چند روز پیش برنامه ماه من سلام که این روزها قبل از افطار و به مجری گری داریوش کاردان و امیرحسین مدرس پخش میشه، مصطفی رحماندوست را به عنوان مهمان دعوت کرده بود. حالا غیر از اون مباحثی که در مورد ارتباط فرزندان و والدین مطرح شد، مساله ای هم در مورد کتاب خوانی ما ایرانی ها هم مطرح شد که واقعا معضل بزرگی و همین چند وقت پیش هم سروصدایی هم در مورد میزان کتاب خوانی ایرانی ها و آمار متناقض چند دقیق ای تا چند ساعتی که ارائه میشه، به پا شده بود. گله ای که رحماندوست داشت و من شاید به عنوان یه فرد کتابخوان (در مقایسه با دوستان و اطافیان ابایی از به کار بردن این صفت در مورد خودم ندارم!) تا به حال به اون دقت نکرده بودم این بودکه در فسلم و سریال هایی که پخش خییییلی به ندرت خونه ای را میبینید که دارای کتاب خانه باشه و یا اگر فردی به عنوان کتاب خوان معرفی میشه، همیشه یه شخصیت عینکی منزوی هکه چی دان که در برخوردهای اجتماعی دارای مشکل معرفی میشه و در کل شخصیت مطلوبی نیست. خوب واقعا نشان دادن یه همچین تصویری در ضمیر ناخود آگاه فرد به خصوص کودکان اثر میگذاره و شخص هیچ وقت چنین شخصیتی را نمیتونه به عنوان یه الگو یا راهنما بپذیره.

یکی از کتاب هایی که اخیرا خواندم و کِیف کردم، کتاب امید و دلواپسی، خاطرات سال64 هاشمی رفسنجانی (+،+) بود. واقعا این سری خاطرات هاشمی رفسنجانی که از سال های قبل انقلاب تا 64 (که من فقط موفق شدم سال های 62-3-4 را بخوانم و در به در به دنبال سال های قبلش هم هستم!) تا به حال منتشر شده، کتاب هایی منحصر به فردی برای نسل سومی هایی مثل منِ که سخت به دنبال آشنا شدن با وقایع سال های اول انقلاب و سال های جنگ هستند، و اون هم از زبان یکی از بلند پایه ترین مقامات جمهوری اسلامی؛ هر چند که همین بلند پایه بودن شاید باعث شده که خیلی جاها کتاب حذفیاتی داشته باشه و یا تعدیل هایی صورت گرفته باشه. به هر حال این سری خاطرات را شدید توصیه می کنم!

محمد مطهری فرزند شهید مطهری سری مقالاتی را در تابناک با موضوع تحلیل رفتار ایرانیان منتشر میکنه که خواندنیند، اینم مقاله جدیدش: چه عواملي رفتار اجتماعي ما ايرانيان را عقب نگه داشته؟

" کتاب در کشورهای خارجی یک کالای مصرفی است، که مردم یکبار می خوانندش و می اندازند کنار، اما در کشور ما کتاب یک کالای سرمایه ای است که مردم آن را نگاه می دارند، آن را همانند یک شی گرانبها حفظ می کنند و بارها از آن استفاده می کنند، نه اینکه تا کتاب را خواندند رهایش کنند!!!"

این جمله آنقدر وقاحت دارد که جایی برای شکایت باقی نمی گذارد.... آری شما را به خیر و ما را به سلامت.

-----------------

وبلاگ نویسان انگلیسی زبان، خصوصا در وبلاگ های تخصصی تر، رسمی دارند که طی آن هر چند روز یک بار، یا هر چند هفته، بهترین جمله ای را که خوانده اند، به عنوان یک پست با این عنوان "بهترین جمله ای که امروز خوانده ام" منتشر می کنند.

در همین راستا محمدرضا فرهادی هم چند وقتی است که این کار را انجام می دهد و من هم قصد دارم این کار را بکنم. چرا که به اشتراک گذاشتن زیبایی است و می تواند به عنوان معرفی یک کتاب یا مقاله هم باشد.

بهرحال بهترین جمله ای که امروز من خواندم، از نیچه بود، هنگامی که در کتابخانه با نگاهی به کتاب ها، غروب بتها را دوباره در آوردم و باز کردم و خواندم و تورق کردم و این جمله چه بجای بود و چه زیبنده که:

"بی نظران، هم زبان باز می کنند.-{برای ما هیچ چیز آسان تر از خردمندی و شکیبایی و بلندنظری نیست. گذشت و دل سوزی از ساپامان می بارد و گندِ کارِ انصاف امان دیگر در آمده است، زیرا ریاکاری ای نیست که چشم نپوشیم و نبخشیم}"

اما سنت دیگری نیز من به این سنت می خواهم اضافه کنم. چرا که زشتی در جامعه ما به شدت زیبایی را مغلوب کرده است و فاتح بلامنازع است. و از گوشه و کنار از روزنامه ها، از دهان ها، از کتاب ها و ... می توان براحتی(که هیچ بالاجبار) آن را دید و شنید و آزار دید. بهرحال، باید زشتی های اطرافمان را بشناسیم و شاید هم بخواهیم با شناختن اشان از آزارشان بکاهیم.