مطمئنا خوزستان یکی از مناطقی ست که هر چه از بلایای طبیعی و غیر طبیعی وجود دارد بر آن رفته و می رود . جنگ و ویرانی و عقب ماندگی و بی امکاناتی و گرانی و حسرت نداشتن ذره ای منفعت از منابع زیر پایش ، گرما ، شرجی ، خشک سالی ، سیل ، طغیان و .... این روزها هم که بلای جدیدی به نام طوفان شن و خاک به اینها اضافه شده .

هر چه از این مصیبت های این سرزمین بگویم باز هم کم است و مردمش ، مظلوم و صبور می نامندشان در موقع نیاز و فلاکت که تمامی ندارد . مردمی که مظلوم می نامم شان ، مظلومان ظلم خویشتن ، مردمانی صبور که آستانه ی صبرشان بر نهایت آن است و هر ظلمی را بر سر هم سرشکن می کنند تا ثابت کنند که مردمانی هستند بر زمین که جهنمی را که خدای حاکمان نوید داده تمرین می کنند و دم برنمی آورند تا به جهنم نهایی برسند ...

مردمی که احتمالا بیشترین عکس العملشان در برابر طوفان شنی که دلایل طبیعی و نیز غیر طبیعی دارد گران کردن ماسک و کرایه ی تاکسی و بحث بر سر این مسائل و غر زدن در گوش هم باشد .

اما هیچ کس نمی خواهد نوای اعتراضی سر دهد و به کسانی که وام های کلان به کشور همسایه می دهد و بذل و بخشش هایشان زبانزد است وظایفشان را گوشزد کنند .

آنها که تکلیفشان معلوم است ، برای نگه داشتن ایران خودشان تلاش می کنند . اما ایران خودمان چه ؟ این مردم چه ؟ این مردم صبور .... آه که گاهی از کلمه صبر چنان متنفر می شوم که ...

هر چه بیشتر عمر می کنم بیشتر به تفاوت کلمات صبر و مصلحت اندیشی و انفعال پی می برم و این را مدیون این مردمم که هر روز جهنم را تمرین می کنند و باز هم از ادعای جهنمی دیگر در هراسند ...