اگر خواننده این وبلاگ هستید حتماً با هدف این وبلاگ و برنامه هایی که قبلاً معرفی کرده بودم آشنایید. یکی از اهدافی که من در مورد این وبلاگ داشتم و در مورد وب سایتی که قراره ایجاد کنم خواهم داشت، تولید و پشتیبانی نرم افزارهای آزاد برای استفاده کاربران ایرانی سیستم عامل ویندوز است. حالا به علت مشغله و تحصیل و مسائل دیگر آنچنان نتوانستم برنامه هایی که در سر داشتم عملی کنم. به هر حال در طول عمر این وبلاگ اگر کار مفیدی در این زمینه کرده باشم همان عرضه اوپن سورس برنامه تاریخ شمسی برای ویندوز یعنی Datefa بوده و همچنین به علت علاقه ام به برنامه Darkpad، قصد دارم اون رو هم ادامه بدم و به صورت اوپن سورس منتشر کنم. برای کسایی که تازه با این وبلاگ آشنا شدن یا احیاناً نمیدونن من در مورد چی صحبت می کنم بهتره این صفحه و این صفحه را مطالعه کنند و سپس ادامه این مطلب را بخوانند.

Datefa

نرم افزاریست کم حجم، رایگان و کدباز برای سیستم عامل ویندوز که قادر است تاریخ میلادی جاری سیستم شما را به تاریخ معادل شمسی تبدیل کند. این برنامه راه حلی است مطمئن و آسان برای داشتن قابلیت تاریخ شمسی در سیستم عامل ویندوز مایکروسافت که دارای قابلیت های دیگری همچون تنظیمات، مبدل تاریخ، زنگ هشدار است و با استفاده از محیط قدرتمند دلفی 7 تولید شده است. عملکرد این برنامه بدین صورت است که پس از اجرا در حافظه سیستم شما مقیم می شود و یک آیکن جدید به قسمت System Tray (در کنار ساعت ویندوز) اضافه می کند. شما از این پس می توانید با نگه داشتن ماوس روی این آیکن و یا دابل کلیک کردن روی آن، تاریخ شمسی معادل تاریخ سیستم خود را مشاهده کنید. برای دسترسی به دیگر ویژگی های این برنامه باید روی همین آیکن کلیک راست نمایید تا به منوی Datefa دسترسی پیدا کنید. Datefa بر اساس کلاس تاریخ شمسی TFaDate که توسط دوست عزیزم آقای سالار خلیل زاده نوشته شده، ایجاد و توسعه داده شده است. با این امید که برای کاربران ایرانی سیستم عامل ویندوز مفید واقع گردد.

Datefa با مجوز اوپن سورس GPL 2.0 ارائه می شود. برای توسعه آن احتیاج به Borland Delphi 7 و کامپوننت های JVCL خواهید داشت. برای اطلاعات بیشتر می توانید این مطلب را مطالعه کنید و یا سئوالات خود را در قسمت نظرات همین مطلب ارسال نمایید

دریافت نسخه آزمایشی 2.0.3 | دریافت سورس کد

Darkpad

دارک پد ویرایشگر متنی است قابل حمل (=Portable) که پس از اجرا، کل صفحه کاری شما را پوشش می دهد ( به صورت Fullscreen) تا بتوانید آزادانه روی آن تایپ کنید و به جز نوشتن به هیچ چیز دیگری فکر نکنید. در حقیقت دارک پد کمک می کند تا روی متن خود تمرکز بیشتری داشته باشید. در دارک پد بر خلاف ویرایشگرهای متن دیگر همچون Notepad ویندوز، هیچ نوار ابزار یا منویی برای اجرای دستورات ویرایشی بر روی متن مورد نظر خود ندارید. تمام دستورات را بایستی بوسیله کلیدهای میانبر (Shortcut Keys) صادر کنید. با دارک پد می توانید متون ساده خود را باز کنید، ویرایش کنید و در نهایت تغییرات را ذخیره نمایید. توجه داشته باشید که دارک پد نیازی به نصب ندارد و فقط باید فایل اجرایی آن را باز نمایید.

علاوه بر حل شدن مشکلات نسخه ی قبلی Darkpad، این نسخه به صورت اوپن سورس و تحت مجوز GPL نسخه 2 منتشر شده است. این تصمیم را گرفتم تا هرکس بتواند بر اساس نیازش دارک پد را سفارشی کند. فقط یادتان باشد که باید نسخه های تغییر داده شده را نیز به صورت اوپن سورس ارائه کنید. دارک پد نیز همچون Datefa با استفاده از دلفی 7 تولید شده و برای توسعه آن از کامپوننت های JVCL استفاده کرده ام.

کلیدهای میانبر در Darkpad :

F1 : تنظیمات / راهنما / درباره برنامه | Ctrl+O: باز کردن فایل متنی |Ctrl+A: انتخاب کل متن

Ctrl+S: ذخیره کردن فایل | Ctrl+D: درج تاریخ | Ctrl++: افزایش اندازه فونت

Ctrl+-: کاهش اندازه فونت | Ctrl+T: انتخاب نوع قلم | Ctrl+F: پیدا کردن متن (جستجو)
Ctrl+R: جایگزینی متن | Ctrl+U: تبدیل حروف کوچک به بزگ در متن انتخابی
Ctrl+L: تبدیل حروف بزرگ به کوچک در متن انتخابی
Ctrl+Q: خارج شدن از برنامه;

دریافت نسخه آزمایشی 0.5.12 | دریافت سورس کد

توضیح : لینک های دانلود به صورت غیر مستقیم و در سایت Box.net قابل دریافت هستند.

farasun.wordpress.com

مشترک فراسان شويد

farasun.wordpress.com

مطالب مرتبط :

• تاریخ شمسی با طعم آزادی!
• آزادانه روی صفحه مانیتور تایپ کنید!
• حذف برنامه های نصب شده فقط با یک کلیک!

کارایی های نرم افزار TextAloud:

• خواندن متن و تلفظ صحیح آن به چند زبان و با صداهای مختلف قابل دانلود
• حالت یک تیکه یا چند تیکه برای خواندن چندین متن در یک زمان به صورت پشت سر هم
• پشتیبانی از Word, PDF و HTM
• ضبط صداها به صورت WAV, MP3 و WMA
• ابزاری برای غلط گیری سند های متنی
• قابل حمل بودن نرم افزار بدون نیاز به نصب

دانلود رایگان نرم افزار تلفظ و خواندن متن (حجم : 3.66 مگابایت)
رمز عبور فایل : www.fdl.ir
منبع

به نام خدا

سلام

نميدونم نوشتن اين مطلبم ديوونگيه يا نه؟ شايد باشه، ولی حالا که دارم مي نويسم. بازم دری وری احتمالا، ولی خب، چه ميشه کرد.

خيلی وقت­­ها يه چيزايی هست که خيلی سخته گفتنش، شايد اصلا نشه گفت؛ بهتر بگم يه چيزايی هست که فقط مشکل خود آدمه، و نه هيچکس ديگه، و وقتی آدم حرفش رو به بقيه ميزنه يه جور حالت تصنعی پيدا ميکنه؛ خودش، خودش رو نقض ميکنه، يه جور بقيه رو آزار ميده.

آدم موجود عجيبيه، خوب و بدش رو خودش تشخيص ميده، پی بردن به قصد و نيت آدمها خيلی سخته, و هيچکس نميفهمه مگه خود اون آدم.

بچه­ ها، هيچوقت نفهميدم که آدم به اين دنيا اومده که چيکار کنه، زندگی آدمها هميشه گيجم ميکنه. معنی بالا و پايين رو هنوز نفهميدم، اين که معنی کار خوب چيه!

تو رو خدا يکی جواب بده:

اين که من درس بخونم تو يه رشته با کلاس! تو يه دانشگاه با کلاس! بعد از لحاظ مادی سعی کنم پيشرفت کنم! از لحاظ اخلاقی­ هم پسر خوبی باشم! يه زن با کلاس هم بگيرم( البته تو خونواده ما بيشتر ميخرن!)( هيچوقت نميفهمم چرا يه دختر شناخته شده، تحصيلکرده، از نظر مامان من خيلی خوبه! و من چرا هيچوقت نمی­تونم مثلا عاشق يه دختر افغانی بشم! که اگه بشم يه هوسِ نه عشق, و عشق کلا يه چيز با کلاسِ) و بعد بچه­ های با کلاسی داشته باشم که باعث افتخارم بشن، سعی کنم که يکيشون دکتر بشه و يکيشون مهندس! و حتما کلاس زبانم بفرستمشون که خيلی لازمه! و حتما کلاس سازم بفرستمشون! که هنرمند بشن! و حتما سعی کنم درسشون رو خيلی خوب بخونن! و بعد برم يه خونه آبرومند بخرم! و بعد حتما برم پولايی رو که جمع کردم تو يه کار خير، سرمايه گذاری کنم، که مردم بگن: نگاه کنين، طرف با اينکه رفته مهندس شده! و پولدارم هست! بازم به ياد خداست!! و ياد بگيرم که حرفهای قشنگ فقط حرفند! : که يا نشون دهنده مطالعه عميقِ طرفند! و يا نشون دهنده ديدِ باز و فکر فعال کسی که اونا رو مطرح ميکنه! و هيچ ارزش ديگه ­ای ندارن.

بچه­ ها اينجوری خوبه! جدی ميگم اگه اينجوری خوبه بهم بگين! چون اينجا همه ميخوان اينجوری بشم، دارم يه عده رو اذيت ميکنم بدون هيچ دليلی، دارم يه عده رو آزار ميدم, کسايی که دوستشون دارم و دوستم دارن. من با چه مجوزی ميتونم به اون چيزی که فکر ميکنم درستِ عمل کنم! در حالی که نزديک­ترين کسام به خاطر کارام شديدا غصه ميخورن.

بچه­ ها دعا کنين، تو رو خدا، که مثل بقيه بشم، مثل همه فکر کنم و مثل همه زندگی، تو رو خدا، تا ديگه کسی از من نترسه، تا ديگه مامانم فکر نکنِ من مريضم، که تلف شدم، که خودم رو از بين بردم! تا ديگه گريه نکنه که چيکار کرده که من اينجوری شدم! دعا کنين که ديگه واسه شما ميل نزنم، که يه مهندس مکانيک خوب بشم، که آدم شم ، که مثل همه دين داشته باشم، تو رو خدا. که ديگه اينقدر بحث نکنم، به من چه که خدا واسه چی منو خلق کرده، به من چه که دوستی يعنی چی، به من چه که چرا دنيا اينجوريه، به من چه که عشق چيه، به من چه که چرا... مگه من کيم، مگه به قول مامانم اين همه آدم زندگی نميکنن! منم مثل بقيه، اگه اين همه آدم اشتباه ميکنن، منم مثل بقيه...

اينا تمام چيزايی که حسم, و عقل سردِ من به من ميگن!

بعضی وقت ها یه فرصت هایی به آدم داده میشه که هر چند خیلی کوتاه، ولی خیلی ارزش داره، یعنی آدم میتونه به اون لحظات وصل بشه و برای آنی زندگی کنه؛ و چه خوبه که آدم بتونه قدر این لحظات رو بدونه.

بعضی وقت ها فکر می کنم که همه آدمهای معمولی( سالم)، تنهایی قشنگی دارن. خلوت همه آدمها قشنگه و همه توی تنهایی خودشون صادق و پاکن.( برا همین خوندن وبلاگ بچه ها رو دوست دارم) ولی همین آدمها وقتی تو مسیر زندگی میفتن، سخت می تونن خودشون رو نشون بدن و حتی گاهی خودشون رو اشتباه ثابت می کنن.

و حالا خودم

زندگی آدم هر چی اصولش ساده تر باشه، اثباتش سخت تره و آدم هر چی نگاهش دور تر باشه اطرافش رو کمتر می بینه. فکر کنم که یه شخص وقتی نتونست زندگی کنه سعی می کنه اون رو تحلیل کنه، وقتی بلد نبود دوست داشته باشه فقط با آدمها آشنا میشه... آدم خیلی وقتا چیزی رو که سالها میخواد، از اساس با اون مخالفه، شاید یه مثال بهتر نشون بده:

ملا صدرا میگه: هر انسانی از پست ترین ماده هستی خلق میشه، از منی و خون غلیظ. هیچ مرد مسلمونی وقتی جنبه نمیتونه وارد مسجد بشه و هیچ زنی وقتی که حایض؛ این دو تا ماده تو رحم زن با هم مخلوط میشه تا وقتی که روح میخواد به بدن وارد بشه. صدرا میگه روح عالی ترین ماده هستیه، " خدا تمام اسما را به انسان آموخت" . ولی درباره روح میگه:" که به شما جز اندکی از علم داده نشد". خالا وقتی روح به بدن دمیده میشه یه زن کل هستی رو در اون لحظه حس میکنه، انگار کل هستی در یک لحظه به اون داده میشه از سفلی تا اعلی.

حالا من خیلی از زنها رو می بینم که از بچه دار شدن شاکیند و دم از عشق میزنن؛ در حالی که نتونستن کل هستی رو دوست داشته باشن، و این دقیقا مثال منه.

وقتی که خوبی میشه یک کادو، وقتی که کمک میشه یه پروسه، وقتی امید رفتن میشه یه رزومه؛ وقتی زندگی میشه یه بسته.

چقدر بزرگند اونایی که جاذبه رو درک میکنن، بدون اینکه نسبیت بلد باشن، اونایی که زمان رو درک میکنن بدون اینکه قانون دوم ترمو رو بدونن، اونایی که حرکت میکنن بدون اینکه قانون دوم نیوتن رو بدونن، اونایی که مکانیک بلدن بدون اینکه شعر بخونن. اونایی که خودشونن بی هیچ چیز اضافه. اونایی که زندگی میکنن بدون کلاس...

زندگی آدمها مسیر پیچ در پیچ ساده ایه؛ که هیچکس نمی تونه منکر زیباییهاش و سختی هاش بشه، ولی نه برا کسی که فقط داره عکس اون رو نگاه میکنه...

"اکنون نهال گردو آنقدر قد کشیده که دیوار را برای برگ های جوانش معنی کند."

فکر کنم اونقدر خوب شدم که بتونم بنویسم.

بعضی وقتا فکر می کنم اونقدر بی احساس شدم، که حالا دیگه به بابام حق می دم که به من بگه پسر یخی. یعنی قبلا بودم ولی الان یه جور دیگه شده، نمی دونم، ولی پذیرفتن چیزا برام خیلی راحت شده، یا شاید اصلا نمی فهمم که در اون لحظه خاص چه اتفاق داره میفته. فکر می کنم بنگ شدم، مثل وقتی که مکه بودم، جلوی خونه خدام که می ایستادم هیچ حسی نداشتم، نه ترس، نه اوج، نه شادی، نه بهت، حتی فکر می کنم دعام نمی کردم؛ مثل یه تکه کلوخ، سردِ سرد.

هفته قبل هم که می رفتم... همین حس رو داشتم، اصلا هیچی برام مهم نبود، فقط مامانم رو نگاه می کردم، بدون هیچ احساسی، فکر می کنم اگه خدای نکرده اونم جای من بود، بازم همینجورمی ایستادم، سردِ سرد. خدا منو ببخشه ولی چقدر اذیتش کردم، الان وقتی حتی گریه می کنم نمی دونم واسه چی گریه می کنم، فکر می کنم دیگه دلم واسه کسی نمی سوزه، از همه دور شدم، بماند، الان اصلا به خاطر یه چیز دیگه اومدم که بنویسم.

امروز یه نفر که خیلی کارش درست بود فوت کرد. دلم خیلی سوخت،( نمی دونم به خاطر اون بود یا خودم)؛ ولی بازم فقط نشستم شروع کردم نوشتن، مثل یه خبرنگار، خداییش خیلی از خودم بدم اومد. هیچوقت فکر نمی کردم خبر مرگ یه نفر، فقط برام یه جمله خبری بشه. برا همین خیلی گریه کردم،( نمی دونم این دیگه اسمش گریه میشه یا نه، بیشتر میشه همون عذاب وجدان، یا توقعی که آدم از خودش داره، یا بهتر بگم میشه کلاسی که آدم واسه خودش میزاره، که بگه منم خوبم) ولی بازم آروم نشدم، یعنی گریه اش خیلی حال نداد، یه جوری بود، انگار تو خواب گریه می کنم.

یادم میاد یه شب( که اولین و آخرین بارم بود) رفتم بیمارستان الزهرای اصفهان پیشش. دیر وقت بود. مامانش خواب بود، بیچاره واسه خاطر من بلند شد. اون شب تو بیمارستان یه سوسکم دیدیم، من و مامانش کشتیمش!! یه کتاب حافظ بالا سرش بود، گفتم برات فال بگیرم، گفت بگیر، این شعر اومد:

الا ای طوطی گویای اسرار                             مبادا خالیت شکر ز منقار

سرت سبز و دلت خوش باد جاوید                   که خوش نقشی نمودی از خط یار

سخن سر بسته گفتی با حریفان                        خدا را زین معما پرده بردار

به روی ما زن از ساغر گلابی                         که خواب آلوده ایم ای بخت بیدار

چه ره بود اینکه زد در پرده مطرب                   که می رقصند با هم مست و هشیار

از آن افیون که ساقی در می افکند                   حریفان را نه سر ماند و نه دستار

سکندر را نمی بخشند آبی                             به زور و زر میسر نیست این کار

بیا و حال اهل درد بشنو                                 به لفظ اندک و معنی بسیار؛

به این بیت که رسیدیم شروع کردیم به حرف زدن، و کسی که تقریبا هیچ دردی نداشت، با لفظ بسیار شروع کرد به حرف زدن!! ( خدایا به آنکه رو دادی چه ندادی) دیگه بسه! بماند.

و بدین سان است، که کسی می میرد و کسی می ماند

هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی می ریزد، مرواریدی صید نخواهد کرد.

"اما آنگاه که زمان موعود فرا رسيد، اگر ابراهيم ايمان نداشت بی گمان سارا از اندوه مرده بود و ابراهيم خسته ازغم، به جای درک برآورده شدن آرزو به آن، بدانگونه که بر رويای جوانی، لبخند میزد. اما ابراهيم ايمان داشت، از اين رو جوان بود؛ زيرا آنکس که هميشه در آرزوی بهترين چيز است سر خورده از زندگی پير ميشود و آنکس که هميشه مهيای بدترين چيز است زود هنگام پير ميشود، اما آنکس که ايمان دارد جاودانه جوان ميماند. پس ستايش بر اين داستان باد! زيرا سارا، اگر چه ساليانی بر او گذشته بود اما هنوز اين اندازه جوان بود که لذت مادر بودن را بخواهد، و ابراهيم اگر چه مويش خاکستری شده بود هنوز اين اندازه جوان بود که بخواهد پدر باشد. از جنبه ظاهرشگفتی آن بود که امر برطبق انتظار آنان گذشت، و در يک معنای عميق تر معجزه ايمان در اين است که ابراهيم و سارا آن اندازه جوان بودند که آرزو کنند و ايمان آرزوی آنان، و از اين رو جوانی آنان راحفظ کرد. او تحقق وعده را پذيرفت، آن را به برکت ايمان پذيرفت و امر موافق با وعده و ايمان او گذشت.

از اين رو در پنجاهمين سالگرد ازدواج سارا در خانه ابراهيم شادی بود.

اما اين ديری نپاييد. ابراهيم يک بار ديگر بايد آزمايش ميشد. او با آن قدرت زيرکی که همه چيز را ابداع ميکند، با آن دشمن هوشياری که پلک بر هم نمي نهد، با آن مرد کهنسالی که از همه چيز بالاتر است، آری با خود زمان جنگيده بود، او با زمان جنگيده بود، و ايمان خويش را نگاه داشته بود. اکنون تمام وحشت جنگ بايد در يک لحظه متمرکز ميشد." و خداوند ابراهيم را امتحان کرد و به او گفت: اسحاق تنها پسرت را که دوستش ميداری بر گير و به واديه موريه برو، و در آنجا بر فراز کوهی که به تو نشان خواهم داد به قربانی بسوزان".

بدين گونه همه چيز از دست رفته بود، و وحشتناکتر از آنکه اگر هرگز نمی بود. پس  خداوند فقط ابراهيم را به بازی گرفته بود. او با معجزه خويش محال را تحقق بخشيده بود و اکنون آن را نابود میکرد. این بیگمان دیوانگی بود اما ابراهیم بر آن نخندید، آنگونه که سارا بر بشارت خندیده بود.. همه چیز از دست رفته بود. هفتاد سال انتظار مؤمنانه، شادی کوتاه تحقق انتظار. کیست که عصای پیرمرد را می رباید، کیست که میخواهد پیرمرد به دست خود آن را بشکند، آیا هیچ رحمی براین سالخورده ارجمند و یا آن کودک معصوم نیست؟ با این همه ابراهیم برگزیده خدا بود و خدا بود که او را آزمایش میکرد، اکنون همه چیز از دست رفته بود. خاطره شکوهمندی که بشریت باید آن را نگه میداشت. بشارت در نسل ابراهیم، اما این خدا بود که او را آزمایش میکرد.

با این همه ابراهیم ایمان داشت و شک نکرد، او به محال ایمان داشت. اگر ابراهیم شک کرده بود، آنگاه کاری دیگر، کاری شکوهمند انجام میداد؛ زیرا ابراهیم چگونه می تواند کاری که سترگ و شکوهمند نباشد انجام دهد! او به کوه موریه میرفت، هیزمها را میشکست، آتش را می افروخت، کارد را می کشید و خطاب به خداوند بانگ میزد:" این قربانی را خوار مدار، این بهترین چیزی نیست که در اختیار دارم، این را نیک می دانم، زیرا یک پیرمرد در قیاس با فرزند موعود چیست؟ اما این بهترین چیزی است که می توانم به تو ارزانی کنم. بگذار اسحاق هرگز از آن چیزی نداند، تا در سالهای جوانیش آسوده باشد." و آنگاه کارد را در سینه خویش می نشاند.

اما ابراهیم ایمان داشت.

آنکس را که در ستایش تو سخن می گوید ببخشای. او فروتنانه سخن گفت آنگونه که آرزوی قلبش بود، او کوتاه سخن گفت آنگونه که بایسته او بود، اما او هرگز فراموش نمی کند که تو به صد سال نیاز داشتی تا فرزند پیرانه سری را بر خلاف هر انتظار به دست آوری، که تو بایستی کارد را پیش از نگاه داشتن اسحاق می کشیدی؛ او فراموش نمی کند که در صد و سی سالگی از ایمان قراتر نرفتی."

سورن کیرکگور                                                      fear and trembling