داستان اين جوري شروع مي شه كه همسر و پسر شخصيت اصلي داستان (با بازي خوب Dennis Quaid) در يه حادثه ي "ب م ب گذاري" كشته مي شن و اون براي تلافي به يه مسجد حمله مي كنه و با اسلحه ايي كه داشته يه عده نمازگذار رو مي كشه، ولي اين كار هم اونو راضي نمي كنه و داوطلبانه وارد ارتش مي شه كه در نهايت سر از جنگ بوسني در مياره!

جريانات ادامه ي داستان و اتفاقاتي كه مي افته بسيار تأثير گذاره، پيشنهاد مي كنم فيلم رو ببينين. مردي كه واسه انتقام گرفتن خون زن و فرزندش جنگ رو انتخاب مي كنه چنان درگير مسائل انساني مي شه كه ناخواسته مسئوليت زندگي زن و فرزند ديگه ايي رو به عهده مي گيره!

آخر فيلم هم جداً تونست اشك من رو در بياره وقتي كه بالاخره حس مادرانه ي زني رو ديدم كه سراسر فيلم از كودك تازه متولد شده اش بيزار بود (نمي دونست پدر بچه اش كدوم يك از سربازهاست) اما ... ، بهتره خودتون فيلم رو ببينين!

-------

پ.ن:

شايد دليل فيلم نوشتنم به خاطر اينه كه به حافظه نمي شه اعتماد كرد، دلم مي خواد فيلماي خوبي رو كه ديدم لااقل خودم فراموش نكنم. واسه همين هم گاهي اوقات يه چند سطر در موردشون مي نويسم. هرگز هم نخواستم يه فيلم رو نقد كنم چون در تخصص من نيست. نقد كردن يه اثر (حالا هر چي مي خواد باشه) خودش هنر خاصي داره كه هر كِسي نمي تونه به خوبي از عهده اش بر بياد!

القصه، ديدن فيلم 27Dresses اثر Anne Fletcher محصول سال 2008 آمريكا باعث شد كه علاوه بر معرفي فيلم و توضيح مختصري در مورد داستانش (همون آب كردن دل امت) در مورد يكي از موضوعاتي كه مدتهاست ذهنمو به خودش مشغول كرده بنويسم!

قصه در مورد دختري بود (با بازي Katherine Heigl) به نام Jane كه از سن 8 سالگي متوجه مي شه كه مي تونه در مراسم عروسي، كمك حال عروسها باشه و اين كشف بزرگ باعث مي شه كه بعدها حتي ساق دوش 27 عروس بشه و جالب اينجا بود كه تمام لباسهاي ساق دوشي خودش رو هم نگه داشته بود كه معلوم نبود كجا و كي مي خواد دوباره ازشون استفاده كنه. چند سالي مي شد كه Jane عاشق رئيس شركتشون بود. هميشه با كمال ميل و از سر محبت علاوه بر رسيدگي به امور دفتري به سر و وضع و كاراي شخصي اونم مي رسيد اما غرورش اجازه نمي داد عشقش رو بروز بده تا اينكه در اثر يه اتفاق با يه جوون خبرنگار آشنا مي شه كه علاقه ايي بين اونا ايجاد مي شه اما چون Jane همچنان تو فاز عشق خودش بود نمي خواست قبول كنه كه ديگري هم حق داره يا اينكه مي تونه اونو دوست داشته باشه!

در ادامه ي داستان خواهر كوچكتر Jane براي مدتي مياد پيش اونا و همون برخورد اول تو دل آقاي رئيس خودشو جا مي كنه و عملاً رئيس عاشقش مي شه و در كمتر از چند هفته ازش درخواست ازدواج مي كنه. Jane نمي تونست باور كنه كه چه طور خواهرش تونسته با يه بار ملاقات دل اون مرد رو تصاحب كنه كاري كه خودش سالهاست نتونسته انجام بده. به خاطر همين Jane تو مراسم پيش از ازدواج با سخراني كه انجام مي ده همه ي واقعيتها رو افشا و اون مرد رو متوجه اشتباهش مي كنه و بالاخره موضوع ازدواج خواهرش منتفي مي شه!

اما مطالبي كه برام جالب بود و مي خواستم در موردشون بنويسم در ادامه ي داستان اتفاق مي افته و يه جورايي به موضوعي كه مي خوام تعريف كنم مربوط مي شه (تا حالا هر چي رو كه تعريف كردم فقط براي اين بود كه يه ذهنيت از كل داستان داشته باشين)

اگر چه Jane در اون مقطع و با اون سخنراني مانع ازدواج رئيس و خواهرش شد اما قلباً از اين كارش خوشحال نبود و نمي دونست چرا حالا كه همه چي براي بروز عشقش مهيا شده نمي تونه بهش به عنوان يه عشق نگاه كنه، حتي روزي رو كه براي دادن استعفا به شركت مي ره و پرده از عشق چندين ساله اش بر مي داره خيلي راحت و ساده مي تونه از كنارش بگذره، البته يه اتفاق ساده (به نظرم خيلي مهم) باعث مي شه كه به اين نتيجه برسه، رئيس براي تشكر از كاري كه براش انجام داده بود اونو مي بوسه ولي فوراً ازش عذرخواهي مي كنه و مي گه كه قصد بي احترامي بهش رو نداشته فقط چون اونم Jane رو هميشه به عنوان يه دوست خوب دوست داشته حالا فقط ازش خواسته تشكر كنه

اما Jane خيلي جالب بهش مي گه: نه، اتفاقاً خيلي خوب شد چون من سالها بود كه مي خواستم ببينم گرفتن بوسه از لبهاي تو چه طعمي داره و امروز به جواب سؤالم رسيدم. رئيس مي خنده مي گه: خب،‌ چه طعمي داشت؟ Jane در پاسخ مي گه: نمي دونم، چيزي متوجه نشدم! و رئيس مي گه: بزار يه بار ديگر امتحان كنيم و ...

شايد خنده دار باشه ديدن اين صحنه و البته نوشتنش هم، اما نكته ي مهم همين جا بود، اون بوسه هيچ طعمي نداشت. يعني اصلاً بوسيدن اون لبها و اون عشق كه سالها خودشو در قيد و بندش اسير كرده بود هيچ طعم و رنگ خاصي نداشت چون امروز عشق رو تو چشمهاي همون پسرك خبرنگار ديده بود و طعم بوسه رو همون شب از سر مستي چشيده بود كه احياناً به طعم شراب ربطش داده بود. اما همين يه امتحان ساده باعث شد كه Jane به حقيقت عشق خودش و حتي خواهرش پي ببره و متوجه بشه عشق هميشه براي يه عاشق واقعي رنگ و بو و طعم خاصي داره نه براي آدمايي كه فك مي كنن عاشق هستن!

-----
پ.ن:
1- شايد اگه تو جامعه ي ما هم گاهي اوقات همين فرصتهاي امتحان كوتاه پيش مي اومد آدما بهتر مي تونستن در مورد احساسي كه نسبت به هم دارن قضاوت كنن، اگر چه تنها بوسيدن ملاك امتحان يه احساس نمي تونه باشه اما همين يه مورد هم شايد گاهي بتونه كمك حال باشه (مي تونه آيا؟)

2- اگر دقت كرده باشين تو جامعه ي سنتي خودمون، عشق درست بعد از ازدواج رنگ خودشو از دست مي ده و همه متوجه مي شن كه هيچ عشقي در كار نبوده و فقط تمايلات جنس مخالف به هم مدتها باعث شده كه همه چي رنگ و بوي عشق به خودش بگيره و متأسفانه بعد از ازدواج زندگي بي روح و تكراري آدما شروع مي شه. شايد گاهي عشق، همون شب زفاف تو حجله كشته مي شه ...

3- داستاني كه مي خوام براتون تعريف كنم و جمله ايي كه باعث شد ترغيب بشم به نوشتن، تو همين شماره 2 پنهون شده كه در قسمت بعدي اگر حوصله ي شنيدنش رو داشته باشين تعريف خواهم كرد!

http://www.lifebeforehereyes.com/

فيلم، داستان زندگي دو دختر جوان به نامهاي Diana ( با بازي Evan Rachel Wood) و Maureen (با بازي Eva Amurri) هست كه درست در آخرين روز مدرسه دچار حادثه ايي مي شن و تا پايان فيلم چندين بار بصورت فلاش بك اون روز تكرار مي شه و هر بار يه قسمت از داستان لو مي ره و تا لحظات پاياني فيلم، بيننده اصلاً متوجه نمي شه در عرض اين 15 سالي كه گذشته چه اتفاقي افتاده و اون روز چي شد؟

توي يه سكانس از فيلم Diana به Maureen مي گه: "اصلاً نمي دونم تو زندگي چيكار كردم كه مستحق داشتن يه دوست خوب مثل تو ام؟ من يه دختر فاحشه، تو يه دختر باكره" و هر دو به اين دوستي بي تناسبشون مي خندن!

اما جريان دوستي اونا عميق تر از اين حرفا بود و آخرين روز مدرسه اين موضوع مشخص مي شه. همون روز كه دوست پسر ديوانه ي Diana بعد از كشت و كشتار جمع زيادي از آدمائي كه تو مدرسه بودن اونا رو به مرگ تهديد مي كنه. البته فقط به يكي از اونا شانس زنده موندن و حق انتخاب مي ده، اون لحظه است كه معلوم مي شه دوستيهاي واقعي چه ارزشي دارن!

فيلم قابل تأمليه اگر چه فلاش بكهاي متعدد اون آدم رو تو برزخ عجيبي قرار مي ده و تا لحظه ي پاياني فيلم هم نمي دوني چه اتفاقي اون روز افتاده، اما پايان قشنگي داره و تازه متوجه مي شي كه جريان از چه قرار بوده!

-----
پ.ن:
1- اصلاً دلم نمي خواد داستان فيلمائي رو كه ديدم لو بدم، واسه همين فقط قسمتهائي رو كه مي تونه دوستان رو راغب كنه به ديدن اين دسته از فيلمها مي نويسم، اگه دوست داشتين خودتون فيلم رو ببينين كه چي شد؟

2- وقتي داشتم اون سكانس از فيلم رو مي ديدم كه Diana با وجود اون همه فساد اخلاقي خودش رو آدم خوش شانسي مي دونست كه تو مسير زندگي، Maureen سر راهش قرار گرفته و باعث شده دوستي عميقي بين اونا بوجود بياد بهشون غبطه خوردم، خيلي زياد!

3- راستي به شانس اعتقاد دارين؟ تو چه زمينه هايي؟

1- شروع فیلم با اون مسابقه و شرط بندی و یه جمع کاملاً مردونه و خروس جنگیهاش، دنیای مرد سالارانه ی امروز رو با تمام ابعاد جنگ طلبانه اش تو ذهنم تداعی کرد!

2- باز هم دغدغه ی موسیقی و مشکلات عدیده ایی که در این وادی، گریبانگیر هنرمندان و به خصوص جامعه ی کُردِ!

3- چقدر از موسیقی متن و اون صدای دلنشین و حزن انگیز خواننده ی مجهول الهویه ی فیلم (یه زن) خوشم اومد! من چند بار تیتراژ اول و آخر فیلم رو زیر و رو کردم اما اسمی از اون خواننده ندیدم!

4- چقدر صحنه ی ورود هدیه تهرانی به جریان داستان و اون دخترکان و صدای دلنشین دفهاشون زیبا بود! اگر چه نقش هدیه تهرانی زیاد نبود اما حضورش تو فیلم با اون لهجه ی کُردی که سعی می کرد به خوبی ادا کنه (اما موفق نشده بود) و اون گریم زیبایی که به خوبی رو صورتش نشسته بود اون صدای حزن انگیز سراسر فیلم رو می شد به اون چهره با اون همه غم و اندوه ربط داد!

5- چقدر از بازی خوب و گریم زیبای گلشیفته فراهانی و اون لهجه ی سورانی خوب ادا کردنش خوشم اومد!

6- حسن پورشیرازی هم ایفاگر یکی از نقشها بود!

7- بیشتر کارای قبادی رو که دیده بودم جریان فیلم با سر و صدای محیط و آدماش پیش می رفت، حتی این راننده ی اتوبوس که خودش در اصل خواننده اس، تو فیلم آوازهای سرزمین مادری اونقدر داد و بیداد کرده بود که آخر فیلم سرسام آورده بودم. اما اینجا اون سر و صداها به یه جریان آروم و یه موسیقی زیبا تبدیل شده بود!

8- وقتی کارای قبادی رو می بینم و اون مناطق بکر و زیبای کردستان رو، غصه ام می شه که چرا تا حالا فرصت نداشتم برم و از نزدیک اون مناطق رو ببینم. ناسلامتی من دختر کوهستانم!

9- فونت تیتراژ فیلم زیادی ریز و میکروسکوپی انتخاب شده بود و نوشته ها به سختی قابل خوندن بودن!

10- فیلم محصول مشترک ایران، کردستان عراق، فرانسه و اتریش در سال 2006 بود!

-------

پ.ن:

قبادی خسته نباشی، دستت درد نکنه!

من بهتر است خفه بمانم ;)

این فیلم دیدن من هم راه کارایی داره! فیلم رو می ذارم تو لپی می پرم تو تختم ! نصف بیشتر فیلم رو دارم نت گردی می کنم نصفیشم چشام رو می بندم گوش می دم! اون وسط هاشم واسه زنگ تفریح یه نگاه به فیلم می ندازم! :))

حالا این شما و این اولین فیلمی که دیدم(شنیدم!)

کلا هم نظری نمی تونم بدم دیگه! چی بگم؟

اگر چه خیلی وقت پیش این فیلم رو از شبکه یک سیما دیده بودم اونم نصفه نیمه، اما خاطره ی خوبی تو ذهنم از این فیلم به جا مونده بود. دیروز وقتی CD اورجینالش رو دیدم، بازم راغب شدم که بطور کامل ببینمش!

شاید دیدن این فیلم برای آدمایی که هیجان رو تو فیلم بیشتر می پسندن زیاد جذاب نباشه و همون شروع فیلم حوصلشون سر بره، اما برای من موضوع فیلم هم اهمیت داره و گاهاً فیلمایی رو دیدم و خوشم اومده که اتفاق خاصی درش نیفتاده اما مطلبی رو بهش اشاره کرده که تو زندگی واقعی خودمون بارها و بارها لمسش کردیم!

شخصیت اصلی داستان Sir James Barrie با بازی خوب و تأثیر گذار Johnny Depp یکی از نکات مثبت این فیلم بود. به حق جانی دپ تو فیلم دزدان دریائی کارائیب توانائی خودشو ثابت کرد و امروز به عنوان یه بازیگر خوب موقعیت خودشو تثبیت کرده. تو این فیلم هم از بازی روان و شخصیت مثبتش خوشم اومد! نقش مقابلش هم Sylvia Davies یک زن بیوه دارای 4 فرزند پسر بود که Kate Winslet اونو بازی کرده، بعد از فیلم تایتانیک چندان فیلم مطرحی ازش ندیده بودم و این اواخر نقش اون زن تو فیلم The little children ازش تو ذهنم باقی مونده بود که خیلی دلچسب نبود. اما نقش مثبتش رو تو این فیلم دوست داشتم!

یه فیلم سالم فارغ از موضوعات و دغدغه های جنسی با یه موضوع کاملاً ساده، خیلی راحت تونست حرف خودشو بزنه و من از این سادگیش خوشم اومد. حتی باید بگم در یکی دو سکانس از فیلم هم اشکم به راحتی در اومد. (شاید زیادی دل نازک شدم!)

جیمز نمایشنامه نویس بود که تو آخرین کارش موفقیت چندانی بدست نیاورده بود تا اینکه یه روز تو پارک با یه خونواده آشنا می شه و همین آشنائی باعث بوجود اومدن یه رابطه ی دوستانه ی خوب می شه بطوریکه پسرا با جیمز ارتباط خیلی خوبی برقرار می کنن و جیمز رو تک تک اعضای خونواده هر کدوم به نحوی، اثرات خوب و مثمر ثمری به جا می زاره!

پیتر پسر سوم خونواده به راحتی همسن و سالای خودش نمی تونست با آدما ارتباط برقرار کنه و دیدش نسبت به مسائل مختلف، متفاوت بود. اون حتی نمی خواست برای باورپذیری یه موضوع از قوه ی تخیل خودش استفاده کنه چون بعد از مرگ پدرش به بزرگترا بی اعتماد شده بود و هرگز نمی خواست چیزی رو غیر از واقعیت قبول داشته باشه، چیزی که در موقع مریضی پدرش ازش پنهون کرده بودن. اما پیتر استعداد نوشتن داشت ولی هرگز کِسی ازش نخواسته بود که بنویسه. آشنائی با جیمز باعث شد که این قفل شکسته بشه و با گرفتن یه دفترچه یادداشت، اولین قدم رو تو نوشتن ور داره!

رابطه ی خوب و دوست داشتنی جیمز با این خونواده خیلی قشنگ نشون داده شده بود، چیزی که خودمون شاید تو مسیر زندگی تا به امروز، خیلی از این روابط رو دیده یا اینکه تجربه کرده باشیم و چیزی بود که دیدنش برام جالب بود و رابطشون قابل احترام!

اما دیگرانی که از دید خودشون به روابط آدما نگاه می کنن (همسایه ها، دوستان، همسر جیمز و مادر سیلویا) به همون شکل هم در موردش قضاوت کردن. جائیکه جیمز با دوستش صحبت می کنه و دوستش بهش می گه که شایعاتی حول و حوش این رابطه در حال شکل گیریه و اون تنها به خاطر بازی با پسرا یا صحبت کردن با خانوم سیلویا با اونا رفت و آمد نداره، جیمز با عکس العملی که نشون می ده حس آدمی رو داره که با سر خورده زمین!

جیمز اصلاً تو اون فازی نبود که دیگران به فکرشون خطور کرده بود و حالا داشت یه قضاوت غیر منصفانه رو می شنید و حتی همسرش هم اونو به خاطر این رابطه محکوم کرد، در حالیکه می تونست خودش هم دوست خانوم سیلویا باشه و یه رابطه ی خونوادگی سالمی داشته باشن!

جیمز در جواب دوستش و اون قضاوت غیر منصفانه گفت:

"تو این دنیا تا روزنه ایی از خوشحالی پیدا می کنی، یه نفر پیدا می شه که خرابش کنه!"

جیمز از این رابطه الهام می گیره و یه نمایشنامه بر اساس حقیقت زندگی این خونواده با محوریت شخصیت اصلی داستان به نام Peter pan ، مدینه ی فاضله ای خلق می کنه به نام Neverland که در نهایت علاقمندانش رو تحت تأثیر قرار می ده!

-------

پ.ن:

1- گاهی پیتر درون ما نیاز داره به جیمز، به دوستی که مشوق اون باشه و کمک کنه که دیدش نسبت به مسائل فراتر از اون چیزی باشه که تا به امروز بوده. ممکنه این جیمز یکی از اعضاء خونواده باشه یا نه، ممکنه دوستی باشه که هرگز خودش متوجه نشده باشه که یه روز دفترچه یادداشتی به تو داده و بهت گفته: خوب ببین و بنویس!

2- وقتی داستان رو از یه دید دیگه نگاه می کنم می بینم اونقدر روابط ناسالمی شکل گرفته و زندگیها از هم پاشیده شده که آدما حتی به سایه ی خودشون هم مشکوک می شن چه برسه به یه سایه ی دیگه. در این صورت می تونم اونا رو درک کنم و بهشون حق بدم که نگران سایه ی ناشناس باشن!

3- کاش همیشه تو زندگی؛ آدمای متعهدی باشیم، حریمها رو در نظر بگیریم و هرگز کاری نکنیم که از شرح اون شرمنده باشیم، منصفانه قضاوت کنیم تا دیگران هم در مورد ما منصف باشن. در اون صورت هرگز در هیچ رابطه ایی خیانت اتفاق نمی افته و هرگز کِسی متهم و دلی شکسته نمی شه!

4- ناکجا آباد همین جائی خواهد بود که ما آدما با تعهدی که داریم، ساختیمش!

http://www.iranactor.com/films/1369/afsaneh%20ah.htm

فیلم جالبی بود اگر چه هرگز تکرارشو بعد از این همه سال ندیدم اما گاهی اوقات آدما و موقعیتهاشون بد جوری اون فیلم رو تو ذهن من پر رنگ می کنن طوری که بعد از سالها هنوز موضوع فیلم رو فراموش نکردم و هرازگاهی خودمو و آدمای دور و ورم رو تو حال و هوای همون زنجیره داستان می بینم!

آدمایی که هیچ کدوم به شرایطی که دارن راضی نیستن و همیشه داشتن یه شرایط دیگه رو آرزو می کنن، هیچ وقت شرایط مطلوب خودشون رو نمی بینن و تمام عُمر در حسرت داشتن شرایط دیگران، لحظات خوب زندگیشون رو از دست می دن!

شاید منتقد خوبی نباشم اما هر وقت که فیلمی رو می بینم و در پایان ذهنم درگیر مسائل مطرح شده و اتفاقات گاه ریز و درشت داستان می شه و می خوام در موردش بنویسم، به خودم می گم: فیلم خوبی بود چون تونست فکرمو به خودش مشغول کنه!

شروع فیلم با صحبتای سه نفر تو محیط دانشگاه در خصوص اتفاق پیش اومده در کاخ سفید و کلینتون و مونیکا می گذره، بعد با شخصیت اصلی داستان پروفسور Coleman Silk با بازی تأثیر گذار Anthony Hopkins ادامه پیدا می کنه. پروفسور یهودی که از سن 18 سالگی با ورود به نیروی دریایی و پر کردن درخواستش، روی دو رگه بودن خودش خط بطلانی می کشه و با توجه به سیمای ظاهریش که یه سفید پوست به نظر میاد مسیر زندگیش رو از نژادی که داشته جدا می کنه!

اولین عشقColeman  اونو در سنین جوانی و بعد از دیدن مادرش و متوجه شدن دو رگه بودنش، ترک می کنه و باعث می شه که تا آخر عمر کولمن به هیچ کس این راز رو نگه و از ترس بر ملا شدن این قضیه، هرگز حاضر به بچه دار شدن نشه!!!

پروفسوری که با گفتن واژه ی Spook تو کلاس، به نژادپرستی متهم می شه و در آستانه ی بازنشتگی مجبور به استعفا، با Faunia Farley (با بازی خوب Nicole Kidman ) آشنا می شه. فک می کنم نیکل کیدمن یکی از بازیهای خوبش رو تو این فیلم همپای آنتونی هاپکینز به نمایش گذاشت!

تو این فیلم پازلهای زیادی رو از ناهنجاریهای اجتماعی و فردی کنار هم گذاشته که به نظرم خیلی قشنگ به هم وصلشون کرده!

رئیس جمهوری که خیانت کرده، پروفسوری که گذشته اش فقط یه رازه و بطور آگاهانه نژادش رو نفی کرده، مردی که سالها پیش برای دفاع از کشورش به ویتنام رفته، همسری که زنش رو به خاطر اختلالات روانی حاصل از جنگ به شدت کتک می زنه، مادری که بچه هاش رو توی یه حادثه ی آتش سوزی از دست داده و امروز فقط خاکسترشون رو نگه داشته، زنی که تو نوجوانی مورد سوء استفاده جنسی پدر خونده ش قرار گرفته، پیر مردی که با وجود مشکلات عدیده ایی که براش پیش اومده یک بار دیگر تو زندگی عاشق می شه و ...

همون طور که گفتم فیلم سرشار از نکات ریز و درشته، منتهی ایرادی که به فیلم گرفتن فلاش بکهای گاه و بیگاهشه که ببیننده نمی تونه در همون لحظه، زمان حال و گذشته رو از هم جدا کنه!

در کل می تونم بگم فیلم خوبی بود برای یه بار دیدن و البته یه مدت فکر کردن!

-------

پ.ن:

1- خوندن کتابش هم می تونه خیلی جالب باشه، اگه ترجمه شدشو دیدین به من هم بگین، لطفاً!

2- هنوز که هنوزه من برای ارسال یه پُست فسقلی هم باید کلی مصیبت بکشم تا بتونم به بخش مدیریت وبلاگ دسترسی پیدا کنم، حالا این به کنار، هنوز لینک گذاشتن تو وبلاگ مشکل داره و من نمی تونم تو نوشته هام حتی یه دونه لینک کوچولو هم بزارم، پس اگه لینکی برای فیلم یا توضیحاتش نبود بدونین مشکل از کجاست!

3- یه بار یکی از دوستان بهم گفت: من نمی دونم این همه شاکی هستی از این وبلاگ، چرا ولش نمی کنی بری یه وبلاگ دیگه توی یه سایت دیگه؟

البته قبول دارم گاهی اوقات بد جوری اعصاب آدم رو بهم می ریزه و هی پیغام خطا می ده اونم پشت سر هم و جون آدم رو به لبش می رسونه، اما حس خوبی نسبت به اولین وبلاگم دارم و دلم نمی خواد رهاش کنم و برم، واسه همین هم فعلاً با تمام مشکلاتش ساختیم حالا ببینیم تا کی می تونیم دووم بیاریم و صبوری کنیم!

4- یه چند وقت پیش رفتم یه وبلاگ دیگه بزنم، حالا بماند واسه پیدا کردن اسم و سایت و تشریفات اولیه چقدر مصیبت کشیدم. وقتی همه ی اون مراحل رو پشت سر گذاشتم خواستم مطلبی بنویسم، دیدم هیچ حرفی واسه گفتن ندارم، هیچ حرفی! باورتون می شه؟ و خیلی ساده با یه اشاره دیلیتش کردم و خلاص!

پروکرستيس¹ دیوی بود که در گردنه­ای بر سر راه، مهمانخانه­ای داشت. او نيمه شب بر بالين مهمان نگون بخت حاضر می­شد که از دو حال خارج نبود:

یا مهمان خفته، بلند قدتر از تخت بود که در این صورت با اره اضافه­ی پاهای او را می­برید و یا کوتاه­تر بود، که در این صورت او را از دو طرف آن قدر می­کشيد تا به اندازه­ی تخت در آید!

کارل گوستاو یونگ می­نویسد²: تخت پروکرستيس؛ جامعه، و پروکرستيس همان مردم جامعه می­باشند. مردمی که با هنجارها، معيارها، و نهادهای خود همه­ی افراد را قالب می­زنند و به قاعده می­کنند. در این صورت نه آنها که کمابيش در قالب­ها و کليشه­های عمومی جامعه می­گنجند (متوسطين)، بلکه آنها که یا برتر از حداکثرها (نخبه­گان) و یا فروتر از حداقل­های عمومی هستند (عقب ماندگان)، تحت فشار قرار می­گيرند و چه بسا روان­نژند شوند!

به این ترتيب هنجار و نهادهای جامعه، به منزله­ی غربالی عمل می­کنند که تنها ميان­مایگان را حفظ می­کند، بقيه در زمره­ی مردودین و مطرودین درمی­آیند، حتی اگر قابليت­های بيشتری داشته باشند!

-------

پ.ن:

1- یکی از شخصیتهای فیلم Big Fish به کارگردانی تیم برتون

2- عبور از ازدواج نوشته­ی نیما قاسمی

** هوراااااااااااا من بازم می­تونم بنویسم اما نه به شکل ساده­ی گذشته، آخه کلی دنگ و فنگ داره این بار!

تشکر ویژه دارم از یاشار (بید مجنون) که بعد از مدتها سر و کله­ش پیدا شد و نفسش خیر بود و به کمک راهنمائی این دوست خوب، تونستم بازم بخش مدیریت سایت رو بدون جنگ و خونریزی و کشت و کشتار و قشون و غیره به دست بگیرم ...

بسیاری از چیزها ممکن است مملو از حس از دست دادن باشند

اما از دست دادن آنها یک فاجعه نیست

ما هر روز چیزی را از دست می­دهیم

به خاطر از دست دادن کلیدهایمان سراسیمه می­شویم

من خودم 2 شهر، 2 رودخانه و یک قاره را از دست داده­ام

دلم برایشان تنگ می­شود اما

هیچ کدام یک فاجعه نبودند

حتی از دست دادن تو

صدای مهربانت

طرز رفتارت که من عاشقش بودم

من دروغ نمی­گویم

واضح است که به سادگی می­توان بر هنر از دست دادن مسلط شد

از دست دادن خیلی چیزها مثل یک، چطوری بگم، مثل یک فاجعه نیست ...

-------

پ.ن:

1- اما از دست دادن یه دوستِ واقعی، می­تونه یه فاجعه باشه!

2- نوشته­ی بالا یکی از شعرایی بود که در فیلم In her shoes توسط Maggie با بازی Cameron Diaz خونده شد

http://en.wikipedia.org/wiki/In_Her_Shoes

این فیلم، فراز و نشیب رابطه­ی احساسی دو خواهر رو از روی رُمانی به همین اسم با نویسندگی Jennifer Weiner به تصویر کشیده!

از دیدن فیلم لذت خواهید برد!

http://en.wikipedia.org/wiki/Match_Point

شخصیت اصلی داستان که یه تنیسوره در سکانس ابتدائی فیلم می­گه:

ترجيح می­دم خوش شانس باشم تا يه آدم خوب!

مردم از روبرو شدن با اين مطلب که بخش عمده­ای از زندگی به شانس بستگی داره، می­ترسند!

فکر اينکه چيزهای زيادی در زندگي خارج از کنترل شما هستند، هراس­آوره!

در مسابقه لحظاتی هست که توپ به بالاي تور برخورد می­کنه و در کسری از ثانيه، يا به جلو ميره و يا برمی­گرده. با کمی خوش شانسی، به جلو ميره و شما می­بريد و يا اينطور نمی­شه و شما می­بازيد ...

و تمام اتفاقاتی که در ادامه­ی داستان براش پیش میاد حول و حوش همین سکانس ابتدائی داستانه و در نهایت هم فیلم با چنین آرزویی برای بچه­ی تازه متولد شده به پایان می­رسه: نمی­گم که این بچه موفق بشه، بلکه می­گم امیدوارم آدم خوش شانسی باشه

این فیلم تقریباً جز معدود کارای وودی آلنه که طنز نیست

اگه خواستین ببینین نکته­های قابل تأمل زیادی داره که یکی از اونا همون بحث تکراری و همیشگی خیانته که اینجا هم از یه دیدگاه دیگه بهش نگاه شده!

دیالوگ یه سکانس دیگه از فیلم هم جالب بود. روح پیر زن به قاتل می­گه: چرا من که بیگناه بودم کشته شدم؟ من که تو بازی شما هیچ نقشی نداشتم!

و قاتل در جواب می­گه: همیشه برای رسیدن به مقاصد، یه عده بیگناه باید کشته بشن!

این روزا چقدر دلم یه درخت با حفره­ی دلتنگی می­خواد!

این روزا دلتنگیهام اونقدر بزرگن که آرزوهای کوچیک، توشون گُم شدن!

من یه درخت با حفره­ی دلتنگی می­خوام!

-------

پ.ن:

1- این موضوع رو تو فیلم در خوی عاشقی دیدم!

از بس فیلمش کسل­کننده و کم دیالوگه که آدم حوصلش سر می­ره. اما اگه طاقت بیارین تا آخر فیلم؛ می­تونین تو سکانس پایانی، حکایت این حفره­ی آرزوها رو ببینین!

2- هنوز موضوع لینک دادن تو وبلاگ درست نشده، پس فعلاً نمی­تونم لینک مطالب رو بزارم!

فیلم بعدی که دیدیم، اسمش Before Sunset بود

http://en.wikipedia.org/wiki/Before_Sunset 

این فیلم بر خلاف فیلم Crash که پُر بود از اتفاقات و شخصیتهای مختلف، فقط توسط دو بازیگر اصلی هدایت می­شه و هیچ افت و خیز خاصی نداره و شما با یه ریتم یکنواخت از داستان دارین پیش می­رین!

اما این فیلم یه ویژگی دیگه داشت که آدم نمی­تونه یه لحظه ازش غافل بشه، فیلم فقط دیالوگه که بین دو هنرپشیه اصلی رد و بدل می­شه!

این دو هنرپیشه، دقیقاً 9 سال پیش، فیلم Before sunrise رو بازی کردن و جریان اون فیلم این جوری بوده که یه دختر و پسر در حدود 23 ساله، در ایستگاه قطار با هم آشنا می­شن و یه نصفه روز رو با هم هستن و وقتی از هم جدا می­شن، قرار می­زارن که 6 ماه بعد درست همونجا همدیگر رو ببین!

و اما فیلم Before Sunset جریانات اتفاق افتاده بعد از اون روز تعیین شده رو بازگو می­کنه و اینکه دختره به خاطر مرگ مادربزرگش نمی­تونه بره سر قرار و پسره ساعتها منتظر می­مونه و الی آخر ...

و چون هیچ شماره یا آدرسی از هم نداشتن، پسره به خاطر اینکه بتونه اون دختر رو پیدا کنه خاطرات همون نصفه روز آشنائی رو در عرض 4 سال بصورت کتابی در میاره و انتشار اون کتاب باعث شهرتش می­شه و خلاصه از این طریق می­تونه بعد از 9 سال، دوباره اون دختر رو پیدا کنه!

بهتره بقیه­ی فیلم و اتفاقاتش رو خودتون ببینین!

ولی بهتون توصیه می­کنم حتماً با دقت این فیلم رو ببینین و دیالوگها رو با دقت گوش بدین!

یه قسمت می­گن: چقدر سخته با فکر یکی، با یکی دیگه زندگی کنی!

به نظرم، نباید ساده از این جمله گذشت!

من این روزا متأسفانه تو بعضی از وبلاگها که متأهل هم هستن این موضوع رو دارم می­بینم و برام سخته که باهاش کنار بیام. برام سخته که قبول کنم یه نفر ازدواج کرده و هنوز هم تو فکر عشق سالهای گذشته خودشه و برای تداعی اون خاطرات، دلتنگه و منتظره که باز عشقش رو ببینه و از این حرفا!

خب به نظرم اگه می­خواست عاشق بمونه، نباید ازدواج می­کرد، اما اگه ازدواج کرده باید کاملاً به همسرش متعهد باشه، مگه نه؟

توی این فیلم هم، یه همچین حسی رو داره نشون می­ده و اینکه اون پسر ازدواج کرده و بعد از 9 سال صاحب زن و یه پسر 4 ساله است اما هنوز تو حس و حال همون نصفه روز آشنائیه و اون همه سال، براش هیچ معنی و مفهوم خاصی نداشته!

و بالاخره آخر فیلم نشون می­ده که چه جوری با این حس کنار میاد!

-----

پ.ن:

1- یاد همکار سابقم افتادم و خاطره­ایی که برام تعریف کرده بود و جمله­ایی که هرگز فراموشم نشد!

وقتی رفته بود خواستگاری همسرش، بعد از صحبتای اولیه بهش می­گه: اگه این ازدواج به اصرار خونواده صورت گرفته یا اینکه یه نفر دیگه رو دوست داری به من بگو، من به خونواده خواهم گفت که ما تفاهم لازم رو برای ازدواج نداریم. اما اگه به رضایت خودت می­خوای با من ازدواج کنی، من نمی­تونم بپذیریم که فردا ما دو نفر با هم زیر یه سقف زندگی کنیم اما سه روح باشیم!

دو نفر، اما بیش از دو روح!

به نظرم، این خیلی وحشتناکه!

مگه نه؟

2- اگه سرعت اینترنت خوبی دارین، می­تونین فیلم رو اینجا داونلود کنین!

http://wip.warnerbros.com/beforesunset

3- متأسفانه این چند روزه قسمت لینک سایت وردپرس فک کنم دچار مشکل شده، هر کاری کردم نتونستم لینک رو فعال کنم، واسه همین هم مجبور شدم آدرس کامل رو بنویسم!

یه فیلم، پُر از شخصیتهای مختلف که تو لوس آنجلس زندگی می‌کنن و ظرف ۳۶ ساعت آینده همگی یه جورایی دچار تصادف می­شن!

اونقدر صحنه­های تأثیرگذار این فیلم زیاده که اگه بخوام همشونو نام ببرم باید کل فیلم رو توضیح بدم!

یه نکته تو فیلم برام خیلی جالب بود

اینکه همه­ی اون شخصیتها، در عرض همون چند ساعت به مکافات عملشون رسیدن!

کاش زندگی واقعی هم، همین جوری بود!

-----

پ.ن:

اگه خواستین قبل از دیدن فیلم یه ذهنیتی از کل داستان داشته باشین، لینکی که براش پیدا کردم خیلی قشنگ همه­ی شخصیتهای داستان رو معرفی کرده و بهتون کمک می­کنه که بهتر با شخصیتها ارتباط برقرار کنین!

- ما اشتباه کردیم

این اولین باری نیست، درسته؟

+ نه!

آخرین بار هم نخواهد بود!