مونولوگ « WordPress.com Tag Feed

جهت ثبت در تاریخ

ابراهیم حیدری — Sat, 06 Sep 2008 01:34:09 +0000

الیوم شانزدهم شهریور سنه هزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی مصادف با پنج رمضان المبارک سنه هزار و چهارصد و بیست و نه دو ساعت از ظهر رفته، پی بند میلاد طفلی مونث در بیت میرزای علی آقای فراهانی (کثره الله اولاده من ذکور و الاناث)، میرزا ابراهیم آقای عکاس باشی به «درجه خان دایی اولی» و نشان شیر و خورشید مفتخر گردیدند.

از طفل مذکور هنوز هیچ گونه فتوغرافی رویت نگردیده، همه چیز در خفاست. شرح مابقی وقایع در پست بعدی راپورت می گردد بعون الله تعالی.

پ.ن: خلاصه که دایی شدیم، رفت پی کارش...

موسيقي آب گرم

ابراهیم حیدری — Fri, 29 Aug 2008 17:46:59 +0000

يادمه وقتي بچه بودم يه کتاب از همينگوي خوندم . قهرمان داستان مردي بود که بارها و بارها با زني که دوستش داشت مي رفت تو رختخواب . ولي با اينکه عاشق زنه بود هيچ کاري نمي تونست بکنه . با خودم گفتم خداي من ، عجب کتابي . اين همه قرن آدم ها چيز نوشته اند ، اما هيچ کس اين طوري به ماجرا نگاه نکرده . فکر کردم يارو حتما چلمن تر از اونه که کاري ازش بر بياد .ولي بعدا وقتي که کتاب رو تا ته خوندم و فهميدم که يارو توي جنگ مقطوع النسل شده ، حسابي خورد توي ذوقم .

موسيقي آب گرم (چارلز بوکوفسکي) - ترجمه: بهمن کیارستمی - نشر ماه ریز

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

این روزها- 18

ابراهیم حیدری — Sat, 23 Aug 2008 13:21:04 +0000

[caption id="attachment_572" align="aligncenter" width="336" caption="طوفان - عکس: ابراهیم حیدری"][/caption]

نیستش
نمی دونم کجاست
چه می کنه
ولی می دونم که ندارمش
نمی دونم کی رفت؟ چرا رفت؟
با کی رفت؟
ولی فقط رفت
رفت و رفت تا توی دلم محو شد
رفت تا دیگه حتی یادی ازش نمونه

یاده کسی که یه زمانی عمرم بود
دلیل بودنم بود
بودنی که فکر می کردم ماله اونه
ولی دیدم نه
قدیمی ها خوب میگن:
"واسه کسی بمیر که واست تب کنه"

آره فهمیدم
لیاقت منو نداشت
خیلی خودمو واسه بدست آوردنش
نگه داشتنتش
کوچیک کرده بودم
ولی تموم
دیگه نه.....

می دونی مردم این دنیا چطورین؟
راست می نشینند و دروغ می گویند

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

فن جاخالی

ابراهیم حیدری — Thu, 15 May 2008 00:39:14 +0000

من هر وقت یکی چشم بدراند یا صداش بالا برود، دماغم تیر می‌کشد و معلوم می‌شود. حال که به میانسالی رسیده‌ام با خود می‌گویم آیا این ضعف است؟ ترس است؟ ترس از چی؟ یا سبک‌پایی و رمیدن است؟ من همیشه فرار را بر قرار ترجیح داده‌ام زیرا تاب ماندن در لحظه‌های دریده‌ گی و وقاحت را ندارم چون همیشه به جای طرف، من خجالت می‌کشم. نمی‌دانم، شاید هم دارم ضعف خود را تبرئه و توجیه می‌کنم. من طرفدار فن جاخالی هستم. اگر انسان در این کار ورزیده شود، یکهو می‌بیند انگار که دارد باله می‌رقصد چابک، سبک‌پا، موزون، نرم نرم نرم فضا را می‌شکافد، آرام آرام آرام چرخ می خورد و در پیچی نرم، چرخشی از درون و برون به قرار، جاخالی می‌دهد. اما فن جاخالی، بدیش این است که طرف، بار دیگر ممکن است وقیح‌تر شود، بعد باید بلندتر پرید، نرم‌تر چرخید، چابک‌تر پیچید. ‌

آهوی رمیده - مرضیه ستوده

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

صدمین پست

ابراهیم حیدری — Wed, 14 May 2008 19:10:32 +0000

من می خوام برگردم به کودکی ام...

ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

دلم تنگ است

ابراهیم حیدری — Fri, 02 May 2008 21:53:41 +0000

دلم تنگ است

دلم مي سوزد از باغي که مي سوزد،

نه بيداري،

نه ديداري،

نه دستي بر سر ياري.

مرا آشفته مي سازد،

چنين آشفته بازاري ...

حدیث دیو

ابراهیم حیدری — Tue, 01 Apr 2008 00:04:51 +0000

من از حدیث دیو و دوری از تو می ترسم، ری را!

کتاب دیواری

ابراهیم حیدری — Wed, 12 Mar 2008 23:25:19 +0000

- آقا کتابای خوبی ندارین که عطفش، درست میگم؟ عطفش زرد باشه؟ صد تا، کتابای پر ورق و چاق، صد تام آبی، صد تام سبز.

(رو به شوهرش) هم کتابه، هم شیکه. هم جای کاغذ دیواری، زیاد گرونترم در نمی آد.

جسدهای شیشه ای - مسعود کیمیایی- نشر اختران

گوشت لخم وسط اتاق

ابراهیم حیدری — Wed, 05 Mar 2008 21:52:47 +0000

«بیل قورباغه است. اون کاملا و سراپا قورباغه است. فکر می کردم بالاخره یک موقعی از پوشش مرطوب خال خالی سبز و قهوه ای خودش بیرون می آد و در لباس درخشان و سفیدفام شاهزاده ها ظاهر می شود. اما اون یه قورباغه خالصه. به همین خاطر سرخورده شدم. یا پل را بیش از حد جدی گرفتم یا تاریخ را. در هر دو صورت اشتباه بزرگی مرتکب شده ام. این طوری شد که به اینجا رسیدم. سرخورده شده ام و بدون شک باز هم سرخورده خواهم شد. سرخوردگی کامل. این طوریه. گوشت لخم وسط اتاق. پاهای قورباغه روی زمین.»

سفید برفی - دونالد بارتلمی(ترجمه نیما ملک محمدی)-انتشارات مروارید

تنها یکی از مشکلات عکاسان خبری

ابراهیم حیدری — Thu, 28 Feb 2008 00:46:49 +0000

آقا صیاد میگه اگر تو هم زمان جوونی ما بودی و با هاسلبلاد 5 کیلویی عکس می گرفتی، اینجوری شکم بهم نمی زدی.

امشب که داشتم کتابخونه را مرتب می کردم چشمم افتاد به یکی از محبوب ترین کتابهام که مدتها بود ورقش نزده بودم . کتاب مستطاب "Picture Of Times: a century of photography from the New York Times " . خداییش با دیدن عکس روی جلد و هیبت دوربینهای سنگین هاسلبلاد بی اختیار یاد حرف آقا صیاد افتادم. منی که حالا با حمل هر روزه کوله عکاسی ام که با یه بدنه و دو تا لنز و لب تاپ وزنش نهایتا شش کیلو، دچار مشکلات مفصلی و دیسک گردن قریب الوقوع هستم اگر در آن دوران عکاسی می کردم مطمئنا عمر عکاسی ام به یکسال هم نمی رسید و در همان سال اول به ملکوت سفلی عروج می کردم. به هر تقدیر باید خوشحال باشم که خدا تنبل ها را دوست دارد و برای راحتیشان مهندسین الکترونیک و دیجیتالی می آفریند که هر روز دارند دوربینها و لنزها را سبکتر می سازند.(نمونه بازر خودمحور عالم بینی)

اما از همه این شوخی ها که بگذریم وزن سنگین دوربینها و لنزها - و البته لب تاپ ها که بدلیل اهمیت زمان مخابره تصاویر ناچار از حمل مداومشان هستیم - تنها بخشی از حرفه واقعا سخت و پرخطر عکاسی خبری یا بقول جماعت فرنگی، فتوژورنالیسم است. باید حداقل یکبار با کاروان سفر یکی از مقامات همراه شوید و یا برای عکاسی از یکی از پدیده های سیاسی اجتماعی مثل تجمعات و راهپیمایی های اعتراض آمیز، آفیش شوید تا شیرفهم شوید چه عرض می کنم.

پ.ن:

- عرض ارادت بیکران به محمد صیاد عزیز که عکسهایش بیش از خودش مشهورند و بزوی بیشتر از او خواهم نوشت.

- این کتاب را از دست ندهید. قیمتش در آمازون 22 دلار است و البته بنده یک نسخه دست دومش را با هزار و یک چرب زبانی 13 هزار تومان از یکی از دست دوم فروشی های خیابان انقلاب خریدم.

این عشق است که آدم را اسب می کند

ابراهیم حیدری — Wed, 27 Feb 2008 16:08:16 +0000

.... چیزی متولد می شد!مادر ، قبلا گفته بود که وقتش است. وقتش بود.سه تا از تخم ها ترک بر داشته بود. ما، من و گلچهره، شکافته شدن یک پوسته را دیدیم و جوجه اردکی که متولد می شد.و پوسته ای دیگر و جوجه اردکی دیگر را ....مادر مرا واداشته بود به مواظبت اردک های کرچ که در مرغدانی نیمه تاریک گوشه ی حیاط، روی تخم ها خوابیده بودند.. حالا من و گلچهره در مرغدانی بودیم.

فکرش را هم نمیکردم که روزهای زیادی به تنهایی مراقب اردک ها بوده ام، هیچ احساس مالکیت نمیکردم.انگار گلچهره از روز اول سهم داشته است. احساس می کردم جوجه ها مال هر دوی ماست، اصلا مال اوست و من هم می توانم لذتشان را ببرم. هنوز نمی دانستم عاشق شده ام و این عشق است که آدمی را بخشنده می کند.
*

شنیده بودم شاه عباس با اسب از پله های مارپیچ عالی قاپو بالا می آمده است.

حالا من اسب شده بودم واز پله هابالا می جهیدم و شیهه می کشیدم.حتی یک بار شاه عباس را چپه کردم بر پله ها.

گلچهره غش کرده بود از خنده. تا او می خندید، از اسب بودن خسته نمی شدم.در تمام کاخ عالی قاپو، انگار فقط من بودم و او، هیچ کس دیگر نبود انگار، نه خانواده ی او، نه خانواده من، انبوه جمعیت مسافران نوروزی هم نبودند انگار.فقط من بودم و او انگار، همه ی دنیا مال ما بود.

در اتاق های تو در توی بالای کاخ، در خیال من، گلچهره شده بود یکی از آن معشوقه های مینیاتوری نازک اندام جام به دست نقش دیوار، و من یکی از آن عاشقان شیدای پریشان زلف که می خواست جام از دست معشوق بستاند.

وقتی گلچهره پرسید آن جا کجاست؟ از نقش دیوار کنده شدم و به "آن جا" نگاه کردم که حیاط زندان شهربانی بود و از بالای کاخ دیده می شد. زندانی ها که در آفتاب بهاری پرسه میزدند، که از بالا چقدر کوچک می نمودند.

وقتی از پلکان مارپیچ پایین می رفتیم، گلچهره خواست باز اسب شوم. شدم.

به خاطر خنده ی او حاضر بودم خود خود اسب بشوم.

هنوز نمی دانستم عاشق شده ام و این عشق است که آدم را اسب می کند.

در ظریف ترین آبی زار جهان گم شده بودیم. من او را گم کرده بودم. فریاد زدم: گلچهره!صدایم به سقف بلند و مدور زیر گنبد مسجد شیخ لطف الله خورد و پژواک نام او مانند موجی معطر برگشت و خورد به صورتم، نه یک بار، نه دوبار، .... وقتی امواج پژواک نام او همه ی وسعت آبی زار را عطرآگین کرد، از پشت ستونی حجیم سرک کشید. بعد آمد کنار من و رو به بلندای سقف، با صدای بلند گفت: "من اینجام!"

و او آن جا بود، کنار من. باز نوبت من شد، فریاد زدم: گلچهره!

.... و هنوز نمی دانستم این پژواک عشق است.

(کودکی نیمه تمام - کیومرث پوراحمد)

بیل گیتس جوان

ابراهیم حیدری — Mon, 25 Feb 2008 20:52:04 +0000

این عکسی که در بالا می بینید متعلق به دوران جوانی زنده یاد احمد شاملو، شاعر بزرگ ایران زمین نیست بلکه متعلق به بیل گیتس جوان ما، منصورخان حق گو (کثرالله وزنه) است که دیروز تولدش بوده است و این رفیق بی معرفتش کاری جز یک تماس تلفنی -آن هم نزدیکهای غروب- از دستش برنیامده است. برای این برنامه نویس جوان، شادکامی و سلامتی و حل ماجرای سربازی و مهاجرت از این کشور گل و بلبل را آرزومندم.

پ.ن: در ضمن این منصور خان، همان شاهزاده سوار بر اسب سفید است که قرار است از دوردست ها بیاید و بخت سایت شخصی حقیر را باز کند. هر کجا هست خدایا به سلامت دارش.

جهنم

ابراهیم حیدری — Fri, 22 Feb 2008 11:07:25 +0000

میرزا می گفت:

این که بهشت کجا بوده و کجاست، خدا عالم است

اما جهنم جهنمی که می گویند همین اوضاعی است که می بینید.

(زنده یاد حسین پناهی)

سر آغاز

chavoshist — Mon, 28 Jan 2008 01:48:07 +0000

دیدم همه از ورد پرس تعریف میکنند ،نگاهی انداختم و محیطش کمی تا قسمتی صمیمی به نظرم آمد. این بود که در نصفه شب سرد زمستانی این بلاگ را به پا کردم.

و اما باید درباره نام اینجا بگویم که حدود 9 ماه پیش این واژه ناخودآگاه به زبانم آمد ، البته که با چکه ای طنز و مزاح . بعدتر که خواستم وبلاگی راه بیندازم دنبال نام می گشتم که دیدم چه چیزی بهتر از این . توضیح بیشترندارد.

gerdbad — Tue, 14 Aug 2007 10:46:21 +0000

در این رختخواب نمناک که بوی بدن تو و من را می‌دهد یک روز عاشقانه‌ترین پچ پچ‌ها در گوشمان شکل می‌گرفت و حالا صدای تهی است و غار غار کلاغی که از فراز سر ما پرید.

یادت هست دختر بهت گفتم: قطع رابطه و بی‌خبری، ترس و نگرانی می‌آورد. وقتی که کار به انزوا و بیگانگی و نفرت از محیط زندگی می‌کشد دلهره به وحشتی عظیم و خردکننده‌ای بدل می‌شود.

این هجوم تنهایی گاه و بیگاه چنان بر قربانی خود غلبه می‌کند که او را به کلی فلج می‌سازد. ممکن نیست کسی چنین حالتی را تجربه نکرده باشد. ترس مزمن، غیرعادی.

در این لحظه است که زندگی و مرگ به هم آمیخته می‌شود و در این اتاق که مثل قبر هر لحظه تنگ‌تر و تاریک‌تر می‌شود صدای خودکشی به گوش می‌رسد.

دیگر حتی از چشم‌های مهیب و افسونگر تو هم کاری ساخته نیست. چشم‌هایی که در عین حال مضطرب، وعده‌دهنده، متعجب و تهدیدکننده هستند.

آن دو چشم که هر تنابنده‌ای را از پا در می‌آورد. و به نیستی و نابودی سوق می‌دهد. این چشم‌ها می‌ترسد و جذب می‌کند و یک پرتو ماورا‌طبیعی مست‌کننده در ته آن می‌درخشد.

چشم‌های مورب، گونه‌های برجسته، دماغ‌ شهوتی، رنگ گندمی، سینه‌های لیمویی و بدن خمار تو برای یک عمر مردن کافی است.