گلستان سعدی

باب هشتم (در آداب صحبت)

ادامه ی ماجرا، قسمت دوم

- من فقط تا فردا بعد از ظهر وقت دارم و باید سریع برگردم وگرنه برای همیشه این جا گیر می افتم

- پس بهتره اول یه سر بریم بهشت، برگشتنی جهنم رو هم نشونت میدم، موافقی؟

- باشه، بزن بریم
- الان که نمیشه رفت، نیم ساعت دیگه برای آمارگیری میان بند 405، بعد از این که آمار گرفتن میریم
نیم ساعتی رو اطراف بند 405 دور زدیم تا این که فرشته های آمار گیر اومدن و آمار همه رو گرفتن، نکته ی جالب این بود که آیت الله مطهری برای دیدن یکی از اقوامش به بهشت رفته بود و حضرت امام خمینی به جای اون هم حاضری داد و هیچ کدوم از فرشته های آمارگیر متوجه این موضوع نشدن، در دل به این همه شجاعت و رندی حضرت امام رشک بردم.

به محض رفتن فرشته های آمارگیر سید احمد گفت بهتره بریم چون تا صبح بیشتر وقت نداریم، صبح ها هم برای آمارگیری میان.

از لای سیم خارداری که دور محوطه ی بند 405 کشیده بودند رد شدیم و به سوی نوار مرزی بهشت روانه شدیم، چند دقیقه ای که گذشت احساس کردم از سوی کسانی داریم تعقیب میشیم، به سید احمد گفتم:

- سرت رو برنگردون، فکر کنم دارن تعقیبمون می کنن
- مطمئنی؟
- آره
ناگهان یکی داد زد وایسین بینم
از ترس مو بر تنم خشک شد، سید احمد هم دست کمی از من نداشت
نگاهی به پشت سرم انداختم، در سیاهی شب چند نفر رو دیدم که داشتند به ما نزدیک میشدن
تعدادشون بیش از ده نفر بود، همگی صورتشون رو با چفیه پوشونده بودن
سر دسته شون وقتی بهمون نزدیک شد جیغی زد و گفت:
- سید احمد تویی؟
- آره خودم هستم، شما؟
مرد چفیه پوش، چفیه رو از صورتش کنار زد
خدای من چیزی رو که می دیدم باور نمی کردم
سید احمد همراه با بهت گفت: آقای خلخالی، این شمایید؟
و سخت همدیگر را در آغوش گرفتند و لحظاتی رو در آغوش یکدیگر گریستند
بقیه ی افراد خلخالی وقتی دیدند ما آشنا هستیم چفیه رو از صورتشون برداشتند، هیچ کدومشون رو نمی شناختم

خلخالی گفت: سید احمد نمی دونی چند ساله دارم دنبال امام می گردم، امام کجاست؟
سید احمد شرح واقعه رو برای خلخالی تعریف کرد و همچنین از تصمیمشون برای حمله به مقر الله
خلخالی گفت: کار بسیار خوبی می کنین، من هم با یارانم حتما به امام کمک می کنم،  من بیش از دویست نیرو دارم
خلخالی گفت: گرچه من رو به خاطر حمایت از آرمان های امام به جهنم انداختند اما هرگز از کارهایی که کردم پشیمان نیستم، راستی شما کجا داشتین می رفتین؟
- این دوستمون یکی دو روزی این جا مهمان ماست، دارم می برمش بهشت که اون جا رو بهش نشون بدم، خودیه و از بچه های مخلص انقلابه.
خلخالی گفت: ای کلک، تو هنوز هم عوض نشدی، هنوز هم مثل اون وقت ها آتیشت تنده، یادته توی پاریس با یه دختر فرانسوی در حال عملیات فتح المبین دستگیرت کردن؟
سید احمد گفت: ای بابا خجالتمون نده دیگه
خلخالی نگاهی به قیافه ام کرد و گفت: چرا صورتت رو تراشیدی، می دونی اگه توی اون دنیا با این وضعیت می دیدمت اعدامت می کردم؟
گفتم الان دیگه وضع فرق کرده آقای خلخالی، مردم از شما متنفر هستن، حتی خود امام خامنه ای هم از اعمال شما انتقاد می کنن
- کی؟ علی سنتوری؟ ها ها ها ها این مردک تا دیروز واسه پنج تومن روضه می خوند توی قبرستون حالا واسه من آدم شده، بذار بیاد جهنم میدونم چیکارش کنم
- پرسیدم آقای خلخالی شما الان در کجای جهنم ساکن هستین؟
- من رییس بند مجنونین جهنم هستم، جانیان بالفطره و خطرناک در بند من ساکن هستن، کسانی که بالای ده هزار نفر رو کشته باشن رو به بند مجنونین منتقل می کنن
- حالا چرا صورتتون رو پوشوندین؟
ما تجارت حوری می کنیم، حوری هایی که از بهشت دزدیده میشن رو می خریم و به چندین برابر قیمت خرید در جهنم می فروشیم، آدم هایی که یه عمره در جهنم جز قیر داغ چیز دیگه ای ندیدن پول خوبی واسه ی حوری میدن، به هر حال تجارت ما غیر قانونیه و ما از ترس این که شناخته بشیم صورتمون رو همیشه با چفیه می پوشونیم.

خلخالی رو به سید احمد گفت: میشه بگی الان امام کجاست؟ همین حالا باید ببینمش
سید احمد مسیر راهی که به بند 405 ختم میشد رو به خلخالی نشون داد
خلخالی گفت پس من و افرادم خدمت امام میریم تا اون رو در اجرای نقشه اش یاری کنیم
از خلخالی و یارانش خداحافظی کردیم و به سوی نوار مرزی بهشت ادامه ی مسیر دادیم
بعد از مدتی پیاده روی، دیواری بلند از دور نمایان شد که امتداد آن از هر سو تا جایی بود که چشم کار می کرد
این دیوار بی شباهت به دیوار چین نبود، بالای دیوار هر دویست متر یک برجک نگهبانی درست کرده بودند و توی هر برجک هم یک فرشته نگهبان مواظب بود تا کسی از این طرف به اون طرف نره.

سید احمد گفت باید خیلی مراقب باشیم، اگه به دست فرشته های مرز بیفتیم کارمون تمومه، مخصوصا تو

- اگه بگیرنمون چیکارمون می کنن؟
- من رو که تا حالا دوبار در حین رد شدن از مرز گرفتن، مجازات کسی که غیر قانونی بخواد از مرز رد بشه اینه که سرب داغ توی ماتحتش میریزن اما قضیه ی تو فرق می کنه، علاوه بر این که سرب داغ توی ماتحتت میریزن برای همیشه مجبور میشی همین جا بمونی، حالا اگه بازم حاضری ریسک کنی بزن بریم.

عقلم می گفت خطر نکنم اما دلم می گفت فقط همین یه بار رو فرصت داری، با خودم گفتم اگه بتونم از بهشت هم یه گزارش مبسوط تهیه کنم تیراژ مجله میلیون ها برابر میشه

گفتم بزن بریم سید احمد، من حاضرم.

سید احمد با دست یکی از برجک ها رو نشونم داد و گفت اون برجک رو می بینی، من زیر اون برجک یه تونل حفر کردم که دقیقا میره به بهشت، فقط باید جوری وارد تونل بشیم که فرشته ی نگهبان متوجه نشه وگرنه کارمون زاره.

- حالا چه جوری وارد تونل بشیم که کسی ما رو نبینه؟
- یه خورده باید این جا منتظر بمونیم، این فرشته ها هر دو ساعت یه بار خمار میشن و باید کراک مصرف کنن، آمار نگهبان های این برجک رو دارم، همشون کراکی هستند، باید منتظر بمونیم تا خمار بشه اون وقت زمانی که مشغول کشیدن کراکه ما سریع وارد تونل میشیم.

حدود بیست دقیقه رو صبر کردیم، حق با سید احمد بود چون بعد از بیست دقیقه فرشته ی نگهبان بسته ای رو از توی جیبش بیرون آورد و با وسواس خاصی اون رو باز کرد، دیگه نمی دیدم چیکار می کرد چون نشسته بود کف برجک
سید احمد گفت حالا وقتشه، زود باش بریم
سید احمد مثل بز کوهی می دوید، برام باور کردنش سخت بود که این همون سید احمد خپلی بود که من می شناختم، اون وقت ها که زنده بود دو قدم پیاده رو هم نمی تونست بره حالا ببین چه جور داره میدوئه.

وارد تونل شدیم، سید احمد گفت از این جا به بعد رو باید سینه خیز بریم، تقریبا پنج شش دقیقه ای رو باید سینه خیز بریم تا برسیم اون ور دیوار، همون طور که سید احمد گفته بود بعد از پنج شش دقیقه رسیدم به انتهای تونل

باورم نمیشد که روزی وارد بهشت بشم، بهشتی که اون قدر در دنیا تعریفش رو می کردن الان زیر پای من بود

هوا خیلی تاریک بود و هیچ جا رو نمیشد دید، سید احمد اشاره ای بهم کرد و راه افتاد، من به دنبال سید احمد راه افتادم، وارد جنگل بزرگی شدیم

بدجور تشنه ام شده بود، به سید احمد گفتم تشنمه
سید احمد با دست به نقطه ای اشاره کرد و گفت: یه خود پرداز شیر شتر اون جاست، به غیر از شیر شتر چیزای دیگه ای هم داره، هر چی دلت بخواد هست.
به محلی که سید احمد اشاره کرده بود رفتم، یه دستگاه خودکار بود که واقعا همه چیز هم داشت کافی بود فقط روی آیکون محصولی که دلت میخواست کلیک کنی بعد یه قوطی از داخل دستگاه می اومد بیرون
شیر شتر، عسل، آبجو، آب، شراب، ویسکی و هر نوع نوشیدنی ای که تصورش رو بکنین اون تو بود.
تا حالا شیر شتر نخورده بودم، روی دکمه ی شیر شتر فشار دادم و یه قوطی شیر شتر ِ تگری افتاد پایین
شیر شتر رو زدم تو رگ و رفتم سمت سید احمد

سید احمد جلوی درخت تنومندی ایستاده بود و داشت خاک های اطراف درخت رو کنار میزد
گفتم داری چیکار می کنی؟
- صبر کن الان می فهمی
سید احمد کیفی رو از دل خاک بیرون آورد، گوشه ای نشست و خاک ها رو از روی کیف پاک کرد؛ چیزی رو که می دیدم باور کردنش برام سخت بود، سید احمد از درون اون کیف یه لپ تاپ بیرون آورد و اون رو روشن کرد
با تعجب خاصی گفتم وای این لپ تاپه، مگه توی بهشت هم لپ تاپ هست؟
- پس چی، این جا همه چی هست، این لپ تاپ رو یکی از دوست دختر های حوریم بهم داده
- با این لپ تاپ چیکار می کنین؟
- این لپ تاپ همه کاره است، کل اطلاعات بهشت رو می تونی این جا مشاهده کنی، تعداد حاضرین، جدیدترین کسانی که وارد بهشت شدند و خلاصه هر کاری که فکرش رو بکنی با این لپ تاپ میشه انجام داد.
- این لپ تاپ به اینترنت هم وصل میشه؟

آره، من موقعی که توی جهنم هستم خوراکم اینترنته و دائم با حوی های بهشتی چت ص-ک-ص-ی می کنم اما بدیش اینه که اکثر سایت ها در جهنم فیلتر هستند و فیلتر شکن ها هم دائم فیلتر میشن
- میشه یه لحظه به اینترنت وصل بشی، میخوام یه ایمیل به دفتر مجله بزنم و رسیدن خودم رو خبر بدم، حتما تا حالا کلی نگران شدن
- چرا که نه، بیا الان کانکته
لپ تاپ رو از سید احمد گرفتم و یه ایمیل به دفتر مجله زدم و خلاصه ای از وقایعی که اتفاق افتاده بود رو براشون ایمیل کردم.
سید احمد گفت خوب حالا از کجا شروع کنیم؟ کجای بهشت رو میخوای بهت نشون بدم؟ با کی میخوای ملاقات کنی؟
گفتم والا این جور که من متوجه شدم همه ی بزرگان انقلاب در جهنم هستند، پس کی در بهشته؟
سید احمد گفت این لپ تاپ برای همین کارها خوبه دیگه الان یه سرچ می کنم ببینم چه کسانی از مشاهیر ایرانی در بهشت هستند

سید احمد سرچی توی اینترنت زد و گفت بیا خودت اسامی رو ببین و هر کدوم رو که خواستی باهاش ملاقات داشته باشی کافیه روی اسمش دابل کلیک کنی تا محل اقامتش روی صفحه ظاهر بشه.

اسم میلیاردها نفر بر روی صفحه ی مانیتور ظاهر شده بود، سید احمد گفت این جوری که تا هزار سال دیگه هم نمی تونی صفحه به صفحه اسامی رو نگاه کنی، اگه شخص به خصوصی مد نظرته کافیه اسمش رو توی اون قسمت سرچ وارد کنی و دکمه ی جستجو رو کلیک کنی

گفتم یعنی از شخصیت های نظام هیچ کدوم توی بهشت نیستند؟
گفت متاسفانه هیچ کدوم، بدی این لپ تاپ اینه که فقط مشخصات حاضرین بهشت رو داره، لپ تاپی که من در جهنم دارم هم فقط مشخصات افراد بند 405 رو بهم میده، خیلی از بزرگان ما در قسمت های مختلف جهنم پراکنده اند و ما نمی دونیم که محل دقیق اون ها کجاست مگه شانسی یه جایی ببینمشون مثل خلخالی که خودت دیدی

گفتم زمانی که وارد آخرت شدم یکی از فرشته های نگهبان گفت که آبجو بهشت رو خیام تامین می کنه، این موضوع حقیقت داره؟

آره اتفاقا من با آبجوهای خیام خیلی حال می کنم
پس مایلم با خیام ملاقاتی داشته باشم
خوب توی همون قسمت جستجو تایپ کن خیام
بعد از تایپ کردن نام خیام، هزاران خیام بر صفحه ی مانیتور ظاهر شد
سید احمد گفت بهتره چند برچسب اضافه کنی تا زودتر به مقصودت برسی مثلا بنویس خیام+آبجو+ایران+شاعر

همین کار رو کردم و تعداد نتایج تا صد عدد کاهش یافت، پس از چند دقیقه ای جستجو عاقبت نام خیام، شاعر پرآوازه ی ایرانی رو یافتم
روی اسمش دابل کلیک کردم، پیغامی بر روی مانیتور ظاهر شد، در پیغام زندگی نامه ی خیام و کارهایش ذکر شده بود
سید احمد گفت روی اون قسمتی که نوشته محل اقامت کلیک کن
روی محل اقامت کلیک کردم، پیغامی ظاهر شد به این مضمون که خیام هم اکنون در طبقه ی سوم بهشت کوی شعرا، کاخ مرمر اقامت دارد
گفتم خوب حالا چه جوری باید بریم پیش خیام؟

سید احمد سایتی رو باز کرد و گفت این سایت خدمات بهشته، شما در هر کجای بهشت که باشین کافیه به این سایت متصل بشین و محل دقیق خودتون رو بگین تا سریعا برای شما یه وسیله ی نقلیه فرستاده بشه
سید احمد آدرسی محلی که در اون جا بودیم رو داد و گفت تا چند دقیقه دیگه وسیله ی نقلیه میاد

از سید احمد پرسیدم راستی چی شد که تو مُردی؟
- حکایتش مفصله، من داشتم زمینه سازی می کردم که خودم رهبر بشم و علی شیره ای رو بزنم کنار، رضایت خیلی ها رو هم جلب کرده بودم اما نمی دونم این علی شیره ای از کجا فهمید که من چنین نقشه ای دارم
بعدا که اومدم این جا، یه شب دزدکی وارد صدا و سیمای بهشت شدم
در صدا و سیمای بهشت از تمام وقایع زمین فیلم ضبط میشه و در آرشیو نگهداری میشه که البته بعدا از همین فیلم ها بر علیه ات در این جا استفاده میشه
من رفتم سراغ فیلم هایی که تا به حال از علی شیره ای ضبط شده بود و اون جا متوجه شدم که در اصل حکم قتل من رو علی شیره ای صادر کرده بود چون می ترسید که از مقام رهبری خلعش کنم و خودم رهبر بشم.
در همین حین که داشتیم صحبت می کردیم ناگهان صدایی وحشتناک آمد که می گفت شما تاکسی سفارش داده بودین؟
به طرف محل صدا برگشتم و یه حوری ای به ارتفاع هفتاد متر رو روبروی خودم دیدم، با خودم گفتم پس این حوری هفتاد متری که میگن اینه
سید احمد گفت بله ما سفارش تاکسی داده بودیم و به من گفت سریع سوار شو بریم

حوری ما رو با دست هاش بلند کرد، من رو گذاشت روی سینه ی چپش و سید احمد رو گذاشت روی سینه ی راستش

سید احمد مثل یه بچه ی بازیگوش مدام از سر و کول حوری بالا میرفت، لحظه ای روی لب حوری بود لحظه ای بعد روی ماتحت حوری

سید احمد گفت: چرا بیکار نشستی؟ چرا استفاده نمی کنی؟  تو خواب هم نمی دیدی یه روزی سوار همچین    تاکسی ای بشی نه؟
گفتم آره خوب ولی گناه ندشته باشه؟ معصیت نیست؟
سید احمد غش غش خنده کرد و گفت این جا بهشته معصیت و گناه مال زمینه، خوش باش و صفا کن
حوری هفتاد متری از دشت ها و چمنزارهای بسیاری گذشت و سرانجام در جلوی قصری بسیار زیبا و باشکوه ما را پیاده کرد
کیف پولم رو درآوردم تا کرایه رو حساب کنم که سید احمد گفت این جا همه چی مجانیه، اون کیفت رو بذار تو جیبت و دیگه هم بیرون نیار، این دفعه به خیر گذشت اما دفعه ی دیگه از این کارا نکنیا ممکنه لو بریم

از دروازه ی قصر گذشتیم و وارد شدیم، هیچ نگهبانی وجود نداشت، محوطه ی قصر مانند یک تاکستان پر از درخت های انگور بود، از محوطه ی قصر گذر کردیم تا به خود قصر رسیدیم، قصری بسیار زیبا که با معماری هخامنشی ساخته شده بود
جلوی قصر دو فروند حوری بسیار زیبا ایستاده بودند و مشغول نوشیدن شراب بودند، سید احمد جلو رفت و به یکی از حوری ها گفت: ما برای دیدن حکیم عمر ابن خیام آمده ایم
حوری بدون این که سرش رو بالا بیاره گفت: حکیم در حال حاضر مهمانان بسیاری دارد و وقت ندارد شماها رو ببیند
خواستم بگم که من تا فردا بیشتر وقت ندارم اما متوجه شدم که اگه این حرف رو بزنم حتما هویت مان لو خواهد رفت
سید احمد رفت و تو گوش حوری چیزی گفت، حوری با صدایی بلند گفت: جدی میگی؟
سید احمد گفت: آره، می تونی از خودش بپرسی
پس بذار برم ببینم حکیم خودش چی میگه؟
حوری ای که با سید احمد صحبت میکرد به درون قصر رفت تا آمدن ما رو به حکیم خیام اطلاع بده
به سید احمد گفتم: چی بهش گفتی که راضی شد؟
- حوری های بهشتی یه فرمانده دارند به اسم ِ میمونه حوری، میمونه حوری رفیق فابریک منه و هفته ای یه شب رو پیشش می خوابم، خیلی هوای منو داره، البته چون من ساکن جهنم هستم رابطه ی آزاد ما اشکال شرعی داره واسه همین هم بنا به درخواست خودش، صیغه اش کردم؛ به این حوری گفتم میمونه حوری رفیقمه و اگه نذاری بریم تو حالت رو می گیرم
- بابا تو دیگه کی هستی؟
- بین خودمون باشه من حتی مخ خود عزراییل رو هم زدم و تا یه جاهایی پیش رفتم، میخوام با عزراییل دوست بشم، وقتی با عزراییل دوست بشم هر کی رو که اراده کنم از اون دنیا میارم این دنیا، اولین نفری که میارمش این دنیا، سید علی شیره ایه
- مثل این که خیلی از مقام عظمی ولایت کینه به دل داری؟
- مقام عظمی ولایت!!؟ مرتیکه ی شپشوی ِ ریقو، بذار دستم بهش برسه یه مقام عظمی ای نشونش بدم که حض کنه
حوری ای که به درون قصر رفته بود بازگشت و گفت حکیم حاضر شدند شما رو ببینند، می تونید برید تو، بفرمایید من راهنمایی تون می کنم.
حوری راه افتاد و ما هم به دنبالش وارد قصر شدیم
نمای داخل قصر بسیار زیبا و دیدنی بود، از وسط قصر یک جوی شراب می گذشت، سید احمد لیوان بزرگی که در کنار جوی شراب افتاده بود رو پر از شراب کرد و تا جرعه ی آخر رو سر کشید
سید احمد گفت: چرا از این شراب نمی نوشی؟ و بعد بدون این که منتظر جواب من بمونه لیوان رو پر از شراب کرد و به دستم داد
شراب رو سر کشیدم، عجب خنک و گوارا بود، حوری گفت: زود باشین دیگه، مگه نمی خواین حکیم رو ببینین؟
گفتم چرا چرا، بریم
قصر دارای تالارهای تو در تو بود، چندین قصر را رد کردیم تا به تالاری رسیدیم که جمعیت بسیاری در آن دیده میشد
همه از زن و مرد مشغول نوشیدن شراب بودند، چند حوری مشغول نواختن چنگ بودند، عده ای از حوری ها هم مشغول رقصیدن بودند
حوری نگهبان از دور مردی را نشانمان داد و گفت: ایشان حکیم عمر ابن خیام هستند، من شما رو تنها میذارم، می تونید برید نزدیک و با ایشان ملاقات کنید

ناگهان دیدم سید احمد از جا کنده شد، یکی از حوری ها اون رو از زمین بلند کرد
سید احمد جیغی زد و گفت: وای میمونه تویی؟ این جا چه می کنی؟
میمونه حوری گفت: ای چشم هیز، تو این جا چه می کنی؟ مگه بهم قول نداده بودی غیر از من به هیچ حوری ای نگاه نکنی؟ دیدم چطور داشتی با اون چشم های ورقلمبیده ات حوری های نگهبان رو قورت میدادی
سید احمد گفت: نه به جون الله، بعد اشاره ای به من کرد و گفت: این دوستم از زمین اومده تا پاپیم رو ببینه، آرودمش این جا تا بهشت رو بهش نشون بدم
میمونه حوری که الحق حوری ملثی بود رو به من کرد و گفت: شما گرین کارت بهشت دارین؟
- موندم چی بگم، نگاهی به سید احمد کردم، سید احمد که انگار فکر من رو خونده بود لبی از میمونه گرفت و بهش گفت: میمونه جونم بی خیال بابا، این بنده خدا فقط چند ساعت این جاست
میمونه حوری گفت: اشکالی نداره فقط مواظب باشین کسی متوجه نشه
سید احمد گفت: شیپورزاده جان تو برو پیش حکیم، من این جا پیش میمونه جان می مونم
از اون دو موقتن خداحافظی کردم

حکیم در بین جمعی نشسته بود، مردی با ظاهری آراسته، موی و ریشش به سپیدی گراییده بود، چهره اش بسیار نورانی بود(البته نورانیت اورجینال بود و از بهر لامپ مهتابی نبود)
ظاهرن مجلس مشاعره ای در کار بود
حکیم رو به جمع گفت: روزی در آن دنیا مشغول نوشیدن شراب بودم که ملای شیادی از در وارد شد و مرا پند و نصیحت داد که معصیت نکنم، از حرف وی بسیار بر آشفتم و فی البداهه این بیت را سرودم
گر می نخوری طعنه مزن مستانرا               بنیاد مکن تو حیله و دستانرا
تو غره بدان مشو که می مینخوری               صد لقمه خوری که می غلام‌ست آنرا
صدای چه چه و به به حضار بلند شد، حکیم گفت: حافظ نون بده

از شنیدن نام حافظ بسیار شگفت زده شدم، انگار تمامی شاعران ما در این مجلس شعر حضور داشتند، حافظ پیاله ای شراب را که یکی از حوری ها برایش ریخته بود را سر کشید و گفت:

اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست
خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست
بنال بلبل اگر با منت سر یاریست
یا رب این شمع دل افروز ز کاشانه کیست

باز هم صدای به به حضار بلند شد، حافظ رو به مردی که بغلش نشسته بود گفت: همشهری ت بده

مردی بغل دستی که بعدا فهمیدم شیخ اجل سعدی شیرازیست گفت:

تو مست شراب و خواب و ما را          بیخوابی کشت در تیاقت
نه قدرت با تو بودنم هست         نه طاقت آنکه در فراقت

شیخ اجل گفت: عریان جان ت بده، بابا طاهر در حالی که مست مست به نظر می سید لباسش رو پوشید و گفت:

تو که ناخوانده‌ای علم سماوات          تو که نابرده‌ای ره در خرابات
تو که سود و زیان خود ندانی         بیاران کی رسی هیهات هیهات

خیام گفت: ای بابا همه زدین روی ت، چه خبره بابا، سی و یه حرف دیگه هم داریما

بابا طاهر جرعه ای شراب نوشید و گفت:
تو که می‌شی بمو چاره بیاموج          که این تاریک شوانرا چون کرم روج
کهی واجم که کی این روج آیو         کهی واجم که هرگز وا نه‌ای روج

بابا طاهر گفت: خوب شد حالا جناب خیام؟ نوبت کیه؟
خیام گفت: نوبت پروین جانه

باباطاهر رو به پروین اعتصامی کرد و گفت: بانوی من جیم بده

خانم اعتصامی پشت چشمی نازک کرد و گفت حکیم حالا اگه جیم نداشته باشم چی میشه؟
حکیم خیام جواب داد: شما رو سر ما جا داری با هر چی دلت خواست شروع کن
خانم اعتصامی گفت:
جهاندیده کشاورزی بدشتی          بعمری داشتی زرعی و کشتی
بوقت غله، خرمن توده کردی         دل از تیمار کار آسوده کردی

حکیم خیام گفت: جامی جان ی بده
هر چی حکیم خیام جامی رو صدا کرد خبری ازش نشد، سعدی گفت: اوناهاش، جامی اون بالاست
همه ی نگاه ها به سمت بالا برگشت، جامی در ارتفاع هفتاد متری مشغول بود، خیام با صدایی بلند گفت: جامی نوبت توئه ی بده
جامی از اون بالا داد زد
یک شب ز کمال مهربانی          در گوشه‌ی خلوتی که دانی
فرزند خجسته را نشاندند         بر وی ز سخن گهر فشاندند
خیام گفت: تو هم با این ی گفتنت برو به کارت برس بابا، خاقانی جان دال بده بابا، دال بده

خاقانی گفت: دل خاص تو و من تن تنها اینجا          گوهر به کفت بماند و دریا اینجا
در کار توام به صبر مفکن کارم         کز صبر میان تهی‌ترم تا اینجا
خیام گفت: مولانا جان الف بده

مولانا گفت:
از خدا جوییم توفیق ادب          بی‌ادب محروم گشت از لطف رب
زان گدارویان نادیده ز آز          آن در رحمت بریشان شد فراز

حکیم خیام گفت: نوبت جناب فردوسیه، فردوسی جان زال بده

فردوسی گفت:

زشیر شتر خوردن و سوسمار
عرب را به جائی رسیدست کار
که تاج کیانی کند آرزو
تفو بر تو ای چرخ گردون تفو

حکیم خواست به نفر بعدی بگوید که واو بده اما در این هنگام میمونه حوری وارد جمع شد و گفت: شاعران عزیز مشاعره دیگه بسه، شام آماده است، همگی بفرمایید شام

خیام نگاهی به جمع کرد و گفت: رودکی تو همیشه شانس میاری، نمی دونم چه سریه که هر وقت نوبت به تو میرسه وقت شام میشه، با این حرف خیام همگی خندیدند
رودکی در حالی که می خندید گفت: توی روده درازی کسی به پای من نمیرسه اما چه کنیم که وقت شامه، بعد از شام من با حرف واو شروع می کنم
حکیم خیام گفت: قبول نیست، تو تا اون موقع هزار تا بیت با واو پیدا می کنی، من خودم میگم که با چه حرفی شروع کنی
رودکی غرغر کنان گفت: باشه بابا، هر جور تو بگی، حالا میذاری شاممون رو بخوریم؟

خیام رو به جمع گفت: آقایون و خانوم ها همگی بفرمایید شام

اون قدر محو جلسه مشاعره شده بودم که اصلا فراموش کرده بودم کجا هستم و برای چی اومدم، من هدفم این بود که حکیم خیام رو ببینم اما الان می دیدم که همه شعرای ایران این جا جمع شدن، نمی دونستم از کجا شروع کنم
همه به سوی سفره ی رنگارنگی که پهن بود راه افتادند، موقعیت رو غنیمت شمردم و خودم رو به حکیم خیام رسوندم، گفتم سلام علیکم یا حکیم
خیام با قیافه ای متعجب برگشت و من رو برانداز کرد و گفت: سلام!؟ سلام نه پسر جان بگو درود
گفتم درود حکیم
- درود جانم، بفرمایید، کاری از دست من بر میاد؟
شرح ماوقع رو برای خیام تعریف کردم
خیام با تعجب گفت: راستی راستی از ایران اومدی؟
- آره
- عجب! عجب!
- چرا عجب یا حکیم؟ چرا تعجب کردی؟
- افسوس و صد افسوس از اون سرزمین زرخیز که به فلاکت و بدبختی افتاده، من گاهی از طریق اینترنت بهشت سری به سایت های فارسی میزنم، از این که مردم ایران به گذشته ی پرافتخارشون پشت کردن واقعا متاسفم، نکته ی خنده دار اینه که مردم ایران من رو یک مسلمون دو آتیشه میدونن
خیام گفت: حالا بیا بریم شام بخوریم بعد از شام بیشتر با هم صحبت می کنیم

شام در یک محیط رویایی صرف شد، حوریان زیبا رو در حین صرف شام موزیک بسیار زیبایی می نواختند، یکی از حوری ها با گیتار کلاسیک قطعه ی بسیار زیبایی اجرا کرد که با آفرین آفرین همه روبه رو شد.

بعد از صرف شام حکیم رو به حضار کرد و گفت: میخوام خبری رو بهتون بدم، این شخص که بغل من ایستاده همین امروز از ایران اومده
رو به حکیم کردم و گفتم: چرا این رو گفتین کسی نباید بدونه من اومدم این جا، آخه من گرین کارت بهشت رو ندارم

خیام خنده ای کرد و گفت: نترس جونم، فکر می کنی مسئول صدور گرین کارت بهشت کیه؟
- حتما الله
- نه عزیزم، من خودم مسئول صدور گرین کارت ها هستم، در ضمن الله نه و ایزد
- اما توی جهنم که می گفتن الله
- پس فکر کردی واسه چی رفتن جهنم؟ واسه همین که نام ایزد رو جعل کردن دیگه
- راستش من کمی گیج شدم، یعنی چی؟
- کمی اوضاع این جا پیچیده است همین قدر بهت بگم که اگه توی اون دنیا به سه اصل گفتار نیک کردار نیک پندار نیک عمل کنی ورودت به بهشت تضمین شده است و احتیاجی نیست که کار دیگه ای بکنی
- پس پیامبرها چی؟ امام ها چی؟
- ببین بهت گفتم که، شما فقط کافیه به همین سه اصلی که من گفتم توجه کنی، بقیه چیزها رو بی خیالش
- مشروب خوردن توی اون دنیا حلاله؟
- اگه منظورت آزاده که باید بگم بله خوردنش آزاده و در حدی که زیاده روی نکنی حتی مفید هم هست، من الان بیش از هزار ساله که دارم شراب می نوشم و خودت هم داری می بینی که سرحال و قبراق هستم اما همیشه به اندازه نوشیده ام و زیاده روی نکرده ام چه وقتی که اون دنیا بودم چه حالا که این دنیا هستم
در همین حین که با حکیم خیام صحبت می کردم ناگهان چشمم به استاد شهریار افتاد، به حکیم گفتم اون استاد شهریاره؟
- آره تازه اومده این جا، شاعر بدی نیست، جز یکی دو مورد بقیه ی کارهاش بد نیست
- میشه من با باقی شاعران هم صحبتی داشته باشم؟
- چرا که نه، بفرمایید
از حکیم موقتا جدا شدم و به سمت استاد طوس رفتم
- درود استاد
- درود جانم، به این جا خوش اومدی
- ممنونم استاد، مردم ایران خیلی نسبت به شما ارادت دارند
- ای بابا کدوم ارادت، تعداد کسانی که شاهنامه ی من رو از حفظ باشن حتی به یک نفر هم نمیرسه
-  استاد این شاهنامه ی شما واقعا شاهکاریه در ادبیات جهان، مایه ی مباهات ایران و ایرانی هاست

- مرسی شما لطف دارین البته بزرگان زیادی برای ایران زمین افتخار آفریدن و بنده قطره ای بیش نیستم، بزرگانی مثل حافظ، مولانا و سعدی و  خیلی های دیگه

- استاد الان برخی از کشورها مدعی هستند که مولانا متعلق به اون هاست خود ایشون در این رابطه چی میگن؟

- اتفاقا من امشب داشتم با ایشون در این رابطه صحبت می کردم، مولانا فقط یه جمله گفت که اثر من به هر زبانی که نوشته شده من متعلق به همون جا هستم، خوب آثار مولانا هم که به پارسی نوشته شده، این گونه ادعاهای کذب بسیاره شما جدیش نگیر

- استاد واقعا شما سی سال برای خلق شاهنامه وقت گذاشتین؟
- پس چی، بسی رنج بردم در این سال سی عجم زنده کردم بدین پارسی، اگه این اثر من نبود شما الان به جای پارسی سخن گفتن تازی سخن می گفتی
- استاد شما چرا از تازیان این قدر کینه به دل دارید؟ اون ها که دین رحمت رو برای ما آوردن
- چـــــــــــــــــــــــــــــــی!!!!!!!!!!؟؟؟ دین رحمـــــــــــــــــت!!؟؟؟  شوخی می کنی؟
- نه جدی میگم
- حیف که اجازه ندارم اسرار کائنات رو فاش کنم وگرنه می فهمیدی که کاملا داری اشتباه می کنی

کمی به فکر فرو رفتم، وقایعی رو که تا به حال اتفاق افتاده بود یه مرور سریع کردم، امام خمینی در جهنم بود، خلخالی در جهنم، بزرگان نظام در جهنم، اون هایی که تصور می کردم در جهنم هستند در بهشت بودند، حرف های خیام حالا هم حرف های فردوسی، نکنه این همه سال سرکار بودم، نکنه حرف های بهرام مشیری درست بوده باشه؟
- استاد، الان پیامبران الهی کجا هستند؟
- منظورت ایزده؟
- آره ایزد
- ایشون کسی رو به عنوان پیامبر به زمین نفرستادند، همه ی اون حرف ها کشکه
- یعنی ..
- ببین بیش از این نمی تونم بهت چیزی بگم تا همین جاش هم زیاده روی کردم، فکر کنم امشب زیادی شراب خوردم، اینم از دردسرهای زیاد مشروب خوردن ِ دیگه، آدم حرف هایی رو که نباید بزنه به زبون میاره، از قدیم گفتن مستی و راستی، حالا ساکن کجای ایران هستی؟
- شهری در جنوب ایران به نام بندرعباس
- بندرعباس؟ نشنیدم اسمش رو
- اسم قدیمش گامرون بوده
- اون رو هم نشنیدم
- احتمالا اون موقعی که شما در دنیا بودین اسم دیگه ای داشته
- حتما این طور بوده
- راستی محمود غزنوی کجاست؟
- وضع خوبی نداره، مجنون شده
- توی بهشته یا جهنم
- توی بهشته البته در بند مجنونین بهشت
- شما همیشه پیش حکیم خیام میاین؟
- نه همیشه، برخی اوقات، ما عضو  باشگاه شعرای ایرانی هستیم و هر از گاهی در منزل یکی از شعرا جمع می شیم، این دفعه نوبت خیام بود که مهمانی بده دفعه ی بعد نوبت سعدیه، اگه اجازه بدین من برم کمی کار دارم
- خواهش می کنم استاد، خیلی از صحبت با شما لذت بردم
- بدرود جوان
- بدرود استاد
با اکثر شاعران چند دقیقه ای صحبت کردم، نظرات بیشترشون شبیه به هم بود و این موضوع واقعا برای من عجیب بود

سید احمد رو دیدم که داشت به طرفم می اومد
- برنامه ات چیه؟ میخوای تا صبح این جا بمونی یا میخوای جاهای دیگه رو هم ببینی؟ فقط حواست باشه که ما تا صبح بیشتر وقت نداریم و باید تا قبل از آمارگیری خودمون رو به بند 405 برسونیم

از حکیم خیام و سایر شاعران ایرانی خداحافظی کردم و به اتفاق سید احمد از قصر خیام خارج شدیم

- سید احمد، یه سوالی ازت بپرسم راستش رو میگی؟
- بپرس
- من تا قبل از اومدن به این جا یه ذهنیت دیگه ای از بهشت و جهنم داشتم، بیشتر اون کسانی رو که فکر می کردم در بهشت هستند در جهنمن و بیشتر اون کسانی که تصور می کردم در جهنم هستند در بهشت هستن، چرا این جوریه؟ پس اون حرف هایی که امام در زمان حیات شون می زدند همه دروغ بود؟

- امام خودش هم فکر نمی کرد آخرت این شکلی باشه اون هم واقعا فکر می کرد به بهشت میره، تازه فکر می کرد این جا بهش یه مقام و منصب عالی میدن
امام خیلی لجبازه، عوض این که خودش رو با محیط جدید وفق بده میخواد محیط رو با خودش وفق بده، من با بیشتر کارهاش موافق نیستم مخصوصا با حمله به مقر الله واقعا مخالفم اما خوب به هر حال چاره ی دیگه ای ندارم چون پدرمه و باید هواش رو داشته باشم البته اگه امام در جنگ با الله پیروز بشه ما قدرت بی نهایتی به دست میاریم؛ حالا این حرف ها رو ولش کن، دیگه کجا بریم؟
- دلم میخواد یه سر پیش رضاشاه فقید برم
- خوب معلوم نیست که رضا شاه توی بهشت باشه یا نه، یه لحظه صبر کن بذار ببینم این رضا شاه کجاست؟

سید احمد سرچی در اینترنت بهشت زد و گفت: ایناهاش، اینجاست، رضا شاه پهلوی طبقه ی چهارم بخش سلاطین کاخ آپادانا
- خوب پس بریم
- چند لحظه وایسا تا من تاکسی بهشتی خبر کنم
سید احمد مشغول سفارش تاکسی بهشتی بود که ناگهان صدایی از پشت سر گفت: مگه من مردم که احمد جونم با تاکسی بره
نگاهی به پشت سرم کردم و میمونه حوری رو دیدم
سید احمد گفت: میمونه جان مزاحم تو نمیشیم، امشب به اندازه ی کافی بهم حال دادی
میمونه گفت: نه بابا این حرف ها چیه، نکنه ازم خسته شدی؟
سید احمد با رندی خاصی که نمونه اش فقط در آخوند ها یافت میشه گفت: ای من به قربون اون خال زیر سینه ات برم و سریع پنجاه متر رو رفت بالا و شروع به مکیدن سینه ی میمونه کرد

میمونه گفت: حالا کجا میخواین برین؟
گفتم پیش رضاشاه
- پس سوار شین بریم
سوار ِ میمونه شدیم و به راه افتادیم، در بین راه سید احمد و میمونه مدام قربون صدقه ی هم می رفتند
سید احمد به میمونه گفت: مگه قرار نشد با الله صحبت کنی و برام گرین کارت بهشت رو بگیری، پس چی شد؟
- خودت میدونی که گرفتن گرین کارت اون هم برای یه جهنمی کار ساده ای نیست، دارم مقدمات کار رو فراهم می کنم
- گرین کارت پدرم چی؟ تو فکر اون هم هستی؟

خوشبختانه الله زیاد روی تو شناخت نداره و میشه یه جوری در زمانی که نشئه یا مست باشه امضاتو ازش بگیرم اما پرونده ی پدرت بدجور سیاهه و توی بلک لیست الله ِ و متاسفانه هیچ کاری نمی تونم براش بکنم، پدرت اون قدر تابلوئه که تقریبا همه می شناسنش
- یعنی حتی نمی تونی گرین کارت بند مجنونین بهشت رو هم براش ردیف کنی؟
- نه نمیشه حتی توی بند مجنونین بهشت هم راش نمیدن، خوب داریم می رسیم، اون جا محل اقامت پادشاهان ایرانیه

میمونه در نزدیکی یکی از قصر ها ما رو پیاده کرد و گفت: این جا قصر رضاشاهه

از میمونه تشکر کردم و رو به سید احمد گفتم: بریم
- نه من نمیام تو خودت تنها برو، من این جا منتظرت می مونم تا تو برگردی
- چرا نمیای؟
- آخه پدر من به این رضاشاه خیلی بد و بیراه گفته تازه باعث فروپاشی حکومت پسرش هم شده، می ترسم اگه رضاشاه بدونه من پسر خمینی هستم برام دردسر درست کنه

میمونه گفت: حق با احمد ِ، بهتره تو خودت تنهایی بری، من هم امشب بیکارم و این جا پیش احمد می مونم تا تو برگردی، فقط زود برگرد
از اون دو خداحافظی کردم و وارد قصر رضاشاه شدم

قصر بسیار زیبایی بود که به سبک معماری هخامنشی ساخته شده بود، ناخودآگاه به یاد تخت جمشید افتادم
بعد از طی کردن اندکی مسافت به جلوی در اصلی قصر رسیدم، همانند قصر حکیم خیام این جا هم دو فروند حوری جلوی در نگهبانی می دادند
- درود بر شما، من میخوام رضاشاه رو ملاقات کنم
حوری ها نگاهی به قیافه ی من کردند، یکی از حوری ها گفت: قیافه ات آشنا نیست، از پادشاهان ایرانی که نیستی؟
- خیر پادشاه نیستم من یکی از شهروندان معمولی ایران هستم و میخوام با ایشون ملاقاتی داشته باشم
- رضاشاه در حال حاضر مهمانان زیادی دارند و نمی تونن با شما ملاقات داشته باشن

از شنیدن این حرف بسیار متعجب شدم، واسم جالب بود که امشب همه مهمانی داشتند
- حالا مهمان های ایشون کی هستند؟
- تمام پادشاهان ایرانی مهمان رضاشاه هستند و رضاشاه دستور داده تا پایان مهمانی هیچ کس وارد نشه
هر چه اصرار کردم بهم اجازه ی ورود ندادند در حالی که کاملا ناامید شده بودم ناگهان فکری به سرم زد
- من رفیق شخصی میمونه حوری فرمانده ی شماها هستم، اگه اجازه ندین برم تو بهش میگم حالتون رو بگیره
- چی؟ تو رفیق میمونه حوری هستی؟ اگه راست میگی یه نشونی از بدنش به ما بده؟

فکر این جاش رو نکرده بودم که نشونی بدن میمونه حوری رو ازم بخوان، داشتم جا می زدم که یه دفعه یاد جمله ی سید احمد افتادم که به میمونه گفت ای من به قربون اون خال زیر سینه ات برم
- میمونه یه خال بزرگ سیاه زیر سینه ی چپش داره

حوری ها با شنیدن این جمله افتادن به التماس که اون ها رو ببخشم و این قضیه رو به میمونه گزارش ندم، کلی به هوش و استعداد خودم بالیدم
- باشه بهش چیزی نمیگم به شرط این که دفعه ی آخرتون باشه
- باشه چشم
- خوب من رو پیش رضاشاه ببرید
- بفرمایید از این طرف

وارد قصر شدیم، قصر فوق العاده زیبا بود، ستون های قصر همگی مانند ستون هایی بودند که در تخت جمشید دیده بودم، وارد اتاقی شدیم که در حدود بیست نفر آدم در اون جمع شده بودن، قیافه ی همه ماتم زده بود
گفتم: این ها شاهان ایرانی هستند؟
- این ها شاهان خیانت کار ایرانی هستند که هیچ گاه از طرف دیگر شاهان ایرانی به رسمیت شناخته نمی شوند، گرچه الله لطف کرده و این ها رو به بهشت راه داده اما هیچ جایگاهی بین شاهان ایرانی ندارند، مثلا اونی که اون گوشه نشسته رو می بینی؟ اون فتحعلیشاه قاجار ِ، همونی که باعث شد کلی سرزمین از خاک شما جدا بشه، اون یکی شاه سلطان حسین ِ؛ هر موقع جشنی از سوی ِ یکی از پادشاهان ایرانی برگزار میشه به همه ی پادشاهان ایرانی کارت دعوت داده میشه اما فقط اون هایی در اتاق مهمانی جمع می شوند که خیانت بزرگی نکرده باشن، میزان خیانت پادشاهان رو هم خود پادشاهان اعلام می کنند.
- میشه من یه لحظه با این فتحعلیشاه صحبت کنم؟
- بفرمایید

ادامه دارد .......

سعدی نصیحت نشنود ، ور جان در این ره می‌رود ؛ صوفی گران‌جانی مکن ، ساقی بیاور جام را

و من کماکان منتظرت هستم ای ساقی تا شب کی برسد ....

تو فارغی و عشقت بازیچه می‌نماید ، تا خرمنت نسوزد ، احوال ما ندانی

امروز مصاحبة مجلة شهروند امروز با عباس کيارستمي دربارة کتاب جديدش به نام «سعدي : از خويشتن فرياد» را خواندم. به شدت تحت تاثير قرار گرفتم و تصميم گرفتم در اولين فرصت هر دو کتابش دربارة حافظ و سعدي را بخرم و بخوانم.

نکتة جالب اين مصاحبه وقتي است که مصاحبه گر دربارة بازتاب هاي کتاب «حافظ به انتخاب کيارستمي» مي پرسد و کيارستمي مي گويد: « از بازتاب هاي عمومي که ديدم به شدت خوشحال شدم. به يک دوستي يک جلد کتاب حافظ دادم. اصرار کرد که آن را امضاء کن. از من انکار و از او اصرار. هي گفتم که بابا ، ما از اين حرفها نداريم و کتاب حافظ را بايد خود حافظ امضاء کند و گفت نه بابا ، امضاء کن ، براي اينکه بدانند که من پول بابت اين آشغالها نمي دهم!»

ولي تاثيري که گفتم به خاطر ابياتي از سعدي بود که در مصاحبه آمده بود و مهمترينشان اين مصراع:

بندگي هيچ نکرديم و طمع مي داريم

مطـربی دور از ایـن خجـستــه سرای

كـس دوبــارش نــدیــده در یـك جـای

راست چون بانگش از دهن برخاست

خلـق را مــوی بــر بــدن بــرخــاسـت

مـــــرغ ایــــوان ز هــــول او بــپــــریـــد

مـغـز مـا بـرد و حــلــق خــود بــدریــد

گلستان سعدی

باب دوم (در اخلاق درویشان)

]]> http://itzoom.wordpress.com/?p=209 Sun, 20 Apr 2008 15:40:54 +0000 Amir http://itzoom.wordpress.com/?p=209 امروز از صبح هست که دارم فکر می کنم برای بزرگداشت سعدی چه پستی می تونم بنویسم . فکر کردم و فکر کردم تا به این نتیجه رسیدم که کوچیک تر از اونی هستم که بخوام درباره شخصیت بزرگی همانند سعدی بنویسم و تصمیم گرفتم براتون حکایتی از زبان خود سعدی بنویسم . جالب اینجاست که اولین بار که کلیات رو باز کردم این حکایت اومد و تصمیم گرفتم همین حکایت رو براتون بنویسم .

حکایت

یکی را چو سعدی دلی ساده بود***که با ساده رویی در افتاده بود

جفا بردی از دشمن سختگوی***ز چوگان سختی بخستی چو گوی

ز کس چین بر ابرو نینداختی***ز یاری به تندی نپرداختی

یکی گفتش آخر تو را ننگ نیست***خبر زین همه سیلی و سنگ نیست ؟

تن خویشتن سغبه دو نان کنند***ز دشمن تحمل زبونان کنند

نشاید ز دشمن خطا در گذاشت***که گویند یارا و مردی نداشت

بدو گفت شیدای شوریده سر***جوابی که شاید نبشتن بزر

دلم خانه ی مهر یارست و بس***از آن می نگنجد درو کین کس

چه خوش گفت بهلول فرخنده خوی***چو بگذشت بر عارفی جنگجوی

گرین مدعی دوست بشناختی***به پیکار دشمن نپرداختی

گر از هستی حق خبر داشتی***همه خلق را نیست پنداشتی

بر آمد صبح و بوی نوروز / به کام دوستان و بخت پیروز
مبارک بادت این سال و همه سال / همایون بادت این روز و همه روز

سعدی

پ.ن: احتمالن هنگامی که این مطلب را می‌خوانید در سفر باشم و این پست رو تنظیم کردم که درست در هنگام تحویل سال دیده شود.

پ.ن۲: سال نیکویی را برای تک تک شما آرزومندم.