام.

بنابراین، لازم می‌دانم مجددا تاكید كنم كه بنده ضمن آنكه نبستن سوتین توسط خانم‌ها را چه به عنوان یك اقدام اعتراضی و چه به عنوان عملی شخصی، حق طبیعی تمام آنها می‌دانم (و قاعدتا از این نظر با حكومت، گشت‌های ارشاد، اقتدارگرایان و كیهان، متفاوتم) اما معتقدم كه این مسئله در شرایط كنونی و در مقام یك دیدگاه فمینیستی یا روش اعتراضی، اقدامی بی‌معنا و لوث است.

امیدوارم با این توضیح مختصر توانسته باشم سوءتفاهمات پیش‌آمده احتمالی را برطرف كرده باشم.

از سوی دیگر، طبق اصول اعلامیه جهانی حقوق بشر كه دولت ایران در سال 1948 رسما آن را به امضا رسانده و متعهد به اجرای آن شده، انسان‌ها آزادند و نمی‌توان به بهانه احكام قضایی یا وضع قوانین، آزادی‌های آنها را سلب نمود.

2 ) زنان ایران به صورت تاریخی مورد ظلم و ستم واقع شده‌اند. این گزاره آنقدر روشن و بدیهی است كه هیچ انسان آزاده‌ای نمی‌تواند منكر آن باشد. امروز زنان ایرانی از بسیاری از حقوق اولیه و بدیهی خود كه در اغلب كشورهای دنیا كاملا پذیرفته شده هستند،‌ تنها به جرم زن بودن محرومند. وجود قوانین تبعیض آمیز و نیز نگاه‌ و فرهنگ ضد زن در ایران نیز است كه به شكل‌گیری جنبش زنان ایران و كمپین یك میلیون امضا علیه قوانین تبعیض آمیز به عنوان اقدامی عملی، شجاعانه و در خور ستایش برای مبارزه با این قوانین انجامیده است. این جنبش و كمپین طیف گسترده‌ای از زنان و حتی مردان آزادی‌خواه و برابری طلب با دیدگاه‌های مذهبی تا غیرمذهبی را شامل می‌شود.

3 ) همانطور كه بیان شد، اعتراض به قوانین ناعادلانه و نگاه‌های تبعیض‌آمیز حق تمام افرادی است كه خود را از بابت وجود آنها متضرر و مظلوم می‌دانند. اما این سوال برای من به صورت جدی وجود دارد كه نبستن سوتین دیگر چه توع اعتراضی است؟؟؟ با این كار چه مسئله‌ای را می‌توان نفی یا اثبات كرد؟؟؟ این درست كه نبستن سوتین به نشانه اعتراض، یك فلسفه تاریخی دارد اما آیا این فلسفه در شرایط كنونی هم صدق می‌كند؟؟؟

ممكن است گفته شود این حركت یك حركت اعتراضی نیست و تنها با هدف مقابله با وجود یك نگاه خاص انجام می‌شود اما به‌هرحال مقابله با هر نگاهی خود نوعی اعتراض را در بطن دارد. هنگامی است كه یك خانم به دلایل شخصی و كاملا محترم برای خودش، دست به این كار می‌زند كه حق طبیعی اوست؛ نبستن سوتین به نشانه اعتراض هم حق طبیعی خانم‌هاست و هیچكس اجازه ندارد آنها را از این حق محروم كند. اما وقتی می‌توان از یك كار تلقی اعتراض داشت كه مخاطب آن هم تلقی یك حركت اعتراضی از آن داشته باشد اما شخصا مطمئنم كه در شرایط كنونی، هیچكس وجود ندارد كه از سوتین نبستن خانم‌ها چنین استنباطی داشته باشد.

همین مسئله هم است كه باعث می‌شود این اقدام بیش و پیش از آنكه در قالب یك حركت اعتراضی سنجیده شود به عنوان یك كار بی‌معنا و لوث تلقی شود.

رعایت شئونات اسلامی در این مكان الزامی نمی‌باشد

پ.ن: می‌باشد

كیهان كه در چند روز اخیر، عنایت ویژه‌ای به تك تك حروف و صفحات روزنامه كارگزاران داشته، اولین خبر ستون پرسه در مطبوعات خود در روز دوشنبه 17 تیرماه را به عنوان تطهیر خیانت‌های بنی‌صدر در روزنامه كارگزاران!! (علامت‌های تعجب متعلق به كیهان است نه من) اختصاص داده و طی آن با ذوق زدگی از تلاش كارگزاران برای ارائه چهره‌ای درخشان از ابوالحسن بنی‌صدر، اولین رئیس جمهور ایران خبر داده است. استناد كیهان نشینان برای این خبر نیز درج میزگردی میان محمدجواد مظفر،‌ مدیر انتشارات كویر و فعال ملی مذهبی و علی شكوهی، روزنامه نگار اصولگرا است.

اما از آنجا كه علاقه و اشتیاق برادر حسین به یافتن و كشف مواردی كه بتوان از كنار آنها پروژه پرونده سازی برای مخالفان و منتقدان را كلید بزند، گاها به نتایج عكس می‌انجامد، اینبار نیز اینگونه بود و باید خدمت ایشان و دیگر پرسنل زحمت‌كش كیهان متذكر شوم كه در این مورد خاص متاسفانه به كاهدان زده‌اند.

لازم به ذكر است كه میزگرد مورد استناد قرار گرفته توسط كیهانیان، مربوط به یكی از برنامه‌های رادیو گفت‌وگو است كه زیرنظر مستقیم صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران اداره می‌شود. روزنامه كارگزاران نیز پس از مدتی كه از پخش این برنامه در رادیو گفت‌وگو گذشت، اقدام به انعكاس عین متن پیاده شده میزگرد فوق در صفحه 8 خود كرد.

بنابراین، بدیهی است كه به فرض سر زدن قصوری در این ماجرا، باید آن را متوجه رادیو گفت‌وگو دانست و نه روزنامه كارگزاران. (البته بنده با اصل این مسئله مخالفم)

كیهان نشینان و برادر حسین عزیز بدانند كه تمركز فوق‌العاده بر روی یك موضوع خاص و موظف دانستن خود به دروغ بافی و پرونده سازی هر روزه علیه مطبوعات اصلاح‌طلب، ممكن است گاها به نتایجی بینجامد كه چندان مورد پسندشان نباشد.

]]> http://simaab.wordpress.com/?p=354 Mon, 30 Jun 2008 17:24:02 +0000 soorena http://simaab.fa.wordpress.com/2008/07/01/%da%86%d9%87-%d8%a8%d8%a7%da%a9/ تقصیر کسی نیست ...تقصیر از عادت کردن و عادی شدن است...

عادت کرده ایم که در این سرزمین جان آدمها بی ارزش و مقدار باشد...

بخوانید در:

ریزش ساختمان 7 طبقه در سعادت آباد ناشی از تخلف سازنده و بی توجهی مالکان آن است

ساختمان 7 طبقه در سعادت آباد فرو ريخت
 

مهرم حلال، جونم آزاد! این عبارت آنگاه وارد ادبیات محاوره‌ای ایرانیان شد كه زنان برای رهایی از مظالم و مصائب شوهر زورگوی خود چاره‌ای جز بخشیدن مهر خویش به شوی نداشتند تا شاید با این حربه از چنگ عذاب‌ و آلام همسر سنگدل خود رها شوند.

از آن پس بود كه عبارت مهرم حلال، جونم آزاد؛ كنایه از افرادی شد كه حاضرند از حقوق اساسی خود بگذرند اما زندگی آرام و بی‌دغدغه‌ای را سپری كنند.

پیش از این نیز به صراحت گفته بودم كه به هیچ عنوان اعتقادی به اصل انرژی هسته‌ای حق مسلم ماست، ندارم! انرژی هسته‌ای تا هنگامی كه حقوق مسلم دیگری مانند حق آزادی بیان، عقیده، پوشش و در یك كلام حق انتخاب آزادانه نوع زندگی، حق برخورداری از كار و زندگی مناسب، حق انتقاد به حاكمان و انتخاب و عزل آزادانه آنها و نیز حق انتخاب مسالمت‌آمیز روش حكومتی كشورم از من دریغ می‌شود، هیچ ارزشی برایم ندارد.

با این حال، ضمن پذیرش اینكه انرژی هسته‌ای بالاخره یكی از حقوق من (هرچند با اولویت نهایی) است، اعلام می‌كنم كه بنده با استعانت از عبارت مهرم حلال، جونم آزاد؛ از خیر حق مسلم خود در زمینه برخورداری از تمام انواع انرژی هسته‌ای اعم از صلح‌آمیز و غیرصلح‌آمیز می‌گذرم.

بی‌شك افزایش 1000 مگاواتی تولید برق در كشور، نه تنها ارزش نابودی ایران كه حتی ارزش همین درد و رنج كنونی سربار بر دوش ملت ایران را نیز ندارد.

فكر می‌كنم با توجه به شرایط خطیر كشور، مناسب باشد كه وبلاگ‌نویسان صلح‌طلب ایرانی استنباط خود از حق بودن یا نبودن انرژی هسته‌ای را به تصویر بكشند تا امكان انتقال پیامی درست به حاكمیت در این خصوص به وجود بیاید.

که ما را روان و خرد تیره گشت

چو دشمن گرامی شد و دوست خوار

به ناچار پیش آید این روزگار

همین دان که ما گر بخت داشتیم

چنین روزگاری نمی داشتیم*

* روح مرحوم فردوسی ببخشاید ما را که در شعر نابش دست بردیم.

خواندن مصاحبه امید روحانی با کیارستمی در شهروند امروز این هفته قلقلکم داد تا در مورد کیارستمی و حافظ و سعدی اش بنویسم...چیزی که مدتها بود ذهنم را مشغول کرده بود...

از زمان انتشار حافظ به روایت کیارستمی بحث و حدیث در موردش زیاد بوده و همچنان با انتشار سعدی از دست خویشتن فریاد نظرها و نقد ها ادامه دارد...اما آنچه بیشتر از همه به چشم میخورد جدا از نقد این کتاب ها بحث بر سر درست و غلط بودن حرکتی اینچنین از جانب کارگردانی شناخته شده در زمینه ای نامربوط به تخصصش بوده است...عده ای آن را توهین به شعرایی چون حافظ و سعدی و حرکتی جنجالی برای جلب توجه و در یک کلام براه انداختن نان دانی دانستند و عده ای دیگر اثری فاقد وجاهت هنری...در مورد این کتاب ها حرف زدن با پرداختن به چرایی و درستی و غلطی اینکه کارگردان بنامی چون او در حوزه ادبیات وارد شده دو مقوله جدا از هم است به نظر من. میشود حافظ و سعدی کیارستمی را دوست نداشت یا آنها را فاقد ارزش هنری دانست اما پرداختن به چرایی این کار و اینکه به چه جراتی کسی به حافظ اینگونه پرداخته کمی بی انصافی است...

اولین چیزی که در برخورد با حافظ کیارستمی به ذهنم رسید حاضر آماده های مارسل دوشان بود...نمایشگاهی که او از  آنچه بدان حاضر آماده میگفت براه انداخته بود و همه چیز را شامل میشد از کاسه توالت گرفته تا جا لباسی و غیره...دوشان زیر همه آنها را مانند یک اثر هنری امضا کرده بود و معتقد بود همه این اشیا  اثر هنری هستند چون توسط "منِ هنرمند" انتخاب شده اند...من همانجا به ذهنم رسید که حافظ کیارستمی آن طوری که روی جلدش نوشته صرفا روایتی است از حافظ از جانب هنرمندی بنام عباس کیارستمی در واقع قرائتی است مینیمالیستی از اشعار حافظ...هنرمندی که در سالهای اخیر سعی کرده در سینما هم همه چیز را ساده و در حداقل به نمایش بگذارد ...کیارستمی قبلا کار مشابهی را در زمینه عکاسی و با عکسهای جاده اش انجام داده بود...که چندان مورد استقبال اهالی عکاسی قرار نگرفت...در این مصاحبه خودش در تشابه عکس ها و مصراع های انتخابی اش اینطور تعبیر میکند که : "من هرگز در کنار یک جنگل نایستاده ام و عکاسی نکرده ام.آن قدر درخت هست که دیگر درخت نیست.درخت وقتی در یک صحرا یا دشت هست و دوروبرش خالی است دیده میشود و شما اعتبار و ارزش آن را میبینی. این شعرها هم همینطور است."...در جایی امید روحانی میگوید:" وقتی فرم را در مورد شعر کهن و به ویژه غزل حذف میکنی داری عنصر مهمی را حذف میکنی".. و کیارستمی جواب میدهد:" من چیزی را حذف نمیکنم . حذف یعنی منفی نگاه کردن به غزل ولی وقتی بحث انتخاب است هر کس حق دارد انتخاب کند.انتخاب با حذف تفاوت دارد.من حذف نکرده ام . من انتخاب کرده ام"...شاید انتخاب او مانند همان کاری است که در عکاسی میکنیم...عکاس از بین آنچه میبیند انتخاب میکند...فرقش با نقاش اینست که چیزی را خلق نمیکند بلکه از واقعیت های موجود دست به انتخاب میزند...

حرف من در رد یا تایید وارزشگذاری هنری کتاب های "حافظ به روایت کیارستمی" و" سعدی از دست خویشتن فریاد "نیست...حتی به مفید بودنشان برای نسل جوان هم فکر نمیکنم...حرف من قضاوت بر سر درست و غلط بودن چنین حرکت هایی است...برای من آدمی که همچنان در پی تجربه کردن است آدمی با پیش زمینه ای هنری چون کیارستمی آدم قابل احترامی است...حتی اگر تجربه اش در زمینه شعر در حد فیلمهایش نباشد حتی اگر تجربه اش را دوست نداشته باشم یا به مذاقم سازگار نباشد...نکته منفی و توهین آمیزی در این کتاب ها نمیبینم و اتفاقا خوشحالم که کیارستمی با همه انتقادها همچنان به راه خودش ادامه میدهد...فکر میکنم فرهنگ ما آدمهایی چون او را که مدام در قالبی تکرار نمیشوند و جرات و جسارت تجربه کردن را از دست نداده اند کم دارد...

در پایان گفتگوی کیارستمی و امید روحانی  , کیارستمی از قول دوستی میگوید : "به یک دوستی یک جلد کتاب حافظ دادم.اصرار کرد که آن را امضا کن. از من انکار و از او اصرار.هی گفتم که بابا ما از این حرفها نداریم و کتاب حافظ را باید خود حافظ امضا کند و گفت نه بابا امضا کن , برای اینکه بدانند که من پول بابت این آشغال ها نمیدهم.":)

[...ایران باستان در یک نگاه. عکسهای ایران باستان. لعبت. سینوهه پزشک مخصوص فرعون.سری کامل پائولو کوئیلو در قطع جیبی. شل سیلور استاین. دیوان فروغ فرخ زاد در قطع جیبی. چه کسی پنیر مرا جابجا کرد. چطور در آیینه لبخند بزنیم تا دنیا برویمان بخندد.هزار خورشید تابان ترجمه جدید. رازهای زناشویی.اسطوره های هندی.صد و یک راهکار برای مقابله با جوش جوانی. آشپزی در سه سوت. پائولو کوئیلو با جلد گالینور. راز شاد زیستن.حافظ جیبی.اشعار سهراب سپهری.زنان ونوسی و مردان مریخی.ترجمه های گیتی خوشدل.عکسهای دوران قاجار. لطایفی از پادشان ایران.اسطوره های یونانی.پیامبر و دیوانه با ترجمه جدید.آقا ابراهیم و گلهای کتابش. کتاب های دکتر شریعتی با چاپ مرغوب.زندگی زیباست.دیوان حافظ.دفترچه یادداشت با شعر های فروغ فرخزاد.هزار خورشید تابان . شعرهای شل سیلور استاین همراه با ترجمه انگلیسی. گذری بر ایران باستان.دیوان فروغ فرخزاد.هزارمین ترجمه از صد سال تنهایی مارکز رسید. کتاب های دکتر شریعتی سری جیبی.راهکار های موفقیت. زنان ونوسی+ مردان مریخی= فرزندان بهشتی.بادبادک باز ترجمه جدید.سری جیبی کتابهای جبران خلیل جبران. آنچه زنان باید از مردان بدانند. تغذیه سالم. آشپزی سریع. ایران باستان با جلد گالینور...]

اما امیر آقایی عزیز...که تنها نکته مثبت بازی های این فیلم است...پیمان دوست داشتنی اولین شب آرامش , اینجا به طرز غیر قابل هضمی آدمی خوب و مثبت و مامانی ای است اما همین نقش سفیدِ یک دست را خاکستری بازی میکند , جوری که از فرط خوبی شخصیت مورمورمان نمیشود و یاد نقش های مشابه با بازی حسن جوهرچی و جواد هاشمی نمیوفتیم...انگار امیر آقایی خواسته باشد با بازی کردن این نقش پیمان و برادر کشی و خانواده کشی اش را یکجا تطهیر کند...

 با همه اینها اعتراف میکنم زن دوم از آنچه فکر میکردم بهتر بود... میشد فیلم را تا آخر تماشا کرد و وسوسه بیرون آمدن از سالن را نداشت...حتی میتوانم قول بدهم اگر گروهی به سینما بروید در یک بعد از ظهر کش دار و گرم جمعه صحنه های مملو از احساس فیلم خنده بر لبهایتان بنشاند و تفریح مبسوطی بکنید...

بعد تحریر: چقدر من این روزها اعتراف میکنم:)

و...هفت هم رفت...

بخوانید در:

نگراني از روند لغو مجوز نشريات
گفتگو با احمد طالبی نژاد

بعد از اما و اگرهای بسیار , بالاخره برندگان جایزه گلشیری معرفی شدند...

بخوانید در:

شاید سال آینده رقابتی در کار نباشد

جایزه ای به اعتبار نام آقای نویسنده

برگزیدگان هفتمین دوره جایزه ادبی گلشیری مشخص شدند

در قسمت آخر آن نزاع قیصروار در تخت جمشید - بماند که چقدر حرص خوردم که در این ترق و توروق ها چه بر سر آن ستون های بی پناه می آید- بیشتر به فیلم فارسی و فیلم هندی شبیه بود تا پایان بندی چنین سریال پر طمطراقی...در مقابل صحنه پایان بندی دلچسب و دلنشین از آب در آمده بود...به ثمر رسیدن عشقی قدیمی در زمستان که زمستان عمر آن دو هم بود و گریم و البته فضاسازی های خوب - گرچه در مقابل هزار دستان باز هم توی ذوق میزد - همه نکات مثبت مدار صفر درجه بود...یک چیز دیگر هم بگویم که عقده نشود صحنه بیمارستان و مرگ مادر سارا و وراپامیلی که پزشک تجویز کرد و تغییر دادن سرم یک سوم به دو سوم! که باز هم بماند برای دل پر درد خودمان:))...با همه این اوصاف سبک پلیسی جنایی عاشقانه سریال های آقای فتحی گرچه مخصوص بخودش است و اغراق آمیز باز هم جذاب است و در این قحط الرجال , دلنشین... حداقلش اینست که وقتی کسی دوسال وقت صرف ساخت سریالی تلویزیونی میکند و شعور مخاطب را دست کم نمیگیرد نتیجه ایده آل هم که نباشد خوشایند است...اما راستش هر چه فکر کردم نفهمیدم جناب اسلامی که چرا مدار صفر درجه آری و میوه ممنوع نه...