پیرمرد « WordPress.com Tag Feed

تنهایی یک پیرمرد: ای دل ز دوستان وفادار روزگار - جز ساز من نبود کسی سازگار من

poshtekooh — Tue, 30 Sep 2008 06:50:25 +0000

به یک شوهر با ویژگی‌های زیر نیازمندیم...

amirapt — Mon, 08 Sep 2008 09:14:54 +0000

یه روز یه پیرزن بیوه‌ی 70 ساله تصمیم میگیره که دوباره ازدواج کنه، واسه همین یه آگهی ازدواج می‌زنه توی روزنامه و توش مینویسه که: "به یک شوهر با ویژگیهای زیر نیازمندیم: هم سن و سال خودم باشه، کتکم نزنه، زیاد دور و برِ من چرخ نزنه، و این که بتونه توی س.ک.س من رو ارضا کنه!"

2 روز بعد صدای زنگ در خونه‌ی پیرزنه بلند میشه، پیرزن میره و در رو باز میکنه و پشت در، یه مرد با موهای خاکستری رو میبینه که رو ویلچر نشسته و دست و پا نداره! پیرزن می‌پرسه: "واسه آگهی من تشریف آوردید؟ واقعآ از من انتظار ندارید که قبولتون کنم، دارید؟" پیرمرد میگه: "آره واسه آگهی اومدم" پیرزن یا پوزخند جواب میده: "خودت رو نگاه کن، تو پا نداری!" پیرمرد جواب میده: "بنابراین نمی‌تونم دور و برت چرخ بزنم!" پیرزن میگه: "تو دست هم نداری!" پیرمرد دوباره لبخند میزنه و میگه: "بنابراین هیچ وقت نمی تونم کتکت بزنم!" پیرزن ابرویی بالا میندازه و میگه: "ببینم می‌تونی من رو ارضا کنی؟" پیرمرد پشت میزنه به ویلچر و یه لبخند بزرگ میاد روی لباش و میگه: "من زنگ در خونه‌ات رو زدم، نزدم؟!"

تاریخ عروسی: شنبه‌ی هفته‌ی آینده...!

منبع به زبان انگلیسی

لینک در بالاترین

لینک در دنباله

جلوگیری از ازداج پیرمرد 92ساله با دختر 17ساله !

ناخدا — Sat, 05 Jul 2008 20:28:12 +0000

یعنی قوانین ازدواج در ایران، از مصریها هم عقب مونده تره. خبر زیر به نقل از روزنامه همشهری:

عدم توافق ازدواج پیرمرد با دختر جوان مصری

دور دنيا- همشهری آنلاین:

"مقامات مصری از ازدواج مرد 92 ساله با دختر 17 ساله جلوگیری کردند.

به گزارش بی بی سی، مقامات مصری از ازدواج مرد 92 ساله‌ای که قصد داشت با یک دختر 17 ساله پیمان زناشویی ببندد جلوگیری کردند.

مقامات قضایی مصر با استفاده از قانونی که ازدواج با اختلاف سنی بیش از 25 سال را ممنوع می‌کند توانستند جلوی مراسم عروسی این زوج را بگیرند.

با وجود این مخالفت و ثبت نشدن ازدواج، دختر جوان 17 ساله مصری نمی‌تواند کشورش را به قصد یکی از کشورهای حومه خلیج فارس که محل زندگی همسرش است ترک کند.

برای زنان مصری ازدواج با مرد خارجی تنها زمانی ثبت می‌شود که به تائید مقامات برسد. "

جالبه که یه هفته بعد خبری توی همین روزنامه خوندم که دختر 22-23 ساله ای به زور زن یه پیرمرد 70 ساله شده بود و دادگاه هم حاضر نبود حکم طلاق رو صادر کنه (اصل خبر رو متاسفانه نتونستم پیدا کنم)

پس مشکل از اسلام نیست! حالا کنار خبر بالا ، اخبار مربوط به ازدواج دختران ایرانی رو بخونید با افغانیها که کلی مصیبت به بار آورده و هیشکی هم گوشش بدهکار نبوده .

مراسم نوزدهمین سالگرد فوت خمینی از نگاه دوربین یوزی

yoozpalangh — Tue, 03 Jun 2008 18:26:38 +0000

امسال بر خلاف هر سال تصمیم گرفتم در سالروز فوت خمینی سری به بهشت زهرا بزنم و این عکس ها ره آورد من است.

آب معدنی:

این اولین واژه ایی است که در اولین برخورد با زائران خمینی در ذهنم متبادر شد.

ببینید.

کارتن های رونده:

دومین چیزی که نگاهم را به خود جلب کرد کارتن های حاوی اقلام خوردنی بود که تا سر منزل مقصود هدایت می شدند.

ارتحال بدر:

بر خلاف تعطیلات نوروز که در سیزدهیمن روز آن، سیزده را بدر می کنند، ایام تعطیل ارتحال به گونه ای است که باید در نخستین روز آن را در کنار مدفن خمینی به در کرد و در باقی روزها به عشق و حال پرداخت، البته گزارش های واصله حاکی است که دوستان روز اول را هم به عشق و حال پرداخته اند.

کاروانی از زهک شهری از استان سیستان و بلوچستان:

بدون شرح.

آیا وظیفه ی سازمان جوانان جمیعت هلال احمر پرداخت هزینه و نصب بیلبرد برای سالگرد فوت خمینی است ؟

دو تایش را من دیدم. به طول و عرض آن هم دقت کنید.

ایستگاه صلواتی:

در این ایستگاه نشانه هایی است برای اهل خرد همانا که به هنگام انفجار نور گفتیم که در این ملک زین پس همه چیز رایگان است. اکنون بنگرید که پس از ما نیز چنین است. ببینید و ایمان بیاورید و بدانید که کافران همواره گویند که این ادعایی است خلاف و آنان از گمراهان هستند و عذابی الیم در انتظارشان است. (سوره ی سالگرد ارتحال آیه ی نوزده).

بلند صلوات بفرست.

ایستگاه عمل به وعده های انتخابات ریاست جمهوری:

و بدرستیکه ما پول نفت را بر سر سفره ی سالگرد فوت خمینی در ایستگاههای عمل به وعده های انتخابات ریاست جمهوری به شما پرداخت نمودیم. (سوره ی عمل به وعده های انتخابات ریاست جمهوری آیه ی نهم).

پیرمرد دوچرخه سوار:

تنها عاشق خمینی که من دیدم. پیرمرد عکس هم نمی گرفت. از اسلامشهر با دوچرخه اش رکاب زده و آمده بود. گفتم به آن چیزی که برای تو مقدس است و برای من نیست، بگذار بگیرم. چون چند عکس انتقادی گرفته ام و تنها شما را خالص دیدم از پشت می گیرم که مشخص نباشی و قبول کرد.

پایان مراسم:

باز هم بدون شرح.

پرواز در قفس

davoudrajabi — Wed, 28 May 2008 04:45:58 +0000

دانه ها را روي آسفالت نمدار كنار باغچه ريخت و پاكت كاغذي را روي خطهاي هميشگي تا زد. روي نيمكت چوبي ، زير سايه چنار سر به آسمان كشيده انتهاي پارك نشست و نگاهش را روي دانه ها پهن كرد.
هنوز خيلي زود بود. چشمان سياهش را كه در گودي گونه هاي برآمده و در سايه ابروان پر پشت ، كوچكتر نشان مي داد از دانه ها گرفت و آرام در پارك گرداند.
كمي آن طرف تر ، كلاغ سياهي را ديد كه در بين درختان ، پاورچين قدم مي زد و با منقار بلندش برگهاي خشك و پوسيده را زير و رو مي كرد. دور ميدان بزرگ وسط پارك زنها و مردهايي كه لباس ورزشي بر تن داشتند نرم و آهسته مي دويدند. سر آخر هم باغبان پا به سن گذاشته اي را ديد كه چند جعبه چوبي پر از گلهاي نارنجي و بنفش را با چرخ دستي به آن سوي پارك مي برد.
بيشتر از آدمهاي داخل پارك پرنده ها يش را مي شناخت. خوب مي دانست كه چه وقت و كجا ، سر و كله كدامشان پيدا مي شود. حتي برايشان نام هم انتخاب كرده بود و آنها را به اسم صدا مي زد. سايه سياه و خاكستري تپل و اخمو كه روي آسفالت مقابل رويش افتاد ، نگاهش زود تر از آنها بالاي اولين شاخه درخت كنار باغچه نشسته بود و همراهشان روي دانه ها سرازير شد. به ندرت كسي از آن گوشه دنج پارك عبور مي كرد. كبوترها هم كه روي زمين مي نشستند با خيال راحت به دانه ها نوك مي زدند .
از اينكه تا حالا پيدايش نشده بود حسابي تعجب كرده بود و نگراني رفته رفته در چشمهاي سياهش رنگ مي گرفت. چند سالي بود كه هر روز صبح دو تايي روي همين نيمكت مي نشستند و ساعتها بدون اينكه خسته شوند كبوترها را تماشا مي كردند. درست از همان موقعي كه با هم ، باز نشسته شدند. چند بار پله هاي سنگي بالاي پارك را بر انداز كرد ولي هيچ خبري از او نبود. پرنده ها كه حالا حسابي سير شده بودند با يكديگر بازي مي كردند ؛ اخمو پف كرده بود ، مي غريد و دور خودش مي چرخيد. نمي دانست چه كار بايد بكند. بازي پرنده ها هم لذت هميشگي را نداشت. اين بار اولي بود كه دوستش بي خبر، نيامده بود. ديروز كه حالش خوب بود و كلي هم از نوه اش صحبت كرده بود. اين پا و آن پا كرد و از جايش بلند شد. تپل و يكي دو كبوتر ديگر كه نزديك نيمكت راه مي رفتند سنگين بال زدند و آنطرفتر پايين آمدند. چند لحظه بعد دوباره روي نيمكت چوبي نشسته بود و با بي ميلي به كبوترها چشم دوخته بود.
صداي بال زدن كبوترها بادكنك فكر و خيال بالاي سرش را تركاند. خنده كم جاني لبهاي پلاسيده اش را ترك انداخت و روي نيمكت جا به جا يش كرد ؛ دوستش به او نزديك شده بود. پيرمردي كه به هم ريخته نشان مي داد آرام و بي صدا گوشه نيمكت چوبي نشست و قفسي كوچكي را كه در دست داشت روي پاهاي به هم چسبيده اش گذاشت .
پرنده كوچك خاكي رنگ كه پرهاي زرد خوشرنگي در بال و لكه قرمزي روي پيشانيش داشت روي چوب باريكي نشسته بود و گردنش را بالا مي كشيد تا كبوترها را بهتر ببيند.
- تا حالا كجا بودي ؟ چرا اينقد دير كردي ؟
بغض در گلوي پيرمرد گره خورده بود و لبهايش به هم دوخته شده بود.
پيرمرد طاقت نياورد و از پشت شيشه هاي بزرگ عينك كه دسته هاي فلزي آن در پا زلفي هاي بلند و سفيد صورتش گم شده بود نگاه سردي به او انداخت و با دست ديوار سنگي بالاي پارك را نشان داد. جوانكي كه عينك سياهي بر چشم داشت در پياده روي بيرون پارك ايستاده بود و با اشاره دست چيزي را به پيرمرد مي گفت.
- اون كيه ؟ چي داره ميگه ؟
بغض پيرمرد تركيد .
- پسرم... پسرمه .
- پسرت ! خب چي ميگه ؟
پيرمرد قفس سيمي ريز بافت را كه با مهره هاي رنگين تزيين شده بود در سينه اش جمع كرد و در حاليكه قطره هاي اشك روي مژه هاي كوتاهش سنگيني مي كردند جواب داد :
- مي خواد منو بذاره آسايشگاه.
- آسايشگاه ؟
دانه اشك درشتي روي شانه پرنده چكيد و او را تر كرد.
- زنش ميگه اگه من توي خونه باشم پسرشون خوب تربيت نميشه ؟ مي فهمي ؟
دوستش با چشمهاي گرد شده او را نگاه مي كرد و قبل از اينكه چيزي بگويد ، پيرمرد ادامه داد :
- تو هم فكر مي كني اگه من تو خونه باشم نوه ام بد بار مياد ؟ نوه خودم ، كه از پسرم هم بيشتر دوستش دارم !
- پيرمرد هقي زد و بريده بريده گفت :
- به خدا من با اونا هيچ كاري ندارم. اصلا قول ميدم با نوه ام هم ديگه بازي نكنم !
كبوترها محكم بال زدند و از روي آسفالت كنده شدند. حالا همه اشان روي شاخه درخت بودند. پسر پيرمرد با عجله به سمت آنها مي آمد.
- هنوز كه نشستي ! من چند ساعت مرخصي گرفتم تا شما رو برسونم و برگردم.
صداي پيرمرد در گلويش شكسته شد و نگاهش به كف قفس سكته كرد.
وقتي جوان كنار آنها رسيد منتظر جواب نشد. دست پدرش را گرفت و در حاليكه او را از روي نيمكت جدا مي كرد ادامه داد :
- اون قفس رو هم بذار اينجا باشه. مگه يادت رفته براي چي اومديم اينجا ؟
چشمهاي پيرمرد بر عكس صداي خفه و بدون زنگش ناباورانه التماس مي كردند.
- تو رو خدا دوباره شروع نكن بابا ! ما قبلا حرفامون رو زديم. اونجا هم براي شما خوبه ، هم خيال ما راحته !
پيرمرد حرفش را قورت داد و همراه دوستش از روي نيمكت بلند شد. قفس دستبافت را به او داد و دستش را فشرد. جوان به ساعتش نگاه كرد و با شتاب به راه افتاد. پيرمرد ديگر چيزي نگفت و تا وقتيكه در پشت ديوار سنگي و سبز پارك ناپديد شد ، چند بار ديگر هم سرش را برگرداند و دوستش را نگاه كرد.
هميشه سر ظهر صف كوتاهي از دختر بچه ها كه ترانه هاي كودكانه بر لب داشتند ، از جلوي نيمكتشان عبور مي كردند و دو پيرمرد در حاليكه ترانه آنها را زمزمه مي كردند از پله هاي سنگي پارك بالا مي رفتند. امروز ظهر وقتي دختر بچه ها زير درخت چنار رسيدند پرنده كوچكي كه گل خوشرنگ قرمزي روي پيشانيش داشت از بالاي شاخه هاي درخت با آنها هم آواز شده بود. وقت رفتن بود.

پیرمرد پنبه زن

aaryoo — Thu, 27 Mar 2008 21:38:20 +0000

این شغل ، پنبه زنی ( لحاف دوزی ) از اون دست مشاغلی است که به مرور و با گذشت زمان ، در حال انقراض و از بین رفتن است . پیرانی اینچنین ، احتمالن آخرین هایی هستند که به این شغل زیبا، آرامش بخش و سرشار از خاطره ، از دوران کودکی همه ی ما ، می پردازند . ای کاش اینگونه نبود و در این غوغای دیوانه کننده ی دود و ماشین و سرعت و استرس و فست فود ، هنوز میشد ساعتها نشست و به موسیقی دل انگیز اسباب کار این پیرمرد گوش فرا داد و با نوای آن به دنیایی دیگر سفر کرد ، دنیایی که هنوز چنار ها و کاج ها و تبریزی ها به انزوا نرفته اند و گنجشک ها و پرستو ها به محاق . دنیایی که در آن بتوان ، ساعتها کنار جوی آبی که از زیر دیوار کاه گلی باغی خارج میشود نشست و به زمزمه ی راز گونه آب و سنگ و برگ های رقصان در جریان آب گوش فرا داد . کاش میشد ....

منبع عکس : اینجا