این نقطه، یک نقطه ی کوهستانی و فوق العاده سرسبز هست. به طوری که آسمون به سختی دیده میشه! و البته نقطه ی مورد نظر من یکی از ارتفاعات معروف گیلان هست که باید تا آخرش باهام باشی و پا به پای من بیای بالا. خیلی سخت نیست! دست منو بگیر و از طبیعت لذت ببر!

فکر اینکه بهت میگم اینجا کجاست رو از سرت بیرون ببر. تا نرسیم اون بالا و با چشمای خودت نبینی، هیچ اسمی از اینجا نمیبرم! و البته خیلی خوشم میاد که در طول راه هی بپرسی اینجا کجاست؟! کجا داریم میریم؟!! :)

کاش وسط هفته میومدیما! ببین چقدر شلوغه!

اینور رو ببین چقدر قشنگه! بریم اون دوتا رو هل بدیم؟! :دی

شنیدم اینورا یه آبشار بلند هست که جلوه ی زیبایی به این منطقه داده. فکر کنم یکم جلوتر بتونیم ببینیمش! فعلا از طبیعت اطراف لذت ببر...

و اسب ها!

آها... اینم همون آبشاره هست... این دومین آبشار جالبی هست که دارم از نزدیک میبینم! ولی خیلی هم بهش نزدیک نیستیما! نظرت چیه بریم پایین؟! بریم زیر آبشار! اونقدرا هم سخت نیستا!

ببین ارتفاع زیادی نیست که!! بیا بریم پایین! خودم مراقبتم! قبوله؟! بریم؟! میریم!

خوبه! دیگه چیزی نمونده! الان میرسیم!

بفرما اینم از آبشار! حالا دیدی ارزششو داشت بیایم پایین!

بذار یکم عکس بگیرم!

چه آب خنک و زلالیه!

خب دیگه بسه! بریم بالا که میخوام شگفت انگیزترین بنای تاریخی ای رو بهت نشون بدم که تاحالا دیدی! آره بنای تاریخی... حالا بریم میبینی!
ایناهاش رسیدیم... سمت چپت رو ببین!

من که واقعا نمیدونم چی بگم! اصلا قابل توصیف نیست!

بله، اینجا منطقه ی قلعه رودخان هست! ارباب قلعه ها! قلعه ای که متعلق به زمان سلجوقی و در 20 کیلومتری جنوب غربی شهر فومن است! مساحت این قلعه، 2،6 هکتار و بر فراز ارتفاعات روستای رودخان (رودخان به معنی همان رودخانه) است. دیوارهای این قلعه دارای 1500 متر طول و در آن 5 برج قرار دارد! در دوره ی سلجوقیان این قلعه تجدید بنا شده و از پایگاه های مبارزاتی اسماعیلیان بوده است! بر روی سردر ورودی آن درج شده است که:

این قلعه در سال ۹۱۸ تا ۹۲۱ هجری ‏قمری برای سلطان حسام‌الدین امیردباج بن امیر علاء‌الدین اسحق تجدید بنا شده است.

‏این کتیبه در موزهٔ گنجینهٔ رشت نگهداری می‌شود.‏ این قلعه در ارتفاعی بین ۶۶۵ تا ۷۱۵ متر از سطح دریا واقع شده است و در کنار آن ‏رودخانه‌ای با همین نام جاری است.

برای توضیحات بیشتر، شما را به سایت این بنای تاریخی ارجاع میدهم!
من موفق نشدم که عکس های زیادی بگیرم! اگر علاقمند به دیدن عکس های بیشتری از این منطقه هستید، پیشنهاد میکنم این عکس ها را حتما ببینید!
مرتبط: ارباب قلعه ها در رادیوزمانه

[ د ییییییینگ ...... داااااااانگ - آهنگ معروف رادیو ]

ادموند هیلاری به همراه گروهی از افراد بومی نپال و تنزینگ نورگای قله اورست 8848 متری را فتح کرد و این افتخار را نسیب انگلیس کرد که اولین کسی که بلندترین قله دنیا را فتح می کند یک انگلیسی باشد. اگر می خواهید در مورد سر ادموند هیلاری بیشتر بدانید به وبلاگ کوه قاف بروید.

درباره اورست :

این کوه بر روی نقطه مرزی نپال و چین قرار دارد. جناح های شمال شرقی، شرقی، شمالی و شمال غربی این قله از خاک چین قابل صعود است و سراسر جناح های جنوب شرقی، جنوبی، جنوب غربی و غربی از خاک نپال قابل صعود است. لازم به ذکر است کلیه مسیرهای صعود به قله اورست توسط کوهنوردان فتح شده است مگر تنها مسیر مستقیم جناح شرقی اورست هنوز فتح نشده باقی مانده است. .. منبع ویکی پدیا فارسی

اورست در 60 میلیون سال پیش شکل گرفته . و همیشه صعود از آن نمونه کامل تلاش یک انسان و قدرت تسخیر انسان است. نام محلی کوه اورست، شومو لونگما به معنی «الههٔ ما در برفها» است.

و اما در مورد گوگل

یکی از بهترین کارهای و ایده های گوگل همین معرفی روزهای جهان به نحوی هست که در روز مورد نظر لوگوی گوگل عوض می شود و البته جذاب ...

اگه گوگل این کار را نمی کرد شاید من تا آخر عمرم هم دنبال آقای هیلاری نمی گشتم. این مطلب هم در کار نبود.... و ... شما هم اطلاعاتتون در مورد اورست تکمیل نمی شد. خدا رو چه دیدی شاید یه زمانی تو یه مسابقه ای چیزی به دردمون خورد.

]]> http://soheilkh.wordpress.com/?p=11 Tue, 13 May 2008 10:59:52 +0000 soheilkh http://soheilkh.fa.wordpress.com/2008/05/13/ahar-tochal/ مسیر روستای آهار به سمت قله توچال

دیشب آستارا خوابیدیم ، بعد از کلی ول گشتن توی بازارچه ساحلی و کمی استراحت روی تخت های کنار دریا و دید زدن دریا ! خسته و کوفته یه شام سبک خوردیم و در حالی که به هم تذکر میدادیم بچه ها فردا خیلی زود باید بیدار شیم به خواب رفتیم. ساعت 5 صبح بود که با صدای نحس موبایل ها از خواب بلند شدیم و چون شب قبل کوله ها و لوازم رو آماده کرده بودیم بدون از دست دادن وقت به سمت بخش "لوندویل" حرکت کردیم. از آستارا تا لوندویل راه زیادی نیست، نیم ساعتی که از آستارا به سمت رشت حرکت کنید بهش میرسین. از لوندویل هم به سمت روستای "آبگرم" ، یا "کوته کومه" یه راه سرراست بیشتر نداره که البته از روستاهای دیگه ای هم میگذره. سری قبل که ماشین نداشتیم این مسیر ها رو بدون دردسر تیکه تیکه با تاکسی اومدیم تا به کوته کومه رسیدیم. این بار هم ماشین رو توی یه استراحتگاه نزدیکی کوته کومه گذاشتیم و پیاده به آبگرم رفتیم. البته ماشین رو تو آبگرم هم میشد گذاشت. اینجا آخرین روستاییه که جاده آسفالت داره.

از آبگرم سفر رویایی ما شکل اصلی خودشو پیدا می کنه و کوه پیمایی توی یه مسیر مالرو جنگلی شروع میشه ..

در مسیر رودخونه به سمت بالا حرکت می کردیم ، و از صدای آب و دیدن مناظر و تصور راهی که در پیش داشتیم بشدت کیفور بودیم ! بعد از کمی بالا رفتن مسیر کمی پهن تر میشه و شیبش هم کم میشه ، واقعیت اینه که دفعات پیش که به اینجا میومدم انقدر مبهوت میشدم که اصلا متوجه مسیر و زیر پام نبودم !! ..

پیاده روی توی این مسیر خیلی لذت بخش بود. هوا فوق العاده عالی و نفس کشیدنی بود. همه ساکت و آروم فقط راه میرفتیم و با تمام قدرت نگاه می کردیم ، گاهی هم با اشتیاق کودکانه ای منظره های بکرو زیبایی پیدا می کردیم و به هم پیشکش می کردیم وهر وقت یادمون می افتاد سراسیمه هی عکس می گرفتیم ! ..

توی مسیر از کنار چند تا ده کوچیک و روستای "نورمحمد" هم رد شدیم ، کلی هم گاو سر راهمون دیدیم !! خلاصه تازه وقتی به استراحتگاه "خشنود" نزدیک شدیم یادمون افتاد که دو ساعت و نیم راه اومدیم و صبحونه هم نخوردیم ! ..

آقا خشنود بود و خسته نباشید گفتن ها و بقیه کوهنورد ها و چای داغ و ...

دوباره با گوشزد کردن طول مسیر به همدیگه بلند شدیم و به راه افتادیم. باز هم یه راه مالرو پرشیب جنگلی بود که آروم آروم از صدای رودخونه دور می کرد و به بلندی ها میبرد. بلندی هایی با درخت هایی بلندتر و صحنه هایی بی نظیر که ما رو برای گرفتن عکس یادگاری متوقف می کرد ..

بعد از دل کندن از این درخت ها آغوش بی نهایت جنگل به روی ما باز شد و تازه فهمیدیم که به کجا قدم گذاشتیم (البته توی اولین سفر!!). ارتفاعات سرسبز جنگل و دورنماهایی از آبشارهای کوچک و بزرگی که از که در کوه های اطراف از لابه لای درخت ها خودنمایی میکردن ..

اما هنوز هم از آبشار ما "آبشار لاتون" خبری نبود، به هر حال ما سرخوش و پر اشتیاق پیش می رفتیم و ایمان داشتیم این ساعت ها روی عمرمون حساب نمی شن ! از چند تا تپه و یکی دو تا روستای کوچک و تقریبا متروک گذشتیم و توی این مسیر به مناظری برخوردیم که قابل توصیف نیستن ..

بالاخره با فریاد یکی از بچه ها آبشار هم رویت شد! و سرعت ما برای رسیدن بی اراده دوچندان شد، آبشاری که از این فاصله با این ابهت دیده میشد از نزدیک چی بود؟! ..

از این به بعد مسیر رو هرگز نمی تونم بدرستی به خاطر بیارم ، شاید خنده دار باشه اما آدم انقدر از خود بیخود میشه که باید اعتراف کنم همیشه تو این مسیر گم شدیم ! و از مسیر های عجیب و غریبی هم رد شدیم ! ..

و گاهی هم استراحتی حیاتی در اوج گمراهی !!..

اما خوب آبشار با عظمت و صدای مهیبش نمیذاره هیچ کدوم از مهمون هاش خیلی بیراه برن ، درواقع چه بخواین و چه نخواین نا خود آگاه به سمت آبشار کشیده میشین ..

و بالاخره آبشار با تمام ابهتش در مقابل شما قرار می گیره ..

(به عکس دقت کنید …اون آدم قرمز پوش پایین تصویر حدود 250 متر با آبشار فاصله داره)

از این به بعد داستان تا رسیدن به کلبه نزدیک آبشار در هاله ای از ابهام قرار داره !!

حدودا بعد از دو و نیم ساعت به کلبه میرسیم ، توی کلبه آقا عباد اله هم چایی رو به جشنمون اضافه می کنیم و بعدشم تدارک ناهار و احیانا پختن البسه خیس !!

همیشه بعد از چایی بعد ناهار! بدو بدو اگه جور میشد یه سر بالای آبشار هم میرفتیم و بعدش بر میگشتیم (اینجوری تقریبا 2 ساعته به استراحتگاه خوشنود و کلا 4 ساعته به کوته کومه میرسیدیم) اما این بار به افتخار همنوردی با شما شب هم همینجا می مونیم و فردا بر میگردیم !!بعد از ناهار با صبر و حوصله راهی بالاِ آشار می شیم. واقعا از اون بالا منظره بی نهایت روبه رو و دیدن مسیری که اومدیم تا به این بهشت برسیم خارق العادس..

حس و حال عجیبیه ، چطور بگم ؟ حسی غریب آمیخته از آزادی ، بزرگی ، غرور و ... شاید غم . همه بی اختیار تو تنهایی خودشون و تو بی نهایت دنیا غرق میشن ..

بعد از این فضای رمانتیک هم نوبت می رسه به کمی شیطنت ..

که اکیدا توصیه نمیشه !!

هوا داره تاریک می شه ، زود بر می گردیم کنار کلبه و چادر میزنیم و برای شام آماده میشیم ، شب معمولا سرد میشه پس باید علاوه بر کیسه خواب و لباس مناسب شام پر انرژی ای هم میل کنیم ، کباب چطوره ؟!

و بالاخره خورشید هم غروب می کنه و آروم آروم همه جا تاریک میشه ، تاریک تاریک (شرمنده دیگه تاریک بود عکس نگرفتیم !) ، و بعد از شام و چایی !! ما موندیم و خستگی مطبوع تک تک سلول ها و کمی درد دل های خصوصی !!کمی شبگردی و بعدش هم یه خواب بی نظیرتوی بهترین تخت خواب دنیا !!سحر که زیپ چادر رو باز کردم واقعا یکی از دل انگیزترین مناظر عمرم رو دیدم ؛ دیوانه کنندست توی اون بهشت طلوع خورشید و توده های ابری که مدام فضا رو مه آلود می کنن و بعدش هم زود میرن ، صدای پرنده ها و صدای دلنواز آبشار و اندکی ...

بعد از خوردن صبحانه و کمی گشت و گذر طراف چادر رو جمع کردیم و ... وقت رفتنه . مه همه جا رو گرفته ، جنگل و آبشار مه آلود هم زیبایی خودشو به ما نشون میده..

هوا ابریه ، شاید بارون بباره اما مشکلی که نیست هیچی ، تازه خداخدا هم می کنیم بارون بباره و کیفمون تکمیل شه.دل کندن از آبشار و کوه لاتون سخته اما چاره ای نیست ، قول میدیم که در اولین فرصت برگردیم ..

خداحافظ بهشت من ...

2. آدم بی‌جنبه که شاخ و دم ندارد! قرار بود آخر همین هفته در یک کلاس دو روزه کوهنوردی شرکت کنم (که لغوش کردم). برای شرکت در کلاس چیزهایی خریدم که یکی از این چیزها چراغ پیشانی ست و الآن دو شب است که در خانه چراغ روشن نمی‌کنم و با چراغ پیشانی در خانه می‌گردم!

3. خدا را شکر که بالاخره جی‌میل به سرویس چتش امکان نامرئی شدن (Invisible) را اضافه کرد. خیلی ضایع بود که هر موقع وارد جی‌میل‌ات می‌شدی؛ همه (هر کسی که فقط یک بار با او Mail رد و بدل کرده بودی) می دیدنت! بزرگترین بدبختی‌اش برای من این بود که استاد پروژه‌ام از صبح تا شب آنلاین است و هر وقت وارد جی‌میل می‌شدم؛ از عذاب وجدان و خجالت می‌مردم!

4. پدر من حسابی مسلمان و مذهبی ست. سه وعده مسجد و تسبیح و پیشانی پینه بسته از سجده و... (یقینا من هم به پدرم رفته‌ام)، امروز داشت به مادرم می‌گفت: ((اگه امام حسین شهید نشده بود این آخوندها چی‌کار می‌کردن؟))!

5. امروز مطب دندان پزشک بودم. بیماری آمده بود و می‌خواست کار درمان را تا نوروز نشده شروع کند که سال جدید گرانتر خواهد شد. دکتر به من که روی صندلی دراز کشیده بودم گفت که واقعا بد است که مردم این همه نگران گران شدن چیزها هستند، در حالی که شب عید باید به فکر خوش بودن و خوش گذراندن باشند، برای عید خرید کنند و... نمی‌توانستم جواب دکتر را بدهم ولی به نظرم دکتر درست می‌گفت، اگرچه سال جدید همه چیز گرانتر خواهد شد...

6. اتفاقی کلیپ تصویری ترانه "من آمده‌ام" گوگوش رو دنلود و تماشا کردم. ترانه و اجرا هر دو زیباست ولی گوگوش لوس‌ترین و خنک‌ترین اداهای ممکنه را درآورده! با آن دهان همچو جولیا رابرتزش!!

7. وقتی بهش شب به خیر گفتم؛ گفت: چرا اینقدر لوسم می‌کنی؟! نگفتم ولی می‌خواستم بگم که: یک ماه بود که با یک من عسل هم نمی‌شد خوردت، حالا که خودت یک پارچه قند عسل شده‌ای و خوردنی! حیفم می‌آید...

من به هیچ وجه جمعه را برای کوه توصیه نمیکنم. حتی اگر پنجشنبه ها نیز تا ظهر کار میکنید، همان بعدازظهرش زمان بسیار مناسبی است. اصولاً بر خلاف تصور خیلی ها، بعد از ظهرها زمان بسیار مناسبی است؛ به خصوص در قیاس با صبح زود. من که هر بار صبح زود رفتم کوه دچار سردرد اعصاب خردکنی شده ام.

فکر میکنم مسیری که خیلی ها حداقل یک باری امتحانش کرده باشند کلکچال است؛ که ورودی اش از پارک جمشیدیه است. جالبی این مسیر که موجب عدم تکراری شدنش میشود این است که حتی اگر چند سال هم آمده باشی، باز هم در انتهای مسیر به حال مرگ می افتی. طول مسیر کم است، اما شیب زیادش پدر آدم را در میاورد؛ به خصوص که تقریباً کل مسیر این شیب و حشتناک را دارد.

این مسیر چهار ایستگاه دارد که ایستگاه چهارمش همان کلکچال است. البته قله ای در کار نیست بلکه اردوگاهی  است مال آموزش و پرورش که یک برج و یک پناهگاه دارد. در شکل زیر فکر کنم هردویشان مشخص باشند:

یکی از نکات دیگری که آنهم هربار برای آدم جالب است، قابلیت دیدن آلودگی هوای تهران است. بعد از گذشتن از ایستگاه دوم یا سوم، تهران را زیر پایت میبینی... و معمولاً به صورت کدر. حالا من نمیدانم این کدورت از بابت گرد و غبار است یا آلودگی یا هر کثافت دیگری اما میدانم که در همین حال که داری به تهران زیر پایت نگاه میکنی، اگر سرت را بالا بیاری و یک نگاهی به آسمان بالای سرت بندازی تازه رنگی از آسمان را میبینی که احتمالاً سالهاست فراموشش کرده ای. و انقدر این نیلی آسمان براق است که همش فکر میکنی ممکن است چشمت را اذیت کند. فکر کنم در تصویر زیر این کنتراست رنگ آسمان مشخص باشد:

در زمستان این مسیر فوق العاده میشود. چند تا عکس هم از زمستان کلک چال دارم که احتمالاْ شما هم با دیدنش با من هم هم نظر میشوید. در زمستان باید از یخ شکن استفاده کرد که راه رفتن را کمی سخت میکند ولی صدایی که این یخ شکنها روی برف میدهند خیلی باحال است؛ شبیه صدای سم اسب، یا شاید چیزی شبیه آن. به هر حال آدم با راه رفتن در کوههای سفید و با یخ شکن احساس میکند اسکیمو است و حتی اگر بیشتر فکر کنی میتوانی فکر کنی یکی از این شخصیتهای فیلمهای کوهنوردی هستی که داری از هیمالیا بالا میروی.

اما یک نکته:

از چند سال پیش مسئولین تصمیم گرفتند عده ای از شهدا را در مکانی بین ایستگاه ۳ و پناهگاه کلکچال دفن کنند و اسم آنجا را هم گذاشتند تپه نورالشهدا. فکر میکنم جاهای بهتری هم برای این کار بود. بحث اهانت نیست ولی کوه و کوهنوردی یک چیز است و شهدا هم یک چیز دیگر. احیاناً شاید بعضی از کسانی که سالهاست در این مسیر کوهنوردی میکنند و بعضاً پدرانشان هم همینطور (و همین پدران این مسیر را آباد کرده اند)، خوششان نیاید در این مسیر آرام و زیبا از کنار ۵۰۰ بسیجی در حال رژه رفتن رد بشوند.