-* پانویس میان متن: در مبحث اینترنت حتما و حتما میتوانم معنی یک چیز را خوب بفهمم. میگویند خداوند زمین را در 7 روز خلق کرد و بعد هم میگویند که روز خدا با روز زمینی فرق میکند و معادل خیلی برابر روزهای زمینی ست. و میگویند آخرت در یک روز خدایی تمام میشود.

در اینترنت هم حساب کنید که گوگل 10 سالش نشده هنوز! مایکروسافت 30 سال و کامپیوتر به معنای امروزش 50سالش هم «حدودا» نشده است!

این مطلب از یک وبلاگ محترم تحریکم کرد که این را بنویسم. ولی نمیخواهم موردی باشد. چون اولا من پدرخوانده گنو/لینوکس نیستم. از طرف دیگر سوادش را ندارم. از طرف دیگرتر فلسفه گنو/لینوکس موافق درگیری نیست. آزادی هدف آن است. نه جنگ و دشمنی.

تیتر ایشان «چرا سراغ لینوکس نرویم؟» است و من میخواهم این تیتر را اصلاح کنیم: «چه موقع به سراغ لینوکس برویم؟»

قبل از اینکه خودتون رو با دنیای لینوکس و یکی از محصولات آن درگیر کنید و سردرد بگیرید اینها را کنترل کنید:

یک) کامپیوتر را از DOS‌ شروع کردین یا از ویندوز؟

دو) در مورد سخت افزار کامپیوتر چقدر میدانید؟

سه) در ویندوز نمره چند از 100 به خودتان میدهید؟

چهار) در مورد لینوکس به جز تعاریف و تاریخچه دیگر چه چیز میدانید؟

اگر کامپیوتر را از محیط خط فرمان یاد نگرفته‌اید و یکباره ویندوزها را دیده‌اید. بهتره به نوعی داس 6.22 را تجربه کنید. خواهید دید که ویندوزها چیزهای خوبی هستند ولی همه چیز ماوس نیست.

رانندگی فقط چیزهایی نیست که در آموزشگاه رانندگی یاد میدهند. یک راننده باید روح ماشینی را که سوار است درک بکند و بداند هرقطعه چه کار میکند. آنوقت در جاده نمی‌ماند یا اگرماند نجات پیدا میکند.

در کامپیوتر هم صدای گرفته و سرماخورده فن از پاور نشانه شخصیت شما نیست.

ویندوز به عنوان یک پلتفرم کاربرپسند ولی ناپایدار نیاز به کلی نگهداری و به‌روزآوری و نصب مجدد و غیره دارد. شما باید حداقل نمره 80 را از 100 بگیرید تا بتوانید یک کامپیوتر ویندوزی را اداره کامل بکنید و به کسی نیاز نداشته‌باشید.

مقالات لینوکس را بخوانید. منابع خیلی زیاد هست.

میرسیم به چه موقع؟

آنوقت میتوانید برای دو سه سال آموزش یک پلتفرم جدید را به خودتان هدیه بدهید که یک کاربر مسلط ویندوز باشید و در کمتر جایی به یک کاربر مسلطتر از خودتان نیاز پیدا بکنید.

من یک شاگرد هستم و دنیای گنو/لینوکس را از نگاه خودم میبینم درست یا غلط من هم دارم یاد میگیرمش. در این دنیا آدمهای خیلی خوبی را دیدم و آدمهای خودخواه و مغرور و دیوانه هم دیده‌ام. اینجا هم هکرهای خراب کار و نیکوکار وجود دارند. اینجا هم کاربر ایرانی و خارجی فرق دارند از نظر کار گروهی.

به هرحال شباهتهایی هست. فرقهای بزرگی هم هست.

قبل از سوئیچ به گنو/لینوکس حتما مطمئن بشوید که اکانت اینترنت خوبی دارید. مثلا 16کیلوبایت در ثانیه دانلود (خط 128کیلوبیت در ثانیه) برای شروع بد نیست.

پایه زندگی در لینوکس اینترنت است. بدون اینترنت هیچ چیزی نمیشوید. و بهترین اینترنت برای لینوکس بی-سیم یا DSL است.

پایه زندگی در لینوکس سرچ است. اگر بلد نیستید یاد بگیرید. اینقدر فورومهای مختلف برای لینوکس هست که باورتان نمیشود! هر مشکلی که برای شما پیش آمده مطمئن باشید که برای n+1 هم پیش آمده. آن یک نفر شمائید و آن nنفر ممکن است یک نفر یا صدهزار نفر دیگر باشد.

پایه زندگی در لینوکس تلاش و توسعه است. اگر تو به نوبه خودت توسعه ندهی (حتی با گزارش یک ارور باگ در یک نرم‌افزار) کل دنیای گنو/لینوکس عقب خواهد ماند.

مساله بعدی سخت‌افزار است. میدانید که گرافیست‌ها از قدیم عاشق چشم و ابروی MAC هستند. و پولش را هم میدهند. حالا کسی که میخواهد برود از ویندوز آیا فکر میکند هیچ خرجی نباید داشته باشد؟ البته برای شخص من هیچ خرج سخت‌افزاری نداشت ولی اگر بخواهم چرا ندارد؟ مثلا یک مودم برای دیال‌آپ. و یک اسکنر بهتر که در لینوکس هم کار بکند لازم دارم. ولی همینهایی که دارم هم با آن ویندوز در آنور هم کار را راه می‌اندازند.

دیگر سخت‌افزارهای من به خوبی کار میکنند و حتی بهتر از ویندوز.

خب در همان مطلب دو سه مورد هم هست. فرق اساسی پلتفرمها در GUI یا رابط گرافیکی کاربر هست. وگرنه آنهم میتواند فایل کپی بکند این هم.

اگر آنجا پک‌ نصب برای یک نرم‌افزار فایل exe‌ یا msi هست. در دبیان .deb هست در جاهای دیگر rpm و bin و... پس اینطور نیست که نصب نرم‌افزار سخت باشد. بستگی دارد تولید کننده آن را چگونه عرضه بکند؟

چطور شما نصب را در لینوکس سخت میبینید ولی نصب و کرک کردن بازیها را سخت نمی‌بینید؟

از طرف دیگر نصب کننده‌های درون سیستمی مانند Synaptic در اوبونتو اصلا سه سروگردن بالاتر از روشهای فایلی هستند که!

چیزهای دیگر مانند عمر باطری به سخت‌افزار مربوط است و با تست توزیعهای دیگر لینوکس ممکن بود قابل حل باشد.

و اما شماره پنج. که به بازی مربوط میشود. تا حالا اینجا ننوشته بودم و نمیخواستم هم بنویسم ولی چاره‌ای نیست. من دشمن کسانی هستم که بازی کامپیوتری میکنند و خوره بازی هستند. آگاه باشند که یک دشمن ساکت و بی‌آزار ولی دائمی دارند.

و آنهم به خاطر نفرتی است که از بازیهای کامپیوتری دارم. و درونی است. اگر مواد مخدر جان انسانها را میگیرد. بازی کامپیوتری هم جان دنیا را میگیرد. نیروهای فکری نباید در راه تولید/مصرف بازیهای کامپیوتری تلف بشود. یا حداقل نه به این گستردگی!

کار به جایی رسیده که سخت‌افزارها به خاطر بازیها تولید میشوند!

همین دیگه. اگر با لینوکس راحت نیستید زمانش نرسیده. نا امید نشوید یکروزی نه چندان دور میتوانید روح این دنیای متفاوت را درک کنید.

ما در جایگاهی هستیم که سانسور اساسآ با ماموریت و اهداف بنیاد ما در تضاد است. دسترسی به علم حق بشر است. ما هرگز با سانسور و فیلترینگ کنار نخواهیم آمد. به خصوص از زمانی که گوگل سال پیش برای حذف اطلاعاتی که به مذاق دولت چین خوش نمی‌آمد با آنها تفاهم نامه امضا کرد فیلترینگ به نظر ما غیرقابل تحمل‌تر و کنار آمدن با آن غیر ممکن تر شده است.

- جیمی ویلز (Jimmy Wales) بنیانگذار ویکی‌پدیا
منبع

تنها در چند دلیل مختصر به استحضار عالی میرسانم که دکتر محمد سلیمانی توانایی وزیر بودن برای کشور ایران را ندارند.

یک) وبلاگ اینجانب در تمام ایران فیلتر است.

دو) ایشان بنا به پروفایلشان در مورد آنتن بیشتر میدانند تا در مورد مدیریت بر ارتباطات

سه) وسعت دید ایشان آنقدر هست که فکر کنند توانایی دریافت 16 کیلوبایت در ثانیه (128 بیت در ثانیه) از سر کاربر ایرانی هم زیاد است. چرا باید سرعت افزایش پیدا بکند؟ وقتی که ما زیرساخت افزایش را داریم ولی جرئت افزایش را نداریم. ها؟ ها؟ چرا افزایش پیدا بکند؟ چرا اصلا ارزان بشود؟ چرا خدمات بدهیم؟ چرا؟ ها؟ ها؟

چهار) ایشان طبق آگهی‌های شرکت همراه اول، نگرفتن پول زور نمایشگر تلفن همراه (کالر آی دی سابق)‌ را هر روز مثل پتک به سر ما میکوبند. و میگویند اس ام اس گران نیست! ما از شما پول کمتر میگیریم! ما به شما GPRS نمیدهیم تا خودتان بیشتر از این گمراه نشوید! ما به شما MMS نمیدهیم تا فیلمهای ناموسی شما در خطر نیافتد! بدبختها ما فقط به فکر شما هستیم بیچاره‌ها! برای همین است که در آگهی‌های رادیویی شرکت همراه اول از عبارت «عقل کل» به کرات استفاده میشود!

پنج) با وجود گذشت 10- پونزده سال از نصب اولین آنتن BTS هنوز هم افغانستان از ایران جلوتر است. چه برسد به عربستان که امسال به حجاج اینترنت بی‌سیم میدهد یا ترکیه که دارد میرود اروپا بشود یا دوبی که بهشت ارتباطات در منطقه شده‌است. ایران ارتباطات میخواهد چیکار کند؟ والا.

شش) و غیره

دلایل بالا تنها مشتی از خروارها نامناسبی دکتر محمد سلیمانی برای وزارت ارتباطات هستند. بنابراین بنده جسارت میکنم و جناب آقای دکتر علی اکبر جلالی را برای آینده وزارت ارتباطات پیشنهاد میکنم.

از محاسن آقای جلالی هم چند نکته را از مصاحبه‌های رادیویی تلوزیونی و مکتوب ایشان به اختصار عرض میکنم.

الف) آقای دکتر جلالی برای هر ایرانی آرزوی خط اینترنتی 1-STM را دارند که معادل یک بیستم کل اینترنت فعلی کشور است! و احتمالا اگر امروز یک ایرانی به تنهایی این اینترنت را داشته باشد سکته بکند و به عنوان اولین قربانی اینترنت در کتاب گینس ثبت و جاودانه بشود.

ب) دکتر جلالی در مورد چیزهای الکترونیک (شهر، دولت، روستا و..) زیاد سخنرانی میکنند. من نمیدانم اینها همه‌ش حرف است یا همه‌ش حرف نیست و کمی هم کار است. ولی به هر حال دوست دارم ایشان به عنوان وزیر این فرصت را پیدا بکند که در بوته آزمون قرار بگیرد که آیا همه‌ش حرف است یا کمی هم کار است؟

ج) روشنایی که در ایده‌ها و سطح درک دکتر جلالی از آینده اینترنت مشاهده میشود خیلی شبیه نورافکن‌های زنون تویوتا کمری‌ است! بنابراین حداقل ما دلمان خوش میشود که یک آدم روشن وزیر است. اگر کاری هم پیش نرود باز هم دل ما خوش خواهد بود.

د) جهنم ضرر وبلاگ من باز هم فیلتر باشد ولی وزیر دکتر جلالی باشد.

و در پایان اینجانب تعهد کتبی مینمایم شما ایشان را به عنوان وزیر به مجلس معرفی بکنید. گرفتن رای اعتماد از ما! اصلا خیالتان تخت. همچین لابی بکنیم که نگو... شما فقط اون رو استعفا کنید این یکی رو معرفی کنید. بقیه‌ش با ما.

با احترام / شهروند آنلاین ایرانی / روبو.

یکی از جالبترین کارها در اینترنت و گرافیک زبان انگلیسی طراحی فونت است. بسیاری دانشجوی گرافیک که از همین راه امرار معاش میکنند. یعنی برای شرکتهای سفارش دهنده یک فونت کامل یا یک فونت برای کلمات خاصی که مد نظر شرکت هست قلم طراحی میکنند. مثال بارزش لوگوهای وب‌دو که هر روز بیشتر میشوند. اینجا مساله در کل روی Type Face هست. (تایپ فیس عبارت است از طرحی مجتمع و یک دست از حروف، علایم، اعداد و... از یک زبان واحد. قلم یا فونت هم زیر شاخه‌ای از تایپ فیس هست).
عرض کردم. تایپ فیس یک چیزی نیست که حتما باید تمام حروف و علائم و اعداد طراحی بشوند. بلکه بسته به سفارش میشود قسمتی از حروف. یا حتی ترکیبی از حروف طراحی بشود. در گرافیک امروز مثلا نمایشگاهها یا مسابقاتی برای طراحی «بسم الله» یا اسما مختلف مذهبی برگذار میشود، که روند خوبی برای گسترش تایپ فیس در زبان فارسی است. در این مورد هم همه افتخار میکنیم که نستعلیق مال ایران است. (اسمش چی؟) یا «معلی» از شاهکارهای ایران معاصر است. ولی فونتهای دیجیتال کدام مال ایران است؟ تیتر؟ زر؟ کامپوست؟ تاهوما؟ آریال؟ تایمز؟ نمنه؟... کدام مال ایران است؟

از آنجا که من شخصا علاقه زیادی به طراحی حروف دارم. و امروز هم نیاز بود که نوشته «باز است» مغازه را عوض کنم. (چون آفتاب خورده بود و رنگش رفته بود. از طرفی در گلخانه آب زیاد هست و هر نوع اتیکت کاغذی را حتی با هزار کیلو محافظ هم نابود میکند) به ذهنم زد که اتودش را با دست بزنم. قبلا بیشتر از قلم شکسته نستعلیق با نرم‌افزار میرعماد استفاده میکردم.
من از دبیرستان که برای گوش نکردن به معلمها (چه اشتباهی کردیم) با خودکار بیک روی دفترها طرح میزدم. (یادش بخیر. روزبه. همیشه شاغلام گل‌آقا را میکشید. عجب.) آره. دو سه جور نوشتن را در ذهنم بود. این یکی رو میشه بهش پفکی نویسی گفت. (تیره‌ای، عمودی و... هم اتودهای دیگری بودند که سعی‌میکنم معرفی کنم) که طرحی صمیمی و البته گرم و البته رسانا است. برای این جور نوشته‌ها که در سایزهایی مثال A4 یا A5 پشت شیشه مغازه‌ها میزنند. لازم نیست زیاد رنگهای جذاب استفاده کرد. قرمز گوجه‌ای لازم نیست به نظرم خلاصه.
فرمتهای .ai, .cmx. .wmf, .Jpeg امیدوارم خوشتان و به کارتان بیاید.

یک نمونه که شاید بهش فکر نکرده‌باشید (یا کرده‌باشید) موقعی است که شما بخواهید یک شرکت بیمه تاسیس کنید... بهترین برند برای یک شرکت بیمه ایرانی چیه؟ برندی که قبل از تاسیس تبلیغ شده. با ذهنیت ملت آشناست. مذهبی-ایرانی است. مردم براش غیرت به خرج میدهند. میتواند وابسته به مراکز بزرگ مذهبی (مانند آستان قدس رضوی) باشد و هزاران محسنات دیگر. اون چیه؟

به کسانی که درست حدس زده‌باشند یک برچسب (tag) در سایز بزرگ «بیمه حضرت ابوالفضل» با قلم نستعلیق و هماهنگ با رنگ آبی نیسان تقدیم خواهد شد.