توی فصل پرواز
از همه عاشق تر            از همه دیونه تر
مست نگاه ها بودیم        از زمین دل کنده بودیم

به سوز غربت دلت       دلم سیاه ترین شد
رسیدن به قبله تو        مقصد پرواز شد
دل ز شنیدن  نام تو      راضی و منصف نشد

دوست عجب تار غمگینی میزنی، ای کاش دل ما را هم می توانستی اینگونه بنوازی، شاید از بد عادتی های دنیا اسوده گردم و کمی دل نوازتر ببینم، بشنوم، دل نوازتر گریه کنم، ترسم بی دلی و بی دلنوازی نیست، ترسم از بال شکسته دل اوست که که قصد سوداگری ندارد و ...

شعر هایی که  فانوسی می کنند:

اون روز ها ما دلی داشتیم     واسه بردن جونی داشتیم
واسه مردن کسی بودیم        کاری داشتیم، پاییز و بهاری داشتیم

تو سر ها ما سری داشتیم     عشقی و دلبری داشتیم

کسی امد که حرف دل رو با ما زد، دل ترسوی ما هم دل به دریا زد،  چه دوره صاحلش از دور پیدا نیست، باید دل رو به دریا داد، خودش مبره هر جا دلش خواست،              به امیدی که این دریا فقط شاه ماهی داره، به عشقی که نمیبینی شب هاشو بی ستاره :
دل ما رفته به یک میهمانی  به یک دریای طوفانی

می گفت:
که سکوتم از رضایت نیست              دلم اهل شکایت نیست
همون بهتر که ساکت باشه این دل     جدا از این ضوابط باشه این دل
از این بدتر نشه رسوایی ما               که تنها تر نشه تنهایی ما

او معتقد بود می توان عشق به انها اموخت

وای بر من گر تو ان گم کرده ام باشی
و گه گاهی دو خط شعری که گویای همه چیز است و خود ناچیز

عرض مخصوص: عکس سربرگ وبلاگ با هر پست جدید تغییر می کند. برای این پست هم کامنت ممنوع شده است!

از نخستین روزهای تاریخ هر گاه انسان از انبوه تلاشهای حیات خود را به گوشه انزوایی می کشاند به « خویش » و به « جهان » می اندیشد.

اخمی از بدبینی بر نگاهش نقش می بست و موجی از اضطراب بر سیما یش می نشت زیرا وی همواره خود را از این عالم « بیشتر » میافته و در میافته است که « آنچه هست » او را بس نیست.

احساسش از مرز این هستی می گذرد و آنجا که « هر چه هست » پایان می گیرد ، او ادامه میابد  تا « بی نهایت » و دامن می گسترد.

احساس غربت در این عالم و بیزاری از بیگانگی با خود « وطن » را و « خویشاوندی » فرا یاد او می آورد.

                                         (هبوط در کویر ، ص ۵۵۱ )

و اما پاسارگاد مدیون تیمی است که اگرهمتشان نبود شاید الان جز نام چیزی برایش باقی نمانده بود.

اقایان و خانمها، محمودیان (طراح و گرافیست) دعاگوئی(مدیر اجرائی) حاج محمدی (بازرگانی) اتشی پور (جامعه و خبر) صفا (شهر) اطمینان (خبر) ایرانژاد (خانواده و سلامت) پوررضاقلی (ورزش) اسلامی (سازمان اگهی ها) پورابراهیمی(مدیر داخلی) کریم الدینی (جامعه) نصرت ابادی (ورزش) خیرمند (ورزش) حاج محمدی (فرهنگ و هنر) حیدرنیا (گروه تایپ) پورابراهیم ابادی ( اداری مالی) و نویسندگان بزرگواری همچون ازادیخواه، کوچکی، علیزاده و دوستان زیادی که اسمشان در خاطرم نیست. به امید روزی که پاسارگاد بتواند تمام زحمتهای بی دریغ دوستان را جبران نماید.
و همچنین برادرفکری، دوست عزیز، و استاد بزرگوارم اقای عبدالرضا محمودآبادی (سردبیر) که بدون هیچ گونه ادعایی رهبری تیم پاسارگاد را با علم، تجربه، پشتکار و علاقه بی پایان به نحوه احسنت بر عهده دارد. از راه دور دست تمامی این عزیزان را به گرمی می فشارم و ارزویی به جز سلامتی و پیروزی در تمام عمر برایشان ندارم.

عرض مخصوص: این پست در مانیلا نوشته شده است

اگر خونسرد نگاهم به من نگویید که نمی دانم

اگر بیرنگ است نگاهم به من نگویید که نابینایم

اگر کم تپش است قلبم به من نگویید که عاشق نیستم

اگر باران چشمانم کم است به من نگویید که ابری ندارم

اگر لبخند بر رخسارمان نیست نگوید که بی امیدم

اگر دلمان شاه نیست دلیل بر گدا بودنمان نیست

اگر نداریم وقت رقصیدن دلیل بر بی هنریامان نیست

اگر با رفیقی نیستم به بی رقیقی متحمم نکنید

اگر سرمان کلاه میگذارند دلیل بر ساده گی مان نیست

اگر بی نماز شدیم دلیل بر بی خداییمان نیست

اگر به سراغتان نمی ایم نگویید که فراموشتان کرده ام

اگر بی کس مانده ام نگویید که سرنوشتم بوده است

اگر سکوت میکنیم به بی زبانی محکومم نکنید

اگر کله ام را کچل کرده ام دلیل بر خوش تیپ نبودنم نیست

اگر لباس نو نمی خرم به فقر ننامید ما را

اگر در وبلاگم می نویسم ادعای نویسندگی نیست

اگر قیمت پسته در شهر من پائین امده به خدا تقصیر من نیست. بخاطر تحریم هاست.همینجوری داشتیم مینوشتیم که یادمان امد انهایی که نباید اینجا را بخوانند هم می خوانند ( و بعدا باید تلفنی جواب پس دهم) پس متن را پیچوندم به پسته. خوب پیچوندم نه ؟

دوها نا کالیوو

وقتی رکورد سرعت را در غذای ( مفصل) دانشجویی را میزنم (هشت دقیقه) دیگه یک پست گذاشتن چیزی نیست برای ما. واقعا گاهی اوقات در دنیای وبهای فارسی زبان احساس بدی پیدا میکنم البته بد که نه اما... چون بدون هیچ چون و چرایی وبلاگستان را دوستان و دشمنان روزنامه نگار و نویسنده و خلاصه هر کسی که با این جور چیزا سر و کار دارد قبضه کرده اند و اگه کسی قصد هم قصد حضور بر اساس خودش را داشته باشد به بی ذوقی و بی سلیقه ای و نداشتن قلم توانا محکوم میشود. مسئولین سرویسهای ارائه کننده وبلاگ هم برای اینکه از شورای نگهبان کم نیاورند و روز به روز وبلاگ های به خیال خودشان مسخره ای که پر از کدها و اهنگهای مسخره تر هستند را محدود میکنند. وبلاگ نویسان محترم و معروف هم با قرار دادن هندوانه زیر بقل این عزیزان از این جور حرکتها به عنوان پیشرفت در این عرصه یاد میکنند. جمع کنید بابا یک مشت روزنامه نگار شدن با هم دوست دارند فققط هرچی خودشان می پسندند در دنیای وبلاگ رونق پیدا کند. زورشان به دولت و ..... نمی رسد امده اند به سراغ وبلاگستان. البته ذکر این مطالب بی دلیل نیست. چند روز پیش یک دختر هست ساله برای من پیغام خصوصی گذاشته بود و نوشته بود که من تنها بازدید کننده ثابت وبلاگش هستم و کلی هم به زبان کودکانه خودش درد دل کرده بود. وبلاگی داشت که من فکر میکردم توسط یک نویسنده حرفه ای نوشته میشد مطالبی داستان مانند از زندگی کودکی هشت ساله به نام زهرا. البته اهنگ و کدهای جاوا و اشکال بچگانه در وبلاگ برایم خیلی تعجب اور بود. اما مطالبش به قدری جالب بود که یک روز در میان هم او اپ میکرد و هم من به او سر میزدم. برای هیچ کدام از مطالبش نظر خواهی نمیگذاشت و نوشته بود چون در دنیای وبلاگ هیچ دوستی ندارد لیست پیوند هایش را خالی گذاشته بود. از روی شمارنده وبلاگش هم فهمیده بود که من هر روز به انجا سر میزنم. نوشته بود که خانواده اش هم از وبلاگ داشتنش خبر ندارند و با پول هایی که برای خوراکی مدرسه از خانواده میگیرفته کارت اینترنت میگرفته و کارش را انجام میداده است. خلاصه این زهرا خانم هشت ساله به ماگفت که اگر فکر می کنی من قابل دفاعم از من دفاع کن. ما هم دفاع کردیم. ولی واقعا داستانهای زیبایی مینوشت. من که باورم نمیشد یک بچه هشت ساله اینجوری داستان بنویسه البته برای اون داستان نبودن واقعیت بودن. حیف که وبش بسته شد. وارد وبش که میشدم از بالا ستاره می امد و برف از چپ خرگوش از راست پروانه از پائین وبش هم اتش. اصلا اوضاعی داشت برای خودش.

آمیگو

ما که کارمان درست شد و اقامت کانادا را گرفتیم. احتمالا تا سی و یا چهل سال دیگه هم ایران بر نمی گردم حالا شاید فیلیپین امدم و به دوستان فیلی سرس زدم. البته بچه های اینجا که اکثرا دانشجو هستند و بعد از اتمام تحصیل بر میگردند ایران. سلام ما را به خانواده ما هم برسانید. از همه دوستان و بچه های محل هم عذر خواهی میکنم که سر زده تصمیم مهاجرت میگیریم. چَک چَک در ان واحد دو عدد ضربه با کف دستان مبارکم حواله لپ های بیشتر مبارکش کردم ( به خاطر بکار بردن واژه مهاجرت بود). اخه خیلی بچه خوبی بود دلم نمی خواست به همین راحتی ها از پیش ما بره. با این حرکتی که من انجام دادم داداش کوچیکش همان جا خشکش زده بود نمیدانست چه کار کند. با این تو گوشی هایی که من خوابوندم تو گوشش مطمعنا تا اخر عمرش یادش نمیرود که باید حداقل برای مرگش به داخل کشور خودش برگردد. این تنها چیزی بود که از او به عنوان یک دوست خواستم.