«زندگی خودتان را با افراد ثروتمندتر از خود مقایسه نکنید»، همین یک جمله کافی است تا من یک مثنوی هفتاد من کاغذ پیرامون معیار خوشبختی و شاد زیستن میان شرقی ها و غربی ها بنویسم. البته منظورم از شرقی ها را هم باید واضح کنم، مثل یک محقق باید این کلمه کلیدی شرقی ها را تعریف کنم و اعلام کنم شرقی ها در این مثنوی هفتاد من کاغذ که تا حالا یک مثقالش هم نوشته نشده، به فارسی زبانانی اطلاق می شود که تجربه ی زندگی در ایران و افغانستان دارند و منظور از غربی ها، امام اعظم امریکای کبیر است؛ تاکید می کنم امام اعظم امریکای کبیر نه امام اعظم جلالتمآب امریکای عزیز و قندولک! خب برگردیم به معیار خوشبختی و شاد زیستن میان شرقی ها و غربی ها! شرقی ها به فرهنگ قناعت کردن و فریب دجال زمانه را نخوردن مومن هستند و غربی ها به حضرت کاپیتالیسم! شرقی ها با توجه به قناعت کردن، معیار خوشبختی و شاد زیستنشان قاره ی آفریقا و مردم آفریقاست. طبق پروپاگاندای رسانه ای شرقی ها، آفریقایی ها فقیرترین و گرسنه ترین مردم جهان هستند. شرقی ها مدعی هستند اگر آفریقایی ها فقیرترین و گرسنه ترین مردم جهان هستند، آن ها یک درجه کمتر از آفریقایی ها فقیرتر و گرسنه تر هستند. بنابراین شرقی ها خوشبخت هستند. معیار خوشبختی غربی ها یعنی آمریکاییان کرام، موجودات فضایی ناشناخته هستند. امریکایی های کرام، خواب رفتن به مریخ، زمین خریدن در فضا و گفتگو با موجودات فضایی را می بینند. خیلی هم بخواهند ادای شرقی ها را درآورده و قناعت کنند، می گویند: هر آمریکایی در قرن بیست و یکم باید یک روبات داشته باشد، یک خانه هوشمند، یک تشناب هوشمند، یک تخت خواب هوشمند، یک آشپزخانه هوشمند، تلویزیون هوشمند، یخچال هوشمند، خلاصه همه چیزشان باید هوشمند باشد. راستی قاره آفریقا در شرق دنیا قرار دارد یا غرب؟