برچسب‌ها » زندگی

به گمانم پدرم یه درخت بوده ...

پدرم روح ساده ای داره. قلب ساده, فکرهاش حال و هوای کودکی داره, تعلق خاطری نداره جز دلبستگی مومنانه ای به برگهای درخت انجیر. پدر باورهای ساده ای داره. پدرم گمان میکنه درخت انجیر سیده! و یا اینکه اشک خدا همون بارون رحمتیه که بر حوض خالی بی فواره, حیاط خونمون که نداریم, میباره!

پدرم لذت های ساده ای داره همچون دنیاش! پدرم فکر میکنه که درختکاری عاشقانه ترین کار دنیاست. ارتباط عجیبی با درختا داره. شاید پدرم قبلاً یه درخت بوده یا بعد از این دنیا حتماً یه درخت بید مجنون میشه! این رو وقتی فهمیدم که اون روز که دزد به باغش زد بی صدا اشک میریخت. دزد تمام گردوهای باغ پایین رو برده بود. گفتم ما که اینهمه گردو نمی خوایم, تو باغچه بالایی بازم گردو هست. اشک هاش رو پاک کرد و گفت: «واسه گردو ها گریه نمی کنم. نامردا شاخه هارو شکستن. نکردن با خودشون یه نرده بونی چیزی بیارن این درختای بیچاره رو اینهمه زجر ندن, کاش فقط گردوها رو برده بودن!»

پدرم رازهای ساده ای داره, مثل دلش! فکر کنم بزرگترین راز زندگیش این باشه که وقتی کنار جوی روون میشینه میزنه زیر آواز! شایدم رازش اینه که دوست داره من مادرش بشم, این رو از تو نگاه مثل حریرش خوندم! فکر کنم که پدرم قبلاً یه آینه بوده, آخه هیچ چی تو دلش نیست, صاف صاف! پدرم روح لطیفی داره, مثل تار و پود یه دیبای ابریشمی! فکر کنم که پدرم می تونست یه هنرمند بشه, اما دست روزگار مجبورش کرد آهن فروش بشه. واسه همین هم بود که هی سرش کلاه میرفت و آخرش هم خودش رو بازنشسته کرد! پدرم همه چیز رو ساده میدید, واسه همینم نمی تونست از بدهکارها پولش رو پس بگیره. پدر معتقد بود که اگر داشت حتماً پول رو می آورد, کی خوشش میاد بدهکار باشه! فکر کنم که پدرم قبلاً یه رودخونه جاری بوده که اینجوری زلاله!

فکر میکنم که پدرم میتونسته یه تک درخت باشه, تو یه دشت بزرگ که همه مرغای قشنگ دنیا روش لونه داشتن. این رو وقتی فهمیدم  که تمام میوه هارو از درخت نمی چینه, واسه پرنده ها هم یه سهمی میزاره کنار. یه بار که گرازها بادومایی رو که تک تکشون رو با دستای خودش چیده بود, خوردن با خنده می گفت اینم سهم گرازها بود!

شایدم پدرم یه درخت گیلاس بوده پر از شکوفه! آره یه درخت گیلاس غرق شکوفه خیلی به پدرم میاد, که گله و شکایتی از هیچ چی نداره, فقط زیبایی محض!  

«بانو»

پدر

168 : دزدی در روز روشن

سازمان « مخابرات استان خراسان رضوی » در یک اقدام خنده دار ، به شکلی وقیحانه در حال دزدی از مال مردم است :

لطفا به قبض های تلفن ثابت خود دقت فرمایید : ارقام « شماره کنتور فعلی » و « شماره کنتور قبلی » ی مندرج در قبض را از یکدیگر کسر نمایید و با « میزان کارکرد » درج شده در قبض مقایسه نمایید !

در حداقل 20 موردی که شخصاً  مشاهده کرده ام ، میزان کارکرد درج شده در قبض از میزان واقعی تا 10 برابر بیشتر بوده !!!!

زندگی

تفصیلی در باب دستاورد

خیلی به این فکر میکنم که اگر تحت جو از ایران نرفته بودم و در آن شرکت سر تخت طاووس به آن کار حمالی با ساعتی سه و پانصد ادامه میدادم و از دانشگاه تهران انصراف نمیدادم و میماندم تا مدرکش را بگیرم چه میشد؟ الان کجا نشسته بودم اگر پذیرش برایم نمیامد یا اصلا خودم مدرک و دفتر دستک نمیفرستادم این کشور آن کشور که بروم؟ خیلی فکر میکنم که کجا بودم.

در لوس آنجلس

شرکت فعلی برای چهار هفته ی آینده مرا با کار بمباران میکند تا از آخرین فرصتها برای بیگاری کشیدن هم استفاده کرده باشند. توافق کردم که به جای دو هفته پنج هفته بمانم و یک پروژه در لوس آنجلس انجام بدهم برایشان. هیجان زده بودم لوس آنجلس را ببینم. هواپیما در تاریکی به لوس آنجلس رسید. شهر از بالا دیدنی بود. چه قدر بزرگ است این شهر. چه قدر پت و پهن و چه قدر قد ساختمانهایش کوتاه است. فقط آن هسته ی مرکز شهرش برجهای بلند دارد. بقیه شهر همه چیز  حداکثر سه طبقه است. از بالا میشد شاه راه های بزرگ پر از ماشین را دید. بزرگراه ها مثل رگهای پرخون می مانست. ترافیک را میشد از توی هواپیما حتی دید. چه جای شلوغی.
همیشه از آمریکا رفتن متنفر بودم. با پاسپورت ایرانی به صورت تاریخی مثل یک تکه پشکل گرم تازه برخورد میکنند. یکی دو سالی است که اخلاقشان دم مرز با پاسپورت ایرانی معتدل تر شده. اینبار پاسپورت کانادایی ام را با افتخار در دست میفشردم. اما باز هم ویزا لازم داشتم. لب  مرز باید ویزای کار موقت میگرفتم. نشاندن مرا توی اون اتاق مخوف چکهای امنیتی و انگشت نگاری. آنجا برای من سالها اتاق وحشت بود. اینبار هم با اینکه پشت پاسپورت کانادایی ام قائم شده بودم همچنان اضطراب داشتم. بعد از اینکه نیم ساعتی مرا کاشتند تا سبز بشوم و آمد و شدهای متنوعی دیدم از قبیل پیرمردی که با چند دانه سیب دستگیر شده بود، بالاخره صدایم زدند برای مصاحبه ی ویزا. حواسم هنوز به پیرمرده و سیب هایش بود. ظاهرا نمیشود از مرز میوه و سبزی رد کرد. سیبهایش را ضبط کردند و راهی شد. در این میان طرف مدارک مرا چک کرد و سوال و جواب میکرد که شغلت چیست و مگر در کالیفرنیا خودمان لنگه ی تو را نداشتیم و مگر تو چه تحفه ای هستی که باید هر هفته بیایی و بروی و این کار را انجام بدهی. گفتم حضرت والا من خودم هم نمیدانم. مامورم و معذور. بالاخره تصمیم گرفت که ویزای کار موقت به من بدهد و قال قضیه را کند و مهر را زد. فکر نمیکردم اولین کاری که با پاسپورت خارجکی ام بکنم ویزا گرفتن باشد. اما ظاهرا ناف ایرانی ها را با عملیات ویزا گرفتن بریده اند و اگر ولشان کنی فقط میخواهند پاسپورتشان را با مهر گلگون کنند.
باری، لوس آنجلس تحفه ی خاصی نیست. بدون اتومبیل نمیشود حتی مستراح رفت. نمیتوانی زندگی ات را بر پایه پیاده رفتن سر کار و با دوچرخه این ور آنور رفتن بنا کنی. شاه راه های بزرگ و خانه های بزرگ و فاصله های دور و سیستم حمل و نقل عمومی افتضاح عقب مانده ی بدوی بهشت صنعت اتومبیل آمریکا را ساخته است. ظاهرا وقتی لوس آنجلس را میساختند صحبت مترو بوده اما لابی صنایع خودروسازی پروژه را منحل میکند و به جای سیستم حمل و نقل شهری فقط بزرگراه میسازند. نتیجه اش اینکه لوس آنجلس یک تونل بی انتهای ترافیک است.
هنوز خیلی جایی را ندیدم. پروژه ام سنگین است و مدیرم یک دیوانه ی به تمام معنا است که هر نیم ساعت یکبار یه خرده فرمایش جدید دارد و هر یک ساعت یکبار راپورت کامل فلان موضوع را میخواهد و اولین مشکلی که از هر دست نوشت من میگیرد غفلت من در گذاشتن نقطه ته جملات است. هر شب تا ده شب در هتلم به بیگاری ادامه میدهم. نمیفهمم چرا نمیشورم طرف را بگذارم کنار وقتی فقط چهار هفته ی دیگر اینجا هستم و به احتمال قریب به یقین این بابا را در عمر پربرکتم دیگر نخواهم دید.

باری . دیشب وقت کردم بروم بولوار هالیوود جایی که اسکار برگزار میشود را ببینم، با آن ستاره های کف خیابان برای ستاره های سینما. محشر غوغایی بود. یکمی گشتم تا همبازی بچگی هایم آمد دنبالم و در آن شلوغی بدون تکنولوژی موبایل و صرفا بر اساس اقبال بلند مرا یافت. پونزده سال ِ پیش از ایران رفتند. همسایه ی طبقه ی اول در ساختمان ما بودند. سه تا بچه داشتند و من با پسر دختر بزرگ ترشان هم سن و سال بودم و از وقتی یادم است همبازی بودیم. میشود گفت اولین دوستی که در زندگی داشتم دختر آنها بود. آنها یهودی بودند و آداب رسوم خودشان را داشتند. از بچگی مشاهده میکردم که شنبه ها دست به اجاق نمیزدند و چراغ روشن نمیکردند. مادرشان غذای بچه ها را می آورد میداد مادرم داغ میکرد و میداد به بچه ها. قاعدتا مایکروفر هم بعدها وارد لیست دست نزن ها شد. تاریخچه ام با دخترشان مثل یک داستان هزار ساله است. طولانی است. بکر است. هیچ سیاست ورزی و حسادت یا رقابت یا خدشه ای بین ما در آن دنیای کودکی نبود. تمام فرقهای آداب رسومی عجیب شان برایم قبول شده بود. انگار که اصلا زندگی یعنی که همسایه ی طبقه ی اول هر ساختمانی باید یهودی باشند و ما غذایشان را گرم کنیم و اگر بچه ای در مدرسه یا آشناهایمان این تجربه را نداشت غیر منطقی میبود.

بعد بزرگ شدیم. بیست بار توضیح داده ام، از نوجوانی ام چیز زیادی نفهمیدم. دائما داشتم به مدرسه، درس و کنکور فکر میکردم. دختر همسایه مان از همان اول مدلش این بود که برود شهریور دوباره امتحان بدهد و با بخت و اقبال تجدید ها را رد کند و قاعدتا راه مان سوا شد. وقتی که نوجوان بود پدرمادرش از طریق اتریش و پادرمیانی سازمان ملل رفتند آمریکا و در لوس آنجلس فرود آمدند. دیگر هم را ندیدیم. تنها خبری که داشتم این بود که دو سه سال بعد ازدواج کرد. و بعد دیگر هیچ. انگار شریان ارتباطی آن هم از نوع از گوشه کنار اخبار شنیدن ها قطع شد. تا چند سال پیش که در فیسبوک من را پیدا کرد و یکی دو باری پیغام پسغام دادیم. سه تا بچه داشت و جای پولداری لوس آنجلس زندگی میکردند. باز هم دیگر هیچ تا اینبار. از هتلم تا خانه شان یک ساعتی در ترافیک راه بود. تاکسی گرفتم رفتم تا هالیوود بولوار که جای قرارمان بود. توی شلوغی و جمعیت به هم برخوردیم. وای. یک زن بزرگ شده بود. مادر سه تا بچه. ده سال بود ازدواج کرده بود. به قول خودش درب و داغان شده بود. اما به نظر من خیلی زیبا و خانوم بود. چشمهایش ناز داشت. حرف زدنش اطوار داشت. منظورم توی سر اطوار زدن نیست. اداهایش دلنشین بود. دوست داشتم تماشایش کنم. انگار ته یک فیلم سینمایی طولانی که دوست داشتم را دارم تماشا میکنم. غش غش میخندید و تعریف میکرد که نه درسی خوانده نه دوست دارد کار کند. کارگر دارد هر روز هفته و شوهرش بچه ها را رفت و روب میکند. میخندید و میگفت این شوهرم تا مرا دید آن موقعا یقه ی من رو گرفت نگذاشت درس بخونم. منم که تنبل، زنش شم ! باز هم با غش غش و میگفت هیچی انگلیسی یاد نگرفته این سالها. نمیتوانست حتی با خیال راحت سفارش غذایش را به گارسون انگلیسی زبان بدهد. اما تا گارسون مکزیکی سراغمان آمد، زد کانال اسپانیایی و تند تند حرفهایش را زد. من چشمهایم و گوشهایم دوربین شده بود و با ولع میبلعید این مکالمه را.

بعد من را برداشت برد خانه اش که بچه هایش را ببینم. سخت بود باور اینکه آن سه تا بچه، آن دختر کوچک موفرفری و پسربچه های تخس، بچه های همبازی ام بودند. همانقدر شوکه ام کرد که تصور اینکه برادرم دو تا بچه دارد و از سر و کولش بالا میروند و به او میگویند بابا. مادرش را که دیدم گریه ام گرفت. رفته بودند خونه ی دخترشان دربست نشسته بودند منتظر من. خیلی ماچ و بغلم کردند. میگفتند باورشان نمیشود آن دختر کوچولوی آن موقعا باشم. صحنه ی سورئالی بود دیدن آدمهایی که یکهو پونزده سال پیش دیده ای و بعد دیگر ندیده ای و انگار افتاده ایم در یک جعبه ی بزرگ، جعبه را محکم تکان داده اند و همه چیز پخش و پلا شد، اما ما توانسته ایم باز هم در یک مکان و زمان دوباره هم را پیدا کنیم داخل آن جعبه ی حوادث روزگار. بعد پسر بزرگ شان آمد خانه ی خواهرش که مرا ببیند. او هم همبازی ام بود و خیلی کتک کاری میکردیم. بچه ی تخس و بی ادبی بود آن موقعا. مرد گنده ی بلندی شده بود که حقیقتا از دیدنم خوشحال شد. همه شان سراغ شوهرم را میگرفتند. در فرهنگ شان خیلی عجیب بود که من برای کارم شوهرم را میگذارم و میروم سفر کاری. انتظار شان این بود که یا همچین شغلی اختیار نکنم یا شوهر مرا همراهی کند در سفرها. قاعدتا با مردمان اینطوری حال نمیکنم، اما مثل بچگی هایم، همه چیزشان را قبول داشتم و برایم قابل قبول بود که خیلی نگران بودند من هنوز بچه ندارم و اینقدر درس خوانده ام و وقت هدر داده ام اما به تولید مثل نپرداخته ام. دیگر توضیح ندادم که کجای کارید، اطرافیانم به من غالبا گوشزد میکنند به محض اینکه حامله بشوم با من قطع رابطه خواهند کرد. توضیح اینکه من از چه فضایی میایم در هوای لوس آنجلس سخت بود.

دو هفته دیگر اینجا هستم. اما برنامه ی خاصی برای سرگرم کردن خودم ندارد. هر روز میشمارم چند بار دیگر باید در این هتل مغموم سر کنم و بین شرکت مشتری و هتل در آفتاب داغ پیاده بیایم و بروم. منتظرم برای پایان.

نشر مجدد رمان گم‌نامی

نسخه بازنویسی شده رمان گم‌نامی توسط انتشارات اچ اند اس میدیا در لندن نشر شده است. این رمان از طریق آمازون ، گوگل و نشر کاغذی آن توسط مراکز مجهز به چاپ اسپرسو در دسترس همگان قرار دارد. دریادداشتی جداگانه پیرامون این رمان و کار ترجمه و نشر نسخه انگلیسی آن، خواهم نوشت. عجالتا باید بگویم که طی باز نویسی بیست و دو هزار کلمه نسبت به چاپ نخست بر این کتاب افزوده شده است. تلاش شده است که کار بهتر از پیش ارائه شود با آنهم آرزو دارم دوستان کاستی‌ها را بر ما ببخشایند.

زندگی

قناعت به درد

کارگر ذوب آهن در پارک صنعتی پل‌چرخی کابل٬ تقریبا از تمامی خدمات کارگری بی‌بهره بود. عینک نداشت٬ کلاه ایمنی برسرش نبود و با بیمه کارگری کاملا بیگانه بود.

خبرنگار درباره معاش او پرسید. گفت:«خدا مهربان است٬ گذاره می‌شود.»
خبرنگار ادامه داد٬ از دولت چه می‌خواهید. گفت: «دولت یک کار کند که امنیت را برقرار کند.»

این عکس صرفا ثبت یک لحظه کوتاه نیست. همه‌ی آن مدت که شاهد صحبتش با خبرنگار بودم و شاید تمام عمر نگاه‌هایش از هراس و امیدی که می‌پروراند چنین دردآلود و سنگین بود.

تنها چند هفته پس ازین عکس یک موتر داینا مملو از مواد انفجاری به پارک صنعتی داخل شده و بعد یک انفجار شدید شرق کابل را لرزانده بود. یک کارخانه کاملا ویران شد و ده نفر در جا مرده بودند.

انسان این سرزمین را به خدا و مرگ‌ گرفته اند تا خود بخود به درد قناعت کند.

زندگی

داستان یک پایان

پریروز از کارم استعفا دادم.

وارد شدن به این شرکت و این دنیا یک سالی طول کشید. قابل تصور است کمپانی معظمی که یک سال معطل میکند تا کسی را استخدام کند و هفت بار مصاحبه و ببر و بیار دارد، لابد بیرون آمدن ازش هم راه طولانی دشواری خواهد بود.

نامه ی استعفایم را تایپ کردم. نامه را پرینت کردم و امضا کردم و به یکی از شریک های کوچیک شرکت مسیج دادم که وقت دارد دو دقیقه؟ گفت بیا. نامه به دست رفتم دم در. اضطراب داشتم. احساس گناه میکردم. ولی باید این قدم را برمیداشتم. باید میامدم بیرون. آنها در ذهنم بت معظم بودند. مهمترین شرکت دنیا بودند. من انگار که بارگاه حق تعالی راه پیدا کرده باشم چه قدر شاکر و راضی بودم. دو سال بعد احساس میکردم که نه دختر، نه، موش نباش. ساده نباش. اینجا ته دنیا نیست. بزن بیرون. بنابراین نامه به دست، مضطرب، در اتاق رئیس کوچک را زدم. نامه را که دستم دیدم فهمید. گفت، اووه. نامه دستته!! خندیدم. خواستم بگم سخت ترش نکن. ولی دیدم لازم نیست اعتراف کنم که کار سختیه. گفتم میتونم بشینم؟ و صندلی را گرفتم کشیدم طرفم و بدون اینکه صبر کنم جوابی بده نشستم.

متوجه شدم او هم اضطراب دارد. اما میخندید. از اینکه خنده های سرد. من هم میخندیدم. از این خنده های از سر استرس. از سر اینکه بلد نیستی صورتت را طور دیگه ای نگه داری که ترست را بیرون نریزد. نمیدانم چرا حتی وقتی میخواستم استعفا بدهم هم ازشان میترسیدم. توضیح دادم که یک موقعیت بهتر جلوی پایم سبز شده و میخواهم بروم. سعی کرد به من بگوید که آن موقعیت اینقدر که فکر میکنی خوب نیست. بالاخره یاد گرفته ام که نبردم را انتخاب کنم. و این نبردی نبود که لازم نبود درش برنده بشم. اجازه دادم هر چه قدر میخواهد حمله کند. گفتم متشکرم از اینکه نگران من هستی. بهش فکر میکنم و نامه ی استعفایم را گذاشتم روی میز. گفتم میتوانم بیشتر از دو هفته بمانم و کمک کنم اوضاع  را راست و ریست کنم. گفت باید با رئیس بزرگ صحبت کند.

برگشتم سر میزم و تلفنم زنگ زد. رئیس بزرگ بود. دستپاچه شدم. من و رئیس بزرگ دو دفعه تا حالا پای تلفن حرف زده ایم. یکبار پارسال زنگ زد بگوید بهم افزایش حقوق میدهند و یکبار دیگه هم یادم نمیاید قضیه چی بود. تو لابی هتل معطل من شده بود و به من زنگ زد گفت کجایی. و حالا شاید برای بار آخر. گفت اگرمیشود بروم در اتاقی بشینم که بتوانم در را ببندم. رفتم توی دفتر خودش نشستم. در را بستم. منشی اش را دیدم که من را نگاه میکرد. با امید. با اضطراب. منشی اش زن بلوند چشم آبی میانسالی است که فوق العاده مظلوم است. توصیف اش را قبلا نوشته ام. شاید امید داشت من به رئیس بزرگ مفصل برینم. اما من چنین قصدی نداشتم. مظلوم نمایی کردم. گفتم من برای کار درخواست نفرستادم. شرکته خودش آمد دنبال من. نه رقیب تان است نه مشتری. یک شرکت نوپای جوان است که دارد سریع بزرگ میشود. رئیس بزرگ هل بود، معلوم بود علاقه ای ندارد به این داستانهای من. زنگ زده بود من را منصرف کند. گفت اگر قرارداد را با آنها امضاء نکرده ای لطفا بگو. بگو من چه میتوانم بکنم که بمانی. من فکرهایم را کرده بودم از قبل که قضیه را به کثافت کاری نکشانم و نگویم اینها اینقدر پول میدهند، بیا اینقدر بده که بمانم. تصمیم گرفته بودم که چسب زخم را محکم و یکباره بکنم و برود پی کارش. بنابراین احمدی نژاد بازی در آوردم. در جواب اینکه آیا قرارداد را امضاءکرده ای پرت و پلا گفتم. گفتم که من میخواهم به شرکت شما کمک کنم که خروج من بی دردسر باشد. میتوانم شیش هفته بمانم و کارهای نصفه مانده را انجام بدهم. رئیس بزرگ گفت به نظر میاید که من نمیتوانم کاری کنم و احتملا قرارداد را امضاء کرده ای. میتوانم بپرسم چه قدر بیشتر میدهند؟ میدانستم میخواهد بحث عدد و رقم پیش بکشد و چیزکی بذارد روی حقوقم. میدانستم میتوانم حقوقم را زیاد کنم و بمانم همانجا که بودم و خون در شیشه شدن را ادامه بدهم. ولی میدانستم بابت پول زوری که با این تئاتر ازشان گرفتم طی سال آینده کبابم میکنند. فلذا گفتم خیر، میل ندارم عدد حقوقم را که یک مسئله ی شخصی است با کسی تسهیم کنم، نه در این شرایط، اما بنا به احترامی که برایتان قائلم، میتوانیم برویم آبجو بزنیم یکی دو ماه دیگر و صحبت کنیم. گفت فکر خوبی است.

دیدم قدم بزرگی برداشتم. مردی که ازش میترسیدم و رئیس بزرگ بود و در آن قله های دورِ دست نیافتنی پشت ابرها قائم بود، را دعوت کردم آبجو که بهش اعتراف کنم چه قدر حقوق میگیرم و او راضی است به این شرایط. چند تا کلمه ی مهربان دیگر رد و بدل کردیم و قطع کرد. اما فردا صبحش مرا باز برد برایم چایی خرید و در یک گوشه ی خلوت یک کافه ی دور از شرکت نشستیم. گفت خب بگو. انتظار داشت سفره ی دلم را باز کنم و توضیح بدهم که استثمار گرند و من میخواهم بروم و پشت سرم را نگاه نکنم. میخواست انتقام بگیرم. اما میل به اینکه انتقام بگیرم نداشتم. از کار جدید گفتم، از شوهرم گفتم، و بعد دیدم بهتر است چاپلوسی کنم، گفتم که چه قدر شرکت جای خوبی بود، چه قدر خودش رهبر خوبی بود، چه قدر باهاشان حال کردم. گفتم شاید یک سال دیگر بیایم و التماس کنم برای کار قدیمم و ازش خواستم اگر برگشتم اشکم را درنیاورد برای اینکه دوباره استخدامم کنند، و خندیدیم. آنقدر اینها را واقعی و صادقانه گفتم که خودم هم تعجب کردم. نهایتا رئیس بزرگ خندید، دست داد باهام و گفت موفق باشی. ازم خواست به دو تا از مدیرانی که بهشان نزدیک هستم خودم زنگ بزنم و خبر بدهم.

به مربی ام زنگ زدم. زن لاغر باریک بلوند موفقی است که از مدیران قدیمی شرکت است. کارم را دوست دارد و کمکم کرد ترفیع مقام بگیرم. حواسش بهم هست و وقتی دارم تند میروم یا دیوانه میشوم سعی میکند راهنمایی ام کند. خیلی محو در سلسله مراتب قدرت است و اگر کارمند این شرکت بودن یکی از ادیان الهی محسوب میشد میتوانست مبلغ دین باشد. زنگ زدم گفتم که دارم فلان مشتری را تست میکنم الان و داخل سایت شان هستم و اگر کاری هست برایش انجام بدهم آنجا. گفت نه. گفتم خبری برایت دارم که ترجیه میدهم از خودم بشنوی. احساس کردم آنقدر دراماتیک این را گفتم که انگار میخواهم خبر مرگم را بهش اطلاع بدهم. صحنه آماده بود. او آرام پشت گوشی گوش میداد. گفتم من دیروز استعفا دادم. میروم یک شرکت نوپا. میروم نفر اول باشم. و چیزهایی در این مایه ها. پرسید اسم شرکت چیه؟ گفتم نگران نباش، نه رقیبه، نه مشتری. اسم شرکت فلانه. بعد سکوت شد. دیدم چیزی نمیگه، گفتم مادر، چی شد؟ با هق هق گریه گفت که خیلی ناراحت است. گفتم آیا ناامیدش کردم؟ گفت نه، فقط غصه دار است. من هم گریه ام گرفت. او دوست داشتنی ترین موجودی بود در میان امپریالیسم دیدم. انگار اشتباهی میان اینها بر خورده بود. بهش التماس کردم رابطه اش را ادامه بدهد و مربی ام به صورت غیر رسمی بماند. گفت حتما و زود قطع کرد.

امروز قرار است اعلام کنند که من پنج هفته ی دیگر در شرکت هستم و میروم پی سرنوشتم جای دیگر. هر لحظه منتظرم ای-میلش بیاید و سیل جدید سوال جوابها با مابقی شرکای شرکت شروع بشود. نفسهای عمیق میکشم. به خودم میگویم اینها میگذرد دختر، اینها میگذرد.