۷

۹

۸

۱۰

۱۷ (فقط یه واحد درس آزمایشگاهی)

۹

۸.۵

نمرات مثل آوار روی سرم خراب میشوند. همه برنامه‌هام برای فارغ‌التحصیلی و همه نقشه‌هام برای کار کردن و سفر به خارج جلو روم پوزخند میزنند. کاسه سرم داغ شده.

خدای من!‌ بد بخت شدم!‌ بیچاره شدم! چرا اینطوری شد؟ این یعنی ترم بعد که هیچ ۲ ترم دیگم فارغ‌التحصیل نمیشوم! من ترک تحصیل میکنم. این غیر قابل تحمله! مادرم بهم دلداری میده. عیبی نداره ترم بعد دوباره پاس میکنی. میگم نمیشه من تا کی باید شهریه دانشگاه بدم. اینها که همه افتادم مطمئن بودم پاس میشوم. دوستم رو میبینم میگم سلام موسی (بخونین همون موسی، نه موسا) تو هم این ترم همه درسهاتو افتادی؟ نه؟ انگار خیلی سخت گرفتند این ترم؟ با خونسردی جوابم میده: نه آریو اتفاقا اینقدر ساده بود این ترم که من اصلا معدلم کلی بالا رفته!!!

دیگه دارم گر میگیرم!‌ عصبانی. وحشت زده. همه زحماتم به هدر رفته. واقعا گیجم نمیدونم چکار کنم. شروع میکنم به سازماندهی اوضاع. به خودم میگم میرم به همه استادام اعتراض میکنم. باسه همه برگه اعتراض مینویسم. آره. تا نمره نگیرم ول نمیکنم. همه این درسهارو تبدیل به نمره ۱۰ میکنم. درست میشه. ۲تاشو بتونم بکشم بالا درست میشه. آره. کارمند اداره آموزش میگه الان نمیتونید اعتراض کنید. میگم چرا؟ میگه چون الان وقت اداری تمومه فردا و پس فردا تعطیله میره برا شنبه هفته بعد. اینجاست که دیگه سرم سوت میکشه! وای من تا شنبه از فکر کردن دیوونه میشم. آخه چرا اینطوری شد؟ همه برنامه‌هام بهم ریخت. خدایاااااااااااااا!

تو رختخواب میشینم. چشمم به ساعت میافته. ساعت ۴:۳۰ صبحه. به خودم میگم صبح که شد میرم دانشگاه اعتراض میدم. درست میشه. نگران نباش. بعد میگم صبح که تازه تعطیله! کو تا شنبه‌؟ اما نه شنبه همین امروزه. تعطیل نیست که؟

صدای سوت گوشهام تبدیل به سکوت شب میشه.

آریو خواب دیدی. مرد مومن هنوز ترم شروع نشده که بخوای درسهاتو بیافتی!

خدا رو شکر که فقط کابوس بود. صدای قلب خودم رو میشنیدم.

------------------------------------------

پی‌نوشت: نمی‌دونم چرا اینقدر کیفت گرافیکی تصاویر مغز موقع کابوس دیدن بالا میره؟ مثلا وقتی به عنوان یک مرد جوان بعد از مدتها خواب یه خانم پری رو و زیبا رو که تو بغلتون برهنه خوابیده میبینین هرچه تلاش میکنین تا تو رویا هستین بدنشو بیشتر دید بزنین تصویر مات و کدر میشه و لذت شما رو تبدیل به ذهر مار میکنه! اما کابوسها همیشه شفاف و کاملا سه‌بعدی هستند! به همراه Pixel Shader v4.0 و OpenGL.

این را نیز بخوانید!

وای که چقدر دوستش داشتم. عاشق لبخند هاش بودم. با تمام وجود لبخند می زد و تمام صورتش پر از شور بود و هیجان زندگی. از نگاهش می شد فهمید که چقدر از دیدنم خوشحال می شد. هر بار که بهم نگاه می کرد، شوق کسی توی نگاهش بود که گمشده ی هزاران ساله اش رو پیدا کرده و در تمام طول مدتی که با هم بودیم. ذره ایی از این شوق توی نگاهش کم نشده بود.

هر روز نزدیک آمدنش که می شد. تمام خاطرات گذشته یکباره از جلوی چشمم می گذشت. چقدر دزدانه همدیگر را می پاییدیم. چقدر به اسم نامه برای هم گل و بوسه فرستادیم. چقدر دور از چشم دیگران قرارهای عاشقانه گذاشتیم. چقدر با اطرافیان کلنجار رفتیم برای اثبات عشقی که برای خودمان به ثبوت رسیده بود و دیگران در پی اثباتش به دنبال دلیل و مدرک بودند.

با صدای چرخیدن کلید مثل همیشه از جا پریدم و او مثل همیشه با همان لبخند وارد شد. می خواهم بروم و مثل همیشه خودم را رها کنم در آغوشش اما چرا پاهایم خشک شده؟ چرا نمی توانم حرکت کنم؟ وحشت تمام وجودم را فرا گرفته از ترس فریاد می زنم و ..

از خواب می پرم و نگاهی به اطراف می اندازم، کنار دستم همان مرد اخموست که مدت هاست نامش شناسنامه ام را خط خطی کرده و وجودش روزهایم را کابوس.

خوابیده.

آهسته از جا بلند می شوم و در حالیکه تمام سعی خودم را می کنم که بهانه ایی برای غرولند ها و فریاد هایش درست نکنم. می روم که میز صبحانه را بچینم.

خواب دیدم که در مکانی ناآشنا در میان انبوهی از جمعیت قرار گرفته‌ام، هیچ صدایی نمی‌شنوم جز صدای نفس‌های خودم، جمعیت به صورت گروه‌های چند نفری جدا از هم، همگی به یک سو خیره شده‌اند. از میان جمعیت به سمتی که به آن خیره شده‌اند قدم بر می‌دارم، روبرویم گروهی را می‌بینم که به دور چیزی حلقه زده‌اند خودم را به آنها می‌رسانم. چیزی که توجه مردم را جلب کرده مردی است که بر روی صندلی چرخدار نشسته است، او چشم‌هایش را بسته و دست‌هایش را بر روی گوش‌هایش گرفته و دهانش باز است، گویی فریاد می‌کشد ولی من صدایش را نمی‌شنوم، به چهره‌اش دقت می‌کنم و خودم را می‌بینم حدوداً سي سال پیرتر با چهره اي بر افروخته و آسيب ديده! جمعیت همگی به دور من حلقه می‌زنند و به من خیره شده‌اند، از میان جمعیت با زحمت و سعی بسیار فرار می‌کنم، در خیابان می‌دوم ولی صدایی نمی‌شنوم جز صدای نفس‌هایم ...

عنوان : نمی‌دانم چه بگویم / آلبوم : ناقوس جدایی / کاری از : گروه پینک فلوید / {لینک دانلود}
متن موسیقی به فارسی : داشتم وقتم را در غصه صرف می‌کردم / در گودال نفرت گیر کرده بودم / احساس می‌کردم مرا آزار می‌دهند و فلجم کرده‌اند / فکر می‌کردم همه چیز‌های دیگر، همه دنیا غیر از خودم صبر خواهند کرد و انتظار خواهند کشید / هنگامی که تو وقتت را برای دشمنانت صرف می‌کنی / و در تب کینه می‌سوزی، / در آن سوی بصیرت مصنوعی تو، حقیقت رنگ می‌بازد / مانند سایه‌هایی که به درون شب محو می‌شوند / اگر خودت را برای احتیاط‌‌هایت به کشتن بدهی، / فایده‌ای نخواهد داشت، ابداً! / زیرا اعداد کمکی نخواهند کرد / هنگامی که عدد درست از در بیرون رفته باشد / متوجه هستی که روزهایت را تاریکی از بین برده است؟ / آیا واقعیت دارد که مشتت را به زمین می‌کوبی؟ / و در انزوا گیر کرده‌ای؟ / هنگامی که پیچک از در بالا می‌رود! / پس من دیگر درها را به روی دشمنانم باز می‌کنم / و می‌پرسم آيا روزی می‌رسد که دلهایمان را از کینه پاک کنیم؟ / اما به من می‌گویند برو شَرت را بکن / می‌گویند خودت هم می‌دانی که موفق نمی‌شوی!

پی‌نوشت‌ها :
01 دچار خودسانسوری شدیدی شدم، پنج نوشته را آماده ارسال دارم ولی قادر به انتشارشان نیستم! می‌ترسم بازخورد بدی داشته باشن این نوشته‌ها، می‌ترسم که تحمل نکنید منِ حبس شده پشت پرده‌های خودسانسوری رو! به احتمال زیاد یک وبلاگ با نام مستعار راه‌اندازی می‌کنم.
02 چند شب پیش مجدداً به تماشای "هامون" مهرجویی نشستم، اونجایی که حمید هامون برای پیدا کردن تفنگ به خونه پدری می‌ره و با مادربزرگ برخورد می‌کنه بد فرم اشکم رو در آورد " تنها موندی، غمخواری نداری؟ "
03 این روزها لئونارد کوهن و چارلز آزناوار شده‌اند رفیق تنهایی‌هایم، صدایی برای شنیدن به من توصیه نمی‌کنید؟
04 دیگه از ترس کابوس دیدن خوابم نمی‌بره، دیر وقت چراغ رو روشن می‌کنم و شروع می‌کنم به ورق زدن کتاب‌هام! توی فکر اینم که خواب‌هام رو کم کم توی وبلاگ تعریف کنم، نظرتون چیه؟ شاید با تعریف کردنشون برای شما دست از سرم بردارن و کابوس‌های شبانه من منتقل بشن به خواب‌های شما! اونوقت شما هم می‌تونید خواب‌هاتون رو توی وبلاگ‌ها یا ایمیل‌هاتون برای من تعریف کنید. ;)

خوب. رفتم آب خوردم و تا 45 دقیق هرچی سعی کردم خوابم نبرد. نه این از خواب پریدن من یک دلیل دیگه داشته. یه چیزی تو اعماق خوابم دیده بودم. یه چیزی که ترجیح دادم بیدار بشم تا دیگه ادامه پیدا نکنه. چیزی که تا بهش فکر نکنم از فکرم نمیره. تا از فکرم نره نمی تونم بخوابم. کم کم یادم اومد چی بخوابم اومده بود.
خودش بود. با همون ابروهای نازک و بور. با همون چشمهای عسلی. خونسرد و آروم تو یه اتوبوس نشسته بود. سایه برگهای درختان که بسرعت از کنار پنجره اتوبوس میگذشتند روی صورت سنگی و بی احساسش که یه روز نه گفته بود بازی میکردند. انگار بخوابم اومده بود تا دوباره نه بگه.
خوب شد. حالا نوشتمش. حالا ذهنم راحت شد.

لَحظه های آخر بسیار سخت می گذشتند . تنفس براش سخت شده بود . تب ش خیلی بالا رفته بود ؛ بدنش خیس عرق شده بود ، سرفه خشک رهاش نمیکرد ، حالت تهوع شدید داشت ، تو فرو بردن آب دهنش هم مشکل پیدا کرده بود ، حتا گاهی با خودش میگفت : " نکنه همین آب دهن حقیر ، قراره باعث مرگ رقت بار من بشه ؟ " تموم بدنش درد میکرد ... استخوناش ، عضلاتش ، سرش ... ، حتا چشماش هم درد و سوزش داشتن . چشمای دردناکش رو به زحمت به دور تخت گردوند . به اطرافش که نگاه میکرد ، به هر گوشه ی اتاق که نظر مینداخت ، یه چیز گرانبها اما بی استفاده ای رو می دید ؛ تابلو های نفیس و اصل نقاشی ، قالی های دستباف ابریشمی ایرانی ، ظروف گرانبهای چینی اصل ، درختچه های مینیاتوری ژاپنی ، عصا ها و تپانچه های جواهر نشان هندی ، مجسمه های مرمری ایتالیایی ... دیدن اون همه اشیاء گرانبها اما بی فایده ، حالشو به هم میزد . از شدت تنفر چشماش رو بست . با بستن چشم ها ، نمایش دیگه ای آغاز شد ؛ کارگرایی که به جرم تقاضای حق و حقوقشون یه تیپا زده بود و اخراجشون کرده بود ؛ بچه های بی سرپرست و خیابون خوابی که به جای سکه ای سیاه ، ضربه ای از عصای آبنوس جواهرنشان رو حواله تن نحیفشون کرده بودند ؛ بیوه زنانی که به قصد تامین قوت لایموت بچه هاشون ، مجبور به بیگاری جنسی شون کرده بود ؛ دوستانی که در عالم دوستی ، از هستی شون ، ساقط کرده بود و حتا خواهر وبرادران کوچکتری که سهم الارث شون رو ، به نیرنگ و حیله نداده بود و بدبختشون کرده بود ! نمایش با چشمان بسته ، به مراتب تلخ تر از پرده ی پبشین نمایش بود . از هراس دیدن صحنه های زشت تر ، چشماش رو به سختی باز کرد .
تو خلوت دل ، با خودش گفت : چه میشد ... راستی چه میشد اگه ذره ای ، آره فقط ذره ای از صحنه های دردناک نمایش دوم رو ، با کمک گوشه ی کوچیکی از صحنه های تنفر برانگیز نمایش اول ، از بین برده بودم ؟ در اون صورت ، هر دونمایش چقدر زیبا تر ، یا دست کم ، قابل تحمل تر میشدن . راستی چی میشد به جای اونکه با عصای آبنوس جواهر نشان ، به سر اون طفل های معصوم و یتیم خیابونی میزدم ، دل کوچبکشون رو ، با پول خوردهای ته جیبم شاد میکردم ؟
چی میشد اگه به جای اونکه ، اون بیوه زنان بد بخت رو ، بالاجبار و با چشمای اشکی به بستر میبردم ، زندگی همه ی شون را ، با فروش تنهای یکی از اون جواهرات درخشان ، تا مدت ها غرق نور و سرور میکردم ؟ این ها سوال هایی بودند که دیوونه اش میکردن .... آخه هر چی که فکر میکرد ، واسه شون جوابی یا لااقل توجیهی پیدا نمی کرد . در چنین لحظه هایی بود که تبش بالا می رفت ، گلوش خشکتر میشد و سوزش چشماش و درد اندامش شدت میگرفت .
اگر اون یه ذره اعتقاد ِ به زندگی ِ پعد از مزگ رو که از دوران کودکی براش باقی مونده بود با خودش نداشت ، بی تردید الان زمانی بود که باید آرزوی مرگ میکرد ، تا از شر این همه عذاب رها بشه ... اما افسوس و صد افسوس که توی عمق وجودش یه تردیدی بود . تردیدی که مث یه موش حریص ، ریسمان پوسیده ی امیدش رو با سرعت هر چه تمامتر میجوید که " نکنه زندگی پس از مزگ واقعیت داشته باشه ؟ وای به حال من اگه قرار باشه حساب و کتاب بشم ! " همین فکر مزاحم بود که باعث میشد فوری آرزوی مرگ رو پس بگیره و نرجیح بده همه ی اون درد ها و ناراحتی ها و فشارها رو تحمل کنه اما آرزوی مرگ نکنه ! زمان براش کند تر از هروقت دیگه ای میگذشت ؛ درد ، بیماری ، عذاب وجدان ، ترس از مرگ و احساس بی حاصلی ، آنچنان در محاصره گرفته بودنش که به معنی واقعی کلمه ، مستاصل شده بود . نه راه پس داشت نه راه پیش ... دیگه جدی جدی به تنگ اومده بود . از ته دل آرزو میکرد که ای کاش میتونست از این بستر مرگ پاشه ... ، از ته دل آرزو میکرد که یک روز ، فقط یک روز از دست این عفریت بیماری وحالت احتضار رها بشه ، چرا که برای اون دیگه الان یک روز ، یک روز نبود ؛بلکه 24 ساعت بود ، 1440 دقیقه بود ، 86400 ثانیه بود ، ثانیه هایی که حالا دیگه معنای ارزش و بهای تک تکشون رو با ذره ذره وجودش حس میکرد .... اما چه سود که این آرزویی نشدنی بود ؛ چیزی که واقعیت داشت ، تب 40 درجه بود و درد استخون و عضلات و وقلب و تنگی نفس و خیل عظیمی از انسانهای بدبختی که هستی شون رو به نیستی بدل کرده بود .... دیگه درد به حد اعلای خودش رسیده بود ، آب دهنش توی گلوش گیر کرده بود و پایین نمیرفت ، دیگه لحظه های آخر بود ، نفـس ها و نبض ها برای زدن آخرین ضربه رقابت میکردند ، درد ، تب ، سوزش ، نفس تنگی ، ... ، سخت ترین جون دادن ممکنه رو داشت تجربه میکرد ، صدای قلبش رو میشنید ، انگار داشت آخرین ضربه ها رو میکوبید شمارش معکوس شروع شده بود : ده ، نه ، هشت .... تیر شدیدی توی قفسه سینه اش حس کرد ، چهار ، سه ، دو و .... و پایان !
همه چی تموم شده بود ... برای لحظاتی سکوت مطلق بر همه جا حکم فرما بود ... از دور دست ها ، نور ضعیف اما زیبایی رو حس میکرد که انگار داشت تلاش میکرد وارد مغرش بشه ، تردید داشت که این نور واقعی باشه ، زیبا تر از اونی بود که انتظارشو داشت ، جرات نداشت چشاشو باز کنه ، میترسید با باز کردن چشماش اون نور زیبا رو هم از دست بده ، لحظات به آرامی میگذشتن ، کم کم وجود نور زیبا رو باور کرد ، آروم آروم گوشه ی چشمش رو باز کرد ، تا ببینه اون نور زیبا از کجا میاد .... باور کردنش برای خودش هم سخت بود ، اون نور از جایی جز پنجره اتاقش ، تو طبقه فوقانی ویلاش توی کوهستان نبود .... خورشید داشت نوید شروع یه روز تازه رو میداد . زندگی هنوز تموم نشده بود . او هنوز فرصت داشت ؛ فرصت گرانبهای زندگی .

پريشب، بعد از سحر، فکر می‌کنم حوالی هفت صبح، خواب ديدم که همراه با چند نفر ديگر دارم مسير مهاجرت امام محمد غزالی از بغداد را دنبال می‌کنم. حتمآ می‌دانيد که غزالی بعد از يک دوره‌ی طولانی تدريس در مدرسه‌ی نظاميه‌ی بغداد دچار بحران روحی و اعتقادی می‌شود، کار و زندگی و خانواده‌اش را ول می‌کند و تا مدتی سر به بيابان می‌گذارد. خلاصه من داشتم مسير مهاجرت غزالی را طی می‌کردم. تا اين‌که رسيدم به يک دشت بزرگ و سرسبز، با درختانی در دوردست. می‌گفتند (توی خواب من) که غزالی در اين دشت دفن شده. قبرش را هم پيدا کرديم. در قسمتی از چمنزار تير چوبی بلندی نصب بود، مانند يک صليب، که از بالای آن يک پيراهن بلند و فاخر سبزرنگ با حاشيه‌دوزی‌های طلايی روی آستين‌ها و کناره‌های دامنش آويزان شده بود (همان‌جا يادم است به پيراهن عثمان فکر کردم). وقتی به سينه‌ی چپ پيراهن دقت می‌کردی، می‌ديدی که تويش شکافتگی‌ مختصری هست، به اندازه‌ی تقريبا يک وجب يا قدری کمتر، و اين شکافتگی را در نقطه‌ی وسطش با يک گره بخيه‌ی کوچک دوخته بودند. کاشف به عمل آمد که اين شکافتگی ناشی از ضربه‌ی خنجر بر سينه‌ی غزالی بوده. دقيقآ يادم نيست که اين ضربه را خود غزالی به سينه‌ی خود وارد کرده بود يا شخص ديگر.

ما محو تماشای پيراهن غزالی بوديم که از دور ديدم وکيل همسر سابقم به سمتِ من می‌آيد. قدش از آن‌چيزی که توی ذهنم بود بلندتر بود، شانه‌هايش پهن‌تر، و چهره‌اش غمگين‌تر و تيره‌تر. ياد غول فرانکنشتاين افتادم. به من که رسيد به انگليسی گفت: «با من بيا تا قبل از اين‌که دلت شکسته شود، چيزی بهت بگويم». دنبالش رفتم. کمی که توی چمنزار راه رفتيم به يک محوطه‌ی بسته رسيديم، چيزی شبيه يک معبد کوچک که چند نيمکت داخلش بود و مانند کليسا آراسته شده بود. مطمئن نبودم که کليساست، يا اتاق دادگاه، يا دفتر وکيل. همسر سابقم هم آن‌جا بود. بعد من نشستم تا وکيل و موکلش برای من توضيح بدهند که چه‌طور دارند نقشه می‌کشند که حضانت کامل فرزندم را بگيرند. نگران نبودم چون می‌دانستم قاعدتآ موفق نمی‌شوند. ولی کمی دلهره داشتم. بعد قبل از اين‌که وارد جزئيات بشوند از خواب بيدار شدم.

کاشکی تقدیر قدری مهربانتر بود
کاشکی دنیا قدری با ما راه می‌آمد
کاشکی این چشم من امشب تا صبح خون گریه نمی‌کرد
کاشکی این جماعت نادان کمی داناتر بودند با من
کاشکی این ستارگان زندگی خاموش نمی‌شدند

مادر نق می‌زند
پدر غرغر می‌کند
خون از زبانشان می‌چکد
بدن من زخمی است
زخمی
زخمی
کاشکی پرستاری بود اینجا

کاشکی امشب از زجر این زخم‌ها سحر را نبینم
کاشکی این سیل باران اشک مرا در خود غرق می‌کرد و می‌کشت
کاشکی امشب ترمز آن کامیون لعنتی نمی‌گرفت و من
من، تکه‌تکه می‌شدم و آزاد و سبک‌بال
از این همه حرف‌های نیش‌دار زهرآلود

من را می‌برند
از پیش تو
از پیش تو که کم‌کم
که کم‌کم دل می‌باختی تا شاید
من هم طعم خوشبختی را می‌چشیدم
من را می‌برند با غل و زنجیری در پا و طوقی به گردن
گردنی که از مو هم باریکتر بود
گردنی که هرگز گردنکشی نکرده بود

مرا یاغی نخوانید
من عاشقم
من عاشقم
من عاشقم...

۱۴ و ۱۵ خرداد که تعطیل بود؛ هر کدوم مون یک کاری کردیم. یک سری نشستند پای تلویزیون و از صدا و سیما فیض بردند و برای "پیر سفر کرده" اشک ریختند. یک سری عیناً همین کار را کردند منتها به جای اشک ریختن فحش دادند (به آمریکا احمق). یک سری هم خارج شهر ویلا دارند و یکی از دو مورد گفته شده را در ویلایشان انجام دادند... اما من... من با دوست دخترم (که هنوز دوست دخترم است، محض اطلاع شما) رفتیم کوه الوند در همدان. در ذهن داشتم که یک سفرنامه کمابیش تصویری بنگارم که بزودی حاضر می شود. بگذریم؛ یک شب را در پناهگاه "میدان میشان" در دامنه های الوند و در نزدیکی عشایر -جایی که اجدادمان (مادها) چند هزار سال پیش گوسفند چرانی می کردند- خوابیدیم. و فردا صبحش ساعت ۵ رفتیم به سمت قله ۳۴۵۰ متری الوند*، یا به قول لیدر تور رفتیم که "الوند را زیر پاهایمان له کنیم" (!!!). اگر ۱۰ خرداد از من می پرسیدی که ۵ صبح ۱۵ خرداد کجا هستی با اطمینان می گفتم "پیچیده در لحافم"... ولی خب، زندگی پر است از فراز و نشیب...

جمعه ۱۱ صبح مادرم لش ام را تکان می دهد: "پاشو باباتو ببر اورژانس...". بابام از دل درد و تهوع به خودش می پیچد. دو روز پیش هم به همین علت (گویا گرما زدگی) زیر سرم بوده و امروز دوباره عود کرده. هر بار که حالت تهوع بهش دست می دهد صدایی شبیه سکته کردن می دهد و قلب من به پایین سقوط می کند. توی اورژانس می رود زیر سرم و بر حسب احتیاط یک نوار قلب هم ازش می گیرند. بابام زیر سرم است مثل یک جوجه شده؛ به خودش می پیچد و می نالد و مسکن هم نمی زنند؛ چون شک کرده اند که شاید آپاندیس باشد. می روم پیش دکتر: "قلب پدرتان نا منظم می زند.... ممممم... سابقه قلبی داشته؟، نه، ممممم.... باید بگم که... یک بخش از قلبش از کار افتاده.... باید چند شبی سی سی یو باشد.... یادم می افتد دیشب خواب می دیدم: ...شرکتمان ۴ روز در رامسر بهم ویلا داده. میروم رامسر. می بینم از ویلا خبری نیست و یک اتاق است. راهنمایی ام میکنند بروم تو. توی اتاق یک در است. در را باز می کنم و از راه پله باریکی که با یک لامپ ۶۰ وات روشن شده به پایین میروم... با خودم می گویم جای مفت نمی خواهم توی زیرزمین، می روم بیرون هتل می گیرم... اما هی می رم پایین تر و احساس می کنم ۳۰ متر زیر سطح زمین هستم. همه جا بوی گند نا می آید و نفسم بالا نمی آید. در یک اتاق ۱ متر در ۱ متر را باز می کنند که با یک لامپ ۴۰ وات روشن شده. کف اتاق موکت سبز رنگ و چرکی است و گوشه آن یک پتو پلنگی نمناک است. در بسته می شود. تنهایم. می خواهم فرار کنم. نمی دانم چرا یکهو می فهمم اینجا قبرم است... و از خواب می پرم... آقای دکتر قلب شان ترمیم می شود؟ .... ممممم آره با شوک الکتریکی... البته باید یک نوار دیگر بگیریم تا مطمئن شویم، البته به پدرتان نگویید. میروم پیش بابام و دستش را میگیرم. انگار پرستار ها از قبل نسخه اش را پیچیده اند. ازم می پرسد: "چیه؟ بهم بگو. باید باهاتون بای بای کنم؟"... فقط گریه نمی کنم. آدم در بیمارستان وقتی مریض دارد بزرگترین امید و دلخوشی اش این است که ببیند یکی توی تخت بغلی هست که حالش از مریض ما هم بدتره... و خانواده اش از ما داغون ترند... میدانم حیوانی است، ولی چه کنم؟

زنگ میزنم مادرم با پول بیاید. خواهر و برادر کوچکم هم می آیند. نوار قلب دوم را هم می گیرم. دکتر تغییری با اولی نمی بیند و کماکان می گوید سی سی یو. دل دردش را هم می گویند یا آپاندیس است و یا عفونت میکروبی. و ما دعا می کنیم آپاندیس باشد؛ لااقل اسمش آشناست. به دکتر می گوییم بیمارستان پارس آشنا داریم و اگر عمل جراحی بخواهد می رویم آنجا... نمی دانم چی شد که بعد از این حرف بابام را مرخص کرد. حتی صبر نکرد جواب آزمایش خونش بیاید. ما هم که تا عصر در شوک و فکر نوار قلب بودیم و بالاخره رفتیم بیمارستان پارس... مسکن زدند، کلی آزمایش و عکس گرفتند و آخر سر گفتند چیزی نیست و فقط یک مشکل گوارشی یه. دل درد هم مال نفخ شدید است**. یک نوار قلب دیگر هم گرفتند و گفتند قلبش عادی می زند و به خاطر درد شدید، قلبش در نوارهای قبلی اون شکلی می زده...

یک مکالمه واقعی... میان دختری -که نمی داند که علم بهتر است یا شوهر- با مادرش:

-مامان، بالاخره من و "مهندس خسته" چیکار کنیم؟

-برین، برین خارج، با هم برین خارج، هر جا شده فرقی نداره...

-آخه "مهندس خسته" نتونسته کانادا پذیرش (و بورس) بگیره...

-برین، برین خارج، با هم برین خارج،... مممممممم ...البته اگه برین من خیلی ناراحت می شم؛ چون دیگه پیشم نیستی (ن).... مممممممم.... میدونی چیه؟... اگه بمونین هم من بازم ناراحتم... چون باید برین خارج، اگه نرین بدبخت میشین، اینجا آینده نداره، امنیت نداره... مممممم... اصلاً کلاً هر کاری بکنین من همیشه ناراحتم، فرقی نداره...

*: چون میدانم چند ساله دیگه -و حتی همین الآن- خیلی ها باور نمی کنند که ما الوند را زدیم، وقتی توی "میدان میشان" آگهی "گواهی صعود" را دیدم، سریع رفتم اسم و آدرسم را دادم و خلاصه اینکه هیات کوهنوردی استان همدان یک گواهی صعود به الوند برام صادر کرده. امروز هم با پست رسید دستم و من هم به کوری چشم حسودان فی الفور رفتم دادم قاب چوب کردنش...

**: می بینید همین گوز ساده و بی ارزش که بی مزد و منت از بدنتان خارج می شود چه مزایایی دارد... و خارج نشدنش چه دردهایی در پی دارد... هی بگید خداوند حکیم نیست... برادر من این نظم، ناظم می خواد... از رگ گردن هم بهت نزدیکتره...

پانویس۱: در همدان یک ساندویچ فروشی هست به نام "ساندویچی مادرزن"... فقط می توانم بگویم که نبوغ یک جرقه است. آقا تبریک-تبریک...

پانویس۲: همین امشب متاسفانه در اخبار ۲۰:۳۰ شنیدیم که آیت الله فاضل لنکرانی فوت کردند... یکی از سران حکومتی هم پیام تسلیت دادند و در این پیام اشاره کرده اند که حوزه علميه يكي از "استوانه های" علمي و تحقيقي خود را از دست داد... ما که هرچی فکر کردیم مفهوم "استوانه" را در این جمله نفهمیدیم...