Strawberries cherries and an angel's kiss in spring
My summer wine is really made from all these things

I walked in town on silver spurs that jingled too
A song that I had only sang to just a few
She saw my silver spurs and said let pass some time
And I will give to you summer wine

Strawberries cherries and an angel's kiss in spring
My summer wine is really made from all these things
Take off your silver spurs and help me pass the time
And I will give to you summer wine

My eyes grew heavy and my lips they could not speak
I tried to get up but I couldn't find my feet
She reassured me with an unfamilliar line
And then she gave to me more summer wine

 
Strawberries cherries and an angel's kiss in spring
My summer wine is really made from all these things
Take off your silver spurs and help me pass the time
And I will give to you summer wine

 
When I woke up the sun was shining in my eyes
My silver spurs were gone my head felt twice its size
She took my silver spurs a dollar and a dime
And left me cravin' for more summer wine

Strawberries cherries and an angel's kiss in spring
My summer wine is really made from all these things
Take off those silver spurs and help me pass the time
And I will give to you my summer wine

از گوشه های کثیف و زخمی نگاهش همه چیز رامی پیمود در حالتیکه امیدی به جایی نداشت و ریز ریز در انتظار یک معجزه می ترسید. معجزه ای که معلوم بود باید آنقدر بزرگ باشد تا بتواند تمام این زخم های چرکی را از بین ببرد. درست تر بگویم این معجزه که باید می آمد چیزی نبود جز شفا و شفایی نبود جز شفای عاجل.

سرش را از پشت شیشه هایی که در نور روز آنطرفشان گرگ و میش بود این طرف و آنطرف جنباند. انگار با همان چشمهای زخمی ای که گفتم داشت دنبال ردی می گشت، اما نه، ظاهرا یک خط را دنبال می کرد. خط سیر یک آدم و مشخص تر بود که آن آدم مدام با حالتی بی نظم اینطرف و آنطرف می رود.

سرش را بلند کرد. شاید صدای خس خس نفسی که قبلا به گوش نمی رسید حالا واضح شده بود، انگار که از حنجره های هزار سال پیش در می آمد، خسته و سرد با بوی تند مرگ که از چند ده متری هم میشد به خوبی احساش کرد...

پس از اینکه اندکی سرش را چرخاند معلوم شد در آن چشم های خسته چیز های دیگری هم هست که از نیم رخ زخمی پیدا نمی شوند. و از بزرگی ای استوار خبر می دهند که شاید روزی از آن نور می تابیده.

انگار از وضعیت اطراف مطمئن شده باشد. دکمه های کت پوسیده و غمگینش را بست. و با قدم های سنگین که اصلا به آن سن نمی آمد از دری که در رابرش از هر دروازه ای بزرگتر بود عبور کرد .

به حیات رسید همه جمع بودند و صدای وز وز و جیغ جیغ دخترها با صدای خنده های انکرالاصوات پسر ها در هم می آمیخت و حالتی دیوانه وار بوجود می آورد. یک دستش را در جیب راستش برد و فندکی در آورد. با دست دیگرس جیب کنارش را گشت اما از حرکاتش معلوم بود که سیگاری آنجا نیست.

بقیه جیب های سردش را هم خیلی بی حوصله گشت و انگار در هر کدام از آنها چیزی بود که نمی خواست دستش بیشتر از چند ثانیه درآنها باشد. با همان دستی که فندک را گرفته بود روی سینه اش نوازشی کرد و پاکت سیگار را زیر آن یافت. دستش را از لابلای دکمه هایی که چند لحظه پیش بسته بود. به سختی داخل کرد و پاکت سیگار له شده را در آورد.

هنوز به جایی نگاه می کرد و نگاهش بعضی وقتها بر افروخته می شد و همچنان حیران بود. یک نخ سیگار در آورد و به لب گذاشت. انگار که دومین حس خوب دنیا را تمام و کمال به او داده باشند رنگ از رخش باز شد. هر پکی که میزد می شد احساس کنی که روحش تازه می شود اما این را هم نمی شد کتمان کرد که با هر کدام از این پک ها نفسش تلخ تر میشد.

با حالتی که خبر از اندکی آرامش می داد در بین پک های متراکم و پشت سرهمش چشمهایش را لحظه ای می بست. و مطمئنا هر کس چشمهای باز و نافذش را دیده بود از پشت پلک های بسته اش هم می توانست حدث بزند که نگاه های ساکت او حالا جایی دیگر از اینجا سیر می کنند. خالی و در پرواز...

چشمهایش باز می شدند و نگاهش دقیق تر می شد اما  هنوز آن نا امیدی اولیه کاملا پیدا بود. انگار نه انگار که این آدم لحظه ای پیش داشت دومین سعادت دنیا را تمام و کمال دریافت می کرد.

گذشت و گذشت و گذشت انگار نه و انقدر حرکات او قابل شمارش و علامت گذاری بود که اگر بخاهم بنویسم از حوصله همه ما خارج است. حتی بعضی وقتها حرکات نا متعادلی هم می کرد که نمی خواهم بخاطر ارادتی که به او دارم آنها را بیان کنم.

اضافه گویی های من هم از حال و روز او چیزی را درمان نمی کند و من می دانم که آن معجزه، آن شفا یا آن هر چیز دیگری که اسمش نمی دانم چیست هنوز نیامده. اما آن روز در آن نگاههای مبهم حقیقتی راپیدا کردم که، کاش پیدا نمی شد و انسان هایی را دیدم که ای کاش نمی دیدم.

و اینطور بود که من هم به آن درد مبتلا شدم و ارزشی ندارد که بنشینم و آن حالات مزخرف را برای شما باز گو کنم فقط خواستم بگویم که یک روزی یک چنین اتفاق هایی افتاد و آدمهایی بودند که بر خلاف همه از آن میان با تمام ابهام و بی رنگی چیز هایی را ببینند که بقیه نمی بینند. و همان آدم ها نخواستند دیگران چیزی بفهمند چون معلوم نبود که کسی طاقت باورد.

تمام/.

]]> http://mrkhalili.wordpress.com/2008/02/01/toof/ Fri, 01 Feb 2008 19:55:27 +0000 mrkhalili http://mrkhalili.fa.wordpress.com/2008/02/01/toof/

زمانه عجیبی شده مریم، خیلی عجیب. با این که سر هر چهار راهی ایستگاهی گذاشته اند اما راهها همچنان طولانی میشوند. نگاه می کنم به عقربه های بی روح این ساعت کوکی نا کوک و می بینم که چقدر این زمان دیر تر از گذشته به ما می آید.

هفته پیش که از کنار تو رد می شدم باز هم بدون این که هیچ کداممان توجهی به هم داشته باشیم. دیدم که تو حتی صدای پای من را دور می کنی. و نمی دانم که تو من را هنوز می خوانی یا این که نه در تصورات خودت یک تکه فراموشی داری.

یادت باشد او را که خاک می کردیم به تو گفتم حالا  با دست خودم آخرین باز مانده های سنت را به هیولای تجدد می دهم . اما تو همچنان سرد و بی خیال بودی مثل آن سطل زباله کنار جاده. بی خیال تر از همیشه. و انگار که با گوشه چشم طعنه میزدی که حالا عصر ما شروع شده و تو در بین این ما جایی نداری.

البته از آنجایی که من همیشه آدم گوشه گیری بودم حس کردم که باید از حلقه شما کنار بروم و پایم را پس کشیدم. اما زخم هایم زیاد شدند. چون حلقه ای ساختید از سیمهای خاردار سرد که نه آمدن به آن آسان بود و نه خارج شدن از آن.

از خصوصیات شماست، می دانم، توقعی هم ندارم که از آن دست بکشید همانطور که ما به زمان خودمان از قبلی هایمان چشم بستیم. شما هم حق دارید مخصوصا الان که شرایط خیلی با گذشته فرق کرده. گذشته ای که ما اگر فسخ داشتیم اما به عهد گذشته مان می ماندیم و اگر مرگ داشتیم به یادش.

حالا باز هم می گویم گذشته، بگزار من هم بگذرم همان طور که همه از کنار این تابلوی مزخرف توقف مطلقا ممنوع گذشتیم. و آب دهانمان را بیرون ریختیم و انگار نه انگار که هنوز دهانمان از آن روز که نباید ... تلخ است.

بله مریم ما تف کردیم به تمام این بازی.