- بنیامین بهادری خواننده ی آلبوم موفق "بنیامین ۸۵" به زودی با آلبوم ۲۰ تراکی و جنجالیش به بازار پاپ باز خواهد گشت. فرید احمدی سراینده ی ترانه هاست و پیام شمس همه ی کارها را تنظیم کرده است. قرار است بالاخره طلسم شکسته شود و بنیامین بعد از انتشار دومین آلبومش کنسرت هم بدهد.

البته قسمت اوله

نخست این که خسرو شکیبایی در پی بیماری سرطان و دو حمله قلبی پشت سرهم درگذشت و نه در پی اعتیاد که البته من نمیدانستم که او معتاد بود و تنها در این روزها توجهم به این مورد جلب شد. اما آیا به راستی اعتیاد به مواد مخدر و یا الکل امری است خصوصی و فردی و کاملا در رابطه با خود شخص و هیچ ربطی به کسی ندارد؟ شاید این دیدگاه شخصی یک یا چند نفر باشد اما متخصصان امور تربیتی این چنین نمی گویند. در کشورهایی که با این مشکل درگیر هستند و بر خلاف ایران با آن به طور جدی مقابله می کنند، ارگان های درگیر اعتیاد را نه امر شخصی، بلکه به عنوان یک مشکل اجتماعی می بینند. در اروپا هم زمان با این که به فرد به عنوان یک بیمار نگاه می شود، تلاش می گردد که با زمینه های اجتماعی اعتیاد مبارزه شود و آگاهی جامعه پیرامون خسارت های سنگینی که اعتیاد به همه جامعه وارد می آورد، بالا برده شود.

چگونه می توان اعتیاد را امری شخصی دانست؟ مگر در ایران این آمارهای عجیب و غریب و غیرقابل باور اعتیاد در جامعه و حتی در مدرسه ها را نمی بینیم؟ مگر تلاشی خانواده ها و دیگر پیوند های اجتماعی ناشی از اعتیاد، درگیری ها و جرایم مرتبط با اعتیاد (تلاش برای تهیه پول و مواد و ...) کافی نیستند تا بپذیریم که اعتیاد یک مشکل اجتماعی است؟

حال به اعتیاد میان هنرمندان بپردازیم که از دید من دارای جنبه های افزون بر افراد میانگین جامعه است. هنرمندان از جمله کسانی هستند که در عرصه جامعه و در برابر دید همگان حضور دارند. تنها از این رو آنها مسئولیت بیشتری نسبت به دیگران دارند چون بسیاری همواره به آنها می نگرند و آنها را دوست دارند و از این رو به رفتار آنها با دید انتقادی نمی نگرند. چگونه می توان پذیرفت که کسی که هر کجا می رود مردم دورش جمع می شوند، از او عکس و امضا می گیرند و به او به عنوان سمبل می نگرند، معتاد باشد و ما بگوییم این مساله شخصی خودش است؟ یعنی اعتیاد به مواد مخدر و الکل تا این میزان در میان ایرانیان عادی و روزمره شده که زشتی این کار از بین رفته باشد؟ از سوی دیگر، چرا باید یک هنرمند که با کار زیبای خویش احساسات مردم را بر می انگیزد، نسل ها را در پهنه های گوناگون زندگیشان همراهی می کند و زندگی آنها را پر از خاطره می سازد، زندگیش به خاطر اعتیاد کوتاه شود؟ آیا حیف نیست؟ چرا نباید اجازه داشته باشیم که انسان هایی چون خسرو شکیبایی (هرچند که از اعتیاد درنگذشت) یا شاملو و یا بسیار دیگران را بیشتر در میان خود داشته باشیم و از وجودشان لذت بریم؟ من به هیچ رو دوست ندارم خبر درگذشت کسی را که به هردلیلی او را دوست دارم، به خاطر اعتیاد به الکل یا مواد مخدر بشنوم.

بیاییم این امر را به انتقاد کشیم و بدون این که به سوی کسی اشاره رویم، فضایی ایجاد کنیم که نسبت به اعتیاد بی تفاوت نباشد، آن را خوب نداند و بد شمارد؛ فضایی که در آن مشروب خواری و مستی و دودکشی دلیل "کلاس" و "روشنفکری" و سایر واژه های بی محتوا و پوچ نباشد.

این نوشته را به بالاترین بفرستید

بعضی از هنرمندان به اتفاقات مهم زندگی شخصیشان اشاره کردند و بعضی دیگر به اتفاقات کاری.

گوهر خیراندیش: بازی در تئاتر «بانوی سالخورده» در کنار استادم حمید سمندریان که 30 سال پیش در دانشگاه همین نقش را برایش بازی کردم و حالا درست در سن و جایی که به نقش نزدیک بودم دوباره این نقش را بازی کردم.

نیکی کریمی: امسال در دو جشنواره کن و برلین داور بودم.

هانیه توسلی: همکاری با حسن فتحی.

عمار تفتی: کار کردن با حسن فتحی.

حمید عسگری: امسال آلبوم «کما»ی من پرفروش‌ترین آلبوم شد.

علی تفر شی: امسال سال هنری خوبی برای من بود و کنسرتهایی که با ارکستر سمفونیک داشتم بهترین اتفاق بود. 4 شب سمفونی «ایثار» به رهبری مجید انتظامی، اجرای سه قطعه همراه با پیانوی آندره آرزومانیان در تالار وحدت، کنسرتی به همراه ارکستر سمفونیک و مجید انتظامی در اصفهان و 9 شب اجرای کنسرت «این فصل را با من بخوان» به رهبری مجید انتظامی.

بهاره افشاری: فارغ التحصیلی دانشگاهی پس از 5 سال (خنده) و کار کردن در فیلم «تسویه حساب» به کارگردانی خانم تهمینه میلانی.

شراره رخام: تجربه سال 1386 برای یکبار و همیشه.

نیما نکیسا: شکستگی مچ پایم.

فریدون آسرایی: انتشار آلبومم پس از سه سال.

ژاله صادقیان: درست با شروع سال جدید آنهایی که خودشان صاحب نام هستند در مقام داوری قرار گرفتند و من را به عنوان مجری برتر انتخاب کردند که برایم اتفاق قشنگی بود.

نادر سلیمانی: سر دو فیلم هستم که نمی‌دانم چه کنم!

شهرزاد عبدالمجید: به ایران برگشتم.

شهرام عیوضی: آلبومم را آماده ارائه به بازار دارم را جمع آوری کردم و همچنین بعد از 10 سال با فیلم «عطش» طعم بازیگری را چشیدم.

فرمان فتحعلیان: اینقدر گرفتاری زیاد بوده که مورد خاصی به نظرم نمی‌آید.

رضا صادقی: افتتاح بلک شاپ رستورانم و ازدواج خیلی از دوستانم اتفاق‌های سال 86 بود و به جز آن اتفاق خاص دیگری پیش نیامد.

خاطره اسدی: بالاخره لیسانس بازیگری نمایشم را بعد از 5 سال گرفتم.

فرشید شفیعی: بازی در «ماه قرمز» سعید ابراهیمی‌فر.

ستاره اسکندری: بعد از سالها توانستم با گروه تئاتر «زیتون» کار دیگری را شروع کنم به نام «تار اول» که در مورد پارچه است. این اتفاق فصل جدیدی در زندگی من است چون تا به حال بازی می‌کردم حالا بافت پارچه می‌کنم.

امیر تاجیک: من امسال خودم را پیدا کردم! سال خودشناسی من بود و توانستم در تنهایی‌هایم خودم را پیدا کنم. من تا به حال فکر می‌کردم که عاشق هستم ولی امسال عشق واقعی را که زمینی هم نبود پیدا کردم.

لیلا برخورداری: قبولی در فوق‌لیسانس در رشته کارگردانی آنهم به دلیل معدل بالا بدون کنکور قبول شدم.

سروش صحت: اتفاقات عجیبی که از شنیدنش شاخ درآوردم فوت بابی فیشر بود که سالها کسی صحبتی از او نمی‌کرد و همین طور علی فنایی ورزشکار جوانی دوست‌داشتنی و سرحال که به او نمی‌آمد حالا حالاها فوت کند.

احسان خواجه امیری: حضور در سریال «میوه ممنوعه»… ارائه آلبوم «سلام آخر» و کنسرت موفق تالار وزارت کشور بهترین اتفاقاتی بود که در زندگیم رخ داده.

کاظم احمدزاده: اتفاق خاصی که در رأس هرم باشد برایم رخ نداده.

مهدی مقدم: آلبوم «سونامی» بعد از سه سال به بازار ارائه شد.

بهاره رهنما: بازی در فیلم «دایره زنگی».

رضا رویگری: بازی در «مختار» که یک پروژه 4 ساله است.

محراب پیمان‌خانی: به دنیا آمدن بچه دومم.

شقایق دهقان: مادر شدن.

طناز طباطبایی: بازی در سریال «میوه ممنوعه».

مازیار عصری: تقریباً اتفاق مهمی برایم نیفتاد به جز این که به دلیل کم‌کاری و تنبلی دوستانم آلبومم حاضر نشد.

آزاده آل‌ایوب: سفر به یادماندنی و از دل نرفتنی مکه.

سام درخشانی: پخش دو سریال همزمان با هم و عکس‌العمل‌های خوب مردم و یک پله پیشرفت.

ایرج نوذری: بعد از سالها علاقه شخصی و درونی به رشته مورد علاقه‌ام کنگ‌فو پرداختم و یک سبک رزمی سینمایی و نمایشی به همراه مدیربرنامه‌هایم آنیوس دانه‌کار را پایه‌گذاری کردیم که به ثبت رسید.

بهنوش بختیاری: بهترین اتفاق مردم مهربانی بودند که لطفشان از سابق بیشتر شده و من مدیون انرژی مثبت آنها در حین پخش سریال «چارخونه» بودم و اتفاق بدی که برایم رخ داد بیماری مادرم که به بیمارستان کشید شد و این سبب بهم ریختگی روحی و جسمی من شد.

محسن طنابنده: گرفتن سیمرغ.

بهروز صفاریان: فوت عمویم.

امیر جعفری: به دنیا آمدن پسرم به نام «آیین».

کاوه سماک باشی: بستن قرارداد با پروژه آتش نشان افخمی به نام «عملیات 125» و دعوت از سوی بهرام بیضایی برای بازی در «لبه‌ پرتگاه».

خاطره حاتمی: کسی را که 24-25 سال ندیده بودم برای اولین بار در سال 86 دیدم.

نگار فروزنده: کار با آقای حاتمی‌کیا در فیلم «دعوت» و بازی در فیلم «دایره زنگی». خیلی این دو پروژه را دوست داشتم.

سپند امیرسلیمانی: اکران «اخراجی‌ها» و دیده نشدن من.

آنا نعمتی: موفقیت فیلم پارک‌وی.

سحر ولدبیگی: مهم‌ترین اتفاق فقط مختص سال 86 نیست اتفاقی که هر سال با زیبایی هر چه تمام‌تر اتفاق می‌افتد آنهم تغییر فصل‌هاست. اگر جزئی‌تر بگویم آمدن شب و روز، طلوع و غروب خورشید هر چند سال یکبار کسوف و خسوف… بس است یا باز هم بگویم؟!

لیلا زارع: یه اتفاق شخصی که خیلی سختی کشیدم و درس‌های بزرگی از آن گرفتم.

روناک یونسی: سه اتفاق مهم در سال 86 برایم رخ داد. اول رفتن به مکه بود. دوم فوت پدربزرگم که برایم قهرمان بود و سوم فیلمنامه «زینب» که ارتباط خوبی با آن برقرار کردم.

بهنوش طباطبایی: یک دوست خوب را از دست دادم.

نیما شاهرخ‌شاهی: موفقیت اکران پارک وی. این فیلم سوپر استار نداشت اما فروش خوبی داشت.

شهره سلطانی: امسال تئاتر کار نکردم. هر سال من یک تئاتر کار می‌کردم.

سحر زکریا: اتفاق خاصی برایم نیفتاد که خیلی مهم باشد.

السا فیروزآذر: رفتن مجدد به دانشگاه از کاردانی به کارشناسی.

رضا یزدانی: اتفاق‌ها همه معمولی بودند. آلبوم جدیدم به مراحل آخری خود رسیده است.

مریم کاویانی: خرید خانه بعد از 5-6 سال سعی و تلاش.

فرزاد مؤتمن: ساخت فیلم «صداها».

حسین رفیعی: تولد دخترم نارگل.

ملیکا زارعی: اتفاق زیاد بوده نمی‌دانم کدام را بازگو کنم.

ماه‌ چهره‌خلیلی: یک سال تجربیات من بیشتر شده و چند کار به کارنامه‌ام اضافه شده. وقتی با ذهنیت مثبت پیش بروی و برنامه‌ریزی درستی داشته باشی پیشرفت کاری نیز خواهی داشت. امسال با رزومه کاری خوبی شروع کردم.

فرزاد فرزین: یکی دو کنسرت در ایران و خارج از ایران داشتم و فیلم «پسران آجری» با بازی من اکران شد.

ویشکا آسایش: یک نقش در «مختارنامه» دارم که از لحاظ کاری برایم خیلی مهم است.

دکتر محمد صادقی: مردم به من خیلی اظهار لطف می‌کنند. سال خوبی بود طی این سال با کارهایم بیشتر مورد لطف قرار گرفتم خصوصاً در این چند ماه اخیر.

آرش سبحانی: سال خوبی نبود و اتفاق خاصی نیفتاد.

شهره قمر: اکران فیلم «انعکاس» در جشنواره فیلم فجر.
منبع : هنوز

واقعا چيزي نمي تونم بگم!!! تو اين مدت چقدر آدماي خوب رفتن ... هنوز نادر نرفته بود كه خسرو هم ... چيزي نميشه گفت جز اينكه: روحش شاد و يادش گرامي ...

اين هم نامه خداحافظي رضا كيانيان ... خداحافظ حميد هامون، خداحافظ رضا رضايي منش كيميا، خداحافظ آقاي صباحي خانه سبز، خداحافظ خسرو ... خداحافظ ... همين حالا ...

سلام خسرو جان

بي‌خبر گذاشتي و رفتي. بدون خداحافظي!

دو هفته پيش هم كه آخرين جايزه‌ات رو گرفتي، روي صحنه لام تا كام حرف نزدي. از گوشه صحنه اومدي بالا و آروم جايزه‌ات را گرفتي؛ براي سي سال حضور پرشور و شوقت در سينمايي كه اين روزها چندان شور و شوقي در آن نيست.

فقط لبخند زدي و رفتي پايين و لاي جمعيت گم شدي. خوب اگه قرار بود بري و پشت سرت رو هم نگاه نكني، چند كلمه‌اي براي ما كه پشت سرت بوديم، حرف مي‌زدي!

يادمه وقتي آمدي رو صحنه، حالت خوب بود.

آخه يكي دو بار ديگه كه اين اواخر روي صحنه اومدي و ديدمت، حالت زياد خوب نبود. ولي اين دفعه، همه خوشحال شديم. فقط نمي‌دونستيم داري ميري. نمي‌دونم خودت مي‌دونستي يا نه. مي‌گن آدماي خوب قبل از رفتن، حال‌شون خيلي خوب مي‌شه؛ چون دارن مي‌رن يه جاي خوب. ما از كجا بايد مي‌فهميديم كه اين حال خوب نشانه‌ي چيه؟ هميشه بعد از اين‌كه اتفاق مي‌افته، مي‌فهميم. ولي فكر كنم خودت مي‌دونستي؛ چون هيچي نگفتي و اون‌جوري فقط لبخند زدي. شايد داشتي خداحافظي مي‌كردي و ما نمي‌فهميديم. ولي چه خداحافظي باشكوهي! خيلي‌ها آرزو دارن در اوج خداحافظي كنن؛ اما نمي‌تونن. شايد هم اون لبخند همين معنا رو داشت. شايد اگر حرف مي‌زدي، همه‌ي خداحافظي‌ات مي‌شد همون چند تا كلمه؛ ولي چون هميشه شاعر بودي، فقط مهربان و با سپاس نگاه كردي و لبخند زدي. حالا كه فكر مي‌كنم، مي‌فهمم اين‌جوري بيش‌تر حرف زدي.

من هي بايد از تو ياد بگيرم. يادته سال‌ها پيش وقتي از مشهد به تهران آمدم، تو روي صحنه‌هاي تئاتر مي‌درخشيدي. من كلي دويدم تا روي صحنه بيام و ديده بشم.

بعدها هم كه تو روي پرده سينماها مي‌درخشيدي، باز هم من كلي دويدم تا روي پرده بيام و ديده بشم.

يادته من اولين فيلمم رو كه بازي كردم، تو «هامون» بودي. من يادمه كه در فيلم «كيميا»، دست منو مي‌گرفتي. كلي حال مي‌دادي كه رو بيام و ديده بشم. بعد هم فقط يك بار ديگه شانس داشتم در كنار تو بازي كنم؛ تو فيلم «درد مشترك»، چه بامسما.

ارتباط من با تو، مثل كوهنوردها با كوه‌هاست. هر قله‌اي رو كه فتح مي‌كنن، مي‌بينن پشتش يه قله‌ي بلندتر هست. من هرچي مي‌دوم، تو يه قدم جلوتري؛ مثل الآن. جلوتري ديگه عموجون. رفتي اون‌ور. نمي‌دونم چقدر ديگه بايد بدوم تا به اون‌ور برسم، تازه نمي‌دونم در چه وضعيتي ميام اون‌ور.

پس از اون‌ور يه دعايي براي من بكن. ميگن دعاي اون‌وري‌ها براي اين‌وري‌ها زودتر مستجاب مي‌شه. اين‌جوري كه تو رفتي، كلي «خدابيامرزي» و «يادش بخير» و «حال‌هاي خوب» و «يادهاي خوب» و .. بدرقه‌ي راهته.

من كه شاهدم، خودتم اگه حال‌شو داشته باشي، يه نگاهي به اين‌ور بندازي مي‌بيني.

دست پر رفتي ديگه. مي‌بيني چقدر از من جلوتري! كلي بايد بدوم تا موقع رفتن دستم پر باشه.

البته جات پيش ما خاليه. هنوز سينماي ايران كلي با تو كار داشت. ولي خوب مثل به دنيا آمدنه ديگه. موقعش كه برسه، بايد متولد بشيم. ما يه تولد رو ديديم؛ تو دو تا؛ تولدت مبارك.

مي‌دونم اون‌جا كلي از بر و بچه‌هاي سينما و تئاتر اومدن پيشوازت. حتما كلي هم تدارك ديدن.

ما كه اون دنيا به بازيگري‌مون ادامه مي‌ديم. اون‌جا هم حتما نمايش هست. اون‌وري‌هام حتما به سرگرمي احتياج دارن. پس اون‌جا بي‌كار نمي‌مونيم. وقتي مردم رو سرگرم مي‌كنيم و حال‌شون خوب مي‌شه. يه خدابيامرزي به ما و پدر و مادرمون مي‌گن ديگه. وقتي مردم تو خيابون تو رو مي‌ديدند و بي‌اختيار لبخند مي‌زدند، خودش خدابيامرزيه ديگه. وقتي مردم مي‌فهمن كه تو رفتي و ديگه ميون ما نيستي، گريه مي‌كنن و جاتو خالي مي‌كنن، خدابيامورزيه ديگه.

مي‌بيني خدا چه لطفي به تو داشته كه اين موقعيت و جايگاه ‌رو بهت داده. پس اون‌طرف هم حتما تحويلت مي‌گيره و مي‌بردت روي صحنه‌ها و پرده‌هاي اون‌جا، كه بازم مردم اون‌ور ببيننت و حال‌شون بهتر بشه و خدابيامرزي ادامه داشته باشه.

به اميد ديدار

رضا كيانيان

  بعد از سروصدای برخی دوستان ورزشی نویس و کسانیکه کسب درآمد را بد می دانند، اکنون شاهد منع هنرمندان و ورزشکاران از صنعت تبلیغات هستیم.  "مروج روحیه جوانمردی"   به یاد مرحوم نامجو و آخرین روزهای زندگیش می افتم؛ فقیر، بیمار و رنجور نیازمند مراقبت و توجه مقامات! آیا  جامعه ما هنرمندان و ورزشکاران را محکوم به فقر می خواهد تا در روزگار کهنسالی و بیماریشان صدقه گیر مراحم صاحب منصبان باشند؟

واقعیت اینجاست که در امر تبلیغات و ارسال پیامهای بازرگانی استفاده از چهره های آشنا و خوشنام جهانیست و همه بنگاهها در گیر در این صنعت از چهره های شناخته شده بهره می گیرند. پیام می تواند درباره مبارز با ایدز و فقر باشد و یا درباره لوازم آرایشی، می تواند از یک بازیگر نقش مثبت بهره گیرد و یا می تواند از یک شخصیت منفی استفاده کند. بسیاری از هنرمندان و ورزشکاران از طریق این برنامه ها درآمد کافی بدست می آورند تا بتوانند با فراغ خاطر و اطمینان از رفاه آینده خود به کار هنری و یا تمرینات ورزشی بپردازند. برای همه جهانیان این امر جاافتاده ایست. نیازی بذکر نیست که دولتها هم سهم هنگفتی از این درآمدها را به عنوان مالیات دریافت می کنند. محروم کردن هنرمندان و ورزشکاران ایرانی از مشارکت در این صنعت در واقع محروم کردن صنعت بومی  و بازرگانی ایرانی از سمبلها و شخصیتهای میهنیست. که یادآور ارزشهای فرهنگی جامعه ما هستند.

نکته دیگر درباره این بخشنامه این است که یک مدیر دولتی یک سازمان دولتی خود را  مجاز می داند که درباره نحوه اشتغال یک صنف تصمیم بگیرد. این بخشنامه خطاب به کارمندان او نیست بلکه خطاب به کسانیست که وزارتخانه متبوع او مسئولیت نظارت بر محصولاتشان و اجرای مقررات و قوانین مصوب را در صنعت ایشان بر عهده دارد.  اگر چنین فعالیتی خلاف مصالح جامعه است آیا  قانونگذاری در اینباره وظیفه مجلس و قوه مقننه نیست؟

حالا چگونه چنین بخشنامه ای اجرا خواهد شد؟ آیا هنرمندی که در یک آگهی تلویزیونی بازی می کند از بازی در فیلمهای سینمایی و سریالهای تلویزیونی محروم است؟ آیا  حتی هنرمندان گمنام و کم درآمد از شرکت در فعالیتهای تبلیغاتی محروم خواهند بود؟ بنظر می رسد این بخشنامه تنها دستوری در پاسخ به برخی حساسیتهاست و مانند بسیاری بخشنامه های دیگر پاسخی موقت به یک پرسش دیرینه. و اجرای آن از موردی به مورد دیگر خواهد بود و تنها باعث آشفتگی بیشتر بازار کاری یک صنف و وضعیت اشتغال در یک صنعت می شود.

هیچکس شک ندارد فرهنگ بومی و ایرانی ما مورد تهاجم است، هیچکس شک ندارد که کشورها بدنبال تسلط فرهنگی بر یکدیگر هستند. و امروز از نظر فرهنگی و اقتصادی ایران ما در موقعیت کم نظیریست. از یکسو بازارهای کشورهای همسایه قابل دسترسیست و از سوی دیگر زبان فارسی زبان رسمی رسانه های برخی کشورهای همسایه است. حال در میان این مبارزه  محصولات ایرانی  و صنعت بازاریابی کشور از سمبلهایی شناخته شده ایرانی و شخصیتهای بین المللی ایرانی محروم می شوند تا شرایط برای رقبای تولیدکنندگان ایرانی آسانتر شود و محصولات ایرانی از آغاز حضورشان دربازار مشکل ارائه و معرفی را داشته باشند! رقابت در بازارهای همسایه جدیست.  صنعت بازاریابی ایران راه دشواری در پیش دارد و شاید قلم کردن پای آن چندان بصلاح نباشد.

...برای دوستانی که کسب درآمد را برای رضازاده ها و جمشید مشایخی ها را بد می دانند: شما خودتان به چند پروژه سودآور نه گفته اید؟ 

داریوش دانش سال 1980 از پدر ایرانی و مادر اسکاتلندی که هر دو دکتر هستند، در گلاسکو به دنیا آمد و حضور در عرصه هنر را از 10 سالگی با بازی در اپرای اسکاتلندی "اهالی تروا" آغاز کرد. او که دانش‌آموخته رشته ادبیات انگلیسی از دانشگاه ادینبورگ است، در عرصه موسیقی نیز حضوری فعال دارد.در بیوگرافی سایتش نوشته که داریوش یک اسم ایرانی به معنی مرد خوب می باشد .داریوش دو برادر داره یکی اوریل ودیگری سیروس .تازگی ها با یک هنرمند  کانادایی سینما  Natasha Henstridge  نامزد کرده است

MP3 از زندگی داریوش

1: داریوش تو بریتانیا هنرمند شناخته شده  هم به عنوان پاپ استار در تلویزیون و هم  تو موسیقی  سینگل ها و البومهاش تو چارت موسیقی بریتانیا جزو برترینهاست

2:داریوش هم خواننده است وهم هنرمند تئاتر وتلویزیون قابلی و هم نوازنده خوب گیتار پیانو ساکسیفون و ویلون

3:بعد از انکه فهمید پدرش مبتلا به سرطان شده البوم دومش را به پدرش هدیه کرد

4:تو فوروم طرفدارنش فکر کنم طرفداران ایرانی اش به اندازه انگشتان یک دست هم نشوند

5: برید تو سایت رسمی داریوش اهنگهاش رو گوش کنید..خوب می خونه

6: نمی دونم می تونه پدیده موسیقی ایران در سال 87 باشه ..گرچه نه خبری از داریوش در تلویزیونهای لس انجلسیه  ونه  رسانه ملی

سایت رسمی داریوش دانش 

داریوش دانش در ویکی پدیا

داریوش دانش در فیس بوک  

در پی اهانت یکی از اساتید دانشگاه تهران و کشف حجاب از یک دختر دانشجو در کلاس درس، تعداد زیادی از دانشجویان مسلمان دانشگاه‌های تهران، با تجمع در مقابل سردر دانشگاه تهران،‌ نسبت به این اقدام و همچنین سکوت عجیب مسئولین در قبال آن، اعتراض کردند.
به گزارش خبرنگار «شریف‌نیوز»، در این تجمع که حاضرین در آن به بیش از 2000 نفر می‌رسیدند، دانشجویان با سر دادن شعارهایی ضمن اعلام انزجار شدید خود نسبت به این عمل شیطانی، خواستار برخورد قاطع مسئولین و جلوگیری از حضور عناصر لائیک و ملحد که نقطه‌ی سیاهی در محیط فرهنگی دانشگاه‌ها هستند، شده و از مسئولین کشور انقلاب فرهنگی مجدد در محیط دانشگاه‌ها‌ و تصفیه‌ی آن را خوستار شدند.

دانشجویان معتقدند روند هتك حرمت به حجاب دختران محجبه در دانشگاه‌ها، از چندی پیش از دانشگاه شیراز شروع شده كه اخیراً به دانشگاه امیركبیر و سپس به دانشگاه تهران كشانده شده است.
سه شنبه عصر، دانشجویان در کلاس «زرین کلک» استاد دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، فرشتگان ذهنی خود را به تصویر كشیده‌ بودند و در این میان یکی از دانشجویان اقدام به کشیدن طرحی نموده که در آن فرشته‌ای بدون موی سر نقاشی شده بود؛ این نقاشی با اعتراض استاد مواجه شده و استاد می‌گوید: «فرشته که کچل نمی‏شود»؛ در بین بحث میان این دو، یکی از دانشجویان محجبه کلاس به زرین‌کلک می‏گوید: استاد، حالا ایشان فرشته را کچل کشیده‌اند. ( آخه من موندم واقعا چرا این خانم محجبه باید بایک استاد 70 ساله کل بزنه ؟ ) در این هنگام «زرین کلک» به این دختر رو کرده و می‌گوید: «نکند تو هم کچل هستی» و بعد اقدام به برداشتن حجاب دختر برای دیدن موهای او می‌کند و رو به کلاس می‌گوید: «دیدید کچل نیست»!
زرین‌كلك، استادنمایی كه به صورت مدعو در این دانشكده فعالیت می‌كرده و دست به این حركت شنیع زده از دانشگاه اخراج شده است.

این استاد معلوم‌الحال از گذشته به داشتن انگیزه‌ها‌ی ضد دینی در دانشگاه معروف بوده و گفته می‏شود همواره به صراحت اعلام کرده دانشجویان علاقمند به حجاب بر سر کلاس من حاضر نشوند .