برچسب‌ها » فساد

از ادامه روزنامه‌نگاری ناامید شده‌ام

ساعت 10 شب در پیاده‌رو خیابان ولی‌عصر قدم می‌زدم و با موبایل صحبت می‌کردم.

ناگهان صدایی شنیدم و بلافاصله مقابل باغچه‌ای که گل و گیاه و نهال می‌فروخت، ایستادم.

از کسی که پشت خط بود عذرخواهی کردم و گفتم که بعدا تماس می‌گیرم.

صدای جیرجیرک بود.

وقتی بچه بودم، شب‌ها از لای شمشادهای کوچه‌ها و خیابان‌ها صدای جیرجیرک شنیده می‌شد.

در آن زمان جیرجیرک‌ها سکوت کویری شهر را می‌شکستند و همزمان آرامش شب‌ها را چند برابر می‌کردند.

سال‌ها بود که این صدا را نشنیده بودم.

برای چند دقیقه همان‌جا ایستادم و گوش دادم.

خانواده‌ای از آنجا عبور می‌کردند. وقتی من را دیدند که با موبایل از تاریکی مطلق فیلم می‌گیرم، تعجب کردند. پسر آنها که از صدایش مشخص بود تازه به سن بلوغ رسیده، گفت: «صدای برق است!»

من نتوانستم سکوت کنم و به پدرش گفتم: «تهران یک زمانی جیرجیرک داشت، اما حالا این آقا کوچولو می‌گوید که صدای برق است!»

پدرش ایستاد، کمی به صدای جیرجیرک‌ها گوش داد و گفت: «تهران خیلی چیزها داشت.»

گفتم: «سال‌ها بود چنین صدایی نشنیده بودم.»

توقف چند ثانیه‌ای آن خانواده، خوشحالم کرد. من توانسته بودم یک اتفاق خوب را به آنها معرفی کنم تا لحظه‌ای کوتاه در خاطرات خود غرق شوند.

شنیدن صدای جیرجیرک ذهن من را به زمانی بازمی‌گرداند که پول، نخستین و بزرگ‌ترین هدف زندگی ما نبود. آدم‌ها به همان اندازه که درآمد داشتند خرج می‌کردند و خوش بودند. در آن زمان هم مثل حالا تورم و گرانی وجود داشت، اما مردم خوشحال و مهربان بودند، چون به ثروت و قدرت بیشتر فکر نمی‌کردند.

ما امروز می‌گوییم پول نداریم، اما گوشی موبایل یک میلیونی در جیب‌مان است و برای فرزندمان تبلت می‌خریم و اقساط اتومبیل و سینمای خانگی و سایدبای‌ساید و سرویس قاشق و چنگال آلمانی و مبلمان و فرش را می‌پردازیم و باز هم بیشتر می‌خواهیم. اما آن سال‌هایی که جیرجیرک‌ها هنوز از شهر نرفته بودند، هر کسی زندگی خودش را می‌کرد و جامعه تا این اندازه پول‌پرست نبود.

اما آن روزها گذشت.

جیرجیرک‌ها را زیر پایمان له کردیم، چون دلمان خواست.

تعارف که نداریم! در این کشور هر کسی در هر جایی هر کاری دلش بخواهد را انجام می‌دهد.

برای خیلی‌ از ما نه قانون مهم است، نه حقوق دیگران…

به جایی رسیده‌ایم که صبح سوار موتورسیکلت می‌شویم، کاسکت را روی سرمان می‌گذاریم، به آسمان نگاه می‌کنیم و می‌گوییم: «الهی به امید تو»، سپس گاز می‌دهیم و حرکت می‌کنیم و می‌رویم و در خیابان‌ها کیف مردم را از دست‌شان می‌قاپیم به سوی اتومبیل حمل پول بانک شلیک می‌کنیم.

مغازه باشد یا کارخانه یا شرکت اداره، فرقی ندارد. امروز هر کسی در هر جایی که باشد، می‌خواهد یک تکه از هر چیزی که به آن دسترسی دارد، برای خودش بردارد و به خانه ببرد.

تحمل مدیران رسانه‌هایی که می‌گویند: «اگر رقم فساد اقتصادی کمتر از 3000 میلیارد تومان باشد ارزش پیگیری ندارد، ممکن نیست.» و چشم خود را به روی جرایم مافیای «مرد وام ایران» می‌بندند، ممکن نیست.

نمی‌توان پذیرفت که اکثریت جامعه می‌پندارد روزنامه‌نگار باید حتما پیشتر حداقل یک‌بار به زندان رفته یا اکنون مقیم خارج از کشور باشد تا بتوان به گزارش‌های او اعتماد کرد.

روزنامه‌نگار بودن در این کشور بسیار دشوار است، چون بیشتر مردم به شنیدن دروغ عادت کرده‌اند و نمی‌خواهند حقیقت را بدانند و مدیران رسانه‌های بزرگ هم فقط به منافع شخصی و حزبی خود فکر می‌کنند و به رسانه‌های مستقل‌تر میدان نمی‌دهند.

وقتی با دلیل و مدرک به مردم التماس کردیم اتوبوس اسکانیا سوار نشوند، بیش از اندازه «رانی» ننوشند، از تونل توحید عبور نکنند، سراغ مغازه‌های فست‌فود ارزان بین‌راهی نروند و هنگام رانندگی SMS نخوانند و تایپ نکنند، کمتر کسی به آن توجه کرد. اما وقتی در وایبر می‌خوانند که خوردن خرمای ایرانی می‌تواند فرد را فلج کند، این شایعه را همچون اطلاعیه FDA می‌پذیرند و دیگر لب به خرما نمی‌زنند و به هر کسی هم که می‌رسند توصیه می‌کنند خرما نخورد.

این یک حقیقت است. تعداد کسانی که نمی‌فهمند، روز به روز بیشتر می‌شود.

کسانی که فرق بین دوست و دشمن را نمی‌دانند.

کسانی که هنگام مواجه شدن با هر موقعیت جدید ابتدا به جیب‌های خود نگاه می‌کنند تا ببینند قرار است پر شود یا نه!

کسانی که نمی‌توانند بین درآمد و خرج خود تعادل ایجاد کنند و استاندارد زندگی را نمی‌فهمند و فکر می‌کنند باید در زندگی خود همه چیز داشته باشند تا در مقابل دیگران کم نیاورند، حتی اگر به زور قسط و وام و نزول باشد تا بتوانند سینمای خانگی و سایدبای‌ساید بخرند.

کسانی که هر زن و دختری در خیابان می‌بینند را می‌خواهند سوار اتومبیل خود کنند.

کسانی که فکر می‌کنند هر کسی برای اصلاح چیزی در جامعه داد می‌زند، به فکر جیب خودش است.

کسانی که آن آقا به خاطر مردم از تلویزیون بیرون آمد و سریال سوپرمارکتی ساخت و حالا هم دوباره برای مردم به تلویزیون بازگشته است.

کسانی که اتومبیل 400 میلیونی دارند، اما برای خریدن یک کپسول اطفای حریق پول ندارند.

کسانی که آپارتمان را به کارگاه دوزندگی و انبار لباس تبدیل می‌کنند و زمانی که آتش گرفت، تقصیر را گردن آتش‌نشانی می‌اندازند.

کسانی که فقط در محدوده محل حادثه به آتش‌نشان احترام می‌گذارند و در روزهای عادی به آنها حتی سلام هم نمی‌کنند.

کسانی که هیچ چیزی جز جیب و زیر شلوارشان برایشان مهم نیست.

کسانی که بعد از سال‌ها سانسور نظرات مردمی در رسانه‌ها ناگهان با پدیده‌ای به نام فیس‌بوک مواجه شده‌اند که کامنت گذاشتن در آن آزاد است و ممیزی نمی‌شود و حالا می‌توانند عقده‌های خود را خالی کنند و به این و آن فحش می‌دهند.

کسانی که فکر می‌کنند کمبود تجهیزات و آمبولانس فقط بهانه است و تکنسین‌های اورژانس از روی عمد خود را دیر به محل حادثه می‌رسانند.

امروز جامعه گرفتار مافیاهای کوچک و بزرگی است که ما آنها را برای رسیدن به قدرت ساختیم.

وقتی هر کسی هر کاری دلش بخواهد می‌کند و هر طوری دلش بخواهد فکر می‌کند، روزنامه و مجله و خبرگزاری فقط برای رساندن احزاب سیاسی و مافیاهای اقتصادی به اهداف‌شان است.

به طور جدی از ادامه روزنامه‌نگاری ناامید شده‌ام. مردم ما حقیقت را نمی‌خواهند. آن چیزی را دوست دارند بخوانند و بشنوند که باهاش حال می‌کنند.

صدای جیرجیرک‌ها باعث شد تا به روزهایی فکر کنم که می‌توانستیم با یک سلام و علیک ساده، بر لب دیگران لبخند بنشانیم، نه این که مثل حالا یکدیگر را به چشم دسته اسکناس یا اندام تناسلی ببینیم و به تمدن 2500 ساله خود بنازیم و بر قبر کوروش بوسه زنیم و در فیس‌بوک به هر کسی که دلمان خواست فحش بدهیم و هر کاری دلمان می‌خواهد بکنیم و با این که در لندن یک خیاط ساده هستیم و قرارداد و بیمه هم نداریم، اما وقتی مقابل دوربین «بفرمایید شام» می‌نشینیم به دروغ بگوییم طراح مد هستیم تا مادرمان در ایران پیش دوست و همسایه و آشنا و فامیل به فرزندش ببالد و مورد احترام قرار گیرد.

مطالب جدي

تنبلی ایتالیایی

در بین ملل اروپایی جنوبی ها به تنبلی معروفند. دلایل زیادی هم برای تنبلی این آدم ها گفته شده است که شاید مهمترینش تاثیر آب و هوا، و در کل شرایط جغرافیایی، باشد. نزدیکی به دریا و ساحل های زیبا، ناخودآگاه حس لاشی گری (یعنی میل به لش کردن)  را در هر آدمی بیدار می کند. اما جدای از اینها نباید از عامل تاثیرگذار فساد و بی اعتمادی به دولت در این کشورها غافل شد. به عنوان مثال، در ایتالیا باور قوی ای وجود دارد که شغل های خوب و موقعیت های برتر سیاسی و اقتصادی از کانال رابطه و پارتی بازی به دست می آید، آدم های پول دار از خانواده های معروفند و آدمهای معمولی (اینجا بی رابطه) شانس چندانی برای رسیدن به موقعیت های بالا را ندارند. در چنین وضعیتی بعید است انگیزه چندانی برای کسب مدارج بالاتر باقی بماند. فساد لختی می آورد. آدم ها را در حسرت شانس های نداشته شان برای نزدیکی به قدرت پیر می کند.

دسته‌بندی نشده