امشب شب تولدم هست ! نمی دونم چی بگم . خیلی مسخره به نظر میاد که من نمیتونم از خودم بگم ولی خب امشب یه اتفاق به یاد موندنی برام افتاد . حدود ساعت ۶ عصر بود از خونه رفتم بیرون ، بعد از انجام کارهای معمول و خرید برای خونه ساعت ۸ شده بود که برگشتم . لباسهام رو عوض کردم و مثل همیشه نشستم پشت سیستم ، چند دقیقه ای نگذشته بود که زنگ در به صدا در اومد ، رفتم در رو باز کردم و با چیزی رو به رو شدم که به هیچ وجه قابل پیشبینی نبود ،بعله ، نگهبان ساختمون با یه آقای دیگه ، حالا اینجاش هیچ . یه کیک ۵ کیلویی دست نگهبون و یه دست گل بزرگ و یه کادو و یه کارت تبریک هم دست اون آقای همراش بود . خیلی جا خوردم . خشکم زد ، یعنی میتونس کار کی باشه ؟ ازشون پرسیدم اینا رو کی فرستاده ، گفت خودش رو معرفی نکرده ، از طرف یه دوست ، در رو بستم و اومدم اول از همه لای کارت تبریک رو باز کردم . بعله ، خودش بود ، یه نامه ی کوتاه و محبت آمیزم نوشته بود و قرار لب دریا ، پنج دقیقه بعدش ، حتی وقت نداشتم فکر کنم برم یا نه !! ولی نمیشد نرفت ، یه دوست بود که چند ماهی بود باهاش قطع رابطه کرده بودم ، به اشتباهاتش پی برده بود و کلی گریه و ناز و عشوه هم واسم رفت . خلاصه بعد از چند ماه همه چیز برگشت سر جای خودش ، چقدر شیرین بود امشب .واقعا سبک شدم . حالا احساس آزادی میکنم .

من نوزده ساله شدم ...!!!

تولد واقعا چیز مبارکی هست ، امشب خیلی شب با حالی بود . تا الان زندگیم ثمره ای نداشته ولی از امشب با خودم قرار گذاشتم دیگه گذشته رو بندازم بیرون و فقط روی آینده متمرکز باشم . با خودم قرار گذاشتم دیگه به فرصت های از دست رفته فکر نکنم و فرصتهای الانم رو از دست ندم ، سوگند خوردم غم کاذب رو برای ابد فراموش کنم ، فقط شادی و فقط زندگی و زندگی ، چه خوبه که دارم دوباره متولد میشم ، احساس درونم غیر قابل وصف هست . فکر میکنم واقعا تکون خوردم . از این به بعد فقط میخوام نصفه ی پر لیوان رو نگاه کنم و فقط و فقط مثبت و زنده . گذشته ها ، گذشته ، به فکر آینده باش ، دلشاد و سرزنده باش :-)

راستی بروبچ توییتر ، همتون رو دوست دارم ، ان شاالله همین هفته همدیگه رو میبینیم نه ؟ تولدم مبارک پایین رو داشته باشین

کیک تولدم و هدیه ها :دی

اینم دو تا کتاب که حتما توصیه میکنم بخونین ، خیلی باحالن ،خدا خیرش بده ، از بازدید نمایشگاه کتاب تهران هم معاف شدم :دی

فردا شب هم توی خونه تولدم رو میگیرن ، همه چیز مٍثبته :دی

روز هجران و شب فرقت یار آخر شد***زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد

آنهمه ناز و تنعم که خزان میفرمود***عاقبت در قدم باد بهار آخر شد

از این به بعد اینجا هم می نویسم

اصلا این توییت چیه ؟ خوب شما می تونی بیای به دوستانت اعلام کنی اون لحظه چیکار میکنی

دوستان میان در توییتر و گزارش کارای روزانه شون رو میدن ٬ ما لینک های خوب رو با هم به اشتراک می گذاریم ٬ یکی میاد گزارش تغذیه شو میده ٬ دیگری میاد مزه میپرونه ٬ بعدی با سرعت نور و قبل از اینکه فید خوان ما خبر آپدیت بلاگش رو بده لینکش رو میده ٬ یکی نظر شخصیش رو راجع به مسائل روز بلاگستان میده ٬ همون لحظه یکی دیگمون داره تو فرندفید آپدیت توییتر ما رو لایک میکنه ٬ یکی مشکلش رو مطرح میکنه و همه سعی میکنن کمکش کنن ٬ حتی پخش زنده ی فوتبال هم داریم ( البته به روش توییتری ) گاهی اوقات بحث راجع به موضوع خاصی بالا میگیره و هر کس نظر شخصیش رو اعلام میکنه و بحث ها معمولا نتیجه میگیرن ٬ گاهی اوقات هم بی نتیجه می مونن . من به شخصه برای کارای روزانم از صحبت هایی که توی توییتر رد و بدل میشه یه سری ایده ها می گیرم . حتی گاهی اوقات بچه ها با هم مشاعره می کنند . مدتی هست یه پدیده ی جدید به نام "توییت در کامنت های فرندفید" هم از وصلت توییتر با فرندفید به وجود اومده ٬ که فکر می کنم خیلی به درد بخور هست ٬ یه حسن خوب توییتر اینه که توی توییتر در غیاب کسی اصلا نمیشه غیبت کرد ٬ چون ممکنه طرف همون موقع توی فرندفید در حال لایک باشه و ......... ٬ در توییتر اکثر دوستان با هم آشنایی زیادی دارن و من فکر می کنم دلیلش این باشه که اکثرا وبلاگ نویس هستیم و عقایدمون برای هم تا حدودی روشنه ٬ در توییتر غیر ممکنه احساس تنهایی بکنید ٬ هر لحظه افراد زیادی از دوستان شما هستن که می تونید باهاشون حرف بزنید . چند دقیقه قبل از نوشتن این پست فواد در جواب یکی از دوستان یه حرف خوبی زد و اون اینکه فرندفید بدون توییتر معنا نداره ٬ به نظر من هم همینطوره ٬ البته فرندفید خیلی جذابیت های دیگه هم داره ولی فید های توییت در فرندفید گاهی اوقات خیلی جذاب هستن و به نظر من توییتر روح فرندفید هست ٬ یک سری مسائل جذاب هم در جمع ما هست و در طول روز پیش میاد که سکرت هست و دوستان توییتری عزیز خودشون می دونن و نیازی به گفتنش نیست .

خب یه نگاهی به عنوان پست انداختم ٬ از "توییتر و فرندفید" گفتم و مونده "بلاگ و گلایه" که اونا رو هم پایین بخونید ...

اول راجع به بلاگ بگم : مدتی هست که بنده یه وبلاگ گروهی راه انداختم ٬ این وبلاگ گروهی تا الان تعدادی عضو داره ٬ و دوستان لطف کردن و اونجا هم می نویسن . نمی دونم چرا وقتی با بعضی از دوستان درباره این وبلاگ صحبت میشه یکی میگه : شخصا حوصله ی این جور کارا رو ندارم ٬ دیگری میگه : من اصلا وقتش رو ندارم ٬ اون یکی میگه : برو بابا دلت خوشه . من نمی دونم چرا هنوز کسی به اهمیت وبلاگهای گروهی پی نبرده ؟ ٬ حتما دکتر مزیدی شخصا باید بیاد اونجا حمایتش رو رسما اعلام کنه ؟ :-) وقتی ما چنین جمعی داریم ٬ اینقدر صمیمی ٬ به هم کمک می کنیم ٬ از هم کمک می خواهیم ٬ اینقدر تک هستیم ٬ اکثرا در یک سرویس اون هم وردپرس جان وبلاگ می نویسیم ٬ بیایین یک کمی مهربونتر باشیم ٬ دوستان میان در توییتر پست های جالبی میدن ٬ خوب همون پست اگه در این وبلاگ باشه می دونید چی میشه ؟ سرانجام به محبوبیت وردپرس می انجامه ٬ یعنی چی ؟ یعنی اینکه خیلی از ما فقط بلدیم بگیم : من یه وردپرسی متعصب هستم ٬ خوب اگه هستید چرا برای محبوبیت این سرویس و ترویجش بین فارسی زبان های عزیز قدمی بر نمیدارین ؟ قدم اولتون نوشتن در وبلاگ خودتون و قدم بعدی ٬ یه پست کوچول موچول توی این وبلاگ گروهی . البته هیچ زوری در کار نیست .

ولی این رو بدونید : من اعتقاد دارم ما می تونیم تاثیر زیادی روی وبلاگستان فارسی داشته باشیم و اعتقاد دارم وبلاگ نویس هایی که در سرویس های وطنی می نویسن در نت احساس تنهایی می کنن ٬ این حرف من مستند هست و یکی از دوستان که قبلا در یک سرویس وطنی می نوشت برام گفت . به نظر شما اگر همین اشخاص یک جمعی به این صمیمیت توی سرویس وردپرس ببینن ٬ تشویق نمیشن که از وردپرس استفاده کنن ؟ و این براشون ایجاد انگیزه نمیکنه و هیجان انگیز نیست ؟ ٬ البته قصد هیچ بی احترامی به افرادی که در سرویس های وطنی بلاگ نویسی می کنند و قصد تخریب سرویس های وطنی رو ندارم ولی هیچ اعتقادی به سرویس های وطنی ندارم ٬ چون تجربه ی تلخ دوستان ٬ ضعف این سرویس ها رو برام ثابت کرده . خلاصه کار ندارم ٬ دوستان اگر هنوز عضو وبلاگ ما نشدید همین جا یه کامنت حاوی آدرس وبلاگتون و ایمیلی که باهاش وبلاگتون رو رجیستر کردین بذارین تا ترتیبش رو بدم . البته همین جا از تمام دوستانی که با من همکاری کردن و الان عضو وبلاگ شدن ممنونم و حتی از دوستان توییتری که در وردپرس دات کام نمی نویسند خواهش می کنم همین الان یه اکانت وردپرس برا خودشون ایجاد کنن و به جمع ما بپیوندن . نوید ٬ بابک ٬ فواد و الی آخر از همه دعوت می کنم ٬ امیدوارم باز از اون جوابای دل سرد کننده نشنوم ٬ بعضی ها که اینقدر مرام دارند که اصلا جواب نمی دهند ٬ البته بلا نسبت دوستان ما

و اما موضوع آخر : گلایه

چرا گلایه ؟ اول بذارین گلایه رو به زبون توییتری ترجمه کنم تا دوستان توییتری بهتر متوجه شن -->

اسمایلی ٬ احساس بی توجهی . حالا فهمیدید توییتریست های محترم ؟ بله دوستان احساس می کنم زیادی بهم بی توجهی شده ٬ اون موقعی به آدم بر می خوره که در طول روز حدود ۶۰-۷۰ نفر آمار وبلاگت باشه و فقط دو سه تا کامنت داشته باشی ٬ حالا فکر کنید این آمار دوبرابر هم باشه ٬ دیگه چه شود ؟ گویا فید خواندن جدیدا باعث بی توجهی به دوستان میشه ! ٬ من سعی می کنم همیشه هر مطلبی رو که با خروجی فیدش می خونم یه نظر هم راجع بهش بدم ٬ چون می دونم این مسئله باعث ایجاد انگیزه ی بیشتر برای نویسنده میشه ٬ حالا خواه نظر منفی باشه خواه مثبت ٬ والا برای من که هر چه از دوست رسد نیکوست ٬ پس بیایید کمی ملایم تر و مهربان تر باشیم . به نظرم نباید این لحظات رو از دست داد . یه خانواده ی واقعی در نت ٬ کسی به این حرف های من اعتقاد داره ؟ پس نظر بدید

در کلام آخر به قول سلما خانوم "زیاده عرضی نیست"

اگه دوست داشتید مهمون سفره ی فقیرونه ی ما باشید

بنده ی حقیر در توییتر

در فرندفید

سخت محتاج فید های اشتراکی شما عزیزان هستم patrician1989@gmail.com

منتظر لبیک تان هستم

اصل مطلب : خوب من پنج دقیقه ی اول رو .....

• اولین کاری که بعد از روشن کردن کامپیوتر می کنم باز کردن فایرفاکس هست و بعد از اون افزونه ی توییترفاکس
• دومین کار نرم افزار ایمیل خوان و خوراک خوان Thunderbird رو باز می کنم و ایمیل هام رو چک می کنم
• سومین کار سراغ فرندفید میرم و کمی لایک
• چهارمین کار رفتن به اکانت وردپرس و داشبورد وبلاگم و تایید کردن کامنتها
• پنجمین کار رفتن به انجمن و کمی حس مدیریت :-)
• ششمینش دیگه از پنج دقیقه بیشتر میشه ٬ نمیشه بگم :-)

همین جا از زهرا ٬ مریم و فتحی عزیز دعوت می کنم پنج دقیقه ی اولشون رو شرح بدن ٬ راستی حیف که محمد کشوری امروز رفت سفر ولی موقعی اومد از اونم می خوام پنج دقیقش رو برامون بگه .

خلاصه ما هم خودمون رو به جمع بازیگران چسبوندیم و محمد جان ما رو دعوت کرد

گویا این بازی از مریم خانوم شروع شده . اما همین الان بگم ذهن من خیلی خلاق بوده ها .....

• آروزو داشتم یه پرنده باشم تا هر جا دلم می خواد پرواز کنم ( رمانتیک بود نه؟ :-) )
• آرزو داشتم یه دفعه غیب بشم و هر جا که می خوام یه دفعه ظاهر شم . ( متاثر از این برنامه های کودک )
• یه برنامه دیگه ای بود به اسم ساعت زمان ( می خواستم بتونم زمان رو جلو عقب کنم یا وایسونم )
• آرزو داشتم بدنم ضد تیر باشه و هر چی بهم تیر اندازی کنند هیچ چیم نشه ( نه که تو منطقه عملیاتی بودم :-)) )
• آرزو داشتم بتونم برای مدت زمان زیادی زیر آب بمونم و بتونم تا وسطای اقیانوس برم . (‌ الانم این آرزو رو دارما )
• آرزو داشتم بتونم به تمام آرزوهای دست نیافتنیم دست پیدا کنم .
• آرزو داشتم همیشه تو دوران کودکیم می موندم و بزرگ نمی شدم .
• آرزو داشتم هیچ وقت هیچ عزیزی رو از دست نمی دادم و عزیزترین کسم و که از دست دادم دوباره زنده می شد . ( ای کاش می شد )

چقدر آرزوی محال ٬ ها . حالا اینقدر آرزوی محال داشتن خوبه یا بد ؟

ضمنا از همه دعوت می کنم خودشون رو به بازی ما دعوت کنن .

همون طور که می دونید مدتی است شرکت گوگل در یک اقدام غیر انسانی در نسخه جدید نرم افزار گوگل ارث خودش به جای استفاده از < خلیج فارس > ٬ < خلیج عربی > رو به کار برده و مدتی است که دوستان زحمتکش وبلاگستان فارسی در اعتراض به این عمل ناپسند مطالبی نوشتن و خشم و اعتراض خودشون رو از طریق پست در وبلاگشون اعلام کردن و حالا تعدادی از هموطنان عزیز اقدام به جمع آوری امضا برای اعتراض به این عمل ناپسند کردند .

( کاش میشد حداقل این شرکت های کامپیوتری و مربوط به فناوری اطلاعات از این کثافت کاری های سیاسی نمی کردن ٬ اونوقت ما هم مجبور به دادن این پست ها نبودیم . )

*کلیه دوستانی که تمایل به امضاء این اعتراضیه دارند به این آدرس مراجعه نمایند*

این مثلا اسمش مرکز شهر هست و شهرشم مرکز استان

معلومم نیست چی هستن ! خودتون یه اسم براشون انتخاب کنین . شاید برای محکم کاری پیاده رو رو چسبوندن که خدایی نکرده از جاش تکون نخوره یه دفعه بیاد وسط خیابون ٬ شایدم جزو طرح های زیربنایی دولت نهم هست که ناخواسته سر از روی پیاده رو در آورده . حالا بماند که این چاله چوله ها دیگه عادی شده ولی خداییش این مودلیش رو دیگه ندیده بودم .

حالا ما که دیدیم و به سلامت رد شدیم ٬ خدا به داد اونایی برسه که نبینن و ....... حالا فرض کنید یه بچه نازنین روی اینا بخوره زمین ٬ اونوقت تکلیف چیه ؟

این پست رو دادم ٬ شاید آقایون مسئول دیدند و ......

گر چه مطمئنم غیر ممکنه گذرشون به این وادی بیفته . اینم مطمئنم هر روز خودشون از روی این نمی دونم چی چی ها رد میشن .

پرستوی مسافر

من هم در این شهر غریبم .

طوفانی نیز مرا آواره کرده است .

مرا نیز در این بی آشیانی خویش شریک کنید .

من نیز چون شما آشیانی ندارم .

من نیز مرغ سرزمین گمشده ای هستم .

پرستوی مسافری هستم .

منبع : mattati.blogspot

خوب من دیر به دیر وبلاگم آپ میشه ٬ حالا دو سه روزی میشه که با بچه ها توی یه وبلاگ گروهی داریم راجع به اوبونتو می نویسیم . تو انجمن Sat2Dvb هم در حال فعالیت هستم ٬ درسم و کارم هم هست و یه پروژه ی کتاب هم می خوام شروع کنم ولی هنوز مطمئن نیستم . بد جوری سرم شلوغه و فعالیت آنلاینم دیگه به اوجش رسیده تا جایی که دارم حساب های کاربریم رو فراموش می کنم . دیروز بوکمارکهام رو مرتب می کردم آخه دیگه خیلی بی نظم شده بودن ٬ در حال حاضر در  شبانه روز فقط سه تا چهار و نیم ساعت می خوابم و با فایرفاکس هم حسابی حال می کنم . افزونه Foxmarks هم بد جوری داره حال میده . دیسک زنده پارسیکس رو هم یه هفته پیش تست کردم . اوبونتو هم که فداش بشم بد جوری داره فاز میده ٬ باید بگم در عین حال که وضعیت زندگیم بهرانی هست ٬ اپن سورس خیلی زیاد به من انرژی میده !!! :-)

یاد گرفتم که برای دوستام یه دوست واقعی و برای دشمنام یه دشمن واقعی باشم ٬ یاد گرفتم کمتر از دیگران توقع داشته باشم ٬ یاد گرفتم جز خدا به هیچکس دل نبندم ٬ یاد گرفتم که برای یادگیری باید بیشتر تلاش کنم ٬ یاد گرفتم که دنیا رو فقط برای رسیدن به خدا بخوام ٬ یاد گرفتم و یاد گرفتم اما بعضی هاشون به قیمتای گرون برام تموم شد . به قیمت آسیب های غیر قابل جبران . کاش بعضی از ما آدما یادمون نمی رفت که از نوع بشر هستیم

امیر بیت اللهی ۴ فروردین ۱۳۸۷