[caption id="attachment_437" align="aligncenter" width="428" caption="Damavand mountain - Photo: Ebrahim Heidari"][/caption]

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

امروز از کله‌ی صبح دلم گرفته بود. دلم عجیب گرفته بود. به ایوان نرفتم و انگشتانم را بر پوستِ کشیده‌ی شب نکشیدم. خانه ایوانی ندارد و شب آنقدر دوست داشتنی است که دلم نمی‌آید چپ چپ نگاهش کنم. چراغ‌های رابطه تاریک نیست. من اما نمی‌دانم چه مرگم است. نه اشک، نه قدم زدن در خیابان‌هایِ سردِ بی درختِ پر سر و صدا، نه سر به زیر و ساده شدن، نه معطر و خوش لباس و تمیز شدن... هیچ کدام سر حالم نیاورد... هیچ کدام... راستش را بخواهید می‌دانم چه مرگم است: لا به لایِ این همه کار و درس و مشق و... دلم هوای کوچه باغ‌های دماوند و کودکی‌هایم را کرده است.

یک دشتِ سپیدِ پر از برف دلم می خواهد که ردّ پا نداشته باشد تا من با دستهایِ باز و فریادی که گوشِ آسمان را کر کند، در آغوشش بدوم... بدوم... بدوم... آنقدر که نفس‌هایم به شماره بیفتد و بمیرم... اوم م م م م م  نه دلم نمی‌خواهد بمیرم، مثلا نفسم به شماره بیفتد و برای رفع خستگی روی زمین غلط بخورم... عین کودکی‌هایم، وقت‌هایی که از ترس مامان، با زهره می رفتیم ته باغ آنها و رویِ تپه‌ی برفی‌ای که درست کرده بودیم، غلط می‌زدیم. مامان و خاله اعظم هم در خیال خوششان فکر می‌کردند که ما داریم مثلا آدم برفی درست می‌کنیم... خبر نداشتند که ما وحشی تر از آنی هستیم که فکر می‌کنند؛ آنقدر که دوسه روز بعد از این افتادن عمدی روی برف و غلط زدن، تمام بدنمان درد می کرد... . دلم برای زهره تنگ شده است... برای کرسیِ همیشه داغِ خانه‌ی کوچکشان... برای چای و نان پنیر و گردو خوردن در هوایی که بوی ذغال و حلوا لوز می‌داد.

زهره برای منی که اجازه نداشتم دوستی داشته باشم، مگر آنکه حُسن شهرتِ همه‌ی فامیل و ایل و تبارش به تأییدِ مامان و بابا برسد، گنج بزرگی بود. او صمیمی ترین دوستِ دوران بچگی‌ام بود و خیلی خوب بلد بود که با منِ خودخواه کنار بیاید. خوراکی‌هایش را بدون دعوا با من تقسیم می‌کرد، بدونِ من آب نمی‌خورد، عادت کرده بود که همیشه شاگرد دوم باشد و به من حسودی نکند که شاگرد اول کلاس بودم و... . حالا زهره یک دختر و یک پسرِ گل و دوست داشتنی دارد... و نمی‌داند که من توی دلم به او حسودیم می‌شود... . آخرین باری که مرا دید، در حالی که از لودگی ‌هایِ من حسابی کیف کرده بود و من تا توانسته بودم، خندانده بودمش، می‌گفت: « مینا، تو هنوز همون وروجکِ شیطونِ اون روزایی... تو هیچ وقت پیر نمی‌شی، خوش به حالت... تو هنوز مثل دلقک‌ها همه رو می‌خندونی...»! من اما درست مثلِ دلقک‌ها خودم را آن ته توهایِ وجودم قایم کردم و برای آنکه بغضم نترکد، برای الهام، دخترش، شکلکی درآوردم که از خنده روده بُر شد... هنوز هم خنده‌های الهام، قند توی دلم آب می‌کند... . کاش الان زهره اینجا بود تا دوباره دلقک می شدم... تا می‌خنداندمش و با مرورِ خاطراتِ کودکی‌هایمان، دلتنگی ام را فراموش می‌کردم.