نقاشی پرتره جک نیکلسون در نمایی از فیلم "تلاءلو" (استنلی کوبریک 1980)

"تلاءلو"

(سرآشپز هتل در حال صحبت با دنی): "هرکسی قدرت درخشش رو نداره"

(دخترهای دوقلوی سرایدار قبلی هتل که به همراه مادرشان توسط پدر خود با تبر تکه تکه شده بودند در راهروهای هتل جلوی چشم دنی ظاهر می شوند): "بیا با ما بازی کن دنی، بیا با ما بازی کن ... برای همیشه ... و همیشه ... و همیشه.

"بیا با ما بازی کن، دنی"

(دنی در حال صحبت با سرآشپز هتل در حالیکه با استفاده از قدرت درخشش خود ذهن او را می خواند): "شما از اتاق 237 می ترسید؟"

(جک در اوایل فیلم در حالیکه دنی را در آغوش گرفته، با او صحبت می کند): "می خوام که اینجا رو دوست داشته باشی، دنی. دلم می خواست که می تونستیم اینجا زندگی کنیم ... برای همیشه ... و همیشه ... و همیشه!"

(ویندی در حالی که به شوهرش مشکوک شده است روی میز کار او به برگه های بی شماری که قرار بود داستان جدید شوهرش باشند برخورد می کند که روی همه آن ها نوشته شده): "کار زیاد و نداشتن سرگرمی از جک یه پسر کسل کننده ساخته"

(جک در حالیکه در هزازتوی برفی با تبر دنبال پسر خودش دنی است و می خواهد او را بکشد): "دنی ... دارم میام!"

جک در هزارتوی برفی یخ زده و می میرد.

(همسر جک و مادر دنی با اشاره به حادثه ای که جک با گرفتن دست پسر خود کتف او را از جا به در برده، برای دکتر توضیح می دهد): "کاملا اتفاقی بود!"

از پیش مقدر شده ...

حرف های آخر
نمی دونستم واسه پی نوشت این پست چی بنویسم. از "استنلی کوبریک" و "جک نیکلسون" و فیلم" shining" نوشتن هم کار راحتیه و هم کار سختیه. فیلمی که جایگاه خاصی در تاریخ سینمای وحشت داره. کارگردانی که هر چی فیلم ساخته جزو ماندگارترین فیلم ها لقب گرفته و بازیگری که گفتنی ها دربارش زیاده و قبلا یه پست رو کاملا بهش اختصاص داده بودم.
این چند تا عکس رو با سرچ کردن توی سایت های سینمایی خارجی پیدا کردم و به نظرم خیلی متفاوت اومدن. چند تاشون رو توی یک سایت برای فروش گذاشته بودن و چند تای دیگه هم توی فوتوبلاگ یک سایت بودن. من هم همه رو یه جا توی یه پست جمع کردم و بصورت یه مطلب در آوردم.
زیر هر عکس یکی دو خط یا از خودم نوشتم یا اینکه یکی از دیالوگ های فیلم رو انتخاب کردم و گذاشتم و با این پست می خوام نشون بدم که چقدر استنلی کوبریک رو دوست داریم و چقدر به هنرش ارج می گذاریم، با اینکه شاید الان بین ما نباشه اما اسمش با اسم سینما و اجین شده و تا ابد جاودان می مونه. همینطور تقدیم می کنم به جک نیکلسون که بیشترین خاطره ها رو با فیلمهاش دارم و با هاشون زندگی کردم، از "پنج قطعه آسان" بگیر تا "محله چینی ها"، "پرواز بر فراز آشیانه فاخته"، "تلاءلو (درخشش)" و بقیه فیلم هاش، کسی که لبخند قاتل و حضور شیطانی اش توی فیلم هاش برای خیلی ها مقاومت ناپذیره ...

نوشته سروش

پیش درآمد

J-Horror اصطلاحی ست که به فیلم های ژاپنی در ژانر وحشت در فرهنگ های مختلف نسبت داده می شود. سینمای
وحشت ژاپن به دلیل روانشناسی ریشه ایِ منحصر بفرد و عامه پسندش در ژانر وحشت، از نقطه نظر روانشناسی غربی بصورت برجسته ای مورد توجه قرار گرفته است.
J-Horror تمایل به ساخت فیلم در حوزه ترس های روانشناختی دارد، در حالیکه در دیگر صنعت های سینمای دلهره عمدتا با مواردی همچون "جن زدگی"، "جن گیری"، "جادوگری" و "پیش آگاهی" روبرو می شویم.

منشاء

خاستگاه سینمای دلهره ژاپن به ترس و داستان ارواح در دوره سلطنت ""Tokugawa Shogunate و "emperor Mutsuhito" بین سال های 1600 تا 1900 میلادی نسبت داده می شود که معروفترین آن ها فیلم "Kwaidan" می باشد.
بسیاری از عناصر این افسانه های معروف تاریخی ژاپن به آرامی به درون داستان های مدرن امروزی نفوذ کرده است، بویژه در مقوله باستانی "روح" در فرهنگ ژاپنی.

یوری، روح سرگشته ای محصور در وحشت و دلهره ژاپن

موفقیت فیلم "حلقه" در سال 1998 ، برای اولین بار تصویر "یوری" را در سینمای وحشت غرب نمایان کرد، اگرچه قرن ها بود که در ناخودآگاه ژاپنی ها جا خوش کرده بود.
"یوری" همان روح در فرهنگ ژاپن است. ارواحی که به دلیل داشتن احساسات و عواطف سنگین ( نسبت به انسان ها و یا چیزهای دیگر) توانایی پیشروی ندارند و به دنیای فیزیکی انسان ها محدود شده اند. بسته به نوع احساسی که آن ها را اسیر و وابسته می کند هر کدام از آن ها تصویری از یک روح خاص را نشان می دهند. معمول ترین آن ها "اونرایو" است، روحی که با میل و شهوت به انتقام و کین خواهی محصور شده است.
همانند بسیاری از مخلوقات افسانه و اساطیر همچون "خون آشام" و "گرگ نما"، "یوری" نیز چهره ای اساطیری دارد و از قواعد خاصی پیروی می کند. به طور کلی از جنس مؤنث هستند، اگرچه جنس مذکر هم در میان آن ها وجود دارد. لباس های سفید می پوشند که تداعی کننده رنگ کفن مرده در ژاپن است. موهای مشکی بلند و معمولا ژولیده و نامرتب دارند که اصل این نوع آرایش مو به تئاتر "کابوکی" بر می گردد، جایی که همه بازیگران روی سن از نوع مخصوصی کلاه گیس استفاده می کردند که آن ها را برای بیننده از یکدیگر متمایز می کرد.

فیلم های برجسته در سینمای وحشت ژاپن

Dark Tales of Japan series (various directors)
Dark Water (aka Honogurai Mizu No Soko Kara)
Audition (aka Ôdishon)
Ju-on: The Grudge
Kairo (aka Pulse)
Jisatsu saakuru (aka Suicide Club or Suicide Circle)
Kwaidan (1964)
One Missed Call (aka Chakushin Ari)
Marebito (2004)
Cure
The Eye

کارگردان های برجسته در سینمای وحشت ژاپن

Hideo Nakata
Kaneto Shindo
Masaki Kobayashi
Nobuo Nakagawa
Takashi Miike
Takashi Shimizu

بازسازی های الهام گرفته از سینمای وحشت ژاپن

در چند سال اخیر تلاش هایی صورت گرفت تا تعدادی از معروفترین فیلم های سینمای دلهره ژاپن، در ایالات متحده نمایش داده شود، اما به جای دوبله و زیرنویس کردن نسخه های اصلی ژاپنی تصمیم به بازسازی این فیلم ها گرفته شد. فیلم "حلقه" جزو اولین اثرهایی بود که مشمول این پروسه قرار گرفت و پس از نیز "حلقه 2" در پی آمد. (اگرچه "حلقه 2" شباهت آنچنانی به نسخه اصلی ژاپنی نداشت)
در زیر معروفترین بازسازی های صورت گرفته در آمریکا را مشاهده می کنید:
The Grudge – 2004 کینه
Dark Water–2005 آب سیاه
Pulse–2006 پالس
One Missed Call–2008 یک تماس ناموفق
The Eye–2008 چشم
نکته جاب توجه اینست که چند تا از کارگردان های نسخه های اصلی ژاپنی برای کاگردانی ورژن آمریکایی فیلم خودشان انتخاب شده اند از جمله "هیدئو ناکاتا" کارگردان فیلم "حلقه" و "تاکاشی شیمیزو" کارگردان فیلم "کینه".
بسیاری از کشورهای آسیایی نیز اقدام به ساخت فیلم های خودشان برگرفته نسخه های اصلی ژاپنی کرده اند. به عنوان مثال کره جنوبی یک بازسازی با عنوان "The Ring Virus" انجام داده است که الهام گرفته از فیلم کلاسیک "حلقه" در سینمای وحشت ژاپن است.
نکته قابل تأمل و تا حدودی تأسف انگیز اینست که هیچ کدام از بازسازی های آمریکایی این فیلم نتوانسته فراتر از فیلم نسخه اصلی رود و چیز جدیدی به تماشاگر عرضه کند و بعضا باعث کاهش علاقه بیننده به محصولات این ژانر شده است.

نوشته سروش

بازگرداندند خرمشهر را!

دلم هوای اون روزا رو کرده. وقتی موقع خونه تکونی مبلا رو ردیف می کردیم برای هواپیما بازی. وقتی تو اون چهارشنبه سوریهای پر از ارامش همه جمع می شدیم برای پریدن از روی اتیش ، اش رشته می خوردیم و بعدش می رفتیم قاشق زنی و این وسط یکی ناغافل رومون اب می پاشید و ما می خندیدیم به این که هر چی تو کاسه مون بود خیس شده. وقتی اتیش می سوزوندیم و کسی هم ساز مخالف نمی زد. وقتی مهم نبود که دختری یا پسر، مهم نبود که کامپیوتر نیست و ایمیل و ایدی و وبلاگ نداری و نمیدونی همین الان اون سر دنیا چه خبره. وقتی هیچ غمی نبود.

همون موقعها که صمیمیت بود، بچگی بود، شیطنت بود، خنده بود، کشف بود، بازی بود...همه چی بازی بود.

دست به یکی کردنامون، قایم باشک بازیهامون، دعواهامون، تخیلاتمون، قهر و اشتیهامون...

دلم هوای تو رو کرده، که چقدر خوب کنارم بودی و چقدر دوستم داشتی.

دلم هوای مهربونیاتو کرده وقتی جواب خودخواهیها و بچه بازیهامو فقط با یک نگاه مهربون می دادی.

دلم داره می سوزه. چون هیچ وقت برای من بی حوصله و بد اخلاق نبودی و به خاطر گریه هام دنیا رو به هم میریختی.

دلم داره اتیش می گیره که دستتو نگرفتم وقتی که باید و هیچ وقت جبران نکردم حضور پرمحبتتو.

حالا تو کجایی؟ نمی دونم. ولی می دونم که تنهایی. درست مثل من.

دلم برات تنگ شده. برای چشمای روشنت و برای قلب مهربون و حساست. حتی برای زخمای تنت و غربت دلت. دلم برات تنگ شده.

ای کاش هیچ وقت بزرگ نمی شدم و تو بودی و همچنان می موندم تو اون بعداز ظهر های داغ تابستون، دوچرخه سواری، خاله بازی...

فقط می توانم بگویم حالم بده.. خیلی بد.. همین!

مرتبط:

خانه ی علی سنتوری-شب-داخلی

گناهمان همین است که زیادی به زندگی ادامه داده ایم

خارج می زنی

تنهای بی سنگ صبور

هشداری از معبد، اینجا محافظت می شود

سنتوری: بابا شهر خراب وحشی!

سنتوری؛ از نوع کدام مهرجویی؟

چه کسی از علی سنتوری می ترسد