ماه بالای سر آبادیست
اهل آبادی در خواب
روی این مهتابی خشت غربت را میبویم
باغ همسایه چراغش روشن
من چراغم خاموش
غوکها میخوانند
مرغ حق هم گاهی
کوه نزدیک منست

سهراب سپهری

حرف بزن ای زن شبانه موعود

زیر همین شاخه های عاطفی باد

کودکی ام را به دست من بسپار

در وسط این همیشه های سیاه

حرف بزن خواهر تکامل خوشرنگ!

خون مرا پر کن از ملایمت هوش

نبض مرا روی زبری نفس عشق

فاش کن

تو این روزها حس غریبی وجودم را گرفته انگار دارم خودم را به درونم تزریق می کنم...

تو این چند ساعتی که برق قطع بود کتاب راز گل سرخ سهراب سپهری را خوندم ..شعرهایش برایم معنی تازه پیدا کرده..

ولی این قطعه شعر را نمی فهمم ..شاید یک تفال باشه ..ولی هنوز وقتش نرسیده

]]> http://gerash.wordpress.com/2008/06/08/%d9%81%d9%84%d8%b3%d9%81%d9%87-%d8%b1%d9%81%d8%aa%d8%a7%d8%b1-%d8%a7%d8%ae%d9%84%d8%a7%d9%82%db%8c/ Sun, 08 Jun 2008 07:11:12 +0000 mohammad khajehpoor http://gerash.wordpress.com/2008/06/08/%d9%81%d9%84%d8%b3%d9%81%d9%87-%d8%b1%d9%81%d8%aa%d8%a7%d8%b1-%d8%a7%d8%ae%d9%84%d8%a7%d9%82%db%8c/ یک سوال فلسفی:

و چرا در قفس هیچ خری کرکس نیست

آنی بود درها وا شده بود
برگی نه شاخی نه باغ فنا پیدا شده بود
مرغان مکان خاموش این خاموش آن خاموش خاموشی گویا شده بود
آن پهنه چه بود : با میشی گرگی همپا شده بود
نقش صدا کم رنگ نقش ندا کم رنگ پرده مگر تا شده بود ؟
من رفته او رفته ما بی ما شده بود
زیبایی تنها شده بود
هر رودی دریا
هر بودی بودا شده بود

و من خسته شدم از این دور بی برگشت زندگی که در آن ماشین جای انسانیت را گرفته

پول همه چیز است و ثروتمند همه کس. دوره ای که بنی آدم اعضای یک پیکرند به فراموشی سپرده شده. دوره ای که عشق غریبانه ترین و بیگانه ترین کلمه در جامعه است. دوره ای که مردم فراموش کردند قیامتی در انتظارشان است دوره ای که مردم فراموش کرده اند چشمانی ناظر کارشان است دوره ای که دروغ گفتن با مردم بیگانه نیست یا مردم با دروغ گفتن انس دارند. دوره ای که رفاقت فقط در داستان ها شکل می گیرند . دوره ای که پهلوانی در کلاه گذاشتن سر دیگران است. دوره ای که ریا و تزویر جامعه را به لجن کشیده. دوره ای که بی غیرتی بیداد می کند. دوره ای که شیطان فرمانروای مغز آدمها شده .دوره ای که کلماتی همچون ایثار و از خود گذشتگی به افسانه ها پیوسته. دوره ای که از اسلام ناب محمدی(ص) فقط اسمی از آن باقی مانده.

خدایا مگر این دوره جز آخرالزمان است؟ آیا فکر نمی کنی هزار و چهارصد سال گمراهی نسل بشر تنبیه خوبی برای او بوده؟

و من اگر چه منتظر واقعی نیستم ولی وانمود می کنم که منتظرت هستم .

به امید روزی که بیایی....... 

جنگ یک روزنه با خواهش نور
جنگ یک پله با پای بلند خورشید
جنگ تنهایی با یک آواز
جنگ زیبای گلابی ها با خالی یک زَنبیل
جنگ خونین انار و دندان
جنگ «نازی ها» با شاخه ی ناز
جنگ طوطی و فصاحت با هم
جنگ پیشانی با سردی مهُر

حمله ی کاشی مسجد به سجود
حمله ی باد به معراج حباب صابون
حمله ی لشگر پروانه به برنامه ی دفع آفات
حمله ی دسته ی سنجاقک ،به صف کارگر «لوله کشی»
حمله ی هنگ سیاه قلم نی به حروف سربی
حمله ی واژه به فک شاعر

فتح یک قرن به دست یک شعر
فتح یک باغ به دست یک سار
فتح یک کوچه به دست دو سلام
فتح یک شهر به دست سه چهار اسب سوار چوبی
فتح یک عید به دست دو عروسک یک توپ

قتل یک جغجغه روی تشک بعد از ظهر
قتل یک قِصّه سر کوچه ی خواب
قتل یک غُصّه به دستور سرود
قتل مهتاب به فرمان نئون
قتل یک بید به دست «دولت»
قتل یک شاعر افسرده به دست گل سرخ
همه روی زمین پیدا بود
نظم در کوچه ی یونان می رفت
جغد در «باغ معلق» می خواند
باد در گردنه ی خیبر ،بافه ای از خس تاریخ به
خاور می راند
روی دریاچه ی آرام «نگین» قایقی گل می برد
در بنارس سر هر کوچه چراغی ابدی روشن بود

دانلود گزیده اشعار "قیصر امین پور" 237 کیلوبایت

دانلود منظومه "صدای پای آب" سهراب سپهری 233 کیلوبایت

دانلود منظومه "مسافر" سهراب سپهری 232 کیلوبایت

دانلود کتاب "حجم سبز" سهراب سپهری 234 کیلوبایت

 "...  و نپرسیم کجاییم ... پشت سر نیست فضایی زنده / پشت سر مرغ نمی خواند / پشت سر باد نمی آ ید / پشت سر پنجره ی صنوبر بسته است ..."

از آن جایی که من بیشتر سهراب را یک فیلسوف می دانم تا شاعر فکر می کنم سهراب به یک فضای خالی رسیده به جایی که دیگر نمی تواند و نمی خواهد درباره آن صحبت کند و می خواهد از آن فرار کند وقتی می گوید: "پشت سر نیست فضایی زنده / پشت سر مرغ نمی خواند" منظورش از پشت سر جایی است که زندگی نیست و یعنی قبل و بعد از زندگی چون آم جا خبری از آواز مرغ های اساطیری نیست .  

"پشت سر باد نمی آ ید" : چون باد پیام آور است و وقتی می اید با خودش بو و ویژگی های محیط قبلی اش را منتقل می کند می خواهد بگوید که خبری از ان جا نداریم و نمی توان از آن مطلع شد و علت ان را هم نوزیدن باد می داند خب چرا باد نمی آید؟

چون "پشت سر پنجره ی صنوبر بسته است". خیلی خوب به سوال جواب داده است یعنی گفته دیواری هست که در آن پنجره ای هست که کسی این پنجره را بسته ! خب این دیوار درک و فهم ماست که باید با پنجره ی عقل باز شود رو به آن سوی دیوار خب چه کسی پنجره را بسته است؟

وقتی در ادامه می خوانیم " پشت سر روی همه فرفره ها خاک نشسته است" در واقع می فهمیم که او از ما نیست و مثل ما نیست او با فرفره ها بازی نمی کند و البته به آن ها کاری هم ندارد ولی برای به چرخش افتادن آن ها هم کمکی نمی کند. اینجا شاید منظور از به چرخش افتادن فرفره ها ایجاد درک و فهم است چون با آمدن باد ( که نماد دادن اطلاعات است) فرفره ها می چرخند.

"پشت سر خستگی تاریخ است" واین یعنی گذشتگان ما هم تا این دروازه ها آمدن ولی نتوانستند از آن عبور کنند.

آخرین مصراع این قسمت آن قدر زیبا هست که توضیح من آن را زشت می کند:

"پشت سر خاطره ی موج به ساحل صدف سرد سکون می ریزد"

نتیجه : این سهراب هم یک پا صادق هدایت بوده !