و یک نکته تکراری...

اگر دو مفهوم سنت و مذهب را از هم جدا کنیم و دوباره بخواهیم به مشکلات جامعه امروز نگاه کنیم احساس می کنم بیش از هر چیز ما با سنت در گیریم که امروز سوار بر مرکب پرتوان مذهب چهار نعل می تازد و نمی توان جلویش را گرفت. در نسل های قبل تر از ما نوع روابط خانوادگی و اعمال نفوذهای بی دلیل آن ابزار این سنت بود و امروز مذهب.  اگر مذهب را از چنگ سنت رها کنیم باز ابزار دیگری اختیار خواهد کرد و به حکم رانی خود ادامه می دهد. کما اینکه خرافات و هرزه گویی های کانون سنت با شکل و شمایل نوین در قالب فال و پیشگویی و ... در حال جایگزینی مذهب است.

به نظر من تنها راه نجات از این تکرار خسته کننده وقایع ناگوار همانا مبارزه با خود سنت است و خرد را باید با هر مفهوم دیگری که در تصمیم گیری ها موثر است جایگزین کرد. برای هر انتخاب، تنها عقل بشر است که می تواند سند محکمی باشد و نه مفاهیمی ناشناخته و ماورایی که وقتی در بطنشان می رویم همه محصول ایستادگی و بی حرکتی سنت است.

حضرت محمد می گوید که هرگاه در حل مساله ای با مشکل مواجه شدید به عقل خود رجوع کنید و حضرت زرتشت می گوید که ایزدمنان بخشی از وجود خود را به شکل خرد در انسان قرار داد.

جای هیچ حرفی نبود چراکه زبان را عاجز و ناتوان دانستم در برابر اندیشه و فهم کوچکش.به ایستگاه رسیده بودم.غمگین بودم، نه از عملش از اینکه در فردایی نه چندان دور او بر پا کننده کدام حق پایمال شده ای می شد.

اما خانمی که دست بچه اش در دستش بود و سخت ناراحت شده بود با صدای بلندی گفت:همین حقوق خوانده ها هستند که حکم اعدام  و قطع دست و پای جوانان را می دهند... سکوت کردم و پیاده شدم.

و ما برای این در نقطه ای از خاک در حول دایره ای هر چند کوچک حلقه زده ایم  تا با دستان اندکمان دنیایی به وسعت جهان را از نابرابری ها رها سازیم.

پس بیدار شو خواهر

چراکه در دنیایی که زنان با خون خود

فرمان برابری  را بر صفحه ی تاریخ می نگارند

تنها لب گلگون و چشم مخمور داشتن شرط زن بودن نیست.

پشت ویترین یک مغازه در آزاد شهر

چند جوان که دانشجو هستند صندلی جلوی من نشسته اند و با هم شوخی می کنند.

زمان خوبی است دفترچه را به خانم بغل دستی ام می دهم و خواهش  می کنم که مطالعه کند  و در صورت موافقت فرم را امضاء نماید.

دو جوان که ایستاده اند از من می خواهند که به آنها دفترچه بدهم و من  با کمال میل اینکار را می کنم و آنان نیز با شوق مطالعه می کنند.از آنها می خواهم که فرم را امضاء کنند. در حالی که می خندند می گویند می‌شود فرم را به خانه ببریم تا مادر و خواهرمان نیز امضاء کنند و من چون دسترسی به آنها ندارم مجبورم  بگویم  در صورت تمایل می توانند از آدرس صندوق پستی دفترچه  برای ارسال استفاده کنند. به ایستگاه می‌رسم بسیار خوشحالم از اینکه آن دو جوان برگه را امضاء کردند.مگر نه اینکه آنها مادر،خواهر و همسری دارند که حقشان است حقوقی برابر داشته باشند.

معصوميت در پشت ميله

ر.ص

نشریه دانشجویی ارشاک -29 بهمن ماه  1385

دختري تنها و غريب در گوشه اي از زندان، به گذشته خويش فكر مي كند. گذشته اي كه زياد طولاني نبوده است، به دوران كودكي اش، به سالهايي كه خيلي زود سپري شد و او اكنون پا به عرصه اي نو گذاشته است، به دنيايي جديد.

دنيايي كه به بدترين و خشن ترين شكل موجود او را در بر مي گيرد و به او خوشامد مي گويد. دنيايي كه در افكار كودكانه اش نمي گنجد. دنيايي كه مي تواند او را متحول كند اما چه تحولي!!!

سال گذشته (حدود يك سال و نيم) خبر بسيار تكان دهنده اي بر روي سايت هاي خبري خودنمايي كرد.

شهر مشهد به عنوان دومين كلان شهر مذهبي جهان از داشتن كانون اصلاح و تربيت دختران محروم است. يعني دختران كم سن و سالي كه به هر بهانه‌اي بازداشت شده اند به بند عمومي زنان فرستاده مي‌شوند.(ايسنا)

فرستادن يك دختر نوجوان به زندان نه تنها دردي از جامعه را دوا نمي كند بلكه موجب مي گردد فرد به راههايي كشيده شود و شيوه هايي را فرا بگيرد كه در خارج زندان حتي به آنها فكر هم نمي كرد. فرستادن يك دختر نوجوان بين عده اي خلافكار حرفه اي ضربه اي است مهلك اول بر خود فرد و سپس بر پيكره اجتماع.

آيا جنايتي بزرگتر از اين وجود دارد؟ يك دختر نوجوان كه هنوز معصوميت خويش را به همراه دارد و تنها به خاطر يك اشتباه يا يك سهل انگاري كوچك گرفتار شده ، در زندان مورد انواع تجاوزات و فشارهاي روحي قرار گرفته و پس از خروج از زندان به يك مجرم و خلافكار تمام عيار تبديل شود؟

به راستي نبايد افرادي كه مسئول اين قضيه هستند پاسخگو باشند؟ آيا نه اين است كه اگر زنهاي يك جامعه اصلاح شوند كل جامعه اصلاح مي شود؟ مگر جز اين است كه آن فردي كه از زندان آزاد شده بايد درهمين جامعه‌اي كه ما زندگي مي‌كنيم، زندگي ميكند.

پس از گذشت حدود يك سال و اندكي از افشاي اين قضيه، به تارگي اين خبر را تاييد كرده اند. دادستان دادسراي عمومي و انقلاب مشهد اين امر را تاييد و ذكر نمود كه دومين كلانشهر مذهبي جهان كانون اصلاح و تربيت دختران ندارد.

به راستي چه كسي به فكر دردهاي دختري است كه كودكانه مرتكب جرمي شده است؟ در سالهاي گذشته به بهانه كم بودن تعداد چنين افرادي از راه اندازي اين كانونها خودداري كرده اند. اين در حالي است كه ظرف چند سال اخير تعداد اين افراد چندين برابر شده است. در واقع توجيهي كه به هيچ عنوان قابل پذيرش نيست.

مثل اين است كه بگوييم چون اين شهر ساليانه 10 نفر بيمار مي شوند نبايد بيمارستان داشته باشيم و حتماً بايد 100 نفر مريض شوند تا بيمارستان بسازيم.

آيا بهتر نيست سريعتر به فكر بيفتيم و نگذاريم آسيب ديدگان اين سهل انگاري بيشتر شوند تا جامعه نيز كمتر از باب آن متحمل خسارت گردد؟

آخرین بعد از ظهر 1386 و ساعاتی نه چندان زیاد مانده به آغاز سال نو، با عده ای از فعالین در عرصه های مختلف به منزل احمد قصابان(دانشجوی بازداشتی دانشگاه امیرکبیر) برای دیدار با خانواده اش رفتیم....... تلفن زنگ زد مادر احمد گوشی را برداشت ،به نظر می رسه احمد هستش ،آره خودش، صدای مادر احمد می آمد که می گفت نه با مرخصیت موافقت نکردند، آره بچه ها همشون اینجا هستند ....برای من مهم تر لحن صحبت این دلاور مادر روزگار ماست که سعی می کرد غم و اندوه خود را در درونش حبس کند و با لحن کلامش آرامش نسبی به فرزند بیگناه در بندش دهد.درباره وضعیت احمد از وی سئوال کردم، او گفت : اوایل بچم خیلی سختی کشید وقتی برای اولین بار دیدمش رنگ به چهره نداشت و خیلی ضعیف شده بود ،اشاره به عکس های احمد که در خوابگاه دانشجویی گرفته بود که هم اکنون بر روی دیوار منزلشان آویخته است می کند ، وی از دیگر زندانیان در بند احسان ، مجید سخن گفت و نگرانی خود را از وضعیت زندانیان کُرد و سایر زندانیان سیاسی ابراز کرد حتی از درگذشت اسف بار 22 دانشجوی مشهد سخت ناراحت بود، از دخالت غیر قابل تصور مسلحانه نیروی انتظامی در جریان تجمع خانواده های  زندانیان سیاسی در مقابل کمیساریای حقوق بشر و خیلی چیزهای دیگر که کم و بیش درباره اش شنیده ایم سخن گفت.از او درباره ی گفته های قاضی مرتضوی می پرسم که به خانواده های زندانیان در بند  گفته بود کلید آزادی بچه ها به دست من است و هیچ کس حتی آیت الله شاهرودی هم نمی تواند کاری بکند.وی سری تکان داد و گفت : واقعاُ نمی دانم ایشان چه خصومتی با بچه ها دارند، همه ما که به نظام اعتقاد داشتیم و در تمام صفوف انتخابات شرکت می کردیم ولی ایشان در جایگاهی که قرار دارند چنان هویت نظام را به ما نشان می دهند که کاملاَ عکس آن چیزی است که ما باورد داشتیم و ...خوشا به حال احمد با داشتن چنین خانواده ای و به خصوص چنین مادری که به گفته پدر احمد با دیدن مادر احمد در این شرایط پس از 50 سال تازه معنی مادر را درک کردم.به امید آزادی همه زندانیان سیاسی ایران زمین در سال جدید

خدای من باورم نمی شد که با وجود در اختیار نداشتن رساناهای عمومی ، کمپین به چه خوبی توانسته خودش را در میان همه ی خانواده ها حتی مذهبی جا کند، قابل توجه اونایی که مدعی میشوند کمپینی ها خواستار ترویج  بی بندو باری هستند!