داستان این فیلم از دنیای کارتون شروع میشه که یک پرنس میخواسته با Giselle (همون غزارل خودمون) ازدواج کن

ه ولی خوب نامادری این پرنس که جادوگر سنگلدلی بوده نمی زاره این ازدواج صورت بگیره و Giselle رو به سرزمین آدمها میفرسته و بعد Giselle اونجا با یک خانواده آشنا میشه و پرنس هم از اون ور داره میاد که Giselle رو نجات بده و .... .

فیلم قشنگی بود یعنی بد نبود :))

اون تیکه ی اخرش قشنگه کو در مورد موبایله !

در کل 7.5 از 10

سایت رسمی

این میزها در 5 مدل مختلف توسط Adi Fainer طراحی شده است .

برای مشاهده طرح ها روی ادامه مطلب کلیک کنید >>>

داستان اصلی فیلم نشون میده که خانواده ای به همون خانه ی قدیمی که سکانس اولیه فیلم توش بوده نقل مکان کردن  و پدرشون هم باهاشون نیست یکی از بچه ها که خیلی دلتنگ پدرش هست رفتار عصبی از خود نشون میده و وقتی به دیوار میزنه یک صدا میاد و به دوباره شروع میکنه با دسته جارو به دیوار ضربه زدن که فک میکنن از عصبی بودن اون هست ! بعد از جند بحث لفظی که بینشون صورت میگیره دوباره صربه میزنن و یک درگاه کوچیک بازه میشه که یک اسانسور نسبتا مخفی اونجا هست و اون به اسانسور میره و به طبقه ی بالا میره و ... .

از پایان عجیب این فیلم هم تعجب نکنید !

بد نبود در کل ! من با گابلینا خیلی حال کردم !

6 از 10

سایت رسمی

منبع عکس‌های دوم و سوم: وبلاگ قلم معترض ـ محمد مهدی حبیبی

[gallery]

کارتون قشنگیه. به سبک کارتون های ژاپنی ساخته شده. اما فقط نصفش کار ژاپنه. به نظر میاد که بعد از فرانسه توی عربستان فروش خوبی کرده.

می خوام یک نقدکی بر یکی نکات داستان بکنم.

نه منظورم از اون نقدهایی نیست که می گه : جنگ و بدبختی نشانه گر اوضاع به هم ریخته در قرن های فلان و فلان غرب بوده.

منظورم یک مروری بر نکات جالبشه.

توی این کارتون شخصیت های متفاوتی داشت که شخصیت پردازی فوق العاده ای رو حکم می کرد. این شخصیت پردازی کاملا فانتزی بوده . و خیلی ها ممکنه متوجه خوبی این موضوع نشده باشن.

در داستان یک شخصیتی داره به اسم هاول . هاول یک مرد جوونه که جادوگرم هست.

این هاول از هر جهتی که نگاه کنیم کامل و بدون نقصه. قدرت فوق العاده ای داره ، آدم خوش تیپیه  ، رفتار فوق العاده عالی. کاملا با ادب ، جملات واضح ، شادی و سرزندگی تقریبا دائمی و ... .

یکی از اشکالات عمده ای که داستان داره این موضوعه که تغییر در شخصیت افراد به طرز سرسام آوری سریع حاصل می شه .

به طور مثال وقتی جادوگر ویسن سوفی رو پیر می کنه سوفی بیش از اندازه سریع با این مساله کنار میاد یا وقتی جادوگر ویسن تغییری در ظاهرش پدید میاد کلا رفتارش عوض می شه و از اون زن خیلی شرور تبدیل می شه به یک پیرزن خیره و بامزه با دماغ گنده.

در این جا شخصیتی به اسم کالسیفر داشت که در واقع ستاره ای بود که قلب هاول رو همراه داشت و ازش مراقبت می کرد و تبدیل شده بود به آتش و قصر متحرک هاول رو روی پا نگه داشته بود. این شخصیت شخصیتی کاملا رایج در کارتون های جدیده.

قلعه متحرک هاول کارتونیه بسیار زیبا با عناصر بصیار فانتزی و طرح داستانی فوق العاده قشنگ که هر چند طولانیه اما بیننده از دیدنش خسته نمی شه.

راستی اگر شما هم اگر مثل من یک کلکسیون عکس 300000 تایی دارین و نمی دونین چطوری آمار کلی عکس هاتون رو بدست بیارین یا عکس هاتون رو سازمانی دهی کنین بهتون نرم افزار پیکاسا رو پیشنهاد می کنم.

من براتون خودم آپلود کردم چون توی ایران اجازه ی دانلود از گوگل رو ندارند . اینم لینک دانلود پیکاسا

امروزه با تراکم جمعیت و ساختمان در شهرهای بزرگ، ناگزیر به زندگی در آپارتمان هایی کوچک رضایت دادیم . واضح است در این فضاها دیگر امکان برپایی میهمانی ها و جشن های گذشته را نداریم ...

طراحی به نام Stefano Bigi چاره ای برای این مشکل اندیشیده است . دراین طرح ما مبلمانی یا بهتر است بگوئیم صندلی و نیمکتی فانتزی در اختیار داریم که در حالت عادی 4 نفر قادر به نشستن روی آنها هستند. ولی در مواقع برپایی جشن و میهمانی ها قدرت مانور آن به 12 نفر افزایش پیدا میکند ! به ایت ترتیب بالشتک هایی که در داخل صندلی و نیمکت ها تعبیه شده اند بیرون می آیند ( +3 بالشتک جدا ) و برای جمع های خودمانی و دوستانه قابل استفاده میشوند . جالب اینکه نویسنده سایت منبع من الگوی آن را به گیاه پیاز نسبت می دهد که با کمی دقت بی ربط به نظر نمی آید !

اما این مرتبه دردی هم در پشت داشتم. شانه‌هایم عجیب خارش داشت و من کلافه از هر دو، از خواب نیامده و از این درد تازه. از درد نمی‌هراسم می‌دانی که؟ آنکه هراس دارد از این چیزها نباید دل‌ببازد و دل‌ببندد. اما این بار، بیشتر از عجیبانیت این درد راحت نبودم تا از وجودش. گاهی وجود چیزی عادی است، اما حضورش نه. می‌دانی که؟

صبح از خواب که برخیزیدم، باور نمی‌کردم. جامه از تن کندم و خویش را در آینه به تماشا نشستم. "واقعاً آیا این امکان دارد؟"، "آیا تو بالاخره کار خودت را کردی؟"، "آه خدای من، چطور ممکن است؟". تمام این افکار از ذهنم گذشت، اما تنها چیزی که گذشتنی نبود، تنها چیزی که عجیب و واقعی و دوست داشتنی بود، همین بود، همین بال‌های سفید!

بال‌هایم... بال‌های زیبایم... بال‌های زیبای کاغذی عشق... آه ای خداوندگار دو گیتی... ای فرمانفرمای کائنات و کاهکشان‌ها، مرا بالی عطا کردی که در خواب و رویاهایم، بارها و بارها، با او، با آن یگانه ی بی‌همتا، با آن فرشته ی زیبای بال‌دار آسمانی و زمینی‌ات، با آن دخترک مهربان دوست‌داشتنی‌ات، با آن رفیق اعلا، آری با او دیده بودم. باور نمی‌کنم!

آه، آه که چه خوشبختم. چه خوشبختم که از با تو بودن‌هایم، مثل تو می‌شوم. بالی و حاله‌ی نوری و چراغی فروزان در دل. معجزه کردی، معجزه، ای عشق. فروغ دیده‌ام چون چشمان ناز و دوست‌داشتنی‌ات می‌شود، پلک‌هایم چون پلک‌های تو از هر اشعه ی عشق نرم نرمک، چشم چشمک می‌شود. آه ای بهشت زمینی جاودان و ابدی من، ای عشق...

هرگاه که درب‌ها می‌گشایند، هر بار که زنگ‌ها می‌نوایند، هر بار که خیابان ترا نشانم می‌دهد. هر بار که، با تو می‌فهمم که گوش‌ها و چشم‌ها و حواسم هشیار است. هر بار که با تو می‌فهمم زنده‌ام و خواب نمی‌بینم در بستر مرگ. در بستر پر خیال جانگدازی‌ها. به این می‌اندیشم که خوشبختی، به قول بوبن، وعده ی پول و تجارت و سکه‌ای بیش و کم نیست، خوشبختی یعنی یک چهره، و اینکه چطور این چهره در دامن کلمات، از تاریکی ناشناسی‌ها به نورانیت آشنایی‌ها می‌رسد. خوشبختی آری، خوشبختی یعنی همین.

هیچ کلام بیهوده و تکراری نخواهم گفت. می‌دانم، می‌دانم که بیش از گزاف، گفته‌ام. می‌دانم که زبان کوچکم، مدام در حال گفتن و نوشتن و خواندن ِ زیبایی‌های توست، اما حق بده، مرا حق بده، من چه گناهی دارم مگر. من در جذبه ی تو، غرق می‌شوم و آن پایین باز زنده‌ام. ماهی‌ها نمی‌گذارند تا به آرامش و مرگ رسم. مرا از دریای حضورت با بوسه‌هایی بیدار می‌کنند و می‌گویند که ای پسرک خوش‌اقبال، پری دریایی هزارساله، تو را، فقط و فقط ترا، می‌کشد و زنده می‌کند. تو چه سعادتمندی...

پولک‌های پوست تو، در زیر نور ماهتاب وجودت و در بستری از ستارگان چشمانت مرا به آب می‌زند. من نمی‌توانم ترا از دور، از ساحل آرزوها، از جزیره‌ی دورافتاده ی آشنایی تحمل کنم. من نمی‌توانم. می‌آیم. می‌آیم. جامه بدر می‌کنم و خود را بی محابا به دریای خروشان عشق و مهرورزی می‌سپارم. شنا نمی‌دانم، می‌دانم که نمی‌دانی این یک را. با این حال هیچ نگران نیستم. می‌دانم که جنازه ی بی‌جانم را آب دریا، به سویت خواهد آورد و تو، باز، با نگاهی، با غمزه‌ای، با گوشه‌ی چشمی مسیحایی، مرا به جان می‌آوری.

اگر تو نمی‌آمدی به این جهان، اگر دنیا از نبود تو یتیم می‌ماند، اگر کائنات با ندیدن تو به آخر می‌رسید، اگر تاریخ بی رد پای تو کتاب قطور کهنه ی زرد برگش را می‌بست، اگر،...، اگر من، چندان خوش‌اقبال نبودم که ترا ببینم و اگر، تمام این‌ها اتفاق نمی‌افتاد، دیگر چه دلیلی به آفرینش این همه مورچه و پروانه و شاپرک بود. دیگر چه کسی می‌خواست تا سبزی کوه‌های شمالی را با نوای خروشان آب‌ها بنگرد و واقعا دیگر چه دلیلی به وجود مه و ابر و کوه و سبزه و ... و مهمتر از همه، عشق بود؟ جوابم را بده!
آیا تا بحال پرنده ی اندیشه‌ات به این فکرها، پرواز کرده بود؟ می‌دانم، می‌دانم، می‌دانم...