WordPress.com

خاطره

شب سراسر زنجیرِ زنجره بود تا سحر، سحرگه به‌ناگاه با قُشَعْریره‌ی درد در لطمه‌ی جان ما جنگل از خواب واگشود مژگانِ حیرانِ مرگ‌اش پلکِ آشفته‌ی برگ‌اش را، و نعره‌ی اُزگَلِ ارّه زنجیری سُرخ بر سبزیِ نگرانِ… more →