{+}

وردپرس بعد از مدّت‌ها سالم شده. لاکردار مدّتی بود، بالا نمی‌آمد. حتی به زور فیلترشکن. نمی‌دانم چه شد که این بار بالا آمد. وقتی با فیلترشکن می‌آوردمش منوهای پایینی‌اش مثل منوی آمار و What's Hot و Your Stuff اصلاً ظاهر نمی‌شدند، ولی امروز پس از مدّت‌ها چشمم به جمال‌شان روشن شد و فهمیدم چقدر آمار دارم، چه کارهایی کرده‌ام و چه چیزهایی در وردپرس، این روزها داغ است. داغ‌ترین‌شان این بود: شهامت "محسن نامجو" در خواندن قرآن همراه با موسیقی! - لینک دانلود

شنیده بودم. آهنگِ «گیس» را که محسن وسطش می‌خواند: «واعتصمو بحبل الله جمیعن و لا تفرقوا» که خیلی به فضای آن کار مربوط بود. از جنسش بود. فکر می‌کردم، این وبلاگ هم همین آهنگ را برای دانلود گذاشته. به خصوص که همین‌طور که صفحه را پایین می‌بردم، یکی از آخرین کامنت‌ها را چنین یافتم: «این را پارسال تابستون شنیده بودم! الان کلی با شوق دانلود کردم دیدم همونه» فهمیدم همان است، امّا وقتی ادامه‌ی کامنتش را خواندم، شک کردم: «ولی انگار یکم فرق داره٬ انگار تکمیل شده… نمی‌دونم». خلاصه خر شدم، دانلود کردم.

●●●

یکّم که خوبه، خیلی فرق داشت. از جنس خودش بود. از جنس کارهای محسن. ولی از جنس قرآن نبود. از جنس مجالسی که می‌رفتیم و همه قرآن را می‌خواندند نبود. از جنس تواشیح و این سبک قرآن‌خوانی‌های تلویزیونی هم نبود. [گفتم: «تلویزیونی» نه به این معنا که در «سی‌دی» یا «سایت» یا هر رسانه‌ی دیگری نمی‌شود این‌ها را یافت. به این معنی که فقط توی تلویزیون می‌شود که گاهی این‌ها را بشنویم، وگرنه به‌دنبالِ «سی‌دی» یا «سایت»‌هایی نمی‌گردیم که این تلاوت‌ها را داشته باشند.] شبیه هیچ‌کدام از این‌ها نبود. بیشتر شبیه خودمان شده بود. این‌وری‌تر شده بود.

انگار یکی قرآن را شوت کرده بود، توی زمین ما. ما جوان‌هایی که یا از بس توی گوشمان خوانده بودند آن را، یا از فرطِ نخواندن‌اش برای‌مان، با او غریبه بودیم. از خودمان نمی‌پنداشتیم‌اش. فکر می‌کردیم مالِ بزرگ‌ترهاست. چون وقتی سفره‌ای چیزی می‌گذاشتند و مادرمان ما را هم به جمعِ زنانه‌ی خودشان می‌بُرد، نمی‌گذاشتند ما هم بخوانیم‌اش. انگار ما بلد نبودیم. انگار ما نمی‌فهمیدیم. از همان موقع بود، که فهمیدیم قرآن مالِ ما نیست. زبانِ عربی‌اش هم به این قضیه کمک می‌کرد. به این نفهمیدن. به این غریب‌پنداشتن.

●●●

… تا فکرمان باز شد. روزنامه‌خوان شدیم. قبل از اینکه قرآن را تمام کرده باشیم، کتاب‌های صادق هدایت را تمام کردیم. همه‌ی فیلم‌های مهرجویی را دیدیم. همه‌ی پست‌های وبلاگ‌های مشهور را خواندیم و دیالوگ‌های فیلم‌ها، همه را از بر شدیم. تک‌تکِ جمله‌های هامون را حفظ بودیم و نمایی از «آژانس شیشه‌ای» نبود که ندیده باشیم یا حفظ نکرده باشیم.

آن موقع بود که تازه متوجه شدیم، این واژه‌های عربی‌ای که پشت سر هم ردیف شده‌اند، ترجمه‌ی فارسی هم دارند. تازه فهمیدیم که این واژه‌های آهنگین ولی غریب، بدون آهنگین‌بودن قریب هم می‌توانند باشند. امّا می‌گفتیم اگر این کتاب ارزشمند است، ترجمه‌اش چه؟ توی «مسافری از هند» نامزد «سیتا» از ارزشمندبودنِ قرآن و مقدس‌بودنش حرف می‌زد و می‌گفت که معجزه‌ی الهی است. «سیتا» دانشجوی زبان فارسی بود و فارسی را بلد بود. نامزدش می‌گفت قرآن آخرین معجزه‌ی خداست. و «سیتا» سؤال اصلی را پرسید: «ترجمه‌اش هم معجزه است؟»

 ●●●

تقصیر خودشان بود. پدران‌مان. قرآن را این‌قدر بزرگ کرده بودند، که قدّش به آسمان‌ها رسید بود، با اینکه پای‌اش روی زمین بود. از وقتی یادم هست، ترجمه‌ی قرآن را بیشتر از خودش دوست داشتم. حتی یکی از قرآن‌هایی که داشتیم (کدام‌یک از شما فقط یک قرآن در خانه‌اش دارد؟!) کُل‌اش فارسی بود و فقط گوشه‌ای از آن به متن عربی اختصاص داده شده بود. و من آن را خیلی دوست داشتم. چون احساس نمی‌کردم این ترجمه، این قرائت، این خوانش، این صفحه‌بندی آسمانی یا معجزه است. یک آدم خوش‌ذوق ولی یک «آدم» آن را این‌جوری صفحه‌بندی کرده بود.

خیلی‌وقت‌ها مشکل از همین غیرزمینی‌بودن است. یعنی می‌بینیم آدم‌هایی که شبیه ما نیستند یا شبیه «آدم»‌ها نیستند، افراد کمتری را به خود جذب می‌کنند. چون ارتباط‌برقرار‌کردن با آن‌ها سخت‌تر ممکن می‌شود. امّا کسی که ذهن پیچیده‌ای ندارد (حداقل در برخورد با دیگران این‌طور می‌نماید…) و با همین ذهن غیرپیچیده، ابتکاری به خرج می‌دهد، چقدر دوست و رفیق دارد در مقایسه با آدم نابغه‌ای که همه‌ی پایه‌های‌اش را جهشی خوانده و در ۱۲ سالگی دیپلم گرفته و ذهن پیچیده‌ای دارد (یا ندارد و در برخورد با دیگران این‌طور می‌نماید…).

●●●

اینکه دستاتو روی سر می‌ذارن
اینکه باهات هیچ‌کاری ندارن
اینکه تو بازی‌شون راهت نمی‌دن
اینکه سر به سرت می‌ذارن
اینکه زاده‌ی آسیایی رو میگن جبر جغرافیایی
اینکه لنگ درهوایی، صبحونه‌ات شده سیگار و چایی

«جبر جغرافیایی» شعر: ادریس بی‌سخن

محسن نامجو، عصاره‌ی دهه‌ی ماست… آثارش را بشنوید. «رفتم سر کوچه، دو سه نخ سیگار خریدم»، «نان روز از برای سکس شب است، نان شب هم برای عاشق مست»، «بردار دگر بردار، بردار به دارم زن، از روی پل فردیس»، «کوکوی دوشب مانده، کپی پدرخوانده، دولت شرمنده، انتقاد سازنده، شاید که آینده ازآنِ ما»، «هستی از ما آلت خورده، هستیم ما از هستی»، «جان به جان آفرین تسلیم نمی‌شود، بازگشت همه به سوی او نیست…». آخر کدام جوان نسل سه و چهار و پنجمی حاضر می‌شود چنین ترانه‌هایی را از دست بدهد؟ یا می‌تواند شاعر و خواننده‌ی چنین موزیک‌هایی را دوست نداشته باشد؟ گمان نمی‌کنم هیچ‌کدام از این جوان‌ها حتی فکرش را هم می‌کرد حافظ چنین شعر باحالی داشته باشد: «زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم، ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم» یا اگر هم می‌کرد، نمی‌دانست می‌توان آن را این‌قدر باشکوه اجرا کرد… یا همین آهنگ «والصخی (پاییز ۸۱)» که به‌گمان عده‌ای قرآن را مسخره کرده، ببینید یکی از همین جوان‌های نسل چندمی چه تحلیلی ازش دارد… تحلیلی که کار همه‌ی ما را در نوشتنِ مطلبی درمورد این آهنگ راحت می‌کند. سلمان زند کاری را کرده که هیچ‌کدام از منتقدین یا طرفداران این قطعه انجام نداده‌اند. و آن هم بازکردن قرآن است:

سلمان زند: نامجو در شمس با لحنی كه يادآور قرآن‌خواندن‌های همه ما در كودكی و یا گاهن تلاوت پيرمردهای روستایی است و با نگاه خاص و هوشمندانه خود آیاتی را انتخاب كرده كه معرف یک سير تاريخي هستند. به ترتيب آيات 1-8 سوره شمس (خورشید)، 1-5 سوره ضحی (روشنایی)، 1-4 مزمل (مرد جامه‌به‌خود‌پيچيده)، 1و2 نبا (خبر)، 27 و 28 فجر (پيروزی) و 1-7 تكوير(تاریک‌سازی). سیری كه از روشنایی و صبح آغاز می‌شود و با توصیه‌هایی به مرد جامه به خود پيچيده در زندگی‌اش ادامه می‌یابد و با خبری كه داده می‌شود (خبر قیامت) و فقط مرد به‌اطمينان‌رسيده از آن درامان است، پایان می‌یابد. خبر تاریكی و قيامت. و اینجا دغدغه‌های فرد امروزی و انتظارش از دین بیان می‌شود. انتظار آرامش و اطمينان.

●●●

وقتی مادربزرگم فوت کرد، توی مراسم‌های‌اش سنگ تمام گذاشتیم. جزوه‌های قرآن را بهترین جای خانه گذاشتیم تا کسانی که برای عرض تسلیت می‌آیند، هر کدام یک حزب‌اش را بخوانند تا درنهایت کلّ قرآن ختم شود. مطمئنم باورتان نمی‌شود، ولی خود من در طول چند روزی که آنجا بودم، بیشتر از ۲۰ حزب آن را تمام کردم، بدون اینکه به چیزی فکر کنم یا ترجمه‌اش را بخوانم. هر چه باشد او مادربزرگم بود و همیشه هم در بدترین شرایط جسمی نمازخواندن و دعا و قرآن‌اش را ترک نکرده بود. من که بودم که بخواهم ترک کنم؟ از آن موقع به بعد هم خواهر کوچکم تصمیم گرفته نماز بخواند و خوشبختانه دارد می‌خواند. امشب هم شب قدر است و تصمیم گرفتیم بعد از مدت‌ها که به دلیل فوت مادر مادرم به خانه‌ی پدربزرگم (پدر پدرم) نرفته‌ایم، به خانه‌ی پدربزرگم برویم و شب را هم با هم به مسجد برویم. چون دلمان نمی‌خواهد این‌ها را هم از دست بدهیم درحالی که نمی‌دانیم از ما راضی هستند یا خیر؟ همیشه پدربزرگم می‌خواست نماز بخوانم و قرآن حفظ کنم… امشب بهترین فرصت است برای اثبات این موضوع.

[مهمان‌ها] [اول ماه رمضونی] [حال بد]
[خودش] [همینجور] [حفظِ حافظ]

لینک‌های مرتبط:
[عقاید بحث برانگیز نامجو | نسیم هراز]
[محسن نامجو سوره شمس را با موسيقی خواند | جهان‌نیوز]
[تاملاتی در باب پديده ای به نام محسن نامجو]
[بحث آزاد] [گفتگوی آزاد]

فکر می‌کنم نیازی به توضیح ندارد. میان مجلاتی که داشته‌ام، در چند سال اخیر، گشته‌ام و مصاحبه‌هایی که با هنرمندان مشهور شده را مدنظر قرار داده‌ام. بعد، آن دیالوگ‌هایی که هر کدام از این‌ها، در جواب به دیگری یا درباره‌ی دیگری گفته را اینجا آورده‌ام. جوری که ارتباطی کمرنگ میان هر چند تا از آن‌ها حس شود. شبیه فیلم مستندی شده که پشت سر هم هنرمندان را نشان می‌دهد که درباره‌ی موضوعی اظهارنظر می‌کنند و تدوین‌گر حرف‌های آنان را بر اساس موضوع مشترک‌شان مرتب می‌کند.
نقل قول‌ها برگرفته از مصاحبه‌هایی است که در چلچراغ، نسیم هراز، فیلم و شهروند امروز منتشر شده‌اند.

بهرام رادان: چند وقت پیش در فیلم مستند یکی از اعوان آقای کیمیایی، خیلی انتقاد نسبت به ایشان کردم. آن‌قدر که خودم بعداً ترسیدم. کیمیایی که من را دید، من را بغل کرد و من احساس کردم چه خوب بوده که صادق بوده‌ام. خیلی حس خوبی به من دست داد.

اکبر عبدی: مخملباف روزی سر اکران فیلم حاجی واشنگتن، وسط سینما، مرگ بر حاتمی گفت و شلوغ کرد. ولی بعدها گفت: آن هفته‌ای که سوته‌دلان را نبینم برای من هفته نمی‌شود و بعدها دوست بسیار نزدیک علی حاتمی شد.

قاسم جعفری: یک روز آقای مشایخی از دستم ناراحت شد. گفت آن‌قدر که برای شما مهم است که صندلی کجا باشد، اصلاً به من نگاه نمی‌کنی. مثلاً سر مسافری از هند، رفتم هند سر فرصت گشتم ساری برای شیلا خداداد پیدا کردم که خوش‌رنگ باشد که عکس خوبی داشته باشم. پس چهره برای من خیلی مهم است.

هنگامه قاضیانی: وقتی الناز شاکردوست که همکار من است و درباره‌ی بیوگرافی من چیزی نمی‌داند، فکر می‌کند من خیلی دیرتر از او شروع به‌کار کرده‌ام و امسال جایزه گرفته‌ام، نمی‌شود از دیگران انتظار داشت.

نیما شاهرخ‌شاهی: شیفته‌ی جیرانی هستم. به‌نظرم علاوه بر اینکه کارگردان بزرگی است، بازیگردان بسیار خوبی هم هست. جاهایی که بن‌بست می‌خوردم من را می‌کشید کنار، در تنهایی با چشم بسته نقش را برای من بازی می‌کرد، نه که بازی کند، فقط حس را القاء می‌کرد. اگر موفقیتی در این فیلم دارم مدیون توانایی‌های جیرانی است.

فریدون جیرانی: من کمتر بازیگری را این‌طوری دیده‌ام. آقای انتظامی هم این‌طوری است منتها ایشان منظم‌تر و دقیق‌تر این‌طوری هستند چون خودشان آدم منظم و دقیقی هستند. امّا خسرو شکیبایی اصلاً آدم منظم و دقیقی نبود. خلاقیت از بی‌نظمی‌اش بیرون می‌آمد و چون بی‌نظم بود، دیالوگ‌ها را سر صحنه می‌خواند و… خلاقیت هم همان موقع به سراغش می‌آمد.

اکبر عبدی: مثلاً خسرو شکیبایی و امین تارخ طنز را خیلی خوب می‌شناسند.

نیما شاهرخ‌شاهی: بعضی وقت‌ها بعضی تعبیرها این‌قدر اذیتم می‌کند که نگو. مثلاً می‌گویند هنرمند فلان… بازیگر… آخه بابا بازیگر عزت‌الله انتظامی است. بازیگر پرویز پرستویی است. ما بازیگر نیستیم. اسماً شاید شبیه باشیم، ولی حالا مانده تا به آن‌ها برسیم.

خزر معصومی: اولین باری که این احساس به من دست داد موقع تماشای فیلم «شیدا»ی کمال تبریزی بود. خیلی دوست داشتم نقشی که خانم لیلا حاتمی آن را بازی کرده‌اند را بازی کنم.

گلشیفته فراهانی: این‌طوری می‌شود كه خون بازی این همه جایزه می‌گیرد، ولی سنتوری فقط كاندیدای دو تا جایزه می‌شود و حتی اكران هم نمی‌شود. این را هم بگویم كه من هم خانم بنی‌اعتماد را خیلی دوست دارم و هم به نظرم بازی باران در خون بازی یكی از درخشان‌ترین بازی‌هایی بود كه من تا امروز دیده بودم.

باران کوثری: من خیلی ترانه (علیدوستی) و گلی (گلشیفته فراهانی) را دوست دارم و همیشه هم تحسین‌شان می‌کنم. امّا تا پیش از خون بازی، فرصت‌هایی را که آنان داشته‌اند، من نداشتم.

بهرام رادان: خون بازی واقعاً همین‌طور بود. تماشاچی گوشه‌ی رینگ بود، هر چی خورد، زدن‌اش.

هنگامه قاضیانی: می‌توانم بگویم باران با حضورش در تئاتر ثابت کرد که بازیگر بسیار توانایی است. برخوردهای این بازیگر از لحاظ اخلاقی خیلی خوب است. باران دختری است که می‌داند حداقل به عنوان یک هنرمند باید چگونه رفتار کند.

گلشیفته فراهانی: مثلاً محسن نامجو از كسانی هست كه من دوست‌اش دارم. نه فقط به خاطر كارش بلكه به خاطر تفكر و دید و شعرش.

محسن نامجو: با کمی دقت در رنگ خاص صدای او برای هرکس قابل فهم است که کاراکتر صوتی حنجره‌ی چاوشی کاراکتری کاملاً مشکل است. ملودی‌های چاوشی در موسیقی پاپ امروز ایران تأثیرگذارترین است.

گلشیفته فراهانی: محسن نامجو و محسن چاووشی كسانی هستند كه زیرزمینی به اینجا رسیده‌اند. كسی كمكشان نكرده. با جریانی نبوده‌اند. كارهایشان بین مردم دست به دست گشته و به این جا رسیده‌اند. من خودم وقتی صدای چاووشی پخش می‌شد گریه می‌كردم.

محسن چاوشی: واقعاً از بازی بهرام رادان لذّت بردم. وقتی قسمت‌های موزیک و خواندن شروع می‌شد، واقعاً تعجب می‌کردم. بهرام رادان به قدری خوب حس کارها را گرفته بود و همراه آهنگ‌ها لب می‌زد که فکر می‌کردم خودش کارها را خوانده و صدا، صدای خود بهرام است.

گلشیفته فراهانی: داریوش مهرجویی! دنیای رنگارنگ تو نامحدود است و رنگ‌هایش در هیچ دنیایی یافت نمی‌شود. برای همه آرزو می‌کنم فرصت این را داشته باشند که حتی شده سرکی کوچک در این دنیا بکشند… که رؤیایی است به حقیقت پیوسته.

محسن چاوشی: فکر می‌کنم آقای مهرجویی یک دروغ به من گفت و من هم یک دروغ به او. او گفت که همه‌ی آهنگ‌های من را شنیده و دوست دارد و من هم گفتم که همه‌ی فیلم‌هایش را دیده‌ام و دوست دارم.

بهرام رادان: خُب، حواس‌اش به همه چیز نیست. ولی به اون چیزی که باید باشه هست. مثلاً خیلی از وقت‌ها سر صحنه به این ‏نتیجه رسیدم که او [داریوش مهرجویی] همه چیز رو میشنوه؛ امّا کاملاً بی‌تفاوته و فقط اون جایی که موضوع بحث براش جالب بشه گوش ‏می‌کنه.‏

داریوش مهرجویی: به هر حال شاید نمی‌بایستی او [محسن چاوشی] این حرف‌ها را مطرح می‌کرد. در مورد مسائل مالی هم احتمالاً خود او مقصر است. چون هیچ‌گاه این را مطرح نکرد، چون او اصولاً بسیار خجالتی است.

به گزارش آفتاب، دو روز پس از آنکه خبر شکایت عباس سلیمی، از چهره‌های شناخته شده قرآنی کشورمان، از محسن نامجو، به اتهام توهین به قرآن کریم، «حمید نامجو»، برادر محسن نامجو با انتشار نامه‌ای در مورد قطعه‌ای که موجب شکایت مذکور از نامجو شده‌است، توضیحاتی ارائه‌ کرد.

متن کامل این نامه به شرح زیر است:

«در خصوص شکایت آقای عباس سلیمی در مورد یک قطعه موسیقی که کلام آن حاوی آیات شریفه قرآن است، نکات ذیل را به اطلاع عموم می‌رسانم:

1- این قطعه موسیقی یک کار پژوهشی و بر اساس ایده تلفیق قطعاتی از موسیقی عرب با موسیقی ملل تنظیم گردیده است. در روز ضبط قطعه، اشعار عربی در خانه جا می‌ماند و محسن جهت بررسی نتیجه کار، به طور ناخود آگاه و غیر عمد به‌جای اشعار عربی مذکور به خواندن آیاتی از قرآن که از حفظ بوده اقدام می کند. لازم به توضیح است که محسن در دوران دبیرستان قاری قرآن بوده و این آیات را از حفظ ادا کرده است.
2- بر اثر بی‌مبالاتی یا غرض‌ورزی افرادی ناشناس یک اثر پژوهشی که صرفا در حد یک یادداشت شخصی بوده و هیچگاه جهت پخش یا انتشار ضبط نشده است سر از اینترنت درمی‌آورد و با وجود خواست سازنده، قطعه تکثیر می‌شود.

3- دیانت و تعظیم شعائر موسیقی در خانواده ما موروثی بوده و جای شبهه ندارد. پدرم، برادر بزرگترم و محسن، قاری قرآن بوده‌اند و بیست سال پس از فوت پدرم، هنوز مادرم بر ادای نذری که بر ذمه پدرم بوده اصرار می‌ورزد. نماهایی از فیلم «آرامش با دیازپام 10» که از منزل پدری ما فیلمبرداری شده گواه این امر است.

(گرچه طبق قانون اساسی هیچ شهروندی مکلف نیست که دیانت و اعتقادات خود را اعلام و از آن دفاع کند، اما ایجاد اتهامی چنین سنگین ایجاب می‌کند که من به‌عنوان وکیل برادرم، توضیحاتی را ارائه کنم تا او به مظان اتهامی نادرست، هستی و نیستی‌اش بر باد نرود).

4- انتشار بدون مجوز و بدون اذن صاحب اثر (آثاری مثل موسیقی، فیلم، کتاب، مقاله ) و حتی انتشار فیلم‌های خصوصی زندگی دیگران گناهی است که در جامعه ما قبح آن از بین رفته و هیچ‌کس برای آن شکایت به دادگاه نمی‌برد. در غیر این‌صورت به آسانی نمی‌شد برای پژوهش‌های شخصی کسی او را در مظان اتهام قرار داد.

5- به‌هر تقدیر برادر ارجمند آقای عباس سلیمی به دلیل سوابق و تجارب طولانی می‌دانند که :
الف. در کشورهای عربی قرآن را به لحن‌ها و ریتم‌های متفاوت قرائت می‌کنند و این امر خصوصا در مصر بسیار بارز است.

ب. موسیقی بیرونی و درونی جزء لاینفک آیات شریفه قرآن است. این موسیقی در سوره‌های مختلف تغییر می‌کند و همین موسیقی امکان قرائت‌های متعدد را فراهم می‌کند.

ج. بسیاری از ادعیه نیز موسیقی‌های جذاب و متفاوت با ریتم‌های ترکیبی زیبایی دارند و به همین دلیل لحن و فضا و ریتم خواندن دعای کمیل مثلا با دعای جوشن کبیر متفاوت است. آیا اگر موسیقی بیرونی ادعیه در کنار هم در یک اثر قرار گیرند و تکرار شوند، آیا صفت چنین عملی سخیف است؟

د. آقای عباس سلیمی در مصاحبه‌شان فرمودند که هر کسی صلاحیت قرائت قرآن را ندارد و نیاز به دریافت مجوز و رعایت ضوابط است. آیا ایشان مطمئن هستند که تمامی مسلمانان دنیا برای قرائت قرآن از نهادی مشخص مجوز می‌گیرند. واقعا برای قرائت آن باید از نهادی مجوز گرفت. احتمالا منظور ایشان صرفا آموزش قرآن، آن‌هم در کلاس های رسمی بود والا ما که در مکتب خانه قرائت قرآن آموختیم.

6- محسن نامجو در گفت وگوهای خود با خبرگزاری‌های رسمی و روزنامه‌های کثیرالانتشار ایران، بارها اعلام کرده که فردی مذهبی است و از خانواده‌ای مذهبی برآمده است. در اثبات این مدعا می‌توان به ترانه‌هایی که برای امامان شیعه با عناوین «علی» (در مدح حضرت علی(ع)) و «یاس به زنجیر»، (در سوگ سالار شهیدان امام حسین(ع)) سروده و اجرا کرده است، اشاره کرد.

7- اینجانب به وکالت از برادرم صریحا تاکید می‌کنم که این امر، بدون نیت توهین، بدون قصد قبلی و صرفا به‌صورت خصوصی و شخصی بوده است. گرچه لحن‌های اجرا شده در آن قطعه شاید برای ما نامانوس باشد، اما اغلب این لحن‌ها در کشورهای عربی رایج‌اند. بنا به موارد فوق مشخص است که هیچ قصد قبلی متناسب با عناوین اتهامی در این خصوص وجود نداشته و ندارد.

کسانی که محسن نامجو را از نزدیک می‌شناسند، او را آدمی مومن، معتقد به شعائر دینی و مذهبی، محجوب و مودب می‌دانند که تصور تعرض به اعتقادات دینی در مورد وی غیرقابل باور است.

با وجود همه این موارد برای رفع هرگونه شائبه بدین وسیله اعلام می‌دارم که محسن نامجو از بابت پخش غیرمجاز این تجربه شخصی متاسف بوده و عذرخواه کسانی است که احساسات دینی‌شان جریحه‌دار شده است. محسن نامجو اطمینان دارد که با توجه به توضیحات فوق، آقای سلیمی و سایر بزرگان با دیده خطاپوش به این موضوع خواهند نگریست، چرا که تحمل این اتهام ناروا فارغ از این‌که مجازاتی به آن تعلق گیرد یا خیر، فراتر از توان و تحمل خود و خانواده‌اش است.

8- در خاتمه لازم به ذکر است که محسن نامجو روز پنج‌شنبه 7 شهریورماه 87 یادداشتی را در سایت خود با این مضمون گذاشته است: «اینجانب محسن نامجو از اخبار امروز مطلع شدم. این موضوع توسط مراجع دولتی در سال گذشته با من مطرح شده بود و من متن توضیحی راجع به این قطعه را به ایشان ارائه دادم که هیچگاه چاپ نکردند. به‌زودی توضیح رسمی اینجانب راجع به این قطعه در سایت اینترنتی خودم و سایت‌های خبری ایران ارائه خواهم داد تا هیچ‌گونه شک و شبهه‌ای پیش نیاید. خداوند همه ما را به راه راست هدایت کند»».

در روزي که وزير فرهنگ و ارشاد جمهوري اسلامي صراحتا ابراز کرده که "ترويج موسيقي" جزو شئون "اسلامي و ‏ايراني" نيست، يک قاري قرآن نامه اي خطاب به دادستان دادگستري تهران نوشته که طي آن از "محسن نامجو" ، خواننده ‏و آهنگساز ايراني که توانسته در يکي، دو سال اخير با خلق آثاري متفاوت در حوزه موسيقي نام خود را در رديف مطرح ‏ترين خوانندگان کشور به ثبت برساند به دليل "قرائت توهين‌آميز آياتي از قرآن" و انتشار آن، شکايت کرد. ‏

عباس سليمي از جمله چهره هايي است که در هرسال به مناسبت ماه رمضان در تلويزيون به عنوان مجري برنامه هاي ‏قرآني حاضر مي شود و از همين روست که خبرگزاري قرآني ايران (ايکنا) او را "خادم القرآن" و "چهره شناخته‌شده‌ ‏قرآني" خوانده است. او در نامه اي که به سعيد مرتضوي نوشته، يادآور شده است:‏‎ ‎‏"چندي است كه خواننده‌اي به نام محسن ‏نامجو، برخي از آيات قرآن كريم را به‌نحوي سخيف و موهن، و در قالب موزيكال اجرا نموده‌ كه در سايت متعلق به ‏مشاراليه قابل رويت و استماع است؛ از آنجا كه عمل ارتكابي توسط مشاراليه از مصاديق بارز استخفاف دين و قرآن به‌شمار ‏مي‌آيد، ضمن اعلام جرم عليه نامبرده، تقاضاي رسيدگي و مجازات وي را دارم."‏

خبرگزاري قرآني کشور (ايکنا) که اين نامه را منتشر کرده، يادآور شده است:‏‎ ‎‏"چندي پيش قطعه‌اي موسيقي از محسن ‏نامجو در سايت‌هاي اينترنتي منتشر شد كه در آن آيه‌هايي از قرآن به شكلي غيرمتعارف و موهن قرائت شده‌بود. اين قطعه ‏موسيقي حدود يكسال پيش از طريق برخي سايت‌هاي اينترنتي منتشر شد و بر خلاف ديگر قطعات موسيقي اين خواننده كه ‏مورد توجه بسياري از مخاطبان جوان قرار گرفته بود، مورد توجه قرار نگرفت."‏

ايکنا همچنين مدعي شده است:‏‎ ‎‏"نامجو خواننده و نوازنده جواني است كه به نحوي غيرمتعارف و متفاوت با ديگر خوانندگان ‏به اجراي قطعات موسيقي مي‌پردازد و اولين آلبوم وي موسيقي وي با نام «ترنج» چندي پيش با مجوز وزارت فرهنگ و ‏ارشاد اسلامي منتشر شد‏‎.‎‏ تا كنون تيتراژ آغازين دو سريال تلويزيوني نيز با صداي نامجو تهيه شده ‌است‎. ‎‏"‏

اين خبرگزاري در پايان گزارش خود خواسته است:‏‎ ‎‏"به نظر مي رسد ضرورت دارد تا خواننده قطعات موهن يادشده در ‏اسرع وقت نسبت به عذرخواهي از مسلمانان و پيروان كتاب مقدس و آسماني قرآن كريم و نيز جبران شايسته اشتباهات ‏خويش اقدام نمايد؛ بديهي است در غير اين صورت موضع گيريهاي جامعه قرآني و مراجع عظام در اين خصوص شكل ‏جدي تري به خود خواهد گرفت."‏

‎‎از کوچ تا هتک حرمت‎‎

محسن نامجو که متولد سال ۱۳۵۴ در تربت جام است، از سال ۱۳۶۷ با يادگيري سولفژ و نت خواني، همچنين آموزش ‏رديف آوازي نزد نصرالله ناصح پور پيگيري جدي هنر موسيقي را آغاز کرد‏‎.‎

محسن نامجو يا "مردي که هر چه مي خواهد مي خواند" سال ۱۳۷۳ وارد دانشکده تئاتر شد و يک سال پس از آن به ‏دانشگاه هنرهاي زيبا پا گذاشت تا موسيقي بخواند. او تاکنون براي حدود ۸ نمايش موسيقي ساخته که از جمله آن ها مي توان ‏‏"تکيه ملت" (به کارگرداني حسين کياني) و "من بايد برم، خيلي ديرم شده" (نوشته محمد چرم شير و کارگرداني محمد ‏عاقبتي) را نام برد‎. ‎

محسن نامجو براي چند فيلم هم موسيقي متن ساخته که از آن جمله مي‌توان به "براي آمدنت دعا مي کنم"، "حفره"، "اقوام"، ‏‏"کنتراست"، "در سه ثانيه اتفاق افتاد" و "مرگ مرگ‎" ‎اشاره کرد‎.‎

نامجو از سال ۱۳۸۲ شروع به ضبط آثار خود کرد که حاصل اين کار، تهيه حدود ۳۰ تراک در قالب ۴ آلبوم است که به ‏جز ترنج بقيه اجازه انتشار نگرفته ‌اند‎. ‎‏ نامجو به همراه رضا عطاران تيتراژ آغازين مجموعه تلويزيوني "ترش و شيرين" ‏را اجرا کرد که پس از چند اجرا ، نام و صداي او از تيتراژ مجموعه تلويزيوني چهارخونه که در حال پخش از سيماي ‏جمهوري اسلامي ايران بود، حذف شد.‏

او روز 19 تيرماه در نامه اي که بر روي سايتش قرار داد، تاکيد کرد که "بالاخره تمام عوامل دست به دست هم داد" تا او ‏را از ايران "بيرون" کند.‏‎ ‎وي در حال حاضر در اتريش ساکن است و در عين حال کنسرت هايي را در سراسر دنيا برگزار ‏مي کند. در چنين شرايطي در داخل ايران برخي به دنبال پرونده سازي براي او هستند. غير از نامه اين قاري قرآن براي ‏پيگيري قضايي و برخورد با محسن نامجو ، روز سه شنبه نيز خبرگزاري برنا در گزارشي به ترانه جديد نامجو پرداخته ‏بود. ‏

اين خبرگزاري نوشت:‏‎ ‎‏"محسن نامجو خواننده ايراني که با خواندن چند تيتراژ تلويزيوني در ميان جوانان و مردم کشور به ‏شهرت رسيد، در جديد ترين نوآوري(!؟) خود به خواندن آياتي از قرآن کريم در قالب آواز پرداخته که اين امر با سکوت ‏متوليان امر همراه بوده است‎.‎وي که پيش‌تر نيز غزل‌هاي عرفاني حافظ و مولوي را به صورت تمسخر آميز و با لودگي ‏اجراء کرده بود، در اثر مماشات و سکوت مسئولان فرهنگي توهين به ايات قرآن را به صورت زيرزمين منتشر کرده ‏است‎.‎‏"‏

اين خبرگزاري همچنين دست به تحليل آثار موسيقيايي نامجو زد و نوشت:‏‎ ‎‏"بر اساس اين گزارش و به گفته برخي ‏کارشناسان موسيقي، سبک خوانندگي وي در تمسخر اشعار عارفانه و مفاهيم آسماني حتي از سبک آهنگهاي مبتذل پاپ و ‏راک نيز مبتذل تر است‎.‎‏ برخي آگاهان با ابراز تعجب از غفلت و سکوت مسئولان مي گويند مشخص نيست که چرا و به چه ‏علت عبور يک خواننده از اعتقادات و کتاب مسلمانان با بي اعتنائي متوليان امر روبرو مي شود و اين در حالي است که ‏نامجو به تازگي براي آلبوم «عدد» مجوز رسمي دريافت کرده است‏‎.‎‏ ‏‎ ‎اقدام آخر اين خواننده در خواندن آياتي از قرآن کريم و ‏آياتي از سوره مزمل و شمس همراه با موسيقي و همخواني آياتي به صورت «آواز با تغيير اعراب» علاوه بر بي‌حرمتي به ‏کلام وحي تداعي کننده قرائت قرآن توسط افراد بي‌سوادي است که در قبرستان‌ها، قرآن را اشتباه مي‌خوانند و از اين راه ‏کسب درآمد مي‌کنند. همچنين اقدام توهين آميز وي نسبت به قرآن، بي حرمتي به احساسات ميليون‌ها مسلمان محسوب ‏مي‌شود که هنوز در سکوت رسانه‌اي هيچ واکنشي را از سوي مسئولان و مردم در پي نداشته است‎.‎‏"‏

سايت هاي خبري انتخاب و البرز نيز اين گزارش را منعکس کردند و يادآور شدند سعيد مسلم، يکي از قاريان مصري که ‏آيات قرآن را با سبکي خاص و با تغيير اعراب مي‌خواند، در دوره‌اي در مصر زنداني شد و از قرائت قرآن نيز منع گرديد ‏و اين در حالي است که خواننده مزبور همچنان به فعاليت‌هاي خود ادامه مي‌دهد و حتي سايت شخصي او پس از اين اقدام ‏همچنان به روز مي‌شود.‏

زمزمه برخورد با محسن نامجو در حالي مطرح شده است که روز گذشته حسين صفار هرندي وزير ارشاد اسلامي در ‏حاشيه برگزاري دومين همايش ملي نخبگان جوان کشور گفت:‏‎ ‎‏"ترويج موسيقي جزو شئون اسلامي و ايراني نيست و ما ‏وظيفه ترويج را جزو شئون تلقي نمي کنيم."‏

سایت رادیو زمانه در خبری  به نقل از  خبرگزاری قرآنی ایکنا عنوان کرد که یک قاری قرآن قصد شکایت از محسن نامجو  را دارد.

شکایت یک قاری قرآن از محسن نامجو

یک قاری قرآن با طرح شکایتی در دادستانی تهران، از قاضی سعید مرتضوی خواسته است که محسن نامجو خواننده موسیقی زیر زمینی را به خاطر آنچه «استخفاف دین و قرآن» در یکی از ترانه‌هایش نامیده، مجازات کند.

ادامه در رادیو زمانه :

http://radiozamaaneh.com/news/2008/08/post_6118.html

]]> http://blueshout.wordpress.com/?p=7 Mon, 18 Aug 2008 18:35:11 +0000 فریاد آبی http://blueshout.fa.wordpress.com/2008/08/18/%d8%a2%d8%b1%d8%a7%d9%85%d8%b4-%d8%a8%d8%a7-%d8%af%db%8c%d8%a7%d8%b2%d9%be%d8%a7%d9%85-10/ چند دقیقه قبل فیلم "آرامش با دیازپام 10" رو برای اولین بار دیدم.
قبلاً هم محسن نامجو را می پرستیدم اما الآن بیش از پیش می پرستمش.
نه بخاطر سبک و شعر و به قول خودش کلمات ! نه !
فقط و فقط برای فریاد زدن عقایدش.
همه ما خسته شده ام از تکرار بی پروای عقاید دیگران !
پس از هزاران سال می فهمیم که رادیکال چهار، همان دو است !
از این پس می نویسم ار عقایدم، از آنچه می پرستم ...

قرمز، چمدانی، کلاس اول، با کليد

روزی که سخت حل می شد اصل هندسه

دبير همدانی، صد کاروان شهيد

روزی که مُرد خواهد جان بچگی

روزی که حسرت بر تو واجب است پای نئشگی

روزی که رفت بر باد، روزی که ماند در ياد

شهر کلان که روزی علی آباد باد

روزی که رفت از ياد، روزی که داد بر باد

تا باد، چُنين باد؛ داد و بيداد که تا باد چنين باد

روزی که خط کش تصويری شکست ميانۀ تنبيه

روزی که زنگ خانه ها صور اصرافيل بود گويی

روز درک تضاد، تبعيض، تواخر، ترجيح

روز لکّ آب شور چشمت بر غلط ديکته

روزی که رفت از ياد، روزی که داد بر باد

شهر کلان که روزی، علی آباد

روز حسرت يک "بارفيکس" در ذهن لاغر بازو

روز حسرت يک يارِ فيکس بودن در تيم مدرسه

روز اشاعۀ سخنان نو آموخته

روز تعريف پر هيجان فيلم "هِی جو!"

روزی که رفت از ياد، روزی که داد بر باد

شهر کلان که روزی، علی آباد

روزی که ريد بر تو دختر همسايه

روزی که دَرّيد پدرت را کشور همسايه

روزی که مرگ از در بسته، ز پنجره آمد تو

روزی که 2 کانال بود:

کانال 1 به جنگ می رفت، از کانال 2 "واتو واتو" آمد

روزی که مُرد خواهد خواهد جان بچگی

روزی که حسرت بر تو واجب است پای نـًشگی

روزی که آتش به چه کار آيد؛

ترياک را به بازدَمَت پَز

روزی که منقل به چه کارت آيد؛

وافور را به سينه ات بِنشان

روزی که رفت از ياد، روزی که داد بر باد

شهر کلان که روزی، علی آباد

روزی که رهبر، نوجوانِ تانک خورده بود

روزی که آستين کوتاه، لگدِ ميانِ گُرده بود

روزی که ريش، زير بغل پاره،

روزی که يخه از فرط ايمان چرک بود

روزی که "داگلاس" هنوز "داگلاس" نبود؛"کِرک" بود

روزی که رفت از ياد، روزی که داد بر باد

شهر کلان که روزی، علی آباد

روزی که شهوت هنوز در حومه شهر بود

روزی که در استعارۀ فلک، قطره، بحر بود

روزی که دنيا تمام می شد هر هفته جمعه ها

روزی که سرد بود، روز،حرام

شطرنج و تخته نرد بود

تنها حلال، اين رنگ و روی زرد؛

تنها حلال، باری، اَفيون و گرد بود

روزی که "وُله"، تنها، عکس گمگشتگان بود

ايران نبود؛ مهدِ تشنگان بود

روزی که پايتخت، دشت آزادگان بود

دشت نبود، خيابان، پادگان بود

روزی که رفت از ياد، روزی که داد بر باد

شهر کلان که روزی، علی آباد

روزی که "چمران" بر پارک وی آرام خُسبيد

روزی که فوزيه در کربلا شد شهيد

روزی که شاه رفت؛ "جمهوری" يکطرفه شد

روزی که تنها راهِ آزادی، از انقلاب بود

روزی که مهتاب بود؛ سراب بود، سراب ناب بود

آن نوشابه که هشت ساله کنار"حضرت معصومه" خوردمش

مادر خريده بود؛ سبز بود، "سِوِن آپ" بود

----------------------

با مرور لينكده تدي پرس به ياد اين دكلمه جانگداز افتادم- بشنويد

ای ساربان ای کاروان

لیلای من کجا می بری

جان و دل مرا می بری

ای ساربان کجا می روی

لیلای من چرا می بری

در بستنِ پیمان ما

تنها گواه ما شد خدا

تا این جهان، بر پا بود

این عشق ما بماند بجا

ای ساربان کجا می روی

 لیلای من چرا می بری
.

.

.

.

نامجو می خواند و من می شکنم، بی صدا، می گریم

شال مترسک رو هوا؛
پر از کلاغ باغچه ی ما...

برادر عبدی بهروانفر از تئوریسین های جریان محسن نامجوئیسم آلبومی از شطحیات خود تراوشانده اند؛ خدا! اگر آن فیلم شبه مستند درباره آقانامجو رادیده باشید آشنایی کمی با این دل داده ی سورئالیسم باید داشته باشید. این آلبوم ِ +18 را از اینجا دانلود بفرمایید.

(برای دیدن عکس در اندازه بزرگتر روی عکس کلیک کنید)

ما هم خوشحال و خندان دوربین برداشتیم رفتیم، انقدر جمعیت زیاد بود که جلسه از کنترل مسئولین خارج شد.

البته مجری ادعا می کرد که ما برای نقد آلبوم اومدیم اینجا و ممکن حوصلتون سر بره از این حرفا، ولی در آخر که همه اعتراض ها جواب داده شد و مجری-مخالف- دیگر حرفی برای گفتن نداشت شروع کرد به خواندن مقدار فروش آلبوم ترنج و در اینجا بود که معنی واقعی نقد موسیقی را فهمیدیم! و آقای نامجو در آهنگ عشق نورماندی(یا عقاید نوکانتی) خوب گفته: ازآن ماست انتقاد سازنده...

پ.ن: نور سالن خوب نبود و چون جمعیت زیاد بود نشد برم نزدیک و عکس بگیرم، ولی از دور تونستم یه عکس بگیرم-دومین قدم به سوی عکاسی پرتره(عکس را اینجا ببینید).

گزارش کامل جلسه را در گوگل جستجو کنید - اینجا کلیک کنید.

محسن نامجو بعد از پایان سفرهای اروپایی و اجراها به ایران بازگشت. برای دنبال کردن برنامه های محسن نامجو می توانید به وب سایت رسمی وی مراجعه کنید.

سایت رسمی محسن نامجو

http://www.mohsennamjoo.at/

]]>