برچسب‌ها » زندگی

استرس

کم‌اش خوب است. محرّک است. پیش‌گیرنده است. امّا زیادش نابود می‌کند. جان آدمی را می‌خورَد. به این می‌ماند که شما سطح انرژی یک جسم (هویّت، مادّه) را دائمن بالا نگه داری. بعد از مدتی دیگر همان ماده‌ی قبل نیست. خواصش را از دست داده. شاید نیم‌خورده شده. و این فرآیند احتمالن برگشت‌پذیر هم نیست. یعنی آن‌چه رفته، دیگر از دست‌رفته و باز نمی‌گردد. و من اصلن مهندس شیمی یا پلیمر و مواد، یا از این قبیل نیستم. من همان جسمِ نیم‌خورده‌ی استرس‌زده هستم. همان که در دانشگاه تا مرزِ نابودی (به زعمِ خودم) پیشرفت و بازگشت. نه به یکباره و با فراموشی همه‌چیز. بلکه مطابق با فیزیک جهان پیرامون، حالت گذاری را طی کرد. تا به این‌جا رسید. ترمِ آخر. فاکینگ ترمِ آخر؟ نه! بلکه حتا دِ مِمُوربل وان. طی‌کردن این حالت گذار می‌گوید که این سیستم، این انسان، یک سیستم حافظه‌دار است. چیزی که بوده، در چیزی که خواهد شد، و در سرعتی که به آن چیزِ جدید تغییر خواهد کرد تأثیر خواهد گذاشت. آن سعیدِ کم‌استرس و خودکنترل دیگر نیست. حداقل به کیفیت سابق دیگر نیست. آن استرسِ مدام، بخشی‌ش را سوزاند. تغییر داد. مسلّمن تغییرِ منفی. امّا حالا، ام‌روز، پس از عبور تدریجی از آن حالتِ گذرا -که همه‌چیزش هم بد نبود- چه دارم؟ چه چیزهایی از دست داده‌ام؟ آیا عقب مانده‌ام از هم‌سن و سال‌هایم؟ آیا زندگی عرصه‌ی رقابت بر سرِ درس و مدرک است؟
اگر از دست‌داده‌هایم را بخواهم لیست کنم، در صدر آن‌ها دو سال از عمرم هست. که رفت‌. به هدر رفت، امّا برایم تجربه‌های قیمتی به یادگار گذاشت. مورد دوم معدل‌ام است. که آن هم رفت طبیعتن. همان‌شب‌هایی رفت که از استرس وحشتناک اوضاع و شرایط پیرامون‌ام در دانشگاه و زندگی، خواب به چشمانم نمی‌آمد. همان شب‌های متمادی که چشم‌هایم را می‌بستم و با خود می‌گفتم «کاش همین الآن یک گلوله در سرم خالی شود و از این همه شر یک‌جا خلاص شوم». و معدل خروجی سیستمی‌ست با حافظه. سرعت تغییرش به جایی وابسته است که قبلن بوده. دیگر چه‌ها را دادم؟ یه مشت آدمِ پفیوز و حال‌بهم‌زنِ ورودی ۸۹ برق امیرکبیر. که همه‌شان بروند بمیرند! یکی از دیگری تهوع‌آورتر. این از دسته‌ی موارد خوبی بود که ازشان رها شدم. رهاشدنی‌های خوب دیگری هم داشتم، مثل: وسواس فکری٬ که نمودش در مطالعه‌ی کامل و تمام درس‌های دانشگاه بود؛ یا ایده‌آل‌گرایی، که آفت زندگی‌ام شده بود و موارد اشتراکی با همان مورد اولی داشت.
اما داشته‌هایم چیستند؟ یک «عشق» که هزار هزار می‌ارزد و تو چه می‌فهمی که عشق چیست؟ وقتی که آرامش گم‌شده‌ام بود، و هست. با داشتنش به تعریف جدیدی از عشق رسیدم:
آن‌چه داشتنش باعث می‌شود در انتهای بدبختی نیز، خود را خوش‌بخت بدانید‌.
دیگر چه؟ سواد! شاید باورت نشود ولی من بعد از آن دو سال کلی شرایط تحصیلی‌ام را ترمیم کردم و الآن خودم را در رشته‌ی خودم باسواد می‌دانم. که حسّ خوبی‌ست. این‌که پیش خودتان عملکردتان شایسته‌ی احترام است. تعدادی ورودی ۹۱ای باحال برق امیرکبیر از دیگر داشته‌هایم است! که اگر چه شاید رفیق به آن ثورت نباشند، اما در کنارشان بودن در دانشگاه، برایم لذت‌بخش است.
و آیا زندگی صحنه‌ی رقابت بر سر درس و مدرک و… است؟
این سؤال را شاید بعدن جواب بدهم. راستش، الآن دیگر کونِ نوشتن ندارم.

تراوشات ذهنوی

شماره بیست و هفت - پیکارِ طبیعت

ما را تصاحبِ پيروزى سرانجام است و گُرده يِمان را فقط طبيعتِ زندگيست كه قد علم دارد.

ما را نه در منزلتِ مذهبان هست و نه ناپختگى ى فريفته شدنِ سياست ها؛ كه اين وجه

علی پورواحدی

سال ۹۴

یکی از عادت‌های همیشگی من تو دید و بازدید‌های نوروزی این بوده که از دوستان و آشنایان درباره‌ی سالی که گذشت سوال بپرسم. برای من خیلی جالب بود که معمولا وضعیت کلی و تعریفی که آدم‌ها از یک سالشون می‌کردن شبیه به هم بود. فرقی نمی‌کرد که چه شغل و تحصیلات و درآمدی داشته باشند؛ این شباهت‌ها حتی به محل سکونت آدم‌ها هم خیلی ربط نداشت و بین افرادی که در مناطق مختلف ایران زندگی می‌کردند این شباهت وجود داشت.

امسال به دلایلی دید و بازدید خیلی کمی داشتیم و من نتونستم این سوالم رو بپرسم. اما سال ۹۴ برای من در مجموع سال خوبی بود. سالی که با یک سفر بسیار خوب و کاملا غیر منتظره شروع شد و با مژده‌ی گشایش یکی از گره‌های بزرگ زندگیم ادامه پیدا کرد.

بهار برای ما فصل جدیدی بود و تغییرات بزرگ و مطبوعی رو برای ما به همراه داشت. تابستان هم که طبق طبیعتش داغ بود و خوب و خیلی زود گذشت. تنها فصلی که سختیش کمی بیشتر از حد معمول بود، پادشاه فصل‌ها، پاییز بود! روزهای سختی بود و گشایش و آرامش بسیار دور و غیر ممکن به نظر می‌رسید! اما به لطف خدا این روزها هم سپری شدند و از ماه آذر روزهای بهتری رو در پاییز تجربه کردیم.

زمستان امسال رو با یک تغییر و دگرگونی مثبت شروع کردیم. اما باقی چیزها به روال سابق بود. نکته‌ی به یاد موندنی این زمستان انتخابات مجلس بود که یک بار دیگه شور و شوق و امید رو در دل ما و خیلی از دوستان و باقی مردم ایران زنده کرد. همراهی و امید مردم نتیجه‌ای رو در پی داشت که کمتر کسی پیش‌بینی می‌کرد. کام ما با این پیروزی‌های کوچک هم شیرینی زیادی احساس می‌کرد.

از دیگر خوشحالی‌های ما در این سال به سرانجام رسیدن برجام بود. ماه‌ها منتظر نتایج مذاکرات بودیم. اخبار رو به صورت ساعتی و لحظه‌ای پیگیری می‌کردیم. نظرها و تحلیل‌ها رو می‌خوندیم و دنبال می‌کردیم. امیدوار بودیم کار این ماجراجویی و لجاجت دولت محمودی با دنیا به جاهای باریک نکشه و فشار و بار تحریم‌ها از دوش مردم برداشته بشه. هنوز راه زیادی تا بهبود اوضاع و احوال‌مون مونده، اما دل کوچک ما با این امیدهای کوچک زندست و چشم به آینده‌ای روشن دارد.

سال ۹۴ باسفر خاطره انگیز دیگری برای ما به پایان رسید. امیدوارم سال ۹۵ برای ما و همه‌ی مردم است سرزمین بهتر از سال‌های قبل باشه.

پ‌ن:طبیعیه که خیلی از مسایل رو نمی‌شه به صورت مشخص و ریز نوشت. فقط به صورت کلی اشاره کردم که بیشتر در خاط خودم زمونه.

زندگی

شاه‌کلید خوشبختی

عزیز دل بابا
برترین هدفت در زندگی، یافتن پاسخ این پرسش باشد:
«خودم را چگونه بیشتر دوست می‌دارم؟».

زندگی

ران فارست ران!

زندگی زنجیره‌ای از ریست‌شدنهای متوالی است.

کاریکلماتور

کتاب هنر تئاتر

هنر تئاتر
تئاتر یا نمایش شاخه‌ای از هنرهای نمایشی است که به بازنمودن داستان‌ها در برابر مخاطبان یا تماشاگران می‌پردازد. به جز سبک معیار گفتار داستانی، تئاتر گونه‌های دیگری نیز دارد مانند اپرا، باله، کابوکی، خیمه شب بازی و پانتومیم.تئاتر واژه‌ای است یونانی در لغت به معنای چیزی که به آن نگاه می‌کن…

کتاب هنر تئاتر

کتاب رایگان