اما بهر حال، چيزی که اين خانم خيلی به من کمک کرد، در فهم و دوست داشتن اون دختر کوچولوی درونم بود. اين واقعا شايد بزرگترين کمکی بود که به من کرد.

خدا  رحمتش کنه. سالهای سال بود که از سرطان رنج میبرد. واسم جالب بود که چجوری مقاومت میکنه و با این مریضی میجنگه! بیشتر از اون تحسینش میکردم و راستش یه جورایی خجالت میکشیدم! فکر کن! طرف داره از یه مساله واقعی، که موضوع مرگ و زندگیه رنج میبره، ولی با همه اینها میشینه و به حرفهای من و امثال من گوش میده و راهنمایی میکنه یا امید زندگی میده! دلم یه جورایی واسش تنگ شده، هر کاری میکنم یه جورایی یادش میافتم. نمیدونم، ولی حس میکنم منو میبینه! خدا رحمتش کنه!

بگذریم از اینکه فروشنده کلی به خاطر توهین به جنسش بهش بر خورد و خواهرم برای نظر من تره هم خرد نکرد و همون پارچه رو خرید!! خلاصه زد و این روز میمون و مبارک فرا رسید و خواهر جان پارچه رو کادو پیچ شده تقدیم پدر کرد. از توصیف چهره پدر در هنگام باز کردن کادو می گذرم ( چون اون موقع اصلاً اونجا نبودم!!!) اما کمی بعدتر موقع صحبتهای معمولی دور از چشم خواهر گفت: یه لحظه فکر کردم پارچه پیژامه  است !!

این مشکل مختص خواهر بیچاره من هم نیست ! چیزی که توی کادو خریدن خیلی از ماها در نظر نمی گیریم سلیقه کسیه که می خوایم براش هدیه بخریم. معمولاً می ریم بیرون و هر چیزی که به نظرمون قشنگ بیاد و قیمتش هم با بودجه ما بخونه می خریم و هدیه می دیم به عزیزانمون غافل از اینکه هدیه غیر از اینکه باید نشون دهنده ی محبت و علاقه ی ما باشه  باید به یه دردی هم بخوره وگرنه فقط جا رو اشغال می کنه و دل طرف رو می سوزونه که ای کاش کسی که این هدیه رو به من داده یه کم سلیقه منو می شناخت ! هر وقت می خواین برای کسی کادو بخرین حواستون باشه که چی و چه مدلی دوست داره؟ یعنی این کافی نیست که بدونین دوست یا پدر یا معلمتون کتاب دوست داره. باید نوع کتاب مورد علاقه ش رو هم بدونین، مثلاً اگه رمان خونه باید بدونین چه نوع رمانی می خونه، تاریخی؟ عشقی؟  یا چی ؟

هدیه باید جوری باشه که نشون بده از طرف شماست. پس توی هدیه دادن سبک خاص خودتون رو داشته باشین، البته در این کار اونقدر زیاده روی نکنین که گیرنده هدیه به کل فراموش بشه.

سعی کنین در خرید کادو سلیقه خودتون رو در درجه دوم قرار بدین و بیشتر به سلیقه طرف انتخاب کنین. مثلاً اگه دوستتون کسیه که کت شلوار از تنش در نمی یاد براش یه تی شرت صورتی چسبون با دایره های بنفش و سبز نخرید مگر اینکه خودش بارها و بارها به شما گفته باشه که یک تی شرت صورتی چسبون با دایره های بنفش و سبز می خوام و یا اینکه وقتی یکی از اونا رو توی تن کسی دید آهی از سر حسرت نداشتنش کشیده باشه.

نحوه ی دادن کادو هم خیلی مهمه. در نظر داشته باشین کسی که می خواین بهش کادو بدین چجور اخلاقی داره. اگه از غافلگیر شدن خوشش می یاد حتماً غافلگیرش کنین، حالا اگه برای این کار مجبور شدین کادوش رو توی سطل ماست یا  شیشه ی مربا بهش بدین یا با پست بفرستین در خونه ش حتماً این کارو بکنین.

نکات قابل توجه :

-این که من به دوستام کلاشینکف و کتونی پاره هدیه می دم یه بحث جداگانه ای داره. وقتی می خوام عین آدم کادو بدم نکات بالا رو رعایت می کنم!

-البته سعی می کنم که رعایت کنم!!

-از اونجایی که من خواهر خیلی خوبی هستم هیچوقت قضیه پارچه را به خواهرم نخواهم گفت مگر اینکه یه روز حسابی از دستش کفری بشم !!

تولدم مبارک...
امروز، ۲۶ تیر، ۱۶ جولای، روز تولد منه...

اما کیا بهم تبریکات گفتن تا حالا (به ترتیب):

• سروش، بهترین دوستم چند دیقه بعد از ۱۲ شب با یک تماس تلفنی و ۳-۴-۵ تا اس‌ام‌اس، مرسی...
• پارسا فتحی در فرند فید
• امین در فرند فید و تویتر
• مهرداد در فرند فید
• جوان ایرانی در فرند فید
• Opium در فرند فید (لایک کرده!)
• باران در فرند فید (لایک کرده!)
• علی در فرند فید (لایک کرده!)
• امیر در فرند فید و تویتر
• بیتا در فرند فید (با یک شعر!)
• ژوپیتر در فرند فید
• سعیده در فرند فید (لایک کرده!)
• DSaad69 در فرند فید (لایک کرده!)
• Someone در نظرات همین پست
• سینا، دوست گلم، امروز تلفنی، از خوا بیدارم کرد! مرسی....
  
• خواهرم، امروز با SMS. مرسی.
• خواهر بزرگم، امروز و با SMS. مرسی.
  

مرسی از همشون.

(این پست تا آخر امروز به روز می‌شه)

شاید یکی از معروف ترین شرکت‌های سرویس دهنده‌ی ایمیل، گوگل با سرویسGmail باشه. همونطور که می‌دونید، جی‌میل به قدری فراگیر شده که حتی اسم ایمیل رو هم به خطر انداخته. این سرویس برای کاربر هاش امکان استفاده از پروتوکل‌های POP3 و IMAP رو به رایگان فراهم کرده و کار بر های اون می‌تونن Email Client های خودشون رو به این سرویس متصل کنن.

تو این پست قصد دارم متصل کردن GMail رو به Email Client پیشفرض Ubuntu یعنی Evolution آموزش بدم. البته کسانی که از Mozilla Thunderbird استفاده می‌کنن می‌تونن از راهنمای خود Gmail در این آدرس استفاده کنن. البته من پروتکل IMAP رو توضیح می‌دم که به درد کسانی می‌خوره که همیشه به اینترنت متصل هستن. البته کسانی که از اینترنت‌های Dial-Up استفاده می‌کنن هم می‌تونن از این راهنما استفاده کنن ولی برای اونها پروتکل POP3 مناسب تره.در ابتدای کار باید IMAP رو برای Account خودتون فعال کنید:

1. وارد حساب کاربری بشین.
2. بالای صفحه‌ی Gmail کلمه‌ی Setting رو بزنید.
3. به قسمت Forwarding and POP/IMAP برین.
4. Enable IMAP رو انتخاب کنید.

بعد از اون برنامه‌ی Evolution رو از منوی Applications بعد Internet و بعد Evolution Mail باز کنید. اگه برای اولین باره که شما اون رو باز می‌کنید صفحه‌ی Evolution Account Assistant نمایان می‌شه و اگر نه که به منوی Edit برنامه برین و Preferences رو انتخاب کنید و توی پنجره‌ی باز شده، از سمت راست دکمه‌ی Add رو کلیک کنید. از اونجا که عکس بهتر از نوشته می‌تونه راهنمایی کنه، این وظیفه رو به عکس ها می‌سپارم. فقط یادتون باشه به جای «My Name» نام خودتون و به جای «myEmailAddress@gmail.com» ایمیل‌آدرس خودتون رو بنویسین و بعد از هر مرحله دکمه‌ی «Forward» رو بزنید:

می‌بینین که خیلی راحت تنظیم می‌شه. حالا اگه برای شما ایمیلی برسه، مثل عکس زیر که در حین نوشتن این مطلب برای من ایمیل اومد، یه بالون اون بالا نمایش داده می‌شه و شما رو با خبر می‌کنه. البته یادتون باشه که نباید Evolution رو ببندید! به یه میز کار دیگه بفرستینش یا با AllTray اون رو به Notification Area بفرستین.

پ‌ن: دیدن راهنمای Gmail هم اکیدا توصیه می‌شه.
پ‌ن: با این وضع نرسیدن SMS ها و اینا، ایمیل خیلی بهتره برای پیام دادن به من!

یک آرامش مطلقی که به دنبالش نفس کشیدن ها و فکر کردن ها هم جنس نویی به خود می گیرند. آن قدری که از خوابیدن و بیدار شدن و زندگی کردن لذتی وصف ناپذیر می بری. تلاش برای به دست آوردنش از درون هر فرد شروع میشه، عوامل بیرونی هم تاثیر انکارناپذیری دارد. چقدر از جملات شعاری بیزارم، ولی این اصلا شعار نیست، چون برایم نمود پیدا کرده.

نمی دونم تا چه حد لیاقت نگه داشتنش را دارم...                                                                           

از این نمیشه به من ِ دیگر تعبیر کرد. خود ِ خودم هستم.                                                                                        

شاید سکوت و فکر کردن در پیدا کردنش موثر بوده باشد.

نمی دونم اگر این هم همیشگی و مداوم باشه ملال انگیز میشه؟! تجربه ای ندارم. 

پ.ن: ... و دریا را حس کرده است و دریا او را حس کرده است، هم چنان که حلاج خدا را حس کرد و سلمان محمد را و آن بیمار سوئدی یونگ را و یونگ بیمارش را و هیچ کس علی را و علی هیچ کس را...

*کویر، شریعتی

• سندرم SMS: این سندرم به این صورته که هی فکر می‌کنم اسم اس دارم. البته اس‌ام‌اس هم ندارم (اسمایلی من SMS می‌خوام) این سندرم بر می‌گرده به این که همیشه منتظر اس‌ام‌اس یک نفرم که البته اونم تا بهش اس‌ام‌اس نزنم، اس‌ام‌اس نمی‌فرسته.
• سندرم Delivery: از اونجا که همراه اول شورش رو در آورده و ۸۰۰ هزار بار باید یه اس‌ام‌اس رو بفرستی، من به این ناخوشی دراومدم (اسمایلی افغانی). تند و تند لیست دیلایوری ها رو می‌چکم.
• سندرم Miss Call: این برمی‌گرده به لیگ «اگه من رو گرفتی» که انجمن علمی دانشگاه برای ما راه انداخته. با اولین میس‌کالی که دریافت می‌شه لیگ شرو می‌شه باید فوری دیگران رو دعوت کنی.
• سندرم Twitter: که در خبر هاست ملت توییتری همه به این سندرم دچار هستن و اطبا در پی اون هستن که برای این سندرم همه گیر دوایی جوشونده‌ای چیزی درست کنن. اینجا رو ببینید.
• سندرم ff: می‌دونیم که هرکی به سندرم twitter دچار بشه، ناگزیر FriendFeed رو هم می‌چشه و به سندرم FF دچار می‌شه. البته بعضی ها فکر می‌کنن که این سندرم یک عدد هگزا دسیمال (مبنای شونزده) ولی سخت در اشتباه هستن چون اون سندرم 0xFF هستش. (اسمایلی باینری)
• سندرم حق‌خواهی: در این سندرم شما یاد می‌گیرین که چطور باید از حقتون بگذرید چون گیر یه کسی افتادین که قدرتش از شما بیشتر و --- (اسمایلی سانسور به دلیل رکیک بودن جمله). البته اکثر دانشجو ها به این سندرم دچارن. از عواقب این سندرم اینه که می‌رین با خانومه که ADSL می‌فروشه اینطور حرف می‌زنین چون دوست ندارین اون خانومه هم مثل (اسمایلی استاد) حقتون رو بخوره. یا این که زنگ می‌زنین به ایرانسل و یکم باشون دعوا می‌کنید یا این که هی پشت سر هم اس‌ام‌اس تبلیغاتی میاد و شما هی داد و بی داد که مگه اینا از پول اس‌ام‌اس ۲۲-۳ تومنی کم در میارن که باز با این اس ام اس دارن تبلیغ می‌کنن و پول به جیب می‌زنن؟ ها؟ اگه با این خط موبایل ما که کلی هم پولش رو دادیم و الان با خط پیام رسان ایرانسل هم برابری نمی‌کنه، کار کاسبی راه انداختن و کلی پول می‌گیرن که اس‌ام‌اس تبلیغاتی بفرستن، پس سهم ما کو؟!
• سندرم اعصاب خراب: این سندرم رو همه دچارش هستن و با یه تحریک کوچولو از کوره در می‌رن حالا چه برسه به مزاحمت تلفنی (اسمایلی می‌کشمش!!!)
• سندرم کمردرد: این سندرم رو جدیدا میون تویتر باز ها و اف افی ها داریم که نصف شبانه روز کنار کامپیوتر نشستن، نصف دیگش کنار کامپیوتر دراز کشیدن! (اسمایلی کمردرد شدید ننه)
• سندرم اسمایلی: این سندرم هم شدیدا مرسوم شده. اصولا اسمایلی «جمله» به معنی یک شکلک (مثل این ) هستش که بیان کننه‌ی اون جملست. مثلا اسمایلی حسادت یا اسمایلی مادر سخت گیر یا اسمایلی قشر آسیب‌پذیر فرندفید یا اسمایلی سلمونی دله یا اسمایلی تمام حجت با اعضای سایت یاری یا اسمایلی روزگار یا اسمایلی گوگل بی مصرف یا اسمایلی این به اون در. در همین راستا بعضی ها از این سندرم به نام بیماری «اسمایلیسیت» یاد کردن. اسمایلی اختلاف نظر بین پزشک ها. اسمایلی کمسیون پزشکی.
• سندرم جاوا: این سندرم برعکس بقیه سندرمیست بسیار باحال که از عواقب پروژه‌ی برنامه نویس استاد می‌باشد اسمایلی دانشجوی خوب استاد. یکسره دارم روی پروژه با زبون جاوا (اسمایلی صفر و یک) کار می‌کنم!

البته لیست کاملی از این سندرم ها در دسترس هست که دکتر مجیدی زحمتش رو کشیدن. اسمایلی سرچ بدرد بخور.

فعلاً تا استقرار کامل چند روزی فاصله دارم ضمن اینکه 2 هفته ی پرتنش و لبریز از استرس رو پشت سر گذاشتم، از شما چه پنهون یه بار اومدم بنویسم و تا مرحله ی فرستادن روی وب هم پیش رفتم اما دیدم یک غرغرنامه ی تمام عیار بیش نیست و حیفه بعد این همه وقت یه مشت گله و شکایت از آدما و روزگار تحویل شما بدم پس به قول یک حیف نونی سکوت می کنیــــــــــــم !!

پ ن 1 : این پست برای اعلام حیات اینجانب نوشته شده است و ارزش قانونی دیگری ندارد.

پ ن 2: خیلی دلم براتون تنگ شده!!! (اسمایلی خودشیرین)

امروز روز خوبیه.  از صب سرحالم .

به هرحال دور جدید کارها از این هفته آغاز میشه.

راستی شاید برای مدتی به به www.webaneh.blogfa.com نقل مکان کردیم تا اینجا رو مرتب و اماده کنیم.

يه چيز جالب. يادتونه رفتم پيش يه Tarot Reader؟ تا حالا که حرفاش غلطه! يعنی در مورد مسائل عشقی ميگم! من قرار بود يا با اين آدم تا آخر سال گذشته ميلادی به جايی برسم يا اينکه تا بهار امسال با يکی آشنا شم. فعلا که يک ماهم از تابستون گذشته و ما با کسی آشنا نشديم!!!!

ديگه چه خبر؟ آها. دکور خونمو عوض کردم. واسه اولين بار تو عمرم رفتم يه مبلمان خيلی شيک خريدم و خودمو کلی تحويل گرفتم. البته هنوز مبل هامو تحويل نگرفتم، ولی ذوق زده ام :)

آهان يه چيز ديگه. همين امروز يه پيشنهاد کاری بهم شده که با حاله. البته بصورت موقته و پول زیادی هم شاید در مجموع ازش در نیاد. ولی خوبه. با حاليش به اينه که الکی الکی اسما  ميشم مدير بخش مهندسی يه شرکت خفن :) آخ دلم ميخواد اينو نشون رئيس قبليم بدم!!

يادم هست که از سفر ايرانم بگم. راستش اصلا ميخواستم از اونجا بنويسم. ولی نميشد. يعنی اين نرم افزار من اونجا کار نميکرد. سعی ميکنم بنويسمش تا اونجا که يادمه. اصولا من يه کمی تا قسمته اختلاف فاز دارم ديگه. اکشال نداره :)

نمره‌ی تمام امتحانات اومد. خدا رو شکر. بد نشده. البته از این بهتر هم می‌تونست باشه. شاید کم خوندن من و شاید هم کم لطفی اساتید... همه چیز دخیله! این ترم همه نوع استادی داشتم. استاد تربیت بدنی که در کمال --- به من ۱۹ داد! با این که حتی یه غیبت هم نداشتم و توی امتحان پایان ترم رکورد های خوبی زدم.... استاد فیزیکمون هم که... ایشون ۱۴۰ تا سوال سخته سخته سخته هالیدی از ۹ فصل اولش که هیچ ربطی به رشته‌ی ما نداره، بهمون داد و گفت ۷-۸ تا از این ها توی امتحان میاد... خداییش سوالات مردی بودن. من یه راهنما گرفته بودم و بچه ها هم از روی یه راهنمای دیگه یه جزوه درست کرده بودن. با این همه وقتی یه سوال رو خودم حل می‌کردم با جواب دو تا راهنما فرق می‌کرد! جالبه که جواب راهنما‌ها هم با هم یکی نبود!!! امتحان ما یه روز فرجه داشت و من از ۲ شب قبلش نخوابیده بودم. با این همه شب امتحان رو هم بیدار موندم و هی سوال حل کردم... وقتی برگه‌ی امتحان رو به دستمون دادن... حتی یک سوال از اون ۱۳۰-۴۰ سوال نیومده بود!!! البته از شانس ما پسر ها اون روز سرویس ۲۰ دیقه دیر اومد و ... برگه‌ی امتحان رو که دیدم، طبق معمول تمام سوالات رو یه دید زدم. سوالات از این «اثبات کنید» ها بود که خوراکه خودمه! ۸ تا سوال همچین مرد! شرو کردم به نوشتن... بماند سر امتحان گوشی آقای Dark Demon زنگ خورد و یه بستی به پاچه‌ی مبارکشون چسبوند!!!! و بماند که آقای --- از استاد Sin 30 رو پرسید!!! وقتی خودکارم رو زمین گذاشتم که برگه از زیر دستم کشیده شد! البته همه‌ی سوال ها رو نوشته بودم و آخرین سوال رو داشتم کامل می‌کردم. با حساب هر سوال ۲.۵ نمره، ۱۸ تا ۱۹ می‌گرفتم... البته اگه چند دیقه وقت داشتم خب... دستم رو به دامن استاد چسبوندم به این امید که از ۱۰ نمره ای که به خاطر پروژه بهم قول داده بود، یکی دو نمره‌ای بهم بده... خدا رو شکر، یه ۲۰ همچین مرد از این امتحان گرفتم!!! خداییش خیلی حالگیری بود این امتحان!

امتحان زبان برای یه غول بود... البته خداییش خیلی خوندم که خدا رو شکر نمره‌ی خوبی هم گرفتم (۱۹.۵). استاد قریشی، استاد زبانمون یکی از بهترین استاد های این ترم بود که اتفاقا ترم بعد هم زبان تخصصی رو با ایشون گرفتم.

از ریاضی بگم که یکی از درس‌هاییه که من خیلی دوستش دارم. امتحانش واقعا سخت بود که به هزار بد بختی ۱۸.۵ گرفتم... البته بالاترین نمره هم بود. استاد دارابی، استاد ریاضی هم یکی از بهترین استاد های این ترم من بود.

برنامه سازی ۱ هم که... خوراکه خودم بود! برای این امتحان ۷ سواله من ۱۴ تا جواب نوشتم! البته ۲۰ نگرفتم ولی همین ۱۹ ای که استاد بهم داده رو واقعا قبول دارم. استادمون، که راحت می‌تونم بگم بهترین استادم بود، رو شدیدا قبول دارم و به این نظرشون کاملا احترام می‌ذارم... اتفاقا در طی ایمیل و smsی زحماتشون رو مورد قدر دانی قرار دادم!

اما زد حال ترین درس، کارگاه کامپیوتر بود! حیف که توی وبلاگ چیزی در این مورد نمی‌تونم بنویسم! استاد من یکی رو قهوه‌ای کرد، شدید! هم اتاقی‌های من که تقریبا همشون ویندوز رو قورت دادن، توی امتحان ویندوز نمره‌های میانه‌ی کلاس رو گرفتن! بذارین بگم که سوالاتی که از من پرسید اینا بودن: یه صفحه‌ی MS Word باز کنم و شماره صفحه بذارم و این که پس زمینه‌ی اون سیستم عامل رو عوض کنم!!!

البته باید یه تشکر ویژه هم از دکتر فردی پور کنم، واقعا کلاسشون و بحث‌های کلاسیشون و البته آزادی کلام توی کلاسشون رو دوست داشتم. البته ۲۰ هم گرفتم!!!

این چند روزه که ترم تموم شده و از دانشگاه دورم، دلم بد جوری هوای هم‌کلاسی هام رو کرده... چه روز و شب هایی توی خوابگاه داشتیم و چه روز هایی توی دانشگاه... چقدر سر کار گذاشتم و چقدر سرکار رفتم!

اما همش زرد نویسی نشه! این نرم‌افزار پیام رسان ارتباطات سیار رو امروز تست کردم. خیلی بهتر از اون چیزی بود که فکر می‌کردم مخصوصا این که یه امکان جالب برای افرادی مثل من داره که همیشه پینگیلیش می‌نویسن. یکی دیگه از کارهاش که البته کار خیلی سختی هم نیست، فشرده سازی و البته کد کردن اس‌ام‌اس هاست. من چون یه مدت جاوا کار کردم خیلی دوست داشتم بدونم از فارسی سازی گوشی این تو استفاده شده یا نه. برای همین بسته‌ی jar رو unpack کردم و متوجه شدم که مثل نرم‌افزار PMD (که یه دیکشنری خیلی خوبه فارسیه) زبون فارسی رو از ابتدا پیاده کردن و مهم نیست که گوشی فارسی داشته باشه یا نه. البته به نقل از وبسایت mci.ir بگم که ظاهرا با خطوط ایرانسل و تالیا و شرکت‌های دیگه (که نمی‌دونم وجود دارن یا نه!!!) سرویس فشرده سازی نرم‌افزار کار نمی‌کنه ولی هنوز خودم تست نکردم. که اگه اینطور باشه یه ضعفه.

یه چیز دیگه که جاداره بگم اینه که نرم‌افزار با MIDP 2 طراحی شده. البته شاید من اشتباه کنم ولی بعید می‌دونم توابعی که برای طراحی اینطور نرم‌افزاری نیاز بوده تو MIDP 1 وجود نداشته باشه. البته خودم تست می‌کنم و نتیجش رو می‌نویسم.

این آخرم هم بگم که این نرم‌افزار فقط ۹۳ کیلو بایته یعتی اگه اینترنتی مرد ندارین و با اون دایل آپ های نفتی وصل می‌شین باز هم می‌تونید این نرم‌افزار رو دانلود کنید و کمتر از ۱۵ ثانیه دانلود می‌شه. اگه وبلاگ من باز شده، اون هم دانلود می‌شه. با GPRS هم می‌شه دانلودش کرد. البته... من نمی‌دونم اینا چرا فایل jar رو دوباره zip کردن؟!! شاید دوست نداشتن ملتی که ایرانسل دارن از این نرم‌افزار استفاده کنن؟! کاش می‌فهمیدم!!! خلاصه سعی کنید نصب کنید و اس‌ام‌اس ۲۲ تومنی تو پاچتون نخوره!!! یا نصب کنید (قابل توجه ایرانسلی ها!) تا اس‌ام‌اس ۲۲ تومنی تو پاچه‌ی همراه اولی‌ها نخوره!!! خلاصه نصب کنید!!!

توی این چند روز هم مصرف کتابم زیاد شده!!! البته خیلی چیز ها هم یاد گرفتم... می‌گن نابرده رنج گنج میسر نمی‌شود... گنج من اونقدر زحمت داره که گاهی می‌ترسم بهش فکر کنم...

و این چند شب اخیر رو می‌رم با دوستم کیوان، می‌دواَم و از هوای خنک و لطیف شبا لذت می‌برم!!!

دیروز به این خانومه که اینترنت رو از شرکتشون گرفتم گفتم که از قطی شدیدا بدم میاد و اگه قط باشم ساکت نمی‌مونم. بعد می‌گفت که نه! ما اصلا قطی نداریم! امروز ۶۰ بار قط شدم... خستم کرده... حیف که روز اوله و نمی‌شه شرکتشون رو شست!!! به قسمتی از مکالمه‌ی دیروز من و این خانومه توجه کنید:
خانومه: شما ده تومن پیش دادین، برین ۱۳ تومن دیگه هم بدین صندوق.
من: چشم ولی یه سوال: ۱۸ تومن پول اینترنت و ۴ تومن پول آبونمان می‌شه ۲۲ تومن.
خانومه: چی... خب... ۱۸ هزار و ۹۰۰ تومن پول اینترنته!
من: آقا این ۱۳ تومن خدمت شما.
صندوق دار: این فاکتور رو به خانم --- بدین.
خانومه: خب مودم چی‌می‌خواین؟
من: دیروز که خدمتتون عرض کردم، مودم دارم.
خانومه: نه! مودم شما جواب نمی‌ده!!! اصلا مارک مودمتون چیه؟
من: چرا جواب می‌ده! مارکش Corecess اِ.
من (توی دلم): آسیا تک بهم انداختش! نمی‌ذارم تو هم یه مودم قهوه‌ای بهم بندازی!
خانومه: اصلا باید مودم رو بیاری اینجا کانفیگش کنی!
من: خانوم، عرض کردم که. اولین باریم نیست که ADSL می‌گیرم!!!
من (توی دلم): خدایا... چرا این ملت دارن از نا آگاهی ملت (!) پول به جیب می‌زنن!!!
خانومه: آقای --- الآن نیستن که بیان منزلتون و اینترنت رو براتون راه بندازن...
من: مگه آپولو اِ؟!!!
خانومه: بله؟!
من: هیچی، عرض کردم که خودم تلاش می‌کنم که سوکت تلفن رو به مودم وصل کنم!!! نیاز به زحمت آقای --- نیست!
من (تو دلم): آبونمانه مخابرات ۳ تومنه و با من ۴ تومن حساب می‌کنید. دیگه نمی‌ذارم پول مفت به جیب بزنید! حیف ۱۰ تومن نیست به آقای --- بدم تا فقط یکم اصطلاح قلمبه سلمبه بهم بگه و بعد بگه که مودمتون خرابه، از خودمون مودم بخرین!!!
خانومه: هر جور راحتین، ولی مسئولیتش با خودتون!
من (تو دلم): خونه‌ی ما بیمه‌ی آتش سوزیه! نگران نباش!
من: خب لطف کردین، فقط می‌شه VCI و VPI رو به من بدین؟
خانومه: من می‌گم شما نمی‌تونید! اجازه بدین آقای --- بیان براتون نصب کنن!
من (با لحنی تند): خانوم، من کاربر لینوکسم. آقای --- نمی‌تونن برای من کاری کنن! این اولین باری هم نیست که قراره یه خط ADSL رو راه بندازم. باهاشون تماس بگیرین و این دو عدد رو بپرسین!
من (تو دلم): نکن! این عمو اِ رو تو هچل ننداز. اون ویندوزش رو بلد باشه شاهکار کرده!
خانومه: دید دیدی دییدید دود دود، آقای ---. یکی از کاربر ها می‌گه...
خونومه (گوشی تو دستشه و از من می‌پرسه): چی چی رو می‌خواستین؟
من: VCI و VPI رو!
خانومه: VCA و VPA رو می‌خوان.
خانومه (رو به من): ۳۳ و ۰.
من: مرسی...

اما نتیجه گیری اخلاقی: اجازه ندین با یه سری کلمه‌ی قلمبه مثل سوسپانسیون و کانفیگ خام شین! زشته که پول خام شدن بدین یه جورایی باج دارین می‌دین... نه تنها برای ADSL، هر جای دیگه هم این رو رعایت کنید.

اما غرض از این صغری کبری چیدنا اینه که مطلب اخیر دکتر هوشنگ کاوسی توی مجله‌ی فیلم دقیقآ یه همچین حس خون آشامانه‌ای رو به من داده، این منتقد عزیز طی اقدامی موشکافانه در مورد جشنواره‌ی اخیر کن نوشته‌اند با توجه به سال آغاز جشنواره یعنی یعنی ۱۹۴۶ و تاریخ برگزاری آخرین دوره یعنی ۲۰۰۸ و اختلاف این دو عدد یعنی همانا ۶۲ و برگزار نشدن دو دوره‌ی این فستیوال، پس این دوره طبیعتآ دوره‌ی شصتم برگزاری این فستیوال بوده و مسئولین مراسم با اعلام عنوان شصت و یکمین فستیوال کن یک دوره داخل پاچه‌ی امت همیشه در صحنه‌ی سینمایی جهان نموده‌اند! اما مسئله‌ی مهم اینجاست که این دکتر عزیز از یک اصل ساده‌ی ریاضی غافل بوده‌اند که برای محاسبه‌ی تعداد دوره‌های برگزاری یک اتفاق تفاضل گرفتن از سال اول و آخر، اولین دوره‌ی برگزاری اون اتفاق‌و به فنا می‌ده و به عدد به دست اومده باید یک عدد یک ناقابل هم اضافه کرد.

پی‌نوشت: البته در مقاله‌ی مورد بحث به برگزاری نصف و نیمه‌ی یک دوره‌ی دیگر هم گیر سه پیچ داده شده که اساسآ به بحث ما مربوط نیست.